#Op mijn achtentwintigste eindelijk de aarde rondtrekken
Ik begon te reizen om te ontdekken wie ik zou worden, zoals ik mijn tienjarige zelf had beloofd.
Ik voelde ook de drang dat het, als ik het nu niet deed, moeilijk zou worden om zelfs kleine dingen waar ik aan vasthield los te laten.
Doorgaan op dit stabiele, gladde pad voelde alsof ik gewoon een geschikte partner zou trouwen, lieve kinderen zou grootbrengen en oud zou worden en sterven.
Dat was niet helemaal de richting die ik mijn leven op wilde sturen.
Het was echt prachtig om de kinderen op te zien groeien tot lieve, onschuldige mensen, maar ik had het gevoel dat alleen ikzelf stilstond.
Ik dacht erover na dat ik te vroeg was begonnen met lesgeven en schaamde me omdat ik me afvroeg of ik wel het recht had om met mijn leerlingen over dromen te praten.
Dus dacht ik erover na, nam een besluit en kwam in actie.
Nu ik weg ben, vind ik het absoluut goed dat ik het heb geprobeerd.
#BasisschoolGestopt met lesgeven
Ik was bezig aan mijn derde jaar als leerkracht op een basisschool.
그래서 월급을 받으면서 저축을 했고, 비싼 옷이나 가방에 별다른 관심이 없어서, 통장에 자연스럽게 돈이 모아졌어요.
Met dat spaargeld en mijn ontslagvergoeding kon ik de reiskosten betalen. Omdat ik geen student was, had ik geld achter de hand nodig voor na mijn terugkeer. Daarom bespaarde ik tijdens de reis zo veel mogelijk met allerlei manieren, zoals Couchsurfing en BlaBlaCar.
Het was het proces van ontslag nemen, niet de kosten, dat moeilijk was.
Pas een jaar nadat ik me zorgen begon te maken, vond ik de moed om tegen mijn ouders, mijn leerlingen, mijn collega's en de schooldirecteur te zeggen:
'Ik moet meer over het leven leren.'
Na tegenstand, overtuigingspogingen en lange gesprekken nam ik ontslag bij de school. Na ongeveer een maand voorbereiding kon ik mijn wereldreis werkelijkheid laten worden.
Ik kocht een enkele reis naar Mexico en regelde Couchsurfing-gastheren, met wie ik contact bleef houden. Met de hulp en steun van goede vrienden en kennissen verzamelde ik allerlei reisbenodigdheden. Ik plaatste een overzicht van mijn voorbereidingen op mijn Facebookpagina (www.facebook.com/travellerssunny) en kreeg door alles daar te organiseren veel steun, waardoor ik de moed vond om aan mijn reis te beginnen.
#'Voordat er nog meer redenen zijn om niet te vertrekken'
De angst dat een tussenjaar verspilde tijd zou zijn, was waarschijnlijk waar ik het bangst voor was.
Tijd verspillen, geld verspillen, mijn jeugd verspillen.
Gedachten als: 'Als ik geen tussenjaar nam, zou ik prima kunnen leven met wat ik al heb.'
Mensen om me heen spraken ook veel van die zorgen en twijfels uit.
Maar die angst overwinnen bleek eigenlijk heel eenvoudig.
Ik stelde me voor hoe ik er over drie jaar aan toe zou zijn.Toen ik dat deed, zag ik mezelf nog steeds niet kunnen reizen, spijt hebben dat ik destijds geen ontslag had genomen en de redenen de schuld geven die mijn moed hadden begraven. Dat beeld beviel me helemaal niet.
Welke keuze je ook maakt, je zult spijt hebben. Maar je moet leven door de optie te kiezen waar je het minst spijt van krijgt.
Over drie of vijf jaar zullen de dingen die je moet loslaten nog veel groter zijn.
Uiteindelijk besloot ik dat ik nu moest handelen, voordat er nog meer redenen zouden komen om niet te vertrekken, en ik ben echt trots op mezelf.
Volgens mij zal ik me over drie en tien jaar nog steeds zo voelen.
#Reisverslag van een tussenjaar
Ik ging op reis. Als kind had ik daar al over nagedacht.
