Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
43e gapperJo Min-seok
Een tussenjaar van 20 maanden
Preparing to study aviation abroad to pursue the pilot dream I rekindled during my gap year.
Na mijn middelbare school werkte ik drie jaar bij een bedrijf als technisch industrieel medewerker (een vervangende dienstplicht). Iets meer dan een jaar nadat ik er was begonnen, vroeg ik me af of ik tevreden was met het werk dat ik deed. Elke dag verliep hetzelfde en ik werkte alsof ik in een machine was veranderd.Ik begon me af te vragen of ik ook na afloop van mijn vervangende dienstplicht op deze manier zou moeten blijven werken.
Ik was net aan mijn werkende leven begonnen en had er een jaar opzitten; ik was 21. Ik zou minstens tot mijn zestigste moeten werken, en bij de gedachte dat ik nog veertig jaar moest werken, vroeg ik me af: ‘Wat heeft het leven dan nog voor plezier...?’
Ik had niet het gevoel dat ik achterop zou raken als ik een paar jaar niet werkte en iets anders deed.
EnIk wilde mijn leven niet als een robot werkend doorbrengen.Als het werk voldoening had gegeven en leuk was geweest, had ik deze gedachten niet gehad. Maar elke dag dezelfde repetitieve taken doen in de fabriek voelde meer als het leven van een robot dan dat van een mens. We zijn niet geboren om alleen maar te werken. Omdat ik echter drie jaar bij het bedrijf moest werken om mijn militaire dienstplicht te vervullen, besloot ik rustig na te denken over wat ik zou doen nadat mijn vervangende dienstplicht erop zat.
Eerst dacht ik: ‘Misschien ga ik wel naar de universiteit’, maar ik had op dat moment niet echt zin om een studierichting te kiezen en iets te leren. Als er iets was geweest wat ik echt had willen leren, was verder studeren aan de universiteit geen slecht idee geweest.
Na er keer op keer over te hebben nagedacht, kwam reizen opeens in me op.Het leek me ontzettend leuk om een wereldreis te maken.
Een wereldreis klinkt meestal groots, maar het leek me niet zo moeilijk. Omdat ik graag nieuwe dingen leer, dacht ik dat ik tijdens een reis rond de wereld allerlei nieuwe culturen zou kunnen ontdekken en erover zou kunnen leren. Daarom begon ik me bijna twee jaar lang voor te bereiden op de wereldreis. Destijds dacht ik echt dat ik een van de eerste mensen uit mijn land zou worden die de wereld rondreisde...!
Toen ik op internet zocht, ontdekte ik dat er al veel wereldreizigers waren. Ik wist niet dat het er zoveel waren.
Zo kon ik veel informatie halen uit de blogs en boeken van reizigers die al een wereldreis hadden gemaakt.
De reden dat ik op wereldreis ging, was simpelweg dat ik een fijn leven wilde leiden.Ik dacht dat het leven saai zou zijn als alles te soepel verliep.
#Het werkende leven bracht me nog meer op het idee om op reis te gaan.
Na mijn middelbare school ging ik als technisch industrieel medewerker bij een bedrijf werken. Na daar drie jaar te hebben gewerkt, had ik volgens mij genoeg geld kunnen sparen voor een reis. Mijn woonplaats is Tongyeong in de provincie Gyeongsangnam-do, maar het bedrijf stond in Ansan, in de provincie Gyeonggi-do, dus woonde ik in de slaapzaal van het bedrijf. Die slaapzaal was een klein bijgebouw aan de linkerkant van de fabriek, waardoor het voelde alsof ik elke dag bij het bedrijf woonde.
Of ik nu naar mijn werk ging of er vandaan kwam, ik was steeds op het bedrijf. Als het werk zich opstapelde, bleven we in de slaapzaal vaak langer om het af te maken. Zelfs als ik na werktijd ontspande, dook er soms ineens een dringend probleem op waarvoor extra werk nodig was. Soms werd ik in het weekend gebeld om langs te komen omdat er iets was gebeurd.
