#Yu So-young, 27 jaar ervaring
Hallo. Ik ben Yu So-young en heb 27 jaar ervaring.
Ik leef volgens het idee dat ik mijn leven moet afstemmen op mijn eigen tempo, in plaats van op een structuur die door iemand anders is bepaald.
In plaats van vaste dingen op vaste tijden te doenheb ik mijn eigen jarenlange ervaring opgebouwd door te ontdekken wat ik echt wil doen.
Vanaf mijn achttiende bezocht ik reclamekampen en droomde ik ervan AE te worden bij een reclamebureau.
Ik was elke dag drukker dan wie dan ook om die droom te verwezenlijken.
Ik ben niet perfect, maar ik geloof dat mijn vrolijke, gezonde energie mijn charme is.
#Ik raakte mezelf kwijt achter het etiket ‘werkzoekende’
Toch is het niet eenvoudig om altijd vanuit deze instelling te leven.
Maart 2015, nadat ik als gids in Barcelona had gewerkt en naar Korea was teruggekeerd.
In het ziekenhuis dat ik bezocht omdat mijn gezondheid en keel al langere tijd niet goed waren, kreeg ik de diagnose stembandknobbeltjes en een stemstoornis.
Ik hield altijd van praten met vrienden en voor grote groepen, en had een zelfverzekerde persoonlijkheid.Na twee operaties en maandenlange behandeling begon ik ertegenop te zien mensen te ontmoeten en verloor ik mijn zelfvertrouwen.
In die toestand werd ik afgelopen september wat men doorgaans een ‘werkzoekende’ noemt.
De verwachtingen die anderen hadden van mij, die alles zelfverzekerd tegemoet trad, waren hoger dan ik dacht. Nu ik mijn zelfvertrouwen kwijt was, voelden die verwachtingen alleen maar als een last.
Zo raakte ik mezelf kwijt achter het etiket ‘werkzoekende’.
Ik noemde 2015 mijn ongeluksjaar en gaf veel dingen om me heen de schuld.
Ik had dringend tijd nodig om afstand te nemen van alles wat me benauwde en op adem te komen.
Mijn ogen openen voor een nieuwe wereld
Wanhopig op zoek naar een plek ergens anders dan hier,ontdekte ik dat Acuvue Korea studenten wierf voor een reis onder het motto ‘Mijn ogen openen voor een nieuwe wereld’.
Ik schreef eerlijk over mijn situatie en gevoelens en werd geselecteerd als een van de drie finalisten. Ik kreeg 2.000.000 won aan reiskosten.
Omdat de beurs niet gering was, dacht ik aanvankelijk aan de VS of Europa.
Maar ik herinnerde me dat ik op dat moment ontspanning en rust nodig had, niet een drukke reis waarbij ik veel plaatsen zou bezoeken.
Daarom reisde ik naar het warme Zuidoost-Azië, en dan met name naar Bali, met zijn geweldige golven, zonsondergangen en allerhartelijkste mensen.Ik stelde me voor dat ik onder een prachtige zonsondergang op de golven surfte.
In die tijd...Wat me toen het meest zorgen baarde en angstig maakte, was ikzelf.
Ik dacht dat elke plek goed zou zijn, zolang het maar niet hier was. Daarom was ik niet bang om te vertrekken.
Een week nadat ik als een van de drie finalisten was geselecteerd, vertrok ik naar Bali.
Bali — alles was ontspannen en warm
Toen ik op Bali aankwam, was ik gespannen, erg nerveus en op mijn hoede voor de mensen daar.
In het begin wilde ik echt niets doen en niemand ontmoeten. Alles voelde als een opgave.
Maar de mensen daar waren zo aardig. Nee, warm is een betere omschrijving.
Ze hadden altijd een vriendelijke uitdrukking op hun gezicht en deden alles op hun gemak.
Er waren altijd veel mensen en motoren op straat, maar toch voelde het nooit chaotisch.
Ze zaten voor hun eigen winkels, begroetten mensen om hen heen en als ik dichterbij kwam, begroetten ze me vriendelijk.Ze hadden niet veel taken of dingen die ze moesten bereiken.
Omdat Bali bekendstaat als huwelijksreisbestemming en het laagseizoen was,dacht ik dat ik er helemaal alleen zou zijn. Ik ging naar Bali en vroeg me af of ik me misschien zou vervelen.
Maar vreemd genoeg was ik nooit alleen.
Iedereen die ik daar ontmoette, verwelkomde me hartelijk en werd mijn vriend.
Jimmy, de surfinstructeur, en Helga, het cafépersoneel.
Ze behandelden me als een vriendin in plaats van als een gast, waardoor ik hen ook als vrienden kon zien.
Zo smolt de kenmerkende warmte van Bali mijn terughoudendheid en aarzeling weg.
Ik maakte wandelingen langs de zee, at, lag op een ligstoel en schreef mijn dagboek bij, deed een dutje als ik slaperig werd en keek bij het ontwaken naar de prachtigste zonsondergang ter wereld.Het tempo vertraagde In dagen waarin ik niet elk moment met iets hoefde te vullen.Voor het eerst in heel lange tijd kon ik met mezelf praten.
De vrijheid die de fout van de luchtvaartmaatschappij me bracht
Het eerste wat ik meemaakte nadat ik op Bali was aangekomen.Door een fout van de luchtvaartmaatschappij kwam mijn bagage niet aan op Bali.
