Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
55e gapyearreizigerKim Min-woo
Gapyearperiode: mei 2015 – mei 2016 (12 maanden)
Gapyear rond de wereld: 145 steden in 53 landen
Momenteel in Zuid-Korea,
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school; 346.000 twintigers doen niets omdat ze geen dromen hebben; en het personeelsverloop binnen een jaar na indiensttreding is opgelopen tot 40%,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de werknemers zegt zich niet gelukkig te voelen.Terwijl veel mensen anderen vertellen dat ze moeten dromen, willen wij dit probleem, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken,aanpakken door het 'gapyear' in Zuid-Korea te introduceren.
Gapyear (gapyear)is een periode waarin je studie en werk kunt combineren of tijdelijk onderbreken om uiteenlopende activiteiten te ondernemen, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en ondernemerschap,en om richting te geven aan de toekomst; het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
*Bekijk de gapyearwebsite en ontdek allerlei ervaringen!(Klik)
# Besluiten om mijn jeugddroom waar te maken
Kranten bezorgen,pizza's bezorgen, bedienen in familierestaurants, waterzuiveraars verkopen, enzovoort.Al van jongs af aan deed ik allerlei werk dat op mijn pad kwam en leefde ik elke dag intens.Zelfs terwijl ik zo gejaagd leefde, koesterde ik altijd ergens in mijn hart de vage droom om 'de wereld rond te reizen'. Maar ik bleef allerlei realistische redenen opsommen waarom ik dat niet kon doen en begroef die droom diep in mezelf.Naarmate de tijd verstreek en ik ouder werd, duurde het tot ik eind twintig was voordat ik eindelijk een besluit nam.
Omdat ik dacht: 'Hoeveel geld ik later ook verdien, één miljoen won uitgeven aan reizen terwijl ik nu jong ben, is veel waardevoller dan een miljard won uitgeven op mijn oude dag.' Toen ik eind twintig plotseling zei dat ik de wereld rond wilde reizen, zeiden mijn familie en mensen om me heen dat ik mijn cv moest opbouwen, lang moest sparen en dat we als werkmieren voor de toekomst moesten leven,Ze vroegen wat ik aan het doen was. Omdat ik zonder buitenlandse ervaring was opgegroeid op de plek waar ik was geboren, waarschuwden ze me hoe gevaarlijk de wereld is en bekritiseerden ze me omdat ik iets roekeloos wilde doen; iedereen die ik ontmoette, probeerde me ervan af te brengen, maarik besloot op mijn overtuigingen af te gaan.
Ik wilde de droom waarmaken die ik als kind had gekoesterd en onvergetelijke herinneringen creërendus nam ik een besluit en kwam ik in actie.Mensen zijn wezens bij wie gedachtenhoe langer ze ermee rondlopen, hoe meer ze de neiging hebben om te vervliegen. Dat wist ik maar al te goed uit ervaring, dus kocht ik, hoewel ik geen plan had, als eerste een vliegticket.
Ik besloot een jaar lang de zes continenten van de wereld te bereizen. Nu ik erover nadenk,reizen kost natuurlijk geld. Ikwerkte bij een bedrijf, bestuurde heftrucks en deed allerlei soorten werk,en spaarde koppig. Toen ik dacht dat ik een bepaald bedrag bij elkaar had, berekende ik hoeveel geld ik aan reizen kon bestedenen ontdekte ik dat ik zelfs met mijn spaargeld waarschijnlijk niet langer dan zes maanden zou kunnen reizen.Maar ik wilde het wereldreizen niet opgeven vanwege geld, dus besloot ik optimaal gebruik te maken van Couchsurfing, liften en andere manieren om gratis onderdak te krijgen.
Een vaste baan met een vast contract opzeggen was niet makkelijk, maar omdat het mijn eigen keuze was, voelde ik na mijn ontslag geen grote angst of onrust.In plaats van angst was ik zo opgewonden over mijn aanstaande reis rond de wereld dat mijn hart tekeerging en ik moeilijk kon slapen.Maar toen het tijd was om daadwerkelijk aan mijn wereldreis te beginnen,bleef er ook een zorg in mijn achterhoofd hangen: dat er iets vervelends kon gebeuren tijdens het reizen door onbekende gebieden, zoals India, Afrika of het door criminaliteit geteisterde Zuid-Amerika.
