Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
56e Gap Year Tribe — Gapyear-deelnemerYang Areum
Gap year-periode: 2013–2015
Een gap year: van stoppen met maatschappelijk werk tot webtoonmaker worden
Momenteel kent Zuid-Korea,
elk jaar 60.000 scholieren in het middelbaar onderwijs die van school gaan, 346.000 twintigers die geen dromen hebben en daarom niets doen, en een verlooppercentage van 40% onder werknemers die nog geen jaar in dienst zijn,is 75% van de universiteitsstudenten niet tevreden over het studentenleven en zegt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen tegen hen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken,willen we het ‘gap year’ in Zuid-Korea introduceren.
‘Gap year (Gapyear)’Het is een periode waarin je studie en werk kunt combineren of tijdelijk onderbreken en via uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en startups,richting geeft aan je toekomst; het is een cultuur die in de VS, Europa, Japan en andere landen wordt aangemoedigd.
*Ontdek allerlei ervaringen op de website van Gap Year!(Klik)
Een maatschappelijk werker die stopte omdat ik mijn innerlijke verhaal wilde delen en mezelf wilde uitdrukken
Ik werkte als maatschappelijk werker. Toen ik aan de universiteit begon, vond ik de studie sociaal werk ontzettend leuk. Er bestaat een eed voor maatschappelijk werkers, en telkens wanneer ik die las, ging mijn hart sneller kloppen. Ik vond het heel fijn om mensen te ontmoeten. Daarom nam ik geen studieverlof, maar vond ik vlak voor mijn afstuderen een baan en begon ik op mijn 23e in de sociale sector te werken.
Op een dag luisterde ik tijdens een gesprek met een cliënt naar de ups en downs in diens leven. Na afloop merkte ik dat ik onbedaarlijk huilde. Terugkijkend denk ik dat het me mentaal uitputte om zonder veel levenservaring de rauwe tegenslagen van mensen van ongeveer de leeftijd van mijn ouders mee te maken en te proberen hun problemen op te lossen. Hoewel we tijdens de bacheloropleiding professionele vaardigheden leren, denk ik dat ik iemand was die zich heel sterk in anderen inleefde.Tijdens mijn bacheloropleiding deed ik vrijwilligerswerk wanneer ik maar kon. Ik dacht dat het me voorbereidde, maar een tijdlang gaf ik mezelf de schuld: ik had destijds niet diep genoeg gekeken naar de innerlijke kant van sociaal werk.
En de doorslaggevende reden waarom ik de knoop doorhakte, was:Als je een gewone baan hebt, laat je onvermijdelijk minder van je eigen persoonlijkheid zien. Dat vond ik heel pijnlijk. Ik wilde iets naar buiten brengen en uitdrukken, het verhaal in mij vertellen… Ik dacht: ‘Ik kan toch niet zo oud worden!’ Ook bedacht ik dat zulke uitdagingen lastig zouden worden zodra ik een gezin had om voor te zorgen.
▲ Een schilderij dat ik tijdens mijn gap year maakte en verkocht
Daarom besloot ik serieus iets te proberen waarmee ik mezelf kon uitdrukken. Ik herinnerde me dat mensen mijn tekeningen leuk vonden wanneer ik af en toe iets schetste en op sociale media plaatste. Ook vroeg ik me vaag af hoe het zou zijn om iemand te worden die tekent of verhalen maakt. Ik heb daar heel lang over nagedacht.
Het mocht niet iets zijn waar ik voor wegliep omdat het moeilijk was. Kon iemand zoals ik, zonder talent, de kost verdienen met verhalen maken? Dat vroeg ik me ook af. Na maandenlang wikken en wegen besloot ik ontslag te nemen. Ik dacht dat ik eerst iets moest voorbereiden, maar daar had ik toen mentaal geen ruimte voor. In het maatschappelijk werk moest ik veel overwerken, dus had ik eigenlijk ook geen tijd om me voor te bereiden (haha).
