Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
54e gapjaar-deelnemer (gapyear)Lee So-hyun
Gapjaarperiode: december 2015 ~ februari 2016
Met een rugzak door Zuid-Amerika (Ecuador - Peru - Bolivia - Chili - Argentinië - Brazilië)
Momenteel in Zuid-Korea,
stoppen elk jaar 60.000 middelbare scholieren met hun opleiding, zijn 346.000 twintigers zonder dromen werkloos en is het personeelsverloop binnen een jaar na indiensttreding opgelopen tot meer dan 40%,is 75% van de universiteitsstudenten niet tevreden met hun studentenleven en voelt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem, waarvoor praktische oplossingen en ondersteuning ontbreken, aan te pakken,willen we het ‘gapjaar’ introduceren in Zuid-Korea.
‘Gapjaar (Gapyear)’is een periode waarin je studie of werk tijdelijk onderbreekt of in balans brengt en je bezighoudt met allerlei activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en ondernemerschap,om richting te geven aan je toekomst. Het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
# Zelfs al is het maar voor één dag: word de verandering die ik wil zijn — het begin van mijn gapjaar
Tijdens een les aardrijkskunde in het tweede jaar van de middelbare school wekte iets mijn enorme belangstelling: de zoutvlakte van Uyuni. Om de een of andere reden maakten de omschrijvingen ‘de decalcomanie van de aarde’ en ‘de grootste spiegel op aarde’ diepe indruk op me. Vragen als ‘Hoe kan een woestijn uit zout in plaats van zand bestaan? En hoe kan er een witte woestijn zijn?’ bleven me lange tijd bij, als een frisse schok.
Maar toen ik geconfronteerd werd met de werkelijkheid dat we naar de universiteit moesten en onze cv moesten opbouwen, leek mijn belangstelling voor de zoutvlakte van Uyuni met het verstrijken van de tijd te verdwijnen. Maar terwijl ik het onvrijwillige leven van een werkzoekende leidde, begon ik de berichten te volgen van reizigers die ik bewonderde: mensen die niet als toerist met alleen een koffer en beperkte tijd op reis gingen, maar met een rugzak vol genoeg om in hun levensonderhoud te voorzien en hun jeugd op pad trokken, zonder tijdslimiet.
Vroeger dacht ik dat alleen beroepsreizigers zoals Han Bi-ya of mensen uit rijke families zoiets durfden, maar dat was slechts een rationalisatie die voortkwam uit mijn eigen gebrek aan moed om zelfs maar te overwegen zo iemand te worden. Zoals men zegt dat reizen een kwestie van het hart is, bewonderde ik anderen en droomde ik bescheiden over wat ik zelf wilde doen — maar ik probeerde het nooit echt waar te maken.
Ik besefte dat mijn fantasie uit de middelbareschooltijd over de zoutvlakte van Uyuni — waarvan ik dacht dat ik er een punt achter had gezet — in mijn hart nog altijd als een komma voortleefde.Ik had een hekel aan mezelf omdat ik altijd anders wilde leven dan anderen, maar toch worstelde om precies zoals zij te worden. Daarom bereidde ik me voor om mijn studie tijdelijk te onderbreken en mijn eigen gapjaar te beleven, zodat ik ten minste één keer zelf de regie over mijn leven kon nemen.
# De kosten zijn de grootste zorg, maar geef je gapjaar niet op vanwege geld
Veel mensen die een gapjaar overwegen, maken zich zorgen over de kosten. Zelf was ik al van kinds af aan nieuwsgierig naar plekken buiten de wereld die ik kende en droomde ik ervan daar ooit naartoe te gaan. Daarom begon ik vanaf mijn eerste studiejaar beetje bij beetje geld te sparen — geen groot bedrag, maar wel gestaag.In mijn eerste jaar werkte ik als student-assistent en onderwijsassistent op de faculteitsadministratie in het kader van werk-studie. In mijn tweede jaar zette ik de beurs die ik als campusambassadeur kreeg opzij door bewust geen bankpas aan te vragen en het geld op mijn rekening te laten staan. Nadat ik had besloten een gapjaar te nemen, onderbrak ik mijn studie en verdiende ik de resterende kosten bij met deeltijdwerk.
Nu ik erover nadenk, lijkt het erop dat je een gapjaar kunt nemen met een vrij gemiddeld bedrag aan geld. Omdat ik als vrouw alleen door Zuid-Amerika reisde, kostte het me meer dan gemiddeld, maar met een gemiddeld budget had ik mijn eigen gapjaar daar gewoon op afgestemd.Daarom hoop ik dat mensen hun gapjaar niet opgeven omdat ze denken dat ze veel geld nodig hebben of vanwege geldproblemen.
