Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
50e GapperNam-gyu Kim
Tussenjaar: 2011 - heden
Tussenjaar in Perth, Australië
Momenteel in Zuid-Korea,
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, hebben 346.000 twintigers geen werk en geen dromen, en is het personeelsverloop binnen een jaar opgelopen tot 40%,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden met het campusleven en ruim 80% van de werknemers geeft aan zich niet gelukkig te voelen.Hoewel veel mensen zeggen dat je moet 'dromen', zijn er geen praktische methoden of ondersteuning om dit probleem aan te pakken,We willen het 'tussenjaar' introduceren in Zuid-Korea.
TussenjaarEen periode waarin je studeren en werken kunt combineren of een pauze kunt nemen om je bezig te houden met allerlei activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en ondernemerschap,een periode om je toekomst richting te geven; een culturele traditie die wordt aanbevolen in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
*Ontdek allerlei ervaringsprogramma's op de website van Gap Year!
#Ik was een gewone student en werd geschokt door de realiteit
Ik was een gewone student.Ik studeerde architectuur en vond ontwerpwerk persoonlijk erg leuk. Dagenlang doorhalen voor een deadline was zwaar, maar de nachten samen met klasgenoten en jongerejaars leverden veel leuke herinneringen op. Ik vond het ook fijn om urenlang te discussiëren over problemen zonder duidelijke antwoorden en gaandeweg zelf dingen te ontdekken.
De meeste vrienden die niet geschikt waren voor ontwerp, wisselden na hun eerste jaar van studie, maar destijds dacht ik dat architectuur mijn roeping was. Na mijn eerste jaar diende ik in het leger, maar dat veranderde niets aan die overtuiging. Ik deed het ontwerpwerk nog steeds graag en voelde me trots na het halen van een deadline. Maar na verloop van tijd werd één ding duidelijk.
Dat was dat ik geen talent had voor ontwerpen. Hoewel we op dezelfde locatie begonnen te ontwerpen, voelde ik me steeds onzekerder wanneer ik de unieke en verrassende resultaten van mijn vrienden zag. Het enige wat me troostte, was dat ik ontwerpwerk nog steeds leuk vond. Daar putte ik troost uit,in de overtuiging dat ik ooit goede ontwerpen zou kunnen maken als ik het werk met plezier bleef doen.
Het moet tegen het einde van mijn derde jaar zijn geweest. Op een dag dronk ik met een oudere studiegenoot die bij een architectenbureau was gaan werken. Die zei tegen me:
"Wat je op de universiteit leert over ontwerpen is allemaal kinderspel. Als je bij een bureau gaat werken, moet je alles vanaf nul leren. Ons werk draait niet om concepten bedenken en gebouwen ontwerpen—het gaat om parkeerplaatsen tekenen en hoogtelijnen overtrekken om deadlines te halen."
Niet alleen die studiegenoot, maar ook veel andere ouderejaars vertelden me soortgelijke dingen.Het was schokkend. Ik had alleen plezier in het werk—geen bijzonder talent of sterke vaardigheden—maar nu wist ik zelfs niet meer zeker of ik dat nog had.Waar ik plezier aan had beleefd, waren de 'kinderachtige' opdrachten op de universiteit, en ik had er geen vertrouwen in dat ik bij een bureau aan de slag kon en vanaf nul een heel ander soort ontwerp kon leren.
Mijn hoofd voelde vol en mijn borst zat dicht. Ik bleef denken: "Als ik aan mijn vierde jaar begin, moet ik me op een baan gaan voorbereiden—kan ik dat met deze instelling wel aan?"
#Dus nam ik een tussenjaar
Dus nam ik een tussenjaar.
