Ik ben vierdejaarsstudent aan de universiteit en bereid me voor op mijn carrière.
In 2015 was iedereen om me heen bezig met een baan vinden en hun cv versterken.
Ik dacht na over wat ik als student kon doen onder het motto 'Zo niet nu, wanneer dan?', en fietsen sprak me het meest aan.Ik koos voor een fietstocht, omdat je vooruitkomt naarmate je trapt.
Ik wilde ook de boodschap van 'uitdaging' overbrengen aan jongeren over de hele wereld, onder wie mijn vrienden.
Ik dacht dat dit de meest gedenkwaardige en coolste uitdaging van mijn leven zou zijn. Vol enthousiasme en verwachting bereidde ik alles voor, van de fiets tot de kampeeruitrusting, stap voor stap.
De voorbereidingen kostten veel tijd, maar ik was blij dat ik deed wat ik graag wilde proberen.
# Voorbereidingen voor de reis
Tijdens mijn studie, zowel in het semester als in de vakanties, deed ik allerlei bijbaantjes: in de bediening, bij een verhuisbedrijf, in een fabriek, bij een benzinestation, op school, als vervangend chauffeur, als bezorger, enzovoort.Ik probeerde van alles, deed allerlei ervaringen op en spaarde gestaag geld.Het was moeilijk, maar doordat ik al een jaar voor de reis consequent spaarde, had ik uiteindelijk een flink bedrag van 10.000.000 won op mijn bankrekening staan.
Natuurlijk waren mijn studieresultaten niet goed, maar cijfers waren voor mij niet belangrijk.Omdat ik geloof dat het in het leven om geluk gaat, niet om cijfers.Daarna kocht ik een fiets, uitrusting, kampeerspullen, vliegtickets en een camera.
Er was niet veel informatie over Europa, dus las ik boeken over Europa in de bibliotheek en zocht ik urenlang op internet. Zo bereidde ik me stap voor stap voor.
Mijn knieën waren niet in orde, maar ik oefende wanneer ik maar kon op de fiets. Ik bereidde me voor met lange fietstochten door het land en leerde basisonderhoud. Voor ik het wist, naderde de vertrekdag.
# 'Als het niet lukt, blijf het dan proberen tot het wel lukt'.
Ik heb mijn dienstplicht vervuld bij het Korps Mariniers.
Een van de lijfspreuken van het Korps Mariniers is:'Als het niet lukt, blijf het dan proberen tot het wel lukt' en 'Hoge golven maken sterke vissers.'Die uitspraken staan diep in mijn hart gegrift.
De gedachte dat ik voor het eerst naar het buitenland zou fietsen, maakte me bezorgd en nerveus, maarik bereidde me voor met de instelling dat ik, zelfs als ik honderd keer onderuitging en gebroken werd, ook honderd keer weer zou opstaan.
# Mijn fiets werd gestolen
Ik was een boerenpummel die geen Engels sprak, maar nam een enkeltje en vertrok zonder plan naar Londen.
Op mijn eerste dag in Londen merkte ik dat het verkeer links reed, precies andersom dan in mijn land.
Al bij mijn eerste rit fietste ik aan de verkeerde kant en scholden buitenlanders me uit.
De rit van de luchthaven van Londen naar het stadscentrum zou een uur duren, maar ik deed er vier uur over. Ik kwam aan bij de accommodatie die ik had gereserveerd, pakte mijn spullen uit en rustte even uit. Daarna ging ik naar de fietsenstalling, waar mijn fiets verdwenen bleek. Ik had hem met twee sloten vastgezet, maar het leek erop dat ze die hadden doorgeknipt en de fiets hadden gestolen. Ik was er kapot van, mijn benen werden slap en ik stond onder enorme stress.
Omdat ik geen Engels sprak, legde ik met gebaren uit dat mijn fiets was gestolen, maar ze zeiden dat ze hem niet konden vinden.
Ik ging terug naar mijn verblijf en raakte in tweestrijd: moest ik teruggaan naar Korea of een rugzak kopen en als backpacker verder reizen...
Uiteindelijk ging ik naar een outdoorwinkel in de stad en kocht ik een grote rugzak. Daarna maakte ik alles klaar voor een backpackreis.
Maar de gedachte 'Ik ben niet naar Europa gekomen om te backpacken...' maakte het moeilijk om die stap te zetten.
Ik bleef nog een dag in Londen en dacht na. Urenlang zat ik op een bankje aan de rivier. Omdat ik al begonnen was, besloot ik door te zetten en ging ik langs alle fietsenwinkels in Londen. Maar de prijzen waren zo hoog dat ik dacht dat ik het misschien zou moeten opgeven.
Bij de laatste winkel kocht ik een iets zware maar betaalbare fiets en begon ik opnieuw aan mijn fietstocht.
Ik kwam vast te zitten in de bergen, verdwaalde, werd overvallen door hevige regen die alles doorweekte en rilde van de kou. Doordat ik alleen moeilijke situaties het hoofd moest bieden, raakte ik in een dip en wilde ik naar huis.
Maar ik had besloten deze reis te maken, en in Korea waren er mensen die me steunden en voor me baden. Daardoor werd mijn vastberadenheid om niet op te geven en de reis af te maken steeds sterker.
#Toen ik mijn ongeduld losliet.Werd zichtbaar wat ik eerder niet kon zien.
Naarmate de reis vorderde, raakten mijn lichaam en geest erg vermoeid. Bovendien werd het weer veel kouder en moest ik de kou trotseren.Gelukkig hielpen veel buitenlanders me en nodigden ze me bij hen thuis uit. Daardoor kon ik een paar dagen uitrusten, mijn gedachten ordenen en lichamelijk herstellen.Ik maakte kennis met hun levenswijze en waarden en vertelde hun op kleine schaal over Korea.