'Als ik mijn voeten met een markeerstift inkleur en de aarde rondloop, zijn mijn voetstappen vanuit de ruimte te zien. Ze zullen glinsteren en er zo mooi uitzien.'
In eerste instantie wilde ik zo ver mogelijk weggaan van waar ik woonde: naar Zuid-Amerika, een plek zo ver weg dat ik er misschien nooit van had geweten als ik eerder was gestorven.
Dus begon ik in Mexico, reisde via Guatemala en Cuba en trok daarna verder naar Zuid-Amerika.
Ik leerde duiken en Spaans en ervoer ten volle de betovering van leren wat ik echt wilde leren.
Ik begon in Colombia en reisde zes maanden door Ecuador, Peru, Bolivia, Chili, Argentinië en Brazilië, waar ik allerlei verschillende levens zag, voelde en proefde.
Met het ironische gevoel dat ik er spijt van had Zuid-Amerika te verlaten, zelfs nog meer dan dat ik spijt had dat ik naar Europa ging, reisde ik door West- en Oost-Europa en trok daarna naar Afrika.
Ik maakte kennis met de totaal verschillende Afrikaanse werelden van Marokko, Egypte, Ethiopië en Kenia. Daarna ging ik naar Azië, mijn laatste bestemming, om een vriend terug te zien die ik tijdens de reis had ontmoet.
Na mijn reizen door Thailand, Laos en Vietnam keerde ik terug naar Korea om het einde van het jaar met mijn familie door te brengen. Nu ben ik in India om mijn tussenjaar af te sluiten. Het voelt alsof het in een oogwenk voorbijging, maar in 467 dagen heb ik een heel vol leven geleid.
#Het moeilijkste moment tijdens mijn tussenjaar
Ik denk dat het moment waarop de gate op de luchthaven van Incheon dichtging het moeilijkst was.
Toen ik het gezicht van mijn moeder, die me uitzwaaide, niet meer kon zien, voelde een heel jaar ineens ontzettend zwaar.
Ik had mijn baan opgezegd en vastbesloten om minstens een jaar weg te blijven. Nadat ik allerlei steun in de vorm van sponsoring van vrienden en kennissen had gekregen, vertrok ik, maar ik was doodsbang.
Tijdens de hele vlucht van Incheon naar Seattle, Los Angeles en vervolgens Guadalajara in Mexico huilde ik de ogen uit mijn hoofd. Ik stelde me voor dat iedereen in vier seizoenen zou veranderen en me helemaal zou vergeten.
Al mijn dierbaren waren in Korea, en ik voelde me schuldig omdat ik wegging en hen ongerust maakte.
Maar die zorgen verdwenen zodra ik op de Mexicaanse luchthaven aankwam.In plaats daarvan hielden we op een betekenisvollere manier contact, en doordat ik voor het eerst handgeschreven ansichtkaarten stuurde, voelden onze relaties juist sterker aan. Toen ik een jaar later terugkeerde naar Korea, waren er eigenlijk alleen een paar stellen veranderd. Nu denk ik dat ik zo gelukkig mogelijk van het leven moet genieten, zodat ik me niet schuldig voel over de momenten waarop ik niet bij mijn dierbaren kon zijn.
#De gelukkigste momenten tijdens mijn tussenjaar
Wat me het gelukkigst maakte,Dat waren alle momenten waarop ik mensen ontmoette die ik nooit had leren kennen als ik in Korea was gebleven, met hen praatte, relaties opbouwde en nieuwe banden smeedde.Tijdens mijn reizen kreeg ik ontzettend veel hulp en liefde.
Mijn Marokkaanse vriendin Zineb, die ik in Barcelona ontmoette, reisde tien dagen door Spanje. We reisden samen en ze nodigde me bij haar thuis uit, waardoor ik onverwacht ook Marokko bezocht. Zelfs tijdens de ramadan kon ik volop eten, slapen en leven alsof ik thuis was.
De heer Hassan, die de Beng* Hostel in Boedapest runt, maakte zich zorgen om mij, een stoere meid die alleen reisde, en trakteerde me op een heleboel eten — agu-jjim, yukgaejang, bibimbap en makgeolli — in een duur Koreaans restaurant midden in Boedapest.