Een wereldreis van een jaar — de roekeloze uitdagingen die ik bleef aangaan omdat ik jong was.
En zo begon de wereldreis. Tijdens de reis van een jaar rond de wereld deed ik talloze ervaringen op die ik nooit zou hebben gehad als ik niet had besloten te vertrekken.Ik deed ze op. Ik, die zelfs moeite had met de heuvel achter mijn buurt,beklom in zeven nachten en acht dagen het ABC-gebergte in de Himalaya. En ik, die de busrit van vijf uur van Seoel naar Busan al ondraaglijk lang vond, zat in Zuid-Amerika meer dan 100 uur in de bus.
Voordat ik ging reizen, wist ik niet eens wat liften was en dacht ik dat ik geen gevaarlijke dingen hoefde te doen.In Albanië, dat soms het 'Noord-Korea van Europa' wordt genoemd, hield ik midden in de nacht zelfs een auto aan en stak ik de grens met Montenegro over.Zelfs in Afrika, India en Zuid-Amerika — de plaatsen waar ik me het meest zorgen over had gemaakt — bleven mijn roekeloze uitdagingendoorgaan.
Tijdens mijn reizen kwam ik vaak zakkenrollers tegen en werd ik zelfs een keer met een gewapende overvaller geconfronteerd,en ik ontmoette ook iemand die onder invloed van drugs ruzie met me zocht en me probeerde mee te sleuren. Op dat momentwas ik natuurlijk bang en doodsbang. Zelfs nu slaat het me soms duizelig als ik aan die momenten terugdenk, maar na verloop van tijd werden het allemaal fragmenten van reisherinneringen.Tijdens de reis werden mijn tablet, twee mobiele telefoons, mijn portemonnee, kleding enzovoort gestolen, maar na de reiskreeg een onvervangbare gedrevenheid en durf,en kreeg het vertrouwen dat ik overal alles kon doen.
Als iemand opnieuw tegen me zou zeggen: 'Ik geef je terug wat je bent kwijtgeraakt',Als iemand zou zeggen: 'Ik geef je alles terug wat je bent kwijtgeraakt als je me jouw ervaringen geeft', zou ik zonder de minste aarzeling dit zeggen:Ik dacht: 'Zelfs als ik tien keer — nee, honderd keer — zoveel terugkreeg als ik kwijt ben geraakt, zou ik het nooit inruilen.'Als ik niet was vertrokken, had ik het niet geweten.De vele ervaringen en mensen die ik anders misschien niet had ontmoet, staan diep in mijn hart en geheugen gegriftze blijven prachtige herinneringen, en het zijn mijn eigen ervaringen die voor niets te ruilen zijn.
Zorgen en angst zijn tijdelijk. Bang zijn dat dit misschien gebeurt...Of bang zijn dat dat zal gebeuren en zo angstig worden dat je geen uitdagingen aangaat of verdergaat: dan blijf je altijd op dezelfde plek, of eigenlijk,denk ik dat je mentaal zwakker wordt en achteruitgaat.Eerlijk gezegd was mijn gezondheid na de reis, vergeleken met voordat ik vertrok,enigszins verslechterd.
Omdat ik met een klein budget reisde,sliep ik vaak op sobere plekken en kon ik niet goed eten.Ik werd door bedwantsen gebeten, waardoor ik littekens op mijn lichaam kreeg, en mijn weerstand nam af.In de Filipijnen, samen met lokale vrienden,gingen we eens naar een strand dat vrienden ons hadden aangeraden. Daar werd ik gestoken door een kwal; de volgende dag zwol mijn gezicht abnormaal op, zo ergdat ik er totaal anders uitzag. Het deed ook stekend pijn, en mijn huidproblemen werden erger en genazen ongeveer twee weken lang niet. In die tijdontwikkelde ik zelfs sociale angst.Een vriend die toen bij me was, zei half voor de grap en half bezorgd: 'Jij gaat nu nooit meer trouwen.'Hij zei het deels als grap en deels uit bezorgdheid.