Eens ging ik met vrienden op reis naar Europa. Daarvoor was ik nog nooit eens op het eiland Jeju geweest; ik was een echte plattelander, maar Europa voelde als een compleet nieuwe wereld. Vanaf toen denk ik dat ik naar een leven in het buitenland begon te verlangen. Maar ik had niet het geld of de tijd om dat mogelijk te maken, dus stopte ik die droom weg in een hoekje van mijn gedachten. Nadat ik impulsief een tussenjaar had genomen, leek die opgeborgen droom ineens weer nieuw.
Ik zou toch al een jaar vrij nemen, enWelke reden had ik om niet te gaan? Afgezien van het geld was er eigenlijk geen andere reden.Dus besloot ik gewoon te gaan. Als ik erop terugkijk, denk ik dat ik zo resoluut doorzette dat ik me zelfs afvroeg of ik wel echt de besluiteloze persoon was die ik vroeger dacht te zijn.
#Mijn eigen pad kiezen, niet het vooraf uitgestippelde pad
Ik besloot een tussenjaar te nemen, maar geld bleef een probleem. Mijn familie kon het niet betalen om me een taalprogramma te laten volgen, en ik had als student die alleen maar had gestudeerd niets gespaard. Terwijl ik manieren onderzocht om in het buitenland te wonen, kwam ik erachter dat je een werkvakantie kon doen.Ik besloot meteen op werkvakantie te gaan.Er leek geen andere mogelijkheid te zijn.
Ik had besloten naar Australië te gaan, maar had niet meteen geld voor een vliegticket. Daarom begon ik samen met een vriend als bijbaan promessen rond te brengen. We brachten promessen van een effectenbedrijf naar banken om ze te storten, en het uurloon was destijds behoorlijk hoog. Het werk zelf was heel eenvoudig, maar de bedragen en zegels zorgvuldig controleren was lastig.
Doordat ik tussen bedrijven heen en weer reisde, begon ik de onrechtvaardigheden tussen grote bedrijven en kleine ondernemingen op te merken, evenals de interne bedrijfsculturen.Het was niet de bedoeling, maar deze bijbaan gaf me de gelegenheid om opnieuw na te denken over de vraag of werken voor een bedrijf wel bij me paste.
Uiteindelijk spaarde ik net genoeg voor het vliegticket en een beetje zakgeld en vertrok ik op werkvakantie.Het gevoel van dat moment is echt moeilijk onder woorden te brengen.Het was een mengeling van trots omdat ik mijn eigen pad volgde in plaats van het al uitgestippelde pad, angst omdat ik dat pad had verlaten, verdriet omdat ik mijn familie en vrienden niet kon zien, en opwinding omdat ik eindelijk een droom waarmaakte die ik bijna had opgegeven.
#Als het nu niet gebeurt, krijg ik nooit meer de kans
Eerlijk gezegd was ik tot ik een tussenjaar nam erg bang. Na de basisschool, de middelbare school en het leger had ik een pad gevolgd dat niet veel afweek van dat van anderen. Ik was bang dat het niet de juiste weg was om zonder een goed plan te vertrekken, alleen omdat ik dat 'wilde'. Telkens als die angst de kop opstak, dacht ik:
'Als ik het nu niet doe, wanneer ga ik dan zoiets proberen? Nadat ik bij een bedrijf ben gaan werken? Nadat ik iemands man en vader ben geworden? Nadat ik al die kinderen heb grootgebracht? Als ik het nu niet doe, zal ik het nooit kunnen.'
Ik moedigde mezelf aan met de gedachte dat het steeds moeilijker zou worden als ik nu niet deed wat ik wilde.
Nu of nooit. Dat was een gedachte die ik destijds steeds in mijn hoofd herhaalde.
#Het ontspannen tempo van Australië ervaren
Toen ik in Australië aankwam, waren de mensen het eerste wat me opviel.Het was een verfrissende verrassing om te zien hoe mensen vreemden vriendelijk begroetten wanneer je elkaar op straat aankeek, dankjewel zeiden bij het uitstappen uit de bus en pardon zeiden wanneer ze je in de supermarkt passeerden.
