Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
52e GapperYeom Bo-yeol
Gapyearperiode: augustus 2014 ~ maart 2015 (8 maanden)
Wereldreis naar 60 steden in 22 landen
Momenteel in Zuid-Korea,
gaan er elk jaar 60.000 middelbare scholieren van school, hebben 346.000 twintigers geen dagbesteding omdat ze geen dromen hebben, en is het verloop onder werknemers binnen één jaar na indiensttreding opgelopen tot 40%,is 75% van de universiteitsstudenten ontevreden over het studentenleven en zegt meer dan 80% van de kantoormedewerkers zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen tegen hen dat ze moeten 'dromen', maar er zijn geen praktische methoden of ondersteuningsmogelijkheden om dit probleem op te lossen,willen we het 'gap year' in Zuid-Korea introduceren.
'Gap year' (tussenjaar)Het is een periode waarin je studie en werk kunt combineren of tijdelijk kunt onderbreken en allerlei activiteiten kunt ondernemen, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, onderwijs en ondernemerschap,om richting te geven aan de toekomst; het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de VS, Europa, Japan en elders.
# Ook zonder iets te hebben ben je geen bedelaar als je jong bent — het begin van de jongerenbedelaar
Na mijn afstuderen aan de universiteit besefte ik ineens dat ik 27 was. Dat was heel anders dan de 27 die ik me in mijn twintiger jaren had voorgesteld. Ik had niets bereikt of opgebouwd. Na erover nagedacht te hebben, overwoog ik daarom een werkvakantie om geld te verdienen en Engels te leren.Ons familiemotto is: 'Jouw leven is jouw leven, mijn leven is mijn leven.' Ik vond dat ik het mijn moeder moest vertellen, dus zei ik dat ik overwoog om op werkvakantie te gaan. Zij stelde voor om in plaats daarvan de wereld rond te reizen en terug te komen.
Ik had gedacht dat ik mezelf als persoon tegen mijn dertigste zou hebben vervolmaakt en dan acteur zou worden. Daarom leek een dertigjarige die de wereld had rondgereisd me cooler dan iemand die op werkvakantie was geweest. En omdat ik theater maakte, had ik lange tijd als een bedelaar geleefd. Op een dag moest ik een maand zien door te komen met een schaal eieren. Ik voelde me zielig, maar niet ongelukkig. De uitdrukking die toen in me opkwam was 'jongerenbedelaar'. Ik dacht: 'Ook zonder iets te hebben ben je geen bedelaar als je jong bent.' Misschien kon ik daarom zonder veel aarzeling vertrekken.
# Een wereldreis voorbereiden: geld inzamelen
1Ik ging op mezelf wonen toen ik zes was. Op mijn twintigste verhuisde ik naar Seoul en woonde ik in een goshiwon die ongeveer 200.000 won per maand kostte. Ik woonde daar ongeveer drie maanden terwijl ik me voorbereidde op toelatingsexamens voor theater- en filmscholen en modellenwerk deed. Ik had niet door hoe zwaar het leven in een goshiwon zou zijn: ik werd neerslachtig, eenzaam en lusteloos. Daarom besloot ik dat ik zo niet verder kon leven en vroeg ik een vriend die in een nabijgelegen goshiwon woonde om samen te gaan wonen. We legden onze borgsommen bij elkaar en huurden een semi-kelderkamer met een borg van 2.000.000 won en een maandelijkse huur van 430.000 won.Daarna woonde ik altijd met twee tot tien mensen samen. In zeven jaar tijd deelde ik een kleine woonruimte met meer dan veertig mensen.
Toen ik 23 was, ging ik in militaire dienst. Vanwege een lichte beperking kreeg ik lichamelijk classificatieniveau 4. Maar ik dacht niet dat ik in mijn levensonderhoud zou kunnen voorzien als ik voor openbare dienst werd ingedeeld. Het salaris voor openbare dienst zou de huur niet eens dekken, en in die functie zou ik niet in mijn levensonderhoud kunnen voorzien. Daarom onderzocht ik mogelijkheden voor industriële dienstplicht, bereidde me zes maanden voor en wist zo een plaats in een industrieel dienstverband te bemachtigen.
Na mijn diensttijd vormde ik tijdens mijn studie aan de universiteit met een jongere student in een vergelijkbare situatie een theaterclub en kregen we een leeg klaslokaal toegewezen. We sleepten een afgedankt matras het lokaal in en aten en sliepen er een semester lang. Zo had ik ongeveer 10.000.000 won gespaard.Maar 10.000.000 won leek me wat weinig om de wereld rond te reizen.Ik dacht: 'Als ik vertrek om de wereld rond te reizen, heb ik toch geen huis in Korea nodig?' Dus haalde ik de borgsom van mijn woning terug.