Als je niet gaat wanneer het moment daar is, kun je niet gaan wanneer je wilt. Nu is het beste moment!
Nadat ik had besloten mijn studie tijdelijk te onderbreken, vertelde ik mijn moeder dat ik alleen naar Zuid-Amerika zou gaan om de zoutvlakten te zien. Ze was fel tegen en noemde het onzin. Maar ik voelde echt dat het nu moest gebeuren. Waar ik eerder misschien vaag had uitgelegd waarom ik wilde gaan, overtuigde ik haar deze keer met redenen waarom het echt nú moest.
Ik besefte dat zelfs als ik zonder problemen zou afstuderen en het geluk had snel een baan te vinden, dat niet het leven zou zijn dat ik wilde.Ik dacht dat ik, zodra ik in de dertig was en een gezin, partner en kinderen had, onvermijdelijk alleen op mijn werk zou moeten focussen. Natuurlijk zou ik mijn huidige droom later nog kunnen najagen en daarbij compromissen moeten sluiten, maar ik voelde dat nu — nu ik jong ben en alleen voor mezelf verantwoordelijk — het beste moment is om mijn jeugd te laten stralen.
Toen ik mijn gedachten uitlegde, begreep mijn moeder hoe vastberaden ik was en gaf ze me toestemming. Ook vroegen veel mensen waarom ik mijn studie onderbrak. Wanneer ik zei dat ik naar Zuid-Amerika ging, vroegen ze allemaal: ‘Waarom Zuid-Amerika?’ Eerst maakten al die ‘waarom’-vragen me angstig en bang, alsof mijn met moeite genomen besluit in twijfel werd getrokken. Maar later begonnen die herhaalde ‘waarom’-vragen me stilletjes blij te maken.
‘Ja, ik droomde van iets waar anderen niet snel aan zouden denken, en ik maak die droom waar.’
Ik wilde iets doen waar nog nooit iemand aan had gedacht. Hun ‘waarom’-vragen, die voelden als bewijs dat ik trouw bleef aan mijn overtuiging, deden mijn hart nog meer gloeien.Die ‘waarom’-vragen verdreven de angsten die tijdens de voorbereidingen opkwamen en maakten mij en mijn gapjaar vastberadener.
Ik had moedig mijn studie onderbroken om mijn gapjaar waar te maken, maar het verhaal als uit een film waarop ik had gehoopt ontvouwde zich niet van de ene op de andere dag. Voor ons is studieverlof namelijk niet zomaar een pauze om studiepunten te halen: het is een periode van zelfstudie waarin je andere kwalificaties moet opbouwen, zoals Engels en buitenschoolse activiteiten. In het begin durfde ik daarom niet alles wat ik had opgebouwd — mijn cv en studie — los te laten en gewoon te doen wat ik wilde.
Hoewel ik de moed had verzameld, spookten er tijdens het plannen van mijn rugzakreis door Zuid-Amerika allerlei gedachten door mijn hoofd terwijl ik in bed lag voordat ik in slaap viel — van zakkenrollers tot natuurrampen. Maar toen ik met al die zorgen in Ecuador aankwam, kreeg ik mezelf meteen weer op orde. Toen ik met eigen ogen zag dat er niemand was op wie ik kon vertrouwen of rekenen behalve mezelf, besloot ik mezelf te herpakken. Ik vertrouwde op mijn hart, dat harder trilde dan mijn benen, en hield mezelf voor dat dit opwinding was en geen angst. Daarna stortte ik me vol overgave in het avontuur in Zuid-Amerika.
# Met oprechte communicatie leerde ik genoeg Spaans om me te redden
Omdat Spaans de belangrijkste taal in Zuid-Amerika is en er nauwelijks Engels wordt gesproken, moest ik de basis van het Spaans leren. Maar vanwege financiële problemen bij het bijeenbrengen van het verwachte bedrag voor mijn gapjaar en tijdgebrek doordat ik voltijds werkte, zag ik al vroeg af van taalscholen en privélessen. In plaats daarvan keek ik wanneer ik tijd had naar de YouTube-video ‘Mijn vriend Sergi’ of zocht ik op Naver naar rubrieken met Spaanse reisgesprekken om essentiële woorden uit mijn hoofd te leren.