# Ik maakte me veel zorgen, dus besloot ik eerst zo veel mogelijk te kijken, te leren en te ervaren!
Ik had het spaargeld dat ik tijdens mijn werk ijverig opzij had gezet (oorspronkelijk voor mijn bruiloft, maar uiteindelijk werd het startkapitaal om mijn droom te vinden!) en mijn ontslagvergoeding. Tijdens mijn gap year voorzag ik in mijn levensonderhoud met deeltijdwerk en allerlei losse klusjes.Mijn ouders leerden ons dat we na ons afstuderen zelf volledig verantwoordelijk waren voor ons leven. Dat vond ik niet meer dan terecht, dus bleef ik manieren zoeken om mijn kosten van levensonderhoud te betalen. Zoals ik al zei, had ik mijn leven na het ontslag niet op een bepaalde manier voorbereid. Mijn instelling was: laten we allerlei dingen zien, leren en ervaren!
Omdat ik mijn hoofd met nieuwe kennis wilde vullen, zocht ik allerlei cursussen en kwam ik uiteindelijk uit bij vertelcursussen. Ook ging ik op zoek naar kunstacademies. Ik had het gevoel dat ik vrijwel geen basis had en mijn plan om beeld en verhaal te combineren was nogal vaag. Ik bezocht onder meer academies waar beeldende kunst wordt onderwezen, opleidingen voor kinderboekenschrijvers en hobbyateliers om advies te vragen. Omdat mijn basiskennis tekortschiet, dacht ik dat ik een tijdje naar een atelier moest gaan. Tegenwoordig zijn er veel goede korte cursussen, dus bezocht ik ook evenementen zoals ‘Meet the Designer’.
▲ Werkplek
Ik maak me vooral heel veel zorgen, dus voor de mensen om me heen zag ik er waarschijnlijk behoorlijk onzeker uit (haha). De grootste problemen zijn geldgebrek en zorgen over de toekomst. Als je vaste salaris wegvalt, is dat echt zenuwslopend. Er komt een moment waarop je dingen moet laten staan die je gewend was te eten, kopen of doen. Eigenlijk is dat nu nog steeds zo. Daarom stortte ik me volledig op mijn werk zolang ik dat had (haha) en ontwikkelde ik de gewoonte om hard te werken en te sparen.
Toen ik werkte, kocht ik zonder veel nadenken mooie kleding die ik zag of at ik wat ik wilde, maar met een beperkt inkomen kan dat niet. Ik dacht er steeds goed over na en gaf alleen geld uit aan noodzakelijke dingen. Aan de andere kant aarzelde ik niet om geld uit te geven aan tentoonstellingen of lezingen. Ik zag dat als een investering in de toekomst en vond het absoluut de moeite waard. Soms voelde ik me erbarmelijk en vroeg ik me af waarom ik dit deed. Het was moeilijk, maar alles wat ik tot nu toe heb doorstaan, is hieraan te danken. Dromen zijn belangrijk, maar je hebt genoeg inkomen nodig om te kunnen leven.
Ik denk dat bijna iedereen met zorgen over de toekomst leeft. Soms helpt het om die angsten met vrienden of familie te delen en op elkaar te steunen.
# Ik wist niet eens hoe ik Photoshop moest gebruiken, maar droomde ervan webtoonmaker te worden!
Dus nam ik ontslag, bracht ongeveer een maand door in mijn geboorteplaats en verhuisde daarna met mijn spullen naar Seoel. Gelukkig steunde een goede vriend(in) me in mijn zoektocht naar een droom, dus kon ik bij diegene wonen en alleen bijdragen aan de kosten van levensonderhoud. Ongeveer een jaar lang deed ik enthousiast allerlei deeltijdwerk, bezocht ik veel voorstellingen en tentoonstellingen en volgde ik vertelcursussen en ateliersessies om allerlei ervaringen op te doen. Ook werkte ik bij het campagnebureau van een politicus die ik steunde.Het waren allemaal goede ervaringen. De leerzame activiteiten waren waardevol, maar vooral de ontmoetingen met mensen met heel verschillende levens waren bijzonder.