# "Mam, ik ben zo moe. Doe ik dit wel goed?"
Ik had nooit gedroomd van reizen en was ook nooit daadwerkelijk op reis geweest, dus ik wist niets over reizen. Ik wist niet wat ik moest doen als ik ergens aankwam, wat ik moest voelen, wat ik mee moest nemen of achter moest laten. Daarom piekerde ik over de onbekende dingen: de successen en mislukkingen tijdens een wereldreis en de pijn die ik daar misschien zou voelen. Zonder kennis en informatie kun je de risico's die zich voordoen niet voorkomen of het hoofd bieden. Maar ik...Eigenlijk ben ik niet iemand die zich van tevoren zorgen maakt of bang is; ik dacht gewoon: 'Laten we vertrekken en zien wat er gebeurt.'
Misschien omdat ik zonder veel zorgen was vertrokken, waren de eerste één à twee maanden van de reis ontzettend zwaar en dwaalde ik veel rond.Wat doe ik hier? Waarom doe ik dit? Wat levert het me op als ik bedragen uitgeef die ik in Korea nooit zou uitgeven? Ga ik de goede kant op en doe ik het juiste? Ik had allerlei van zulke zorgen.
Toen ik mijn portemonnee kwijtraakte, mijn scooter het begaf en ik een tijdlang in LA ronddwaalde, belde ik mijn moeder. Ik vroeg waarom ze me had voorgesteld de wereld rond te reizen, of ze wilde dat ik helemaal alleen zo'n zware reis zou maken en of ik wel het juiste deed.Ze zei dat ze wilde dat ik me met zulke zorgen bezighield. In het leven zal ik vaak beslissingen moeten nemen over dit soort dingen, dus hoopte ze dat ik door te reizen kon oefenen met me zorgen maken en beslissingen nemen.
Ik huilde toen veel. NuIk werd gedreven door mijn verlangen om meteen iets te bereiken, te leren, te voelen en te beseffen. Mijn moeder, die me de wereldreis had voorgesteld, de liefde die in Korea op me wachtte en andere mensen joegen me niet op, maar ik joeg mezelf op. Daarna denk ik dat ik met een kalme geest beetje bij beetje begon te leren reizen. Zo keek ik langzaam mezelf aan en overwon ik de angsten, onzekerheden en zorgen in mezelf.
# Eindeloos ronddwalen, mislukkingen en het geluk dat ik tussen mensen vond
Ik reed ongeveer 4.000 mijl op een scooter door het westen van de Verenigde Staten en reisde daarna verder naar het oosten. Via Centraal-Amerika, Zuid-Amerika, Europa, Noord-Afrika, Turkije en India keerde ik terug naar Korea. In acht maanden bezocht ik 22 landen en 60 steden.In het begin wilde ik er cool uitzien, omdat het een wereldreis was. Ik wilde iets doen wat anderen niet hadden gedaan, iets ongewoons en niet gemakkelijk. Daarom besloot ik de VS op een scooter te doorkruisen. Sommige mensen hadden Europa en Azië wel op een scooter verkend, maar niemand had op die manier door het Amerikaanse continent gereisd. Tijdens mijn tocht door het westen gaf ik halverwege op; de angst was groter dan de moeilijkheden.
Hoe je het ook bekijkt, ik had opgegeven en gefaald. Door die mislukking besloot ik dat ik niet meer zou opgeven.Mislukking is niets anders dan het moment waarop je jezelf opgeeft. Als je niet hebt opgegeven, is mislukking slechts een val en niet het einde. Je kunt weer opstaan en verdergaan. Alleen wie volhoudt tot het einde, kan zien hoe het afloopt.Het maakt eigenlijk niet uit of aan het einde lag waar ik naar verlangde. Het is al bevredigend dat ik niet heb opgegeven en het einde heb bereikt. Als daar is wat ik wilde, is dat niet vanzelfsprekend, maar iets om dankbaar voor te zijn!
