Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
53e Gap Year Tribe: GapperPark Chan-bin
Gap year-periode: 2013–2015
Frankrijk, de Filipijnen, Taiwan en 10 Oost-Europese landenGap year in
Op dit moment in Zuid-Korea,
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, hebben 346.000 twintigers geen werk en geen dromen, en ligt het verlooppercentage binnen een jaar na indiensttreding op 40%,75% van de universiteitsstudenten is ontevreden over het studentenleven en meer dan 80% van de werknemers voelt zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen tegen hen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem op te lossen, waarbij praktische methoden en ondersteuning ontbreken,willen we het 'gap year' naar Zuid-Korea brengen.
Gap year (gapjaar)is een periode waarin je studie en werk onderbreekt of in balans brengt en via uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en ondernemen,Het is een cultuur die in de VS, Europa en Japan wordt aangemoedigd: een periode om richting te geven aan je toekomst.
*Ontdek diverse ervaringsmogelijkheden op de website van Gap Year!(Klik)
# Laten we nu op zoek gaan naar het leven dat ik écht wil, in plaats van ons te richten op directe kwalificaties!
Toen ik na mijn militaire dienst terugkeerde naar school, had ik geen van de zogenaamde kwalificaties — cijfers, Engelse scores of certificaten — en wist ik niet waar ik moest beginnen. Toen sloot ik toevallig aan bij een kleine groep op de campus, genaamd de 'Visiebijeenkomst' (laten we samen zoeken naar het doel van ons leven). Vanaf dat moment begon ik na te denken over de algemene richting van mijn leven, in plaats van over directe kwalificaties. In plaats van lukraak in te vullen wat de maatschappij van me verwachtte, begon ik met de groepsleden te delen wat voor leven ik écht wilde.
Als student besloot ik 'goed gebruik te maken van de universiteit' en bespaarde ik vooral op mijn levensonderhoud door op de campus werk-studie te doen. Ik zocht bovendien naar allerlei mogelijkheden, zoals het aanvragen van subsidies voor programma's van de universiteit en volledig gesponsorde kampen van organisaties,Ook spaarde ik gestaag door studiebeurzen op basis van verdienste en externe beurzen (de beurs van de stad Jeonju) te ontvangen.
▲ Mijn eerste 40-daagse backpackreis door Europa in 2013, met vrienden van het werkcamp in het Franse dorp Eulmont
Toen zag ik in een mededelingenbericht van de universiteit de woorden 'aanmelding werkcamp' staan en schreef ik me meteen in, zonder aarzelen. Sinds mijn militaire dienst had ik al buitenlandse ervaring willen opdoen en toen die kans zich daadwerkelijk voordeed, was er geen reden om me in te houden. Drie weken lang woonde ik samen met vrienden uit allerlei landen in een Frans dorp en deed ik er vrijwilligerswerk. De gevoelens die ik daarbij ervoer waren onbeschrijfelijk overweldigend en extatisch. Als enige Aziatische deelnemer van het kamp organiseerde ik op de laatste dag een concert en zong ik Koreaanse liedjes. Hoewel de deelnemers aan het werkcamp verschilden in ras, taal en cultuur, ontdekte ik dat oprechtheid overal mensen met elkaar verbindt.
# Werkzoekende, maar 'Het is oké — ik ben nog jong genoeg'
▲ Leden van het zomerse semester: Choi Ji-ho, Oh Seung-hyuk, Kim Hoon-ho, Park Chan-bin
Na afloop van het eerste semester van mijn laatste studiejaar brak de laatste zomervakantie aan. Mijn grootste zorg was toen een baan vinden. Mijn vrienden schreven zich in bij bijlesinstituten om hun Engelse scores te verbeteren of certificaten te behalen, of volgden zomercursussen aan de universiteit om ontbrekende studiepunten in te halen. Maar dat wilde ik niet. Ik bleef sterk het verlangen voelen om iets te doen wat alleen kon zolang ik nog student was.