Maar zelfs deze herinnering is me nu dierbaar.Ze heeft een plek gekregen tussen mijn dierbare herinneringen. Net zoals er een afdaling is, is er ook een klim,en later herstelde mijn huid zich weer. De verminderde weerstandkan ik in Korea op elk moment weer opbouwen, en als ik besluit om opnieuw flink te sporten, kan die veelbeter worden. Toch kon ik, hoewel mijn gezondheid direct na de reis verslechterde, gelukkig zijn en glimlachen omdatik ervan overtuigd ben dat deze ervaring me mentaal heeft laten groeien.
Van nature kon ik me niet grondig voorbereiden. Dus als ik tijdens het reizen ineens ergens naartoe wilde zonder er iets over te weten, kocht ik gewoon een vliegticket of busticket en...ging ik vaak op die manier naar mijn bestemming. Maar doordat ik zo reisde, ontmoette ik een veel grotere verscheidenheid aan nieuwe mensen en...kon ik veel onverwachte, nieuwe ervaringen opdoen.
Toen ik in Korea was,kon ik voorspellen wie ik zou ontmoeten en wat ik morgen zou doen. Aan de hand van het menu op mijn werk kon ik zelfs raden wat we zouden eten, en dacht ik: 'Ah, morgen staat er witte rijst met...'jangjorim en kimchistoofpot op het menu' — in dat dagelijkse leven waarin ik zelfs kon voorspellen wat ik zou eten.Ik kon elke dag een spannend leven leiden waarin ik niet makkelijk kon voorspellen wie ik morgen zou ontmoeten, waar ik naartoe zou gaan of welke gebeurtenissen ik zou meemaken. Elke dag was net een film, zo erg dat ik kon zeggen: 'Kom op, gisteren is me echt iets filmachtigs overkomen!'
Vroeger werd ik zenuwachtig als ik Engels moest spreken wanneer ik voor buitenlanders stond, maar omdat ik tijdens het reizen geld moest besparen,verbleef ik vanzelfsprekend via Couchsurfing bij buitenlandse vrienden.Ik liftte ook om vervoerskosten te besparen, en hoewel ik er niet zo goed in was,maakte ik promotievideo's voor lokale reisbureaus of organisaties en kreeg ik daar een bescheiden vergoeding voor,ruilde ik spullen die ik bij me had met andere reizigers en verkocht ik later mijn bezittingen aan de plaatselijke bevolking terwijl ik...mijn reiskosten betaalde.Misschien was ik ook in staat om zo taai door te zetten en talloze uitdagingen aan te gaan in een vreemd land...omdat ik denk dat het mogelijk was doordat ik jong was.
Aardbeving in Nepal: een onvergetelijke gebeurtenis die mijn leven veranderde
Tijdens mijn wereldreis en tussenjaar maakte ik iets onvergetelijks mee dat mijn leven veranderde.Een leraar die zijn leerlingen had verloren bij de aardbeving in Nepalzat in het vliegtuig naar Nepal en vertelde met tranen in zijn ogen dat zijn leerlingen door de aardbeving waren omgekomen,Hij vertelde dat zelfs de weinige kinderen die nog over waren niet goed konden leren omdat de scholen waren ingestort, en vroeg om hulp voor Nepal.Een oproep om ons uiterste best te doen. Het was ondraaglijk pijnlijk en tegelijk diep ontroerend. Sindsdien is Nepal onlosmakelijk met mij verbonden.
WereldAls iemand me tijdens het reizen zou vragen naar mijn mooiste herinnering, zou ik zonder aarzelen vertellen over hoe ik een gezin in Nepal hielp.Ik zou vertellen over de ervaring dat ik hen hielp.Toen ik in een guesthouse in Kathmandu, Nepal verbleef, zag ik vanaf het ochtendgloren...een gezin dat elke dag van zonsopgang tot zonsondergang stenen droeg en het puin van de aardbeving opruimde.Vooral toen ik elke dag een vijfjarig kind de hele dag stenen zag dragen...brak mijn hart.
Onmiddellijk, zonder aarzelen,plaatste ik online een oproep om dit gezin te helpen. Veel mensen toonden belangstelling en boden steun, waardoor de familie van meneer Rampumat...steun kreeg, zodat zijn zoon en dochter, Rozen en Reshma, twee jaar naar school konden, en de familie van meneer Rampumat...en hun uitgebreide familie rijst, olie en schoon water kregen, zodat ze een tijdje zonder zorgen konden eten.