Vanuit Zuid-Amerika ging ik naar Europa. Omdat mijn geliefde naar Europa kwam, ging ik diegene opzoeken. In Europa reisde ik voor mijn geliefde en richtte ik me op wat diegene wilde zien, horen en bewaren. Ik had nog nooit gereisd, laat staan met mijn geliefde. Dat onze eerste reis samen naar Europa ging, voelde zo dramatisch en romantisch. Na die gelukkige anderhalve maand keerde mijn geliefde vanuit Praag in Tsjechië terug naar Korea. Daarna dacht ik veel na. Destijds waren er zoveel redenen waarom we uit elkaar moesten gaan, maar nu kan ik nauwelijks redenen bedenken waarom dat niet had gekund. Hoe dan ook, we namen afscheid in Boedapest, Hongarije. Dankzij die persoon voelde mijn soloreis niet eenzaam. Maar toen diegene vertrok en ik alleen achterbleef, overviel me een onvoorstelbare eenzaamheid.
Ik dwaalde opnieuw door Hongarije, Griekenland en Egypte. Daarna ontmoette ik mensen in Dahab, Egypte.Daar leerde ik hoe ik met anderen kon reizen in plaats van alleen. Ik ging naar Dahab om tot rust te komen en kwam er echt als herboren vandaan. Ik dook in de diepe, donkere Blue Hole en vond daar troost. Het gevoel dat die diepe afgrond me omarmde, kan ik nog steeds niet vergeten.Hoewel IS er aanwezig was en het officieel verboden terrein voor toeristen was, was Dahab zelf in werkelijkheid vrediger dan elke andere plek in Egypte.
Daarna ging ik naar Turkije en ontmoette ik een goede jongere vriend. Die vertelde dat hij na zijn afstuderen wilde reizen, dus nodigde ik hem uit om naar Turkije te komen en samen op reis te gaan. Voor hem draaide reizen om mensen: hij reisde om mensen te ontmoeten. Tot dan toe had ik alleen gereisd en geloofde ik dat soloreizen de enige echte manier van reizen waren. Maar in Dahab had ik ervaren hoe fijn het was om met anderen samen te zijn. Omdat ik benieuwd was naar de manier waarop mijn jongere vriend reisde, ging ik op reis om mensen te ontmoeten. In Turkije ontmoette ik veel mensen en was ik gelukkig. Daarom organiseer ik sinds mijn terugkeer naar Korea veel reizen met anderen. Via Turkije en uiteindelijk India rondde ik mijn wereldreis af en keerde ik terug naar Korea: daarmee eindigde mijn gap year.
# Machu Picchu, Peru: tegelijk mijn slechtste en beste herinneringen
Ik liep helemaal naar Machu Picchu. Het was een van de drie redenen waarom ik naar Zuid-Amerika wilde, dus wilde ik er op een bijzondere manier naartoe. Aanvankelijk wilde ik de Inca Trail lopen, maar door de hoge prijs twijfelde ik. Toen ik hoorde dat er zoveel boekingen waren dat ik nog een week zou moeten wachten, begon ik te aarzelen. Rond die tijd kwam er een erg magere Koreaanse man aan in het hostel. Hij zei dat hij in vier nachten en vijf dagen via een berg met de naam Salkantay naar Machu Picchu zou lopen. Ik besloot meteen met hem mee te gaan.
Op de eerste dag van de trektocht voelde ik dat er iets niet klopte. Cusco in Peru ligt al op 3.399 meter boven zeeniveau, maar Salkantay is een hoge berg van 6.271 meter. Het bleek dat de man die ik had ontmoet een bergbeklimmer was die de Everest had bedwongen. De tocht was buitengewoon zwaar, alsof hij me wilde straffen omdat ik alleen een windjack en Nike-sneakers droeg. De lucht was ijl op grote hoogte, de regen doorweekte me en mijn lichaamstemperatuur daalde, na slechts een uur klimmen brak een riem van mijn tas zodat ik die moest meeslepen, en na acht uur wandelen zakte ik op het basiskamp in elkaar alsof ik flauwviel. Die avond keek de gids naar mijn toestand en zei dat ik zo de top niet zou halen. Ik moest opgeven en te paard verdergaan. Ik was zo uitgeput dat ik instemde. Zelfs toen ik ging slapen, zorgde het zuurstofgebrek ervoor dat ik de hele nacht telkens wakker werd en weer in slaap viel, tot de ochtend.
Ik zat op de heuvel alsof mijn ziel mijn lichaam had verlaten toen de gids zei dat ik op een paard moest stappen. Ik vroeg de oudere man of er ooit iemand aan hoogteziekte was overleden; hij zei van niet. Ik vroeg de gids hoeveel mensen er net als ik hadden opgegeven; hij zei zes, mij meegerekend.Op dat moment moest ik ineens denken aan mijn mislukte scootertocht door de VS. Als ik nu ook zou opgeven, dacht ik, zou ik erg teleurgesteld in mezelf zijn. Dat eerdere opgeven had me tijdens de reis steeds dwarsgezeten en pijn gedaan. Hoewel mensen vanwege hun conditie en hoogteziekte opgaven, wilde ik niet een van die zes zijn.