Ik werkte in de ochtendploeg bij een bakkerij waar veel jonge mensen met allerlei uiteenlopende verhalen werkten. Ook hoorde ik veel van vrienden in een vergelijkbare situatie. Werken voor de campagne van een politicus die ik steunde tijdens het verkiezingsseizoen was een bijzonder unieke ervaring. Terugkijkend besefte ik dat mijn ervaring als maatschappelijk werker onvervangbaar is. Het is tenslotte niet makkelijk om je in iemands leven te verdiepen.
▲ Webtoon over een betere beeldvorming van dakloosheid, gepubliceerd in het tijdschrift Big Issue
Na ongeveer een jaar dacht ik dat ik serieus aan een webtoon moest gaan werken. Dus trok ik de stoute schoenen aan, ging alleen naar Yongsan en kocht een tekentablet. Ik wist helemaal niets van Photoshop — ik begon met een blanco blad — maar vanaf dat moment leerde ik mezelf ermee werken door op internet te zoeken. Ik plaatste onhandige stripjes en vertelde er eerst mensen om me heen over; ook maakte ik kleine ingelijste tekeningen voor hen. Op de een of andere manier kwamen er toen opdrachten binnen.
Eigenlijk was niet alles goed. Op een gegeven moment zag ik werk van mensen die ontzettend goed waren, voelde ik me waardeloos en was ik zo bang voor de toekomst dat ik me bij mijn ouders thuis opsloot. Ik huilde elke nacht en was zo somber dat ik niets kon doen. Er waren veel nachten waarop ik tot het ochtendgloren niet kon slapen, maar op een dag hoorde ik buiten een motorfiets. Elke dag klonk dat geluid op hetzelfde vroege tijdstip. Misschien was iemand onderweg naar het werk. Op dat moment dacht ik ineens: er zijn zo veel mensen die hard werken om in hun levensonderhoud te voorzien — wat doe ík eigenlijk?
Ik stond op en ging naar de tuin die mijn vader verzorgde; de bloemen van de klokjesbloem stonden prachtig open en waren bedekt met dauw. Toen ik dat zag, ging ik weer naar binnen en sliep ik. Ik werd vastbesloten wakker om iets te doen, ging zitten en begon te tekenen. Vreemd genoeg kwamen er toen opdrachten binnen. Ik begon bedrijfsnieuwsbrieven en webtoons voor bedrijven te maken en stuurde ook werk in voor kleine tentoonstellingen.Daarom besloot ik actief naar werk te zoeken en keerde ik terug naar Seoel. Het eerste project dat ik daar deed, was een webtoon maken om de beeldvorming over dakloze mensen te verbeteren. Mijn studie- en werkervaring kwam daarbij goed van pas. Ik werkte samen met deskundigen uit verschillende vakgebieden en we boekten mooie resultaten. Het werk werd zelfs gepubliceerd in het tijdschrift Big Issue.
Tijdens mijn gap year, waarin ik met mensen omging en hen ontmoette, ontdekte ik dat ik graag dingen uitdruk en verhalen vertel. Ook ontdekte ik welke verhalen ik vooral wilde vertellen. In een wereld vol angstaanjagend nieuws en sensationele verhalen wilde ik rustige, milde verhalen zonder sensatie vertellen. Omdat er zoveel mensen zijn die prachtige kunstwerken en strak opgebouwde verhalen maken, dacht ik dat iemand zoals ik best wat onbeholpen, vriendelijke verhalen mocht vertellen.Ik hoopte dat mensen zich op hun gemak en blij zouden voelen wanneer ze die lazen.
Toen mijn gedachten eenmaal zo ver waren, bedacht ik ineens dat ik oorspronkelijk om dezelfde reden sociaal werk wilde studeren.‘O, ik wil iets doen om mensen gelukkig te maken.’ Destijds dacht ik dat ik die waarde kon verwezenlijken met sociaal werk. Naarmate ik ouder werd, ontdekte ik dat ik graag dingen uitdruk. Door mijn gap year ben ik volgens mij terechtgekomen waar ik nu ben.