Ze hadden altijd een ontspannen glimlach op hun gezicht.Bovendien kon je in Australië overal de lucht zien. De zonsondergangen waren adembenemend; ik dacht dat de hemel er misschien zo uit zou zien, als die bestond. Ik kreeg het gevoel dat ik in Australië wilde wonen. Ik besloot daar te gaan studeren om een permanente verblijfsvergunning te krijgen. Ik nam die beslissing makkelijker dan ik had verwacht.
Ze zeggen dat de eerste keer het moeilijkst is; nadat ik eenmaal van het gebaande pad was afgeweken, had ik het gevoel dat er vanaf dat moment toch geen vastomlijnde weg meer was. Hoewel het een belangrijk kruispunt in mijn leven was, nam ik de beslissing met een lichter hart dan ik had verwacht. Misschien was iets van hun ontspannen energie op mij overgeslagen.
Hoe dan ook, ik besloot een permanente verblijfsvergunning te krijgen en vond gelukkig werk op een boerderij. ’s Avonds maakte ik een sportschool schoon en ik werkte zowel ’s ochtends als ’s avonds. Het collegegeld in Australië was hoger dan ik dacht, dus sliep ik minder en werkte ik zonder vrije dagen. Maar,Omdat ik werkte voor iets wat ik echt graag wilde, voelde ik me ondanks al dat werk niet uitgeput.
Integendeel, elke dag was spannend en leuk.Het mooiste was dat ik, ondanks al dat werk, meer tijd had om over mezelf na te denken dan toen ik in Korea was.. Het ging niet alleen om vage zorgen over de toekomst, maar ook om momenten waarop ik echt keek naar wie ik ben. Wat me verbaasde, was dat ik mezelf niet zo goed kende als ik dacht. Bijvoorbeeld welke gevoelens ik had, waar ik bang voor was en wat voor leven ik echt wilde.
Pas nadat ik naar Australië was gekomen, ontdekte ik dat ik graag schreef.Ik had niet specifiek gepland: ‘Als ik naar Australië ga, ga ik schrijven.’ Maar doordat ik hier meer tijd had om na te denken, begon ik mijn gevoelens vanzelf op papier te ordenen. Later verzamelde ik de teksten en foto’s die ik in mijn vrije momenten had gemaakt en gaf ik in eigen beheer een boek uit.
Natuurlijk maakte ik er maar heel weinig, als aandenken. Ik deed alles zelf, van het redigeren tot het ontwerpen van de omslag, en het was een heel plezierig proces.Naast schrijven probeerde ik allerlei dingen die ik altijd al had willen doen.Ik oefende gitaar en probeerde thuis te bakken. Ik ben er niet zo goed in, maar ik heb er veel hobby’s bij gekregen.
#Een uitgeverij bood me een contract aan
Op een dag ging de laptop die ik had ineens kapot. Het probleem was dat de teksten die ik had opgeslagen ermee verloren gingen. Het was behoorlijk veel en ik was een tijdlang zo somber dat ik bijna niet kon eten. Toen raadde een vriend me ‘Naver Post’ aan. Het was een platform met als uitgangspunt ‘iedereen kan schrijver worden’, en ik begon daar mijn teksten te plaatsen zodat ik ze kon bewaren en ze niet opnieuw kwijt zou raken.
Maar er gebeurde iets vreemds.Het aantal abonnees groeide eerst tot 10, daarna tot 100 en overschreed op een gegeven moment de 1.000.Ik had zoiets nog nooit meegemaakt, dus ik was verbaasd. Nadat ik alleen had geschreven en gelezen, kreeg ik feedback van anderen en las ik de teksten van andere mensen. Daardoor werd ik nog verliefder op schrijven. Daarna schreef ik volgens mij bijna elke dag. Ik ontwikkelde de gewoonte om ideeën meteen op te schrijven zodra ze in me opkwamen. Ik werkte in een restaurant om geld te sparen en ging naar school, dus ik had het ontzettend druk, maar elke dag was gevuld met plezier.