Dus zei ik tegen de gids dat ik niet op het paard zou rijden. Ik liep vier nachten en vijf dagen en kwam aan bij Machu Picchu. Op de dag dat we naar Machu Picchu omhoogklommen, regende het hard. Alles was helemaal wit. Het was niet het Machu Picchu waar ik van had gedroomd. Toch was het prima, omdat ik niet had opgegeven. Ik was hier te voet aangekomen en had de plek bezocht die ik zo graag wilde zien, dus ik was tevreden. Toen werden rond tien uur ’s ochtends, als bij toverslag, de wolken de lucht in gezogen. Toen de regen ophield en de wolken verdwenen, verscheen het Machu Picchu waar ik van had gedroomd voor mijn ogen.
Ik denk niet dat ik ooit eerder zo heb gehuild. Op dat moment begreep ik de betekenis van die tranen niet — ik wist niet of ze voortkwamen uit vreugde of geluk. Nu weet ik het: het waren tranen van opluchting. Tranen van dankbaarheid. Ik voelde me gezegend dat mijn leven zo kon stralen...De vier nachten en vijf dagen die ik nodig had om Machu Picchu te bereiken waren het zwaarst, en het moment waarop ik Machu Picchu zag, was het gelukkigst.
# Na mijn tussenjaar: ik kreeg een sterker hart dat iets meer kan verdragen
Als ik de periode vóór en na mijn tussenjaar vergelijk, ...Ik denk dat het tussenjaar me iets dichter bij mezelf heeft gebracht. Ik heb beter leren kennen wie ik ben, wat ik leuk vind en wat ik wil. Terwijl ik mezelf stap voor stap beter leerde kennen, kreeg ik ook meer zelfvertrouwen.In plaats van te gokken met onbekende kaarten, vergroot je je kans om te winnen en durf je meer als je inzet op kaarten die je kent. Ik ben erachter gekomen welke kaarten ik in handen heb, althans tot op zekere hoogte.Maar ik ben nog steeds van mijn stuk gebracht, zoekende en aan het worstelen. Toch heb ik het gevoel dat ik probeer een standvastiger hart te ontwikkelen dat iets langer kan volhouden.
Sinds ik mijn tussenjaar heb afgerond, ben ik dan ook allerlei dingen gaan doen. Doordat ik de wereld heb bereisd, is mijn blik verruimd — daarvoor had ik alleen maar gedroomd van een bestaan als acteur — en heb ik meer dingen gekregen die ik wil doen. Onder mijn eigen naam reis ik met allerlei mensen, schrijf ik boeken, organiseer ik foto-exposities en geef ik lezingen over reizen. Via een project genaamd Ploproject geef ik bloemen aan anderen om gevoelens en inspiratie over te brengen. Ik werk parttime om geld te verdienen en maak ook reclames, films en series om mijn oorspronkelijke droom om acteur te worden na te jagen… Ik kan mijn huidige bezigheden niet omschrijven als één beroep, maar mijn uiteindelijke doel is meer van de wereld te ervaren en te leren, en een acteur te worden die mensen laat huilen en lachen.
# Een boodschap aan iedereen die een tussenjaar gaat nemen: laat je niet beperken door grenzen die anderen stellen — test je eigen grenzen echt!
Probeer je eigen grenzen te ervaren. Dat is echt niet zo makkelijk als je denkt. Ik bedoel je eigen grenzen, niet de grenzen die anderen stellen. Daarvoor moet je veel uitdagingen aangaan zonder op te geven. Bij al die uitdagingen zullen er vanzelf dingen zijn waar je uiteindelijk mee stopt. Voordat je zover bent, zul je ook duizenden twijfels hebben. Als je na dat proces besluit op te geven, kan dat vruchtbare grond opleveren: je krijgt de moed om los te laten en het doorzettingsvermogen om niet op te geven.
Neem de tijd om je eigen grenzen te verkennen.Je zult verbaasd zijn als je ontdekt hoeveel dingen je kunt bereiken. Als je jezelf niet uitdaagt, kun je je grenzen niet inschatten. Als je opgeeft, kun je niet zien waar het eindigt. Alleen wie volhoudt tot het einde, kan dat zien.Je grenzen verleggen, niet opgeven en iets tot een goed einde brengen — ik denk dat er niets groters of bewonderenswaardigers is. Reizen biedt de kans om te midden van talloze omgevingen en situaties naar je ware zelf te kijken. Ik hoop dat je zo’n tijd zult hebben.