Ik leerde dus in elk geval de cijfers van 1 tot en met 10 en woorden als dank je wel, sorry, ja en nee uit mijn hoofd. In het begin begrepen we elkaar nauwelijks en moesten we het doen met aanwijzingen en alleen die woorden. Maar na ongeveer twee weken veel te hebben geluisterd en gesproken, kon ik me met Spaans net redden.Omdat ik vooral niet goed kon spreken, was ik ontzettend dankbaar dat Zuid-Amerikanen extra moeite deden om me op taalkundig vlak tegemoet te komen door met tekeningen of gebaren te communiceren. Daardoor wilde ik nog liever leren en maakte ik veel sneller vooruitgang.Hoewel de taalbarrière voor ongemakken zorgde, ervoer ik zelf hoe je ook zonder woorden oprecht kunt communiceren. Daardoor deelden we een diepere oprechtheid en emotie met elkaar.
# ‘Het lijkt altijd onmogelijk, totdat het gedaan is.’ Het lijkt altijd onmogelijk, totdat het is gelukt.
Voordat ik met een zware rugzak en mijn jeugd op pad ging, had ik een doel voor ogen toen ik naar Zuid-Amerika vertrok.‘Laten we elke plek op aarde betreden — de hemel, de zee, meren, bergen, valleien, woestijnen, gletsjers, watervallen en meer.’Oorspronkelijk was het een reisroute van drie à vier maanden, maar door tijd- en geldgebrek probeerde ik mijn doel in twee maanden te verwezenlijken. Ik reisde door het halfrond, van de evenaar tot de stad aan het einde van de wereld, richting Antarctica, en trok door Zuid-Amerika alsof het mijn speeltuin was.
Aanvankelijk was de reis bedoeld om de komma in mijn hart die de zoutvlakte van Uyuni had achtergelaten in een punt te veranderen. Met mijn voeten op de plek staan die ik me had voorgesteld, was werkelijk wonderbaarlijk. Maar toen ik in die bijna onwerkelijke, virtuele ruimte stond, zuurstof inademde en met mijn ogen knipperde, dacht ik: ‘Ik ben echt blij dat ik leef.’ Voor het eerst voelde ik een brandende emotie over mijn eigen bestaan.
Ik kon niet anders dan stil mijn hoofd buigen voor de grootsheid en majesteit van de natuur. Daar voelde elk gebaar, elke stap en elke ademhaling bijzonder. De uitspraak ‘Reizen is niet het zien van nieuwe landschappen, maar de wereld met nieuwe ogen bekijken’ bleef mijn gedachten beheersen.
Ik ben dol op zwemmen. De Galápagoseilanden — ongeveer 1.000 km van het Amerikaanse continent en de plek die Charles Darwins boek Over het ontstaan van soorten en zijn evolutietheorie beïnvloedde — waren de beste bestemming van mijn reis door Zuid-Amerika. Daar ging ik voor het eerst in mijn leven snorkelen. Het water was zo schoon en helder, en ik kon niet alleen vissen zien, maar bijna alle zeedieren die ik me sinds mijn kindertijd had voorgesteld.
Op een keer hoorde ik onder water een piepend ultrasoon geluid en keek ik opzij. Recht voor me zwom een groep dolfijnen voorbij. Op een andere plek waggelden pinguïns over de rotsen en gingen daarna zwemmen, terwijl op een andere rots een zeeleeuw luidruchtig geluid maakte. Ik had een GoPro bij me om onder water te filmen, en de zeeleeuw leek te weten dat ik aan het filmen was: hij keek onafgebroken naar de camera, richtte zijn blik op de lens en cirkelde om me heen alsof hij me uitnodigde om te spelen. Ik dacht echt dat ik een zeemeermin was geworden. De Galápagoseilanden waren met afstand de meest fantastische bestemming voor mijn smaak.
Natuurlijk waren er nog veel meer moeilijke momenten.Om Patagonië in Chili, het langste land ter wereld, te ontdekken, maakte ik ooit een trektocht van vier dagen en drie nachten in Torres del Paine. Dit was de zwaarste en meest lonende plek van mijn reis door Zuid-Amerika: gedurende die vier dagen en drie nachten droeg ik eten, een slaapzak, kookgerei, kleding en andere benodigdheden in mijn rugzak en moest ik in totaal bijna 100 km lopen. In korte tijd liep ik daar meer dan ooit en moest ik meer doorstaan dan ooit tevoren.