Ik had maar een beetje contant geld. De luchtvaartmaatschappij vergoedde me slechts 300.000 roepia (ongeveer 25.000 won).
Met dat geld wist ik maar net de stad te bereiken en bracht ik mijn eerste nacht ongemakkelijk door, zonder me goed te kunnen wassen of omkleden.
Ik was naar Bali gekomen om te ontsnappen aan de plek waar ik was, en doordat dit meteen na mijn aankomst gebeurde, voelde ik me zelfs door Bali afgewezen.
Maar de volgende dag ging ik, nog steeds in mijn met zweet doordrenkte kleren, naar buiten. De zonneschijn was heerlijk — en eigenlijk gaf het me een vreemd gevoel van bevrijding om zonder me zorgen te maken over mijn uiterlijk naar buiten te gaan (op reis te gaan).
Doordat ik niets had, hoefde ik me nergens zorgen over te maken. Dat gaf me vrijheid en daardoor kon ik mijn reis op Bali in alle vrijheid beginnen.
De woorden die ik op Bali het vaakst hoorde, terwijl ik altijd onder druk had gestaan om beter te worden: "Geweldig! Goed gedaan!"
Op Bali leerde ik voor het eerst surfen. Aanvankelijk dacht ik dat het een sport was waarbij je tegen de golven moest vechten en ze moest verslaan.
Ik kon niet eens overeind komen, kwam steeds op mijn knieën terecht en ging een paar keer onderuit.
Het ging er niet om de golven te bevechten en te verslaan.Ik besefte dat het erom ging met de golven mee vooruit te bewegen.
Daarvoor moest ik mijn evenwicht vinden — in mijn benen én in mijn hoofd.
Ik leerde mijn evenwicht te bewaren van de golven.
Weet je welke woorden ik op Bali het vaakst hoorde tijdens het surfen, yoga en duiken?
Geweldig! Goed gedaan!
Je bent een heel goede surfer...
Trek je niets aan van anderen.
Het is goed. Neem de tijd. Je doet het goed.
Zei ze dat omdat ik het echt goed deed?
Ik denk dat ze me wilden aanmoedigen en me zelfvertrouwen wilden geven.
Het was anders dan mijn leven, waarin ik altijd onder druk stond om beter te presteren en de beste te zijn.
Het voelde onwennig, maar toch fijn.
#Na een tussenjaar..
Eigenlijk is mijn situatie helemaal niet veranderd.
Ik vecht nog steeds tegen een aandoening en krijg daarvoor behandeling, en ik moet opnieuw een baan zoeken.
Maar op Bali deed ik voor het eerst in lange tijd niets anders dan nadenken en mijn gedachten opschrijven...
Ik kon mezelf vragen wat ik voelde en dacht, naar mezelf luisteren en nadenken.
Vorig jaar was ik me volgens mij erg bewust van allerlei dingen, vooral van de mening van anderen.
Ik beperkte mezelf door te zeggen dat ik niet meer was zoals vroeger, maakte mezelf klein en strafte mezelf omdat ik anders was dan anderen en niet beter dan zij.
En het niet vinden van een baan kwetste mijn trots en maakte me ontzettend van streek.
Door de mening van anderen.
Ik bestempelde mezelf alleen maar als werkzoekende en beperkte mezelf daarmee.
Pas toen ik op Bali naar mezelf luisterde, besefte ik het.
Ik wilde helemaal niet per se een baan vinden; ik wilde gewoon blijven doen waar ik van houd...
Ik wilde niet bij een groot bedrijf gaan werken en een werknemer met een hoog salaris worden...
Dat wist ik niet, totdat ik naar mezelf luisterde.
Tien dagen lang voerde ik veel gesprekken met mezelf, in plaats van met anderen,
Ik leerde rekening te houden met mezelf, niet met anderen.
Een belangrijk feit dat ik was vergeten, dankzij Bali.
Ik ben niet 'werkzoekende Yoo Soyoung'; ik ben gewoon Yoo Soyoung, 27 jaar oud.
#Tips voor wie een tussenjaar neemt
Als je alles weglaat, lijkt mijn tussenjaar misschien gewoon een 'reis'.
Volgens mij hoeft een tussenjaar niet te betekenen dat je iets groots of buitengewoons doet.
Als het maar een proces wordt waarin ik ontdek wat ik nodig heb, maakt de vorm dan uit?
Iedereen heeft af en toe een korte pauze nodig, en voor mij vervulde reizen die rol.
En ik geloof dat echte rust pas mogelijk is als niet alleen het lichaam, maar ook de geest een pauze krijgt.
We hebben het te druk.
We hebben te veel te doen.
Kijk eens naar jezelf — de persoon naar wie je niet kon kijken omdat je het zo druk had en zo veel te doen had.
Stel vragen en luister. Luister naar je eigen hart, niet naar de meningen van anderen.
Pas nuWat ik nodig had, was niet de vrije tijd om niets te doen,
Ik besefte dat ik de emotionele ruimte nodig had om naar mezelf te luisteren.
#Een boodschap aan de jongeren van ons land
Ik hoop dat we dit kostbare ‘heden’ dat ons is gegeven niet verspillen.
Het heden was ooit de toekomst.
Het heden is net zo kostbaar als de toekomst.
Not something to be ashamed of,
Let's live a life we don't have to apologize for.
Bedankt, Bali!
Terug naar lijst
Startpagina