Op een dag kreeg ik een e-mail van een uitgever. Ze wilden mijn teksten als boek uitgeven.Ik kon het niet geloven. Het voelde als een droom. Het waren de gelukkigste dagen van mijn leven. Terwijl ik in Australië was, wisselde ik via e-mail manuscripten uit met het hoofd van het uitgeefteam en rondde ik de voorbereidingen voor de publicatie af. Hoewel het mijn eerste boek was, kreeg het meer waardering dan ik had verwacht. Het was een geluk dat ik nooit had gekend als ik geen tussenjaar had genomen.
#Plotseling ontslagen
Het moeilijkste moment was toen ik plotseling werd ontslagen uit het restaurant waar ik werkte.Tijdens het sollicitatiegesprek hadden ze beloofd me te helpen een permanente verblijfsvergunning te krijgen. Daarom verliet ik het restaurant waar ik lange tijd had gewerkt om bij hen aan de slag te gaan, maar ik voelde me volkomen verraden. Op weg naar huis na mijn ontslag voelde ik me ellendig. Ik liet het niet merken, maar was ongeveer een week lang versuft.
Langzaam kwam ik weer bij zinnen en bekeek ik mezelf objectief. Ik haalde de benodigde score voor een permanente verblijfsvergunning en vond een restaurant dat zei mij te willen sponsoren, maar eigenlijk zag ik dat restaurant als een tussenstap op weg naar die verblijfsvergunning. Het was niet dat ik daar graag wilde werken; het was gewoon een periode die ik moest doorstaan om een permanente verblijfsvergunning te krijgen. Ik besloot hard te werken.
Maar eerlijk gezegd vond ik het werk daar niet leuk. Of, om preciezer te zijn: op een gegeven moment was in Australië blijven veranderd van ‘wat ik wil doen’ in ‘wat ik moet doen’. Ik dacht er goed over na. Wilde ik nog steeds echt in Australië wonen, of hield ik alleen maar vast aan mijn plan omdat ik niet wilde dat het geld en de tijd die ik tot dan toe had geïnvesteerd verloren gingen? Op een gegeven moment was ik gewoon aan het volhouden.
Net als toen ik me in Korea voorbereidde op een baan bij een groot bedrijf, joeg ik blindelings een permanente verblijfsvergunning na, iets waar ik aan was begonnen vanuit het verlangen naar een makkelijk leven. Alleen de locatie was veranderd; nog steeds offerde ik het heden op voor de toekomst. Dit plotselinge ontslag leerde me één ding: iets wat je jezelf oplegt, kan net zo gemakkelijk mislukken.
#De weg naar geluk is doen wat me op dit moment gelukkig maakt
Niemand kan de toekomst garanderen. Hoeveel ik het heden ook opoffer voor de toekomst, dat betekent niet dat er een toekomst komt die honderd procent zeker is. Maar er is één zekere manier om gelukkig te worden.Dat is de dingen doen die me op dit moment gelukkig maken.Dat besefte ik tijdens mijn tussenjaar.
De momenten waarop ik deed wat ik echt leuk vond en op wonderbaarlijke wijze een boek mocht uitgeven, en de momenten waarop ik mezelf dwong werk te doen dat ik haatte en werd ontslagen, kunnen allebei gewoon toevalligheden zijn geweest. Je kunt teleurgesteld raken terwijl je doet wat je graag doet, en je kunt enorm succesvol worden met werk dat je niet leuk vindt. Maar uiteindelijk bepaal ik zelf wat succes en mislukking betekenen.
Als ik het heden vul met dingen die me nu gelukkig maken, zal mijn toekomstige ik ongetwijfeld op deze tijd terugkijken en glimlachen.