In Santiago, Chili, nadat ik op het nippertje de bus had gemist en bijna gek werd, verschenen Beatrice en haar moeder. Omdat ze in de buurt woonden, zeiden ze dat ik niet de hele nacht in de terminal kon slapen. Ze zorgden voor warm eten en een warme slaapplaats.
Zelfs als ik deze verhalen stukje bij beetje vertel, heb ik zoveel ongelooflijke dingen meegemaakt en gedeeld dat ik er drie dagen en nachten over zou kunnen praten zonder te slapen.
Omdat al die herinneringen als een aaneengeschakelde ketting bij me terugkomen, ben ik nu nog steeds ontzettend gelukkig. Dank je wel.
#Ik voor en na mijn tussenjaar
Ik ben minder bang geworden om dingen na te streven.
In plaats van me af te vragen: ‘Gaat dit wel lukken?’, denk ik: ‘Hoe kan ik dit laten slagen?’ Door ervaringen zoals parachutespringen, wat onmogelijk leek, bussen missen, buiten slapen tijdens taxistakingen en letterlijk te lijden onder voedsel- en slaapgebrek en bedwantsenbeten, heb ik geleerd dat wat moet gebeuren, ook gebeurt.
O, nog één ding. Vóór mijn reis voelde het alsof de hemel naar beneden kwam als iemand de absurde vraag stelde: ‘Wat als er nu plotseling oorlog uitbreekt?’ Ik had nog zoveel niet gedaan en vond het zonde om nu al dood te gaan. MaarNu zou ik, een beetje overdreven gezegd, zelfs als ik nu zou sterven, met dankbaarheid voor mijn leven gelukkig mijn ogen kunnen sluiten.Dat is volgens mij de grootste verandering voor en na mijn tussenjaar.
#Nog steeds op reis
Ik ben nog steeds op reis. India en Pakistan zijn de laatste bestemmingen, en daarna keer ik waarschijnlijk terug naar een leven dat weer als reizen aanvoelt.
Een vraag die ik tijdens mijn reis vaak hoorde, was: ‘Wat ga je doen als de reis voorbij is?’
In het begin vond ik dat frustrerend. Ik had nog een heel jaar voor me waarin ik zou leven door te reizen.
Mijn enige zorg was waar ik morgen zou slapen, wat ik zou eten en wat ik voor mijn plezier zou doen, en toch voelde ik me gedwongen na te denken over wat daarna kwam.
Dus lachte ik het altijd weg en zei ik dat ik, als ik terugging naar Korea, de gelukkigste werkloze persoon ter wereld zou zijn.
Nu ben ik van plan om, wanneer ik terugkom, wat ik ook ga doen, uit de mogelijkheden die voor me liggen het leukste en betekenisvolste te kiezen en me er met meer geluk en dankbaarheid dan vóór mijn reis in te storten — zoals ik altijd heb gedaan.
Dat kan betekenen dat ik iets nieuws leer, weer iemand lesgeef of iets heel anders doe.
Maar ik heb er vertrouwen in en voldoende zelfvertrouwen dat het me ook deze keer goed zal lukken.
Het jaar waarin ik zelf actief naar prestaties streefde, blijft me kracht geven. Stap voor stap zal ik het vormgeven in mijn leven.
#TIP voor wie een tussenjaar neemt
Of je nu blijft waar je bent, vooruitgaat of een stap terugzet,
Als je een reden hebt waar je achter kunt staan, is elke keuze geldig. Wees niet bang.
Maar onthoud dit alsjeblieft.
Welke keuze je ook maakt, het is jouw keuze en jij bent degene die er verantwoordelijkheid voor moet nemen — niet iemand anders.
Maak dus een keuze waarvoor je met plezier en een goed gevoel verantwoordelijkheid kunt dragen.
#Een boodschap aan de jongeren van Zuid-Korea
Wees iemand op wie je jongere zelf trots kan zijn en die je middelbare zelf zal bewonderen,
en bovenal hoop ik dat ik nu een gelukkig leven leid.
Ik steun en moedig alle jongeren aan, mezelf inbegrepen.
Aanbevelingen en tips voor de 100 tussenjaren zijn altijd welkom.
Laat een reactie achter of stuur een e-mail naar de marketingmanager, Haein Jo (dorothy224@koreagapyear.com)!
Terug naar lijst
Startpagina
