Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
48e gapperLee Young-dae
Een tussenjaar van één jaar
Mijn leven als uitwisselingsstudent in de VS; na mijn terugkeer naar Korea, samen met twee Amerikaanse tienersEen fietstocht van twee maanden en 2.200 km door Zuid-Korea.
#Uitwisselingsstudent in de VS en fietsen door Korea
▲Beelden uit mijn tijd als uitwisselingsstudent in de VS
Middelbare schoolIn mijn tweede jaar van de middelbare school was ik van plan om voor een uitwisselingsprogramma van één jaar naar North Dakota in de VS te gaan.Hoewel dit de belangrijkste periode van mijn middelbareschooltijd was, voelde ik dat leven in het buitenland ervaren en een bredere blik ontwikkelen ook een belangrijke uitdaging in mijn leven zouden zijn.
Ik dacht dat het goed zou zijn om de taal te leren en diep na te denken in een vrije, inspirerende omgeving, in plaats van met een gesloten blik.
Tijdens dat uitwisselingsprogramma van één jaar kon ik met eigen ogen de immense schoonheid van de Verenigde Staten zien en ervaren. Als Koreaan die in het buitenland woonde, zonder de schoonheid van mijn eigen land te kennen, dacht ik na over mezelf.Ik raakte ervan overtuigd dat er aspecten van de schoonheid van Korea moesten zijn die ik zelf nog niet kende.
In het eerste semester van mijn laatste jaar op de middelbare school, na mijn terugkeer naar Korea, fietste ik twee maanden door het land. Ik ervoer de warme gastvrijheid van de Koreanen, ontdekte prachtige plekken die velen nog niet hebben bezocht en zocht in heel Korea naar mentoren die mijn leven vooruit konden helpen. Zo voelde ik hoe belangrijk een tussenjaar is.
#Het belangrijkste bij alle voorbereidingen was mijn instelling.
▲Mijn Amerikaanse gastmoeder en gastoma
Er kwam veel kijken bij de voorbereiding op een tussenjaar. Nog voordat ik naar de VS vertrok, moest ik over een basiskennis Engels beschikken en allerlei documenten indienen die nodig waren om als uitwisselingsstudent te gaan. Ook moest ik een vertrouwensband opbouwen met het gastgezin dat een jaar voor me zou zorgen.
Ook voor de fietstocht moest ik vooraf alle benodigde spullen verzamelen, bepalen waar en wie ik als mentoren wilde benaderen en interviews aanvragen. Daarnaast moest ik een budget hebben om alle uitrusting te kopen.
Maar van alle voorbereidingen was mijn instelling het belangrijkst, niet het budget of het verzamelen van informatie.Het allerbelangrijkste was een vastberaden instelling waarmee ik twijfels kon wegnemen: of dit op mijn leeftijd, in mijn laatste jaar van de middelbare school, wel belangrijker zou zijn dan het afronden van het schoolprogramma, en of ik misschien zou beginnen en dan opgeven.
Als je in je hart geen vast besluit hebt genomen, kun je niets met succes volbrengen.
Als ik was begonnen onder druk van mijn ouders, had ik het waarschijnlijk al snel opgegeven en was ik teruggekeerd. Ik weet zeker dat ik dan alle levenslessen die ik tijdens de reis had kunnen leren, niet serieus zou hebben genomen.
#De grootste angst was de mentale onrust
▲Straatfestival tijdens mijn uitwisselingsperiode in de VS
Tijdens mijn tussenjaar was mijn grootste angst de mentale onrust.
Ik denk dat niet alleen ik, maar alle jongeren die op een belangrijk moment in hun leven een tussenjaar nemen, dezelfde zorgen zullen hebben gevoeld.
In het cruciale derde jaar van de middelbare school strijden veel leerlingen in Korea om een plek aan een topuniversiteit.
Het voelt alsof één of twee punten je leven kunnen veranderen: mensen kijken anders naar iemand op basis van de naam van diens universiteit, en wie met relatieve beoordeling is opgegroeid, kan daar niet anders over denken.
Ook ik dacht zo toen ik mijn tussenjaar nam, en die instelling kan ik nog steeds niet loslaten.
Mijn vader, die net als iemand die een dartel veulen in de wei ziet loslopen geen moeite spaarde om mijn keuze te steunen, en waarschijnlijk ook alle anderen, denken er zo over.
▲De oude bergpas van Daegwallyeong oversteken
Toen ik zei dat ik mijn studie in die cruciale periode zou onderbreken om door Zuid-Korea te fietsen, kreeg ik veel kritiek.
Mijn vader was het er aanvankelijk ook niet mee eens.Maar op zulke momenten maakte ik zelf een uitgebreider en concreter plan om mijn vader te overtuigen. Door mijn gedachten uitvoerig op papier te zetten, kon ik hem van gedachten doen veranderen.
Daarna werd mijn vader mijn grote steun. Door mijn zorgen één voor één met mentoren te bespreken, kon ik genoeg overtuiging krijgen om niemand meer aan mijn keuze te laten twijfelen en me niet langer angstig te voelen.
#Persoonlijkheid eninstelling veranderden
▲Bezoek aan het parlement van de staat tijdens mijn uitwisselingsperiode in de VS
Tijdens mijn tussenjaar in de VS veranderde mijn manier van denken enorm. Terwijl ik keek naar zonnebloemen die zich eindeloos uitstrekten tot aan de horizon,was ik verbaasd over de vrijheid in de VS en het onderwijssysteem, dat zo is ingericht dat de talenten van elke leerling optimaal tot bloei komen,Doordat ik me op een natuurlijke manier in dat leven kon voegen, veranderden mijn persoonlijkheid en instelling vanzelf.