We liepen tot we het gevoel hadden dat we erbij neervielen; zodra de nacht viel, kropen we met alleen een slaapzak in een tent die op een berghelling was opgezet. We rilden terwijl we sliepen, en als het bij zonsopgang regende, moesten we de regendruppels verdragen die op onze gezichten vielen terwijl die uit de tent staken. Vier dagen drinkwater meenemen zou te zwaar zijn geweest, dus dronken we smeltwater van de gletsjers dat van de bergtoppen stroomde. Eerst zochten we naar schone plekken, maar later, toen we bijna uitdroogden, dronken we zelfs uit ondiepe plassen waar modder in dreef, omdat we zo uitgeput waren.
Achteraf gezien was het echt geweldig en ik denk niet dat ik het nog eens zou kunnen. Maar ondanks alle ontberingen was het het absoluut waard. Tijdens die trektocht van drie nachten en vier dagen bereikten we drie bergtoppen op de route die de W-trek wordt genoemd, en elk van de eerste, tweede en derde toppen bood een ander adembenemend uitzicht. Zelfs als ik uitgeput was, kon ik blijven lopen om de volgende top te zien. Nu begrijp ik waarom iedereen het over Patagonië heeft. Als je naar Zuid-Amerika gaat, vind ik dat Torres del Paine een plek is die je minstens één keer moet bezoeken, net als Uyuni en Machu Picchu.
Ze zeggen toch dat de oorsprong van het woord ‘reizen’ ligt in ontbering en lijden? De vermoeidheid was eerder mentaal dan lichamelijk, en behalve wanneer ik toeristische bezienswaardigheden bezocht, bracht ik de rest van de tijd alleen tobberend door, overwon ik mijn eigen angsten en confronteerde ik de diepste kanten van mezelf. Helemaal alleen zijn en op elk moment alleen op een nieuwe plek staan, was zowel fascinerend als precair.
Maar er is een citaat van Gwak Jeong-eun, die ik erg mag,Over de uitspraak: ‘Als je dankbaar kunt zijn dat je alleen bent, kun je ook een relatie met z’n tweeën aan.’Ik liet de woorden ‘alleen’ en ‘eerst’ voortdurend door mijn hoofd gaan. Soms slikte ik mijn bittere speeksel weg en troostte ik mezelf vervolgens met een bezwaard hart. Om een completer, volmaakter mens op mezelf te worden, bracht ik lange uren door in gesprek met mijn innerlijke zelf en worstelde ik om te leren genieten van de eenzaamheid.
Na mijn tussenjaar: ‘WAAROM IK NIET? IK HEB HET GEDAAN in Zuid-Amerika!’
Op eigen benen staan in een land waar ik me met Engels niet verstaanbaar kon maken, tussen mensen van andere rassen en met totaal andere culturen, was veel moeilijker dan ik me had voorgesteld. Toch bleek ik veel sterker dan ik dacht. Misschien dwong ik mezelf om vol te houden, maar ik zette door. In die twee maanden leerde en voelde ik veel waardevolle dingen die ik in ruim twintig jaar nog niet had gekend: van de onbekende ervaring om met anderen samen te wonen — iets wat ik als enig kind nooit had meegemaakt — tot andere belangrijke lessen. Ik groeide.
Daardoor besefte ik hoe sterk en standvastig ik ben, en dat niet de werkelijkheid of de maatschappij, maar mijn eigen bekrompen oordelen me hadden opgesloten in het idee dat ik zwak en tekortschietend was. Vroeger aarzelde ik dus en onderschatte ik mezelf wanneer ik voor een uitdaging stond,maar nu gaat mijn hart sneller kloppen in plaats van dat ik bang word. Als ik besluit iets te doen, zal ik het voor elkaar krijgen; en zelfs als ik faal, blijft het bij me als ervaring, niet als mislukking.
En het tweede is dat ik tijdens mijn reis door Zuid-Amerika leerde om dingen waar ik niets aan kon veranderen snel los te laten. De reis kende veel onverwachte situaties waarin niets volgens plan verliep. Eerst ergerde ik me en voelde ik me machteloos wanneer dingen niet gingen zoals ik wilde, maar al snelleerde ik zelf andere oplossingen te vinden en ontdekte ik dat de op één na beste optie soms de beste kan blijken. Misschien is dit een les die we echt moeten leren in ons leven, terwijl we ons voorbereiden op een baan.