Dit zeg ik altijd tegen mensen die het moeilijk hebben: ‘Een kompas dat niet wankelt, kan niet de juiste richting aanwijzen.’Op een dag raakte ik in de ban van het landschap en de geluiden van het bamboe dat in een bamboebos heen en weer zwaaide, en bleef ik daar lange tijd staan. Toen dacht ik: als die wuivende dingen mooi zijn, dan zijn wij, die ook heen en weer worden geslingerd, vast ook mooi. De jeugd is een periode van twijfelen en wankelen. Daarom is ze mooi.
Daarom,Ik hoop dat je je zelfvertrouwen niet verliest omdat je het moeilijk hebt, je zorgen maakt of zoekende bent. Dat je van je stuk wordt gebracht, betekent dat je de goede kant op gaat. Als je daarentegen niet wankelt en je pad alleen met koppigheid en halsstarrigheid bewandelt, is de kans groter dat je de verkeerde kant op gaat. Je moet jezelf altijd vragen stellen en jezelf onderzoeken om dingen naar boven te halen.Vraag jezelf af of het pad dat ik bewandel juist is en of het is wat ik wil. Het hoeft geen kortere weg te zijn of een weg die veel mensen nemen. Soms kan het prachtige landschap dat je tegenkomt nadat je verkeerd bent gelopen waardevoller zijn en dieper in je geheugen gegrift blijven. Ik hoop dat je twijfelt maar je zelfvertrouwen niet verliest, zonder op te geven de goede kant op blijft gaan en uiteindelijk je bestemming bereikt.
Tot slot hoop ik dat je je omgeving niet de schuld geeft. De laatste tijd zijn termen als ‘gouden lepel’ en ‘modderlepel’ opgekomen om de familiale achtergrond te beschrijven, en dat vind ik erg verdrietig. Het deed me pijn om te zien hoe de liefde waarmee we zijn opgevoed, werd beoordeeld naar financiële maatstaven. Zijn we niet opgegroeid dankzij het hart van onze ouders, en niet dankzij geld? Zou de maatstaf dan niet het hart moeten zijn in plaats van geld? Ik denk dat deze manier van denken is ontstaan doordat mensen hun omgeving de schuld geven. Een van de redenen waarom ik alleen wilde reizen, was dat ik mijn eigen volledige verantwoordelijkheid wilde voelen, zonder mijn omgeving de schuld te geven.
Geef anderen niet de schuld en neem zelf de volledige verantwoordelijkheid voor de beslissingen die ik heb genomen. Reizen maakt dat mogelijk. In een nieuwe omgeving zijn er veel zaken waarover je zelf moet beslissen en verantwoordelijkheden die direct uit die keuzes voortvloeien. Ik denk dat ik daardoor heb geleerd mezelf de schuld te geven in plaats van mijn omgeving.Als ik iets voorzichtiger was geweest, als ik iets meer onderzoek had gedaan, als ik iets eerder was opgestaan, als ik iets eerder was aangekomen, enzovoort — door verschillende omstandigheden en jezelf de schuld te geven in plaats van anderen, leer je jezelf kennen. Je beseft dat je onhandiger bent dan je dacht, zelfgenoegzamer dan je dacht en luier dan je dacht. En zo groei je, lijkt het.
Ik hoop dat we nadenken over wat voor soort kind we zijn en wat voor soort vat we zijn.Waarom kijken we niet eerst naar het vat waarin die lepel past, voordat we de lepel de schuld geven waarmee we zijn opgevoed?
Inleiding op ‘Tussenjaar van 100 mensen’
‘Tussenjaar van 100 mensen’ gaat niet over mentoren die je op televisie of in boeken tegenkomt.Het zijn de verhalen van mensen die iets moediger waren en iets eerder in actie kwamen dan ik.We hopen dat de verhalen van honderd mensen die in een vergelijkbare situatie zaten en soortgelijke zorgen hadden, je een beetje helpen wanneer je belangrijke beslissingen in je leven moet nemen.
Aanbevelingen en inzendingen voor ‘Tussenjaar van 100 mensen’ zijn altijd welkom.
Laat een reactie of bericht achter, of stuur een e-mail naar onze marketingmanager Da-young Choi (choi@koreagapyear.com)!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