Daardoor verbeterde mijn Engels vanzelf. Ik was zelfs verbaasd over mezelf als ik sprak. Gesprekken met buitenlanders veranderden mijn kijk op veel dingen, en ik denk dat mijn persoonlijkheid tijdens de reis flink veranderde.Nadat ik in het snelle Korea had geleefd en naar het ontspannen, rustige Europa was gekomen, vond ik dat in het begin erg frustrerend. Maar na verloop van tijd verdween mijn ongeduld.
Voor ik het wist, was ik in het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, België, Nederland en Duitsland geweest. Op toeristische plekken ontmoette ik veel Koreanen, en na lange tijd Koreaans spreken voelde verfrissend. Omdat ik van voetbal hield, keek ik wedstrijden. Tijdens het bezichtigen veranderde de reis die ik van plan was geweest af te maken in een ontspannen tocht zonder ongeduld. Als ik moe was, rustte ik uit, en als ik honger had, at ik iets lekkers. Daardoor werden veel dingen die ik in moeilijke tijden niet had kunnen zien, uiteindelijk duidelijk.Toen mijn lichaam en geest ontspannen waren, zag alles er prachtig uit. Zelfs tijdens lange fietstochten voelde ik me gelukkig.
Ik fietste door Tsjechië en Oostenrijk en kwam aan in Zwitserland.Zwitserland was het land dat ik echt wilde bezoeken en ik beschouwde het als het belangrijkste deel van deze reis.Er waren veel hoge bergen. Hoewel ik urenlang bergopwaarts klom, verdween al het afzien meteen toen ik de top bereikte en het uitzicht zag. Nadat ik hoge, indrukwekkende bouwwerken had gezien die door mensenhanden waren gemaakt, was het nog ontroerender om zo'n uitgestrekte natuur te ervaren. Ik stond stil en staarde verdwaasd voor me uit, dacht aan van alles en beloofde mezelf ooit terug te komen.
Tijdens zes uur onafgebroken klimmen op de fiets in de Alpen had ik vaak zin om op te geven.
Het was ontzettend zwaar en door de hoogte daalde mijn lichaamstemperatuur snel. Het werd laat en de zon ging onder. Omdat ik bang was dat er iets mis zou gaan, fietste ik door totdat mijn hele lichaam onder het zweet zat. Uiteindelijk bereikte ik de top. Omdat de berg zo hoog was, deed ik er vier uur over om af te dalen.De Alpen overtrekken gaf me het vertrouwen dat ik vanaf dat moment alles aankon. Ik besefte dat ik, hoe zwaar iets ook was, succes kon behalen als ik even doorzette en hard werkte.
Nadat ik de Alpen was overgestoken en langs de Middellandse Zeekust naar Barcelona in Spanje was gefietst, was het prachtig weer en kwam het einde van de reis in zicht. In die periode vond er in Parijs een bomaanslag van IS plaats, waarbij veel mensen omkwamen. Ik kreeg veel berichten van mensen die wilden weten of het goed met me ging. Hoewel ik bang was omdat de aanslag vlakbij plaatsvond, voltooide ik de reis zonder incidenten.
Na mijn tussenjaar..
Voordat ik deze uitdaging aanging, wilde ik net als veel Koreanen dat alles snel ging.
Als dingen niet gingen zoals ik wilde, raakte ik geïrriteerd en gaf ik snel op.
Maar na 6.000 km op het zadel te hebben gezeten, ontwikkelde ik doorzettingsvermogen en leerde ik niet op te geven. Doordat ik met buitenlanders samenwoonde, veranderden mijn waarden en kreeg ik een meer ontspannen levenshouding.
Tijdens de uitdaging kreeg ik van veel mensen belangeloze zorg en gulheid.In de toekomst wil ik me actief inzetten voor veel mensen die hulp nodig hebben.
Drie dagen nadat ik thuiskwam, begon ik weer aan een bijbaan.
Door in Europa allerlei soorten koffie te drinken, leerde ik de smaken van koffie kennen. Nu werk ik in een koffiebar.
En ik ben van plan om in 2016 een grotere uitdaging aan te gaan.
In plaats van in mijn laatste studiejaar allerlei kwalificaties te verzamelen om een baan te vinden,wilde ik kwalificaties opdoen voor mijn leven. Mijn plan was ommet de fiets door de Verenigde Staten te trekken.
In de zomer van 2016 verzamel ik geld en informatie om met de fiets woestijnen, bergen en vlaktes over te steken.
Ik zal elk jaar mijn best doen om nieuwe en grotere uitdagingen aan te gaan.
#Tips voor wie een tussenjaar plant
Je hoeft je niet tot in de kleinste details voor te bereiden.
Je moet jezelf uitdagen, tegenslagen onder ogen zien en ervan leren.
Want we zijn jong!!!
#Een boodschap aan de jongeren van Zuid-Korea
Koreaanse jongeren!!!
Je bent maar één keer jong.
Ga de uitdaging aan!
En ga haar recht tegemoet!
Als je het nu niet doet, wanneer dan wel?
Bekijk de video van meneer Jo Yong-juns fietstocht door Europa ▼
Aanbevelingen en inzendingen voor ‘100 Tussenjaren’ zijn altijd welkom.
Laat een reactie of bericht achter, of mail marketingmanager Haein Jo (dorothy224@koreagapyear.com)!
Terug naar lijst
Startpagina