Na twee maanden de wereld met mijn eigen voeten te hebben doorkruist, keerde ik gezond terug naar Korea — veel bruiner en aangekomen, zowel lichamelijk als geestelijk — en zonder ook maar één keer te zijn bestolen. Vergeleken met de dag waarop ik van Incheon Airport vertrok, was ik veranderd. Als naïeve studente die het nog steeds fijn vindt om mooi genoemd te worden, baalde ik een beetje van mijn donkere huid en van het feit dat ik zo was aangekomen dat het tiental op de weegschaal veranderde.
Maar het geeft niet! Ook al ben ik er van buiten minder mooi aan toe dan twee maanden geleden, mijn leven is mooier geworden. Misschien krijg ik niet meer te horen dat ik mooi ben, maar nu past het bijvoeglijk naamwoord ‘stoer’ bij mijn leven. :)
# Na mijn tussenjaar heb ik mijn levenslange bucketlist vervuld!
Nu ben ik terug in het dagelijks leven en herhaal ik hetzelfde leven in dezelfde werkelijkheid als vóór mijn tussenjaar. Hoewel het leven er aan de buitenkant hetzelfde uitziet, is de kwaliteit van het leven dat ik me daarbinnen voorstel totaal veranderd. Ik weet hoe moeilijk ik het vóór mijn vertrek naar Zuid-Amerika had door de relatief beperkte informatie over backpacken daar. Daarom probeer ik anderen die dromen van een tussenjaar zoals het mijne te helpen door mijn ervaringen met moeilijkheden te delen en, wanneer ik tijd heb, informatie over Zuid-Amerika op mijn sociale media te plaatsen.
Hoewel ik het weer druk heb met het hectische leven van een student die een baan zoekt, heeft dit zich misschien doordat ik eraan begon met goede bedoelingen als een positief virus onder veel mensen verspreid,en heb ik onverwacht een nieuw onderdeel van mijn levenslange bucketlist afgevinkt — spreker worden en een lezing geven die iemand raakt — veel eerder dan ik had gedacht.
En ik ben dankbaar dat zelfs dit stukje tekst iemand die het leest hoop kan geven. Mijn reis naar Zuid-Amerika was bedoeld om één tussenjaar te vervullen, maar zodra ik de regie over mijn leven in handen nam, bleef die invloed doorwerken en volgden er nog meer tussenjaren. Volgens mij is het allerbelangrijkste of je die ene stap zet om je tussenjaar zelf vorm te geven.
Jullie doen allemaal je uiterste best op het oorlogsachtige pad van het zoeken naar werk in een harde werkelijkheid. Maar ik hoop dat jullie minstens één keer de moed zullen hebben om niet het pad te volgen van degene vóór of achter jullie, maar af te slaan naar waar jullie werkelijk heen willen en een pad te creëren dat alleen door jullie eigen voetstappen wordt gemarkeerd. Dezelfde trap beklimmen garandeert niet hetzelfde geluk. Laat kostbare tijd die nooit terugkomt niet in haast en wedijver aan je voorbijgaan.
Zou het pad dat ik creëer een kortere route kunnen zijn naar een plek die me, naast een baan, een echte reden geeft om te leven?Omdat we jong zijn, mogen we onbevangen alles op het spel zetten en grenzeloos uitdagingen aangaan — we zijn maar één keer in de twintig. Dus waarom niet meer luisteren naar de stem en de weerklank van je eigen hart dan naar wat anderen zeggen over de dromen die je nu koestert, en een leven leiden waar je zelf verliefd op kunt worden? Als je je iets kunt voorstellen, is dat een teken dat je het kunt doen.
Geloof alsjeblieft in jezelf en word iemand die de wereld met een ruimhartiger blik kan omarmen. Laten we onze jeugd en ons leven vullen met onze eigen tussenjaren :)
<100 mensen die een tussenjaar namen>
‘100 mensen die een tussenjaar namen’ zijn geen mentoren die op televisie of in boeken bestaan.Het zijn verhalen van mensen die iets eerder in actie kwamen en iets meer moed verzamelden dan ik.We hopen dat de verhalen van honderd mensen die vergelijkbare situaties en zorgen hebben meegemaakt, je een beetje steun bieden op belangrijke beslissingsmomenten in je leven.
Aanbevelingen en inzendingen voor ‘100 mensen die een tussenjaar namen’ zijn altijd welkom.
Laat een reactie of bericht achter, of stuur een e-mail naar onze marketingmanager Choi Da-young (choi@koreagapyear.com)!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