# Mooie en moeilijke momenten, en daarin verschillende levens begrijpen
▲ Webtoontentoonstelling
Als ik terugdenk aan het gelukkigste moment tijdens mijn gap year, was dat kort nadat ik ontslag had genomen. Ik ging naar het atelier en was helemaal verdiept in het tekenen. Ik had ’s ochtends de bakkerij geopend en was uitgeput, maar de les in het atelier was ’s avonds. Meestal draaiden ze rustige muziek, maar ineens klonk de soundtrack van een film waar ik dol op ben. Het was zomer en ik droeg korte mouwen; op dat moment kreeg ik plotseling kippenvel.Ik was aan het tekenen, iets waar ik van houd, en ook nog eens met mijn favoriete muziek op de achtergrond. Ik dacht: wauw, wat ben ik een gelukkig mens.
En elke week zijn er gelukkige momenten. Het is nog werk op amateurniveau, maar toen ik mijn strip ‘Lumi Inside’ op Naver’s Best Challenge plaatste, was ik ontzettend blij.Hoewel ik uitgeput was nadat ik dagen achter elkaar zittend had gewerkt, was ik na het plaatsen van de strip zo blij dat ik niet kon slapen. Ik bleef de pagina vernieuwen om de reacties te lezen en grijnsde als een idioot. Pas laat op de avond viel ik in slaap.
Er waren veel moeilijke tijden. Financiële problemen zijn onvermijdelijk. Op een dag nam ik een jongere kennis mee naar een klein lokaal spaghettirestaurant. We hebben heerlijk gegeten, maar toen ik met mijn kaart wilde betalen, werd de betaling geweigerd omdat er geen saldo op stond. De eigenaar, die vriendelijk had geglimlacht, verstijfde plotseling en zei dat er geen geld was. Toen dacht ik: van alleen dromen kun je niet eten. Ik moet ook geld verdienen (haha). Thuis ben ik de oudste dochter, en het moeilijkste is het gevoel dat ik mijn rol niet goed kan vervullen. Vrienden van mijn leeftijd geven hun ouders mooie cadeaus en reizen met hen, maar dat kan ik nog niet. Mijn ouders maken zich veel zorgen, maar ze lezen mijn strips nog steeds trouw en geven me feedback.
Op professioneel vlak zijn er tegenwoordig zoveel geweldige makers dat ik ontmoedigd raakte telkens als ik naar hen keek. Ik vroeg me af of mijn talent niet te middelmatig was. Nadat ik mezelf dagenlang in een put had gepraat, vond ik uiteindelijk troost in de wetenschap dat er mensen zijn die mijn strips leuk vinden en dat er mensen moeten zijn die verhalen zoals die van mij vertellen. Ik zei tegen mezelf dat als ik hard werk en beter word dan gisteren, meer mensen mijn verhalen zullen ontdekken.Sommige dagen ben ik vol hoop, en op andere dagen praat ik mezelf de put in.
Voor mij was de grootste verandering tijdens mijn tussenjaar dat ik veel verschillende manieren van leven leerde kennen en begrijpen.Natuurlijk ontmoet je overal mensen, maar ik heb op kantoor gewerkt, bijbaantjes gehad, aan een verkiezingscampagne gewerkt en een atelier gedeeld, waar ik contact had met kunstenaars...
De meeste vrienden uit mijn jeugd zijn direct na hun afstuderen gaan werken, getrouwd en hebben met plezier een gezin opgebouwd. Vrienden die ik tijdens of na mijn tussenjaar heb leren kennen, werken in allerlei vakgebieden; sommigen zijn freelancer of hebben een eigen bedrijf opgericht. Ik vind het fijn al die mensen te kennen. Het is een zegen dat ik verschillende manieren van leven kan zien en begrijpen. Het grappige is dat die vrienden jaloers zijn op elkaars leven (haha).