Toen ik er zo over nadacht, voelde het niet langer zinvol om in Australië te blijven. Op dit moment bereid ik me voor om naar Korea terug te keren en mijn eigen zaak te beginnen. Omdat ik doe wat ik wil, vind ik mijn werk weer leuk en is ook het voorbereidingsproces gewoon plezierig.
#Developing the habit of focusing on myself
De grootste verandering is dat ik, in plaats van tijd te besteden aan mezelf met anderen vergelijken, de gewoonte heb ontwikkeld om me op mezelf te richten. Sinds enige tijd vraag ik me, zodra ik aan het werk ga, af: ‘Wil ik dit echt doen?’ in plaats van me zorgen te maken over wat anderen denken. Daardoor lijkt mijn zelfvertrouwen vanzelf te zijn gegroeid. Daarom kan ik ook zonder spijt naar Korea terugkeren, zelfs nadat ik alle voorbereidingen voor een permanente verblijfsvergunning heb afgerond.Vanaf nu wil ik blijven proberen werk te doen waar ik op dit moment enthousiast van word.
Op dit moment publiceer ik in afleveringen een column met sprookjes in het Koreaanse economische tijdschrift MONEY. Soms schrijf ik ook columns voor het bedrijfsblad. Ik bereid me erop voor om mijn volgende boek nog dit jaar uit te brengen, en daarnaast bereid ik me voor op de opening van mijn eigen zaak.Nu ik erover nadenk: ik doe dingen waarvan ik als student nooit had gedacht dat ik ze zou doen.Het leven van mensen laat zich inderdaad door niemand voorspellen.
#Een tussenjaar: tijd om je te richten op het heden dat je altijd voor de toekomst opzij hebt geschoven
Als je een tussenjaar hebt gepland, hoop ik dat je je in die tijd in elk geval richt op de dingen die je wilt doen.Een tussenjaar is daar een uitgelezen moment voor. Het is een tijd om je te richten op het heden dat je altijd naar de toekomst hebt doorgeschoven.Daarom is het goed om vóór je begint duidelijk te bepalen wat je met je tussenjaar wilt bereiken. Als je niet weet wat je wilt, kun je je er niet op concentreren. Is het studie, studeer dan. Is het zelfreflectie, reflecteer dan. Is het nieuwe ervaringen opdoen, doe dat dan. Anders verspil je uiteindelijk alleen maar je tijd.
#Een boodschap aan jonge mensen in Korea die een tussenjaar plannen
Ik kende mezelf minder goed dan ik dacht. Niet alleen ik, maar ook jonge mensen in Korea die een druk leven leiden, hebben waarschijnlijk geen tijd gehad om naar hun eigen verhaal te luisteren. Een leven waarin je druk blijft doorrennen is ook prima.Toch hoop ik dat je op zijn minst probeert te ontdekken wie je ‘echte’ zelf is.Want het voelt ergens een beetje verdrietig om zo druk te leven dat je jezelf vergeet.
Misschien zijn we zo moe omdat we onszelf langzaam vergeten in de drukte. Uiteindelijk liggen alle antwoorden in jezelf. Als je jezelf eenmaal kent, krijg je misschien vanzelf een idee van hoe je zou moeten leven. Ik hoop dat meer mensen zichzelf hervinden tijdens een tussenjaar. Hou vol, iedereen die een tussenjaar plant.
‘100 tussenjaren’ gaat niet over mentoren die je op televisie of in boeken tegenkomt.Het vertelt de verhalen van mensen die iets eerder in actie kwamen en iets meer moed toonden dan ik.We hopen dat de verhalen van 100 mensen die in vergelijkbare situaties zaten en met soortgelijke zorgen worstelden, je een beetje houvast bieden wanneer je voor belangrijke beslissingen in je leven komt te staan.
Aanbevelingen en inzendingen voor ‘100 Gap Years’ zijn altijd welkom.
Laat een reactie of bericht achter, of mail marketingmanager Jo Hae-in (dorothy224@koreagapyear.com)!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