Meneer Rampumat werkte elke dag van het jaar in stilte, zonder ook maar één dag vrij te nemen, en liep op blote voeten over het puin. Ik had medelijden met hem en kocht schoenen voor hem.Ik kocht schoenen voor hem. Hij staarde me plotseling wezenloos aan. En wat hij tegen me zei, is nog steeds...niet uit mijn gedachten verdwenen.
De jongen Rozen, die stenen droeg, droeg voor het eerst in zijn leven een schooluniform...Ik zal de stralende glimlach die hij me gaf nooit vergeten. De glimlach die dit kind me liet zien...Dat moment waarop ik die zag, was de gelukkigste tijd van mijn tussenjaar.En zijn zus,Reshma nam een paar maanden nadat ze naar school was gegaan contact met me op om te vertellen dat ze tweede van haar klas was geworden.Ik hoorde het nieuws.Mijn kleine daad had duidelijk iets teweeggebracht, en ik voelde me voldaan.
Sindsdien heb ik, om mensen bewust te maken van de verschrikkelijke werkelijkheid in Nepal en Nepal te helpen,meer dan 1.500 mensen over de hele wereld ontmoet en overgehaald om voor video's gefilmd te worden,Ik ontmoette hen, haalde hen over en nam hen op video op. Ik haalde zelfs cabinepersoneel en passagiers in vliegtuigen over om me te laten filmen.
Sommigen vragen zich misschien af: "Hoe kan iemand zoiets doen?"Anderen zeggen misschien dat het indrukwekkend is, maar ik was een gewoon iemand in Korea—misschien zelfs gewoner dan de meesten.Dit is wat iemand die gewoon was, heeft bereikt. Ik koos niet voor een tussenjaar; ik woonde gewoon in een kleine wijk in Incheon, Korea.Als ik in die wijk was blijven wonen, zouden zulke herinneringen waarschijnlijk nooit deel van mijn leven zijn geworden.Als iemand me terug zou zetten op het kruispunt, vlak voordat ik op reis vertrok, zou ik geen seconde aarzelenen opnieuw voor het vliegticket kiezen.
Mijn wereldreis is voorbij, maar mijn tussenjaar is nog niet afgelopen.
Hoewel ik mijn wereldreis heb afgerond en naar Korea ben teruggekeerd, heb ik nog steeds het gevoel dat mijn tussenjaar niet voorbij is. Ik wil Nepal blijven helpen.Natuurlijk heeft niemand me daartoe opdracht gegeven of me gevraagd het te doen.Ik koos hiervoor omdat ik het zelf wilde, omdat ik hen aardig vind en omdat ik de kinderen wilde helpen.
Afgelopen augustusAls ik afgelopen augustus met kleine donaties twee kinderen en één gezin hielp, zal ik deze keer meer mensen helpen.Ik wil iets doen voor de kinderen en de mensen. Het streefbedrag voor de Nepal-actie die ik eerder dit jaar begon...is volledig binnengehaald. Van studenten die hun zakgeld toevertrouwden aan iemand die Kim Minwoo heet en in geen enkel opzicht bijzonder is...sommigen doneerden zelfs noodspaargeld dat ze stiekem voor hun vrouw apart hadden gezet, en een vrouw die beetje bij beetje had gespaard voor een kledingstuk dat ze zo graag wilde hebben, doneerde dat geldAan iedereen: zoveel mensen hebben op een hartverwarmende manier geholpen, en ik ben ontzettend dankbaar.
De warme gevoelens die zij hebben gedeeld...wil ik ongeschonden doorgeven en overbrengen aan de Nepalezen die verlangen naar een helpende hand.In mijn leven, dat nog maar net de beginfase voorbij is, was dit de gelukkigste en...in deze periode, dit tussenjaar dat me als mijn mooiste herinnering zal bijblijven, wil ik nog verder...Ik wil deze tijd stevig verankeren als een mooie herinnering.