Na erover te hebben nagedacht, maakten mijn beste oudere studiegenoten (die allemaal ook in hun laatste studiejaar zaten) en ik in een café een roekeloos plan. We vieren, die vaak fietsten omdat we dicht bij elkaar woonden, hadden veel gemeen — bovenal hielden we van fietsen en reizen. We hadden het altijd over fietstochten en kwamen tot de conclusie dat we er vóór ons afstuderen minstens één moesten maken. Dus begonnen we serieus met de voorbereidingen.Hoewel ik de jongste was, was ik bang dat mijn hogere leeftijd mijn kansen op een baan zou verkleinen. Maar de oudere jongens stelden me steeds gerust: 'Je bent nog jong genoeg, het komt goed.'
# Zelf geld inzamelen door onze verschillende studierichtingen in te zetten
▲ Met de winkelmanager van de zaak die onze kleding sponsorde
Daarna begonnen we, met het doel om een bijzonder praktijkgericht project uit te voeren, aan het project 'zomerse semester': een fietstocht door Oost-Europa. Voor die reis hadden we geld nodig om fietsen en andere benodigdheden aan te schaffen,Als studenten die vastbesloten waren zelf geld in te zamelen, begonnen we organisaties en bedrijven om sponsoring te vragen en zetten we daarbij onze verschillende studierichtingen in. Eerst leek het onwaarschijnlijk, maar nadat we keer op keer bij organisaties hadden aangeklopt, kregen we sponsoring van vijf bedrijven.Daarnaast kregen we de kans om ons verhaal in afleveringen te publiceren in twee tijdschriften over studenten en fietsen. En vóór ons vertrek kende de rector van de universiteit, die belangstelling had getoond voor onze reis, ons een beurs toe om tenten te kopen.
▲Met rector Yoo Byung-jin van de universiteit van Myongji, die onze reis door Oost-Europa steunde
# Het stuur en de pedalen van mijn leven, op eigen kracht
Voor ons allemaal was de fietstocht eerder een 'avontuur' dan een 'reis'.Tijdens onze reis van 49 nachten en 50 dagen legden we 3.500 km af en sliepen we ongeveer een maand buiten in tenten. Met al onze zware bagage op de fietsen begonnen we elke dag met een roep: 'Kom op!' En als we over landwegen reden die naar het echte leven roken, in plaats van langs beroemde toeristische plekken, zeiden we vaak: 'Het is zwaar, maar we zijn blij dat we zijn gegaan.'Van Polen tot Griekenland hadden de Oost-Europese landen veel overeenkomsten, maar elke grensovergang voelde heel nieuw en onthulde verbluffende taferelen. Misschien waren wij voor hen juist de bezienswaardigheid. Op het Oost-Europese platteland kenden veel mensen Korea niet en zeiden ze eerst tegen ons: 'Japan? Korea? Dat weet ik niet.' De wegen waar we elkaar vol verwondering passeerden, blijven onvergetelijke herinneringen.
# Slovenië, op een schilderachtige weide
▲ Een uitnodiging van meneer Zdravko, die we op een landweg in Slovenië ontmoetten
We beklommen een eindeloze helling. Het was zo vermoeiend dat we alle vier van onze fietsen stapten en ze omhoog duwden. Halverwege de berg kwamen we op adem en wilden we verder trappen naar onze bestemming, toen een auto ons zag en stopte.'Komen jullie uit Noord-Korea?' Met die eerste vraag was de begroeting van de man al ongewoon. Het was het begin van een wonder.
Met een gevatte vraag zei hij dat hij ons bij hem thuis wilde uitnodigen en dat we daar konden kamperen. We waren erg moe en de volgende bestemming was nog een flink eind weg, dus besloten we hem te volgen. Toen we zijn huis naderden, klonken de songteksten in mijn oren: 'Op die groene weide bouw ik een huis als op een schilderij'. De prachtige velden en weiden waar ik van had gedroomd, en een sprookjesachtig huis, verschenen voor ons.Meneer Zdravko en zijn familie hadden al het eten biologisch bereid. Die nacht zullen we nooit vergeten. Want we werden familie.
▲Het lied dat we als dank terugzongen: 'Ik ben van jou, jij bent van mij'.
Niet alles was spannend en leuk — een duizelingwekkend, onverwacht ongeluk!