Ik was zo introvert dat ik niet in het openbaar durfde te spreken, maar op een gegeven moment voelde ik me niet langer ongemakkelijk als ik voor anderen sprak. Vroeger dacht ik alleen aan mijn geliefde familie, maar kon ik mijn gevoelens niet uiten. Uiteindelijk kon ik mijn liefde rechtstreeks aan al mijn familieleden tonen en die uiting ook waarderen.
Dankzij die veranderingen dacht ik er na mijn terugkeer naar Korea over om door het land te fietsen, en uiteindelijk voltooide ik de fietstocht met succes.
Het zou niet overdreven zijn om te zeggen dat ik tijdens mijn tussenjaar een ander, beter gestructureerd soort tussenjaar voor me zag.
#De vele engelen die ik in Korea ontmoette
▲Een mentor die ik tijdens mijn fietstocht door het hele land ontmoette: eerwaarde Dobeop, abt van Silsangsa.
Tijdens mijn fietstocht door Korea ontmoette ik veel engelen.
Op een dag, toen het hard regende, fietste ik zoals gewoonlijk naar mijn bestemming. Iedereen die ooit met de fiets heeft gereisd, weet dat fietsen in de regen erg gevaarlijk is.
Je moet over rijkswegen rijden waar auto's hard rijden. Bij hevige regen moet je veel vaker dan normaal remmen, waardoor het rubber van de remblokken op de wielen snel slijt. Uiteindelijk kunnen de remmen, hoe hard je ze ook indrukt, dienst weigeren. Dat is gevaarlijk en kan tot een ernstig ongeluk leiden.
Die dag regende het hevig, maar ik vertrok om mijn volgende bestemming te bereiken. Misschien waren door de hevige regen de meeste winkels in de plaatsen waar ik doorheen kwam gesloten. Toen begaven de remrubbers het en moest ik stoppen, net toen ik de nationale weg op wilde rijden.
▲Fotograaf Kim Hong-hee, een mentor die ik tijdens mijn fietstocht door het hele land ontmoette.
Ik wist heel goed dat de nationale weg oprijden met niet-werkende remmen onvermijdelijk tot een ernstig ongeluk zou leiden door het verkeer van passerende auto's. Maar waar ik was gestopt, waren geen winkels of zelfs maar een herberg waar ik kon uitrusten, dus moest ik een buurtwinkel binnengaan en naar de onverschillige hemel staren.
Nadat ik daar ongeveer twintig minuten had gezeten, stopte er een auto voor de buurtwinkel en sprak de bestuurder me aan.
Hij had me door de regen naar de buurtwinkel zien fietsen,en vertelde dat hij op weg naar huis op de tegenoverliggende rijbaan bezorgd was geworden en was omgekeerd om terug te komen.
Ik legde mijn situatie uitvoerig uit. Het bleek dat hij lid was van een wielerclub en een fietsliefhebber die een fiets in zijn auto vervoerde. Gelukkig had hij gereedschap bij zich om mijn fiets te repareren.
Hij zette de loszittende remmen stevig vast en kon de rubberen remblokjes vervangen door nieuwe.
▲In Gangjeong Village
Op een moment waarop er geen enkele auto voorbijkwam en ik misschien een gebouw in had moeten kruipen om opgerold te slapen, voelde het alsof ik een engel had ontmoet die zijn vleugels diep in zijn lichaam verborgen hield.
Het was een dag waarop ik voelde dat er nog steeds veel engelen uit de hemel neerdalen en onder ons leven.
Tijdens mijn tussenjaar gebeurden er veel ongelooflijke dingen zoals deze.
#Na het tussenjaar..
▲Bij het eindpunt van de fietstocht door het hele land
Na mijn tussenjaar ging ik naar de Filipijnen om Engels te studeren en een score voor een Engelse toets te behalen. Daarna schreef ik me in aan Kingston University in het Verenigd Koninkrijk, waar ik beeldende kunst ging studeren.
Na dat jaar heb ik nog zes dagen voordat ik in militaire dienst ga, iets wat iedere Zuid-Koreaanse man moet doen.
#Tips voor wie een tussenjaar plant
▲Mentor die ik tijdens de fietstocht door het hele land ontmoette: de vuurtorenwachter van Marado
Deze tip is niets bijzonders.
In plaats van te twijfelen aan het plan voor je tussenjaar dat je nu maakt,is het vooral belangrijk erop te vertrouwen dat het voor jou de beste periode is om te leren.
Als je een tussenjaarplan hebt waar je vertrouwen in hebt, geloof ik dat die tijd een van de meest dierbare en waardevolle periodes in je leven zal worden.
Geloof in jezelf. En ik hoop dat je nieuwe uitdagingen aangaat.
#Plan je een tussenjaar? Je plant een werkelijk prachtige tijd!
▲Afgelegde afstand op de fiets tijdens een fietstocht door het hele land
Tijdens een tussenjaar zul je ongetwijfeld veel zorgen en twijfels hebben; het kan leuk zijn, maar ook moeilijk.
Maar uiteindelijk zal het, wanneer je erop terugkijkt, een van de gelukkigste en betekenisvolste periodes van je jeugd blijven — een tijd die je zelf hebt waargemaakt, zonder je door iemand te laten beïnvloeden.
Bereid een tussenjaar voor waarvan mensen zeggen: ‘Je leidt een geweldig leven’, en niet: ‘Je verspilt je tijd.’
Ik steun iedereen die een tussenjaar voorbereidt of erin zit — je plant een werkelijk prachtige tijd.
Aanbevelingen en inzendingen voor 100 verhalen over tussenjaren zijn altijd welkom.Laat een reactie of bericht achter, of mail marketingmanager Haein Jo (dorothy224@koreagapyear.com)!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