# De Koreaanse ‘kikker in de put’ trekt de wijde wereld in
Zoals ik eerder al zei, leidde ik een leven dat nog gewoner was dan dat van de meeste mensen.Ik ben geboren in een kleine wijk in Incheon en heb mijn hele leven hier doorgebracht. Ik was niet alleen een kikker in een put,maar leefde als een kikker in nóg een put binnen die put. Toch...liet ik mijn jeugddroom om de wereld rond te reizen niet zomaar een jeugddroom blijven; ik nam een besluit en...stapte uit de put.Omdat ik dacht dat de smalle put de hele wereld was en elke dag hetzelfde leven leidde, klom ik uit de put, trok de wereld in en stortte me er helemaal in,en deed ik vanzelfsprekend talloze uiteenlopende ervaringen op.
Een leven dat altijd passief was geweest, ''Je moet naar deze middelbare school', 'Zelfs als je niet naar de universiteit hoeft voor wat je wilt doen..."Het is goed om naar de universiteit te gaan. Als je niet gaat, kijken mensen op je neer', 'Als je zulke kleren draagt, zie je er niet stijlvol uit', ''Wat is dat voor kapsel?' enzovoort. Van passief leven, meegesleept door alles wat mensen zeiden,begon ik een leven te leiden waarin ik zelf de regie over mijn leven heb.
En omdat ik me richtte naar de maatstaven van anderen in plaats van die van mezelf, zat ik altijd vol zorgen als 'Wat als ik faal,'Wat als het niet lukt, wat als iemand slecht over me denkt', en soortgelijke zorgen,Tegenwoordig denk ik: 'Mislukken? Dat hoort gewoon bij het proces. Iemand die slecht over me denkt? Er zijn vast ook mensen die positief over me denken.'Net als op reis, wanneer je door een stukje verder te lopen een betere route of een mooiere bestemming kunt vinden,is falen bij deze uitdaging gewoon het ontdekken van één mogelijke weg,en dankzij deze uitdaging en mislukking zal ik een betere weg vinden enis mijn vertrouwen en positieve instelling gegroeid, omdat ik denk: 'Dit wordt een kans om te groeien' nog verder.
Ook piekerde ik vroeger honderd keer over de vraag of ik iets wel of niet zou doen en nam ik met veel moeite een beslissing,nu kan ik, zolang ik niemand kwaad doe, na slechts drie of vier overwegingen een beslissing nemen,en ben ik besluitvaardiger geworden. Ik besefte dat we niet genoeg tijd hebben om ons zorgen te maken over iedereen,en bovendien wordt de kostbare tijd van onze jeugd met de dag korter.
Toch raad ik af om zonder enig plan zomaar te beginnen alleen omdat anderen het doen.Om hoger te klimmen, moet je je krachtiger afzetten.Als je overweegt een tussenjaar te nemen,hoop ik dat je van tevoren bedenkt wat je gaat doen en hoe je je tijd wilt besteden, of dat opschrijft.Je hebt geen gedetailleerd plan nodig. Maar,in plaats van passief te doen wat iemand anders je opdraagt, moet jein die periode zelf de regie over je leven hebben. Daarom heb je eigen doelen en plannen nodig die je scherp houden.
Je hebt dit vast wel eens gehoord: 'Als je niet leeft zoals je denkt, ga je uiteindelijk denken zoals je leeft.''Als je je doelen opschrijft, is de kans dat je ze bereikt meer dan tien keer zo groot als wanneer je dat niet doet.'Schrijf het op en blijf erover nadenken. Nogmaals: een tussenjaar is niet zomaar een periode waarin je doelloos leeft.Dat is het niet. Dat betekent helemaal niet dat je een ingewikkeld leven moet leiden. Ik hoop juist dat je blijft nadenken over wat je...gaat doen, wat je wilt doen en wat voor persoon je na deze periode wilt worden.Ik hoop dat je over die dingen blijft nadenken. Dankzij die gedachten en aantekeningen zul je een volwassener, verder ontwikkelde versie van jezelf ontmoeten...Ik weet zeker dat je die versie van jezelf zult ontmoeten.
Ik houd niet zo van de uitspraak 'Pijn hoort bij de jeugd'. Niemand vindt het immers fijn om pijn te hebben.Niemand.Wat ik wil zeggen is: 'Jeugd draait om uitdagingen aangaan.'Iedereen is jong in zijn jonge jaren. Dat is de energiekste periode van je leven. Juist in deze bruisende periode...Zouden we in onze jeugd niet minstens één keer moeten proberen actief te leven in plaats van passief?