De bergketens van Kroatië waren ongelooflijk steil en duizelingwekkend. Nadat we de hele dag bergop hadden gefietst, zagen we eindelijk een stuk bergafwaarts en begonnen we ongecontroleerd vaart te maken. De oudere jongens voor me voerden enthousiast hun snelheid op, dus volgde ik hen op de voet. Toen kwamen we plotseling bij een scherpe bocht. Omdat onze fietsen zwaar beladen waren, draaide het stuur moeilijk en reageerden de remmen niet.
Gelukkig lukte het me met moeite het stuur om te draaien en de stenen muur te ontwijken, maar vlak ernaast groeiden doornige ranken. Ik raakte verstrikt in de doornen en zat onder de schrammen. Ook werd de fietsband lekgeprikt en liep hij leeg.Gelukkig raakte ik niet ernstig gewond, maar het was een angstaanjagend moment dat in een ernstig ongeluk had kunnen eindigen.Ik leerde dat het heel belangrijk is om mijn eigen tempo aan te houden en dat je op afdalingen absoluut voorzichtig moet zijn. Dankzij die les kon ik mijn gap year veilig afronden, zonder verdere ongelukken.
# Lessen uit een tussenjaar: ‘Er bestaat geen mislukte reis’
▲ In Ljubljana, Slovenië, is het prachtig om jongeren van achteren te zien
Voordat ik aan een tussenjaar begon, vroeg ik me vaak af: ‘Dit is zo’n belangrijke periode—is het echt wel goed om nu weg te gaan?’ Vooral een beslissing nemen en die ook uitvoeren vond ik heel moeilijk. Voor iemand zoals ik, die dingen altijd alleen in gedachten had voorgesteld, werd dit tussenjaar een enorme leerervaring. Tijd alleen was belangrijk, maar ik denk dat het betekenisvoller was omdat ik herinneringen met iemand anders deelde.Wat het meest is veranderd, is waarschijnlijk mijn levenshouding. Ik gunde mezelf weinig ontspanning en nam niet de tijd om om me heen te kijken; deze ervaring schonk me het sleutelwoord ‘aandachtigheid’.
# Na het tussenjaar: de waarde van ervaring delen met leeftijdgenoten
▲ Seongsu-dong: een fototentoonstelling en een talkconcert gehouden!
Toen ik mijn tussenjaar had afgerond en terugkwam, was het eerste wat ik deed een fototentoonstelling en talkconcert organiseren, als dank aan degenen die hadden geholpen met het project voor het semester in het seizoen. Dit evenement was een manier om mijn dankbaarheid te uiten en ook een gelegenheid om medestudenten te ontmoeten en de lessen en waarden te delen die ik tijdens het tussenjaar had opgedaan. Ik organiseerde het in de hoop dat deze reis wortel zou schieten als een ‘cultuur’ en dat meer jongeren zonder aarzeling uitdagingen zouden aangaan.
Ik ben van plan om de foto’s en verhalen die ik heb verzameld zelf uit te geven in een fotoboek. Het verschijnt naar verwachting op 10 april onder de titel ‘RIDE NOW’. Hoonho, de leider van het semesterproject, droomde tijdens deze reis van een ‘fietstocht rond de wereld’ en vertrekt komende mei naar Alaska.
Wil je een tussenjaar nemen, maar aarzel je omdat je bang bent om alleen te gaan? Zoek dan iemand om mee te gaan. Beleef samen met die persoon een onvergetelijk tussenjaar en deel het na terugkomst met iemand anders. Dan krijgt jouw tussenjaar een levendigheid die niet te vergelijken is met die van iemand anders.
‘De tussenjaarverhalen van 100 gezinnen’ gaat niet over een mentor van televisie of uit een boek.Het zijn verhalen van mensen die net iets eerder waren en net iets meer moed toonden dan ik.We hopen dat de verhalen van 100 mensen die vergelijkbare situaties hebben meegemaakt en met soortgelijke zorgen worstelden, je een beetje kunnen helpen wanneer je voor belangrijke beslissingen in je leven staat.
Aanbevelingen en inzendingen voor de 100 tussenjaargangers zijn altijd welkom.
Laat een reactie of bericht achter, of mail marketingmanager Choi Da-young via choi@koreagapyear.com!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