# Kom dichter bij de ‘ik’ die mijn langste vriend is geweest en zal blijven, en luister naar die stem
▲ De dag waarop ik mijn eerste contract als webtoonmaker tekende
Na al die ervaringen werk ik nu als webtoonmaker en loopbaanbegeleider. Ik publiceer de luchtige ‘organische helende strip’ ‘Lumi Inside’ op Naver Best Challenge Comics. Ook maak ik interne webtoons, campagnewebtoons, promotionele webtoons en introductiewebtoons voor bedrijven, organisaties en maatschappelijke instellingen. Dankzij mijn ervaring op kantoor kan ik goed communiceren met vertegenwoordigers van bedrijven.Als freelancer moet ik veel zaken zelf regelen, zoals de boekhouding en contracten. Ook mijn administratieve ervaring uit mijn tijd als sociaal werker komt daarbij goed van pas.
Omdat ik veel over loopbanen te vertellen heb, geef ik ook beroepsvoorlichtingen aan middelbare scholieren. Ik vertel over het leven als sociaal werker en als webtoonmaker. Ook probeer ik het raakvlak te vinden en verder te ontwikkelen tussen de twee dingen waar ik van houd: maatschappelijk werk en webtoons.
▲ Een visitekaartje dat ik zelf heb ontworpen
Toen ik me vol overgave in Photoshop verdiepte, moest ik daaraan denken. Op de middelbare school gebruiken mensen Photoshop om foto's te retoucheren en mooie afbeeldingen te maken, toch? Ik vroeg me af waarom ik daar nooit interesse in had gehad en ergerde me vreemd genoeg aan mijn jongere zelf. Ik denk niet dat ik toen duidelijke hobby's had. Ik dacht dat het nuttig zou zijn geweest als ik die dingen had geleerd door over de schouder van anderen mee te kijken.Hoe dan ook, ik geloof dat geen enkele ervaring zinloos is. Zelfs dingen waarvan je nu denkt: ‘Wat moet ik hiermee?’ kunnen je ooit van pas komen, als je ze actief ervaart. En als er iets is wat je wilt doen, roep het dan van de daken! Onverwachte connecties kunnen vaak hulp bieden.
Ook wil ik zeggen dat een droom niet groots hoeft te zijn of buiten het gewone leven hoeft te vallen. Een droom hoeft niet per se met een carrière te maken te hebben.Met toewijding naar je werk gaan en een gezin opbouwen is ook een prachtige droom. Ik hoop dat mensen die trouw en volhardend hun toekomst voorbereiden, niet worden weggezet als lusteloos of zonder dromen. Het omgekeerde geldt net zo goed.
Ook als de werkelijkheid hard is, hoop ik dat we mensen die moedig voor hun waarden opkomen niet als wereldvreemd of onverantwoordelijk bestempelen.Uiteindelijk is de keuze aan de persoon zelf, en mensen verschillen enorm van karakter. Ook hun omgeving verschilt. Dromen veranderen in de loop van een lang leven, dus het zou mooi zijn als we elkaars dromen respecteren. Ik denk dat iedereen op dat moment de beste keuze maakt die voor hem of haar beschikbaar is. Het zou goed zijn om de ‘ik’ te leren kennen die mijn langste vriend is geweest en zal blijven, en naar die stem te luisteren om een goede keuze te maken.
'De tussenjaarganger van 100 mensen met een tussenjaar' is geen mentor die je op tv of in boeken ziet.Het zijn verhalen van mensen die net iets eerder een stap zetten en net iets meer moed toonden dan ik.We hopen dat de verhalen van 100 mensen die in vergelijkbare situaties zaten en met soortgelijke zorgen worstelden, een beetje steun bieden wanneer jij voor belangrijke keuzes komt te staan.
Suggesties en inzendingen voor de 100 mensen met een tussenjaar zijn altijd welkom.
Laat een reactie of bericht achter, of mail onze marketingmanager Da-young Choi (choi@koreagapyear.com)!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