Ze zeggen dat er twee soorten uitdagingen zijn: uitdagingen die veel mensen al zijn aangegaan en...uitdagingen die niemand eerder heeft geprobeerd. Elke uitdaging is goed. Falen is niet erg.Nee, ik denk dat de term 'falen' verkeerd is. Het hoort bij het proces. Zoals Edison over de gloeilamp zei,zei hij dat het geen 10.000 mislukkingen waren, maar dat hij 10.000 manieren had ontdekt waarop de lamp niet zou branden.Jouwuitdagingen zullen de basis vormen voor je groei.
Ik wil tegen iedereen die dit leest zeggen: naarmate de tijd verstrijkt, wordt onze jeugd vanzelf...onze jeugd gaat voorbij. Daarom hoop ik dat je actiever leeft voordat er nog meer tijd verstrijkt.Als je geen uitdagingen meer aangaat en op dezelfde plek blijft, kun je dan een leven leiden waarvan je hart sneller gaat kloppen?
Veel mensen zeggen dat ze een leven willen leiden waarvan hun hart sneller gaat kloppen. Maar als ze zichzelf niet uitdagen met nieuwe dingen...Als je geen uitdagingen aangaat, zal je leven nooit meer spannend zijn. Als je jezelf niet uitdaagt en geen nieuwe dingen probeert...Simpelweg zeggen: "Ik wil alleen in mijn hoofd veranderen zonder iets te proberen; ik wil een spannend leven leiden,"kan worden gezien als willen winnen van een gouden medaille zonder zelfs maar van de duikplank te springen tijdens een duikwedstrijd.Dus als je echt de hartslag wilt horen waar je naar verlangt, raad ik je aan eerst iets nieuws te proberen, ook als het geen grote uitdaging is.
Benijd niet alleen de uitdagingen die anderen aangaan en die je op tv of in boeken ziet,haal diep adem en stap op de duikplank. En maak je geen zorgen,spring. Afhankelijk van het soort nieuwe uitdaging en nieuwe poging dat je kiest,kan jouw duikplank 10 meter, 5 meter,of 3 meter hoog zijn. Maar bij dit spel maakt de hoogte niet uit. Het enige wat telt, is dat jedaadwerkelijk bent 'gesprongen'.
Beneden ligt water. Misschien ben je bang enaarzel je, maar probeer eerst te springen. Rondom het water staantalloze vrienden en collega's die op je letten, en mensen die je kunnen helpen zodra je in gevaar bent.Er zijn mensen.Dus maak je geen zorgen.Ik hoop dat je minstens één keer in je levenprobeert het leven te leiden dat je echt wilde leiden.
Ga de uitdaging aan. Beklim de duikplank. Het maakt helemaal niet uit welke houding je aanneemt als je springt. Jijbijvoorbeeld, zelfs als je in een onhandige houding sprong, zullen veel mensen—ook al aarzelde en trilde je, maar wist je de moed bijeen te rapen—je duik in de wereld luider en enthousiaster toejuichen dan een professionele duiker die een sierlijke houding aannam en in één keer sprong.Spring eerst. Wees moedig. Kom uit de put. Als je dat doet,staat er een nieuwe wereld op je te wachten.
Neem nu een besluit enNeem een besluit. En kom in actie.Schrijf op wat je denkt en zet wat je hebt opgeschreven met je hele lichaam om in daden.Ik hoop dat je doorzet. Kijk na een paar maanden eens terug op jezelf.Je zult vast glimlachen als je ziet hoe je bent veranderd. Jongere Kim Min-woo, aan jou die jong bentsteun ik je uitdaging oprecht en met heel mijn hart.
<100 Gap-yearreizigers>
'100 Gap-yearreizigers' zijn geen mentoren die je op tv of in boeken tegenkomt.Het zijn verhalen van mensen die net iets verder waren dan ik en net iets meer moed toonden.Mogen de verhalen van 100 mensen die zich in een vergelijkbare situatie bevonden en met soortgelijke zorgen kampten, je een beetje helpen op belangrijke beslismomenten in je leven.
Aanbevelingen en inzendingen voor '100 Gap-yearreizigers' zijn altijd welkom.
Laat een reactie of bericht achter, of mail marketingmanager Da-young Choi (choi@koreagapyear.com)!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