Voortdurend opgeslotenIk leefde alleen maar om te werken en voelde me gebonden aan het bedrijf. Volgens mij zette dat me er juist toe aan om te gaan reizen.Hoe meer overuren ik maakte, hoe meer ik me afvroeg waarom ik zo moest leven. Doordat ik zo obsessief werkte, had ik geen tijd om geld uit te geven en bleef mijn bankrekening maar groeien. Ik werkte mezelf niet uit de naad om geld voor reizen te sparen. Ik maakte gewoon zonder erbij na te denken de overuren en extra diensten die het bedrijf van me vroeg, waardoor ik veel geld kon sparen.
Voor mijn voorbereidingen zocht ik op Naver naar [wereldreis, rond de wereld] en raadpleegde ik veel blogs van mensen die al eerder de wereld rond waren gereisd.Doordat ik twee jaar de tijd had om me voor te bereiden, kon ik rustig op internet uitzoeken hoe ik de reis moest voorbereiden, hoe ik visa kon aanvragen en wat ik nog meer nodig had. In het begin leek er ontzettend veel te doen en voelde de voorbereiding moeilijk en zwaar, maar door alles stap voor stap aan te pakken, kon ik alles afronden.
#Een reis waarbij ik op mezelf vertrouwde en mezelf niets oplegde
Voor mijn vertrek had ik veel angsten en zorgen.Tot een maand voor de reis voelde ik alleen maar enthousiasme en verwachting, maar toen het echt dichterbij kwam, kwamen daar zorgen en angst bij... ‘Zou het me lukken...? Zou het gevaarlijk zijn...?’Ik maakte me veel zorgen, maar toch vertrouwde ik op mezelf.Ik kan het!
En ik legde mezelf geen druk op. Voor mijn vertrek leek een wereldreis me ontzettend leuk, maar ik dacht: als de reis niet wordt wat ik ervan had verwacht, keer ik gewoon terug naar Korea. Ik hoefde mezelf geen druk op te leggen. In plaats van doelen als ‘Ik reis de wereld rond en schrijf een boek’, ‘Ik bestudeer de wereld en kom terug’ of ‘Ik kom als een ander mens terug’, vertrok ik met het eenvoudige doel: ‘Ik wil leven en genieten.’ Dus als het minder leuk zou blijken dan in Korea...Als het niet leuk was, dacht ik dat het gewoon niet mijn pad was en dat ik op elk moment terug kon keren. Daarom vertrok ik zonder druk.
Toen er nog maar een paar dagen tot de reis over waren, namen mijn angst en zorgen flink toe, maar zodra ik daadwerkelijk vertrok, verdwenen die gevoelens allemaal.Angst lijkt in je verbeelding groter te worden naarmate je er banger voor bent. In werkelijkheid is er vaak helemaal niet zoveel om bang voor te zijn.
Iets voor het eerst proberen is...Alsof je in een lichte kamer staat en vervolgens een donkere kamer binnengaat.
Als je vanuit een lichte plek naar een donkere plek kijkt, lijkt het er heel donker en lijkt het alsof je niets zult kunnen zien. Wanneer je die donkere kamer voor het eerst binnengaat, zie je inderdaad niets en denk je misschien dat je beter terug kunt gaan naar de lichte plek. Maar naarmate de tijd verstrijkt, wen je geleidelijk aan de omgeving en wordt het steeds lichter.
#Ervaringen die ik in Korea niet kon opdoennieuwe ervaringen
Tijdens het reizen gebeuren er talloze onvoorspelbare dingen. Volgens mij hoort dat bij het plezier van reizen.Ik heb het gevoel dat ik mezelf beter leer kennen door ervaringen op te doen die ik niet had kunnen opdoen toen ik in Korea woonde.Tijdens mijn reizen heb ik een paar interessante dingen meegemaakt.
In India sprak iemand me aan en zei dat hij mijn vriend wilde worden. We brachten samen een leuke dag door, maar uiteindelijk bleek hij een dief te zijn die me had benaderd om mijn spullen te stelen. Ik vond en betrapte de dief zelfs en bracht hem naar het politiebureau. (Haha)
Ook ging ik in Georgië, in Oost-Europa, alleen wandelen in Nationaal Park Borjomi. Tijdens de tocht kwam ik geen enkele andere wandelaar tegen. Ik dacht dat ik iemand zou tegenkomen op weg naar de berghut op 1.800 meter hoogte, maar toen het donker werd en ik bij de hut aankwam, was er niemand. Uiteindelijk bracht ik de nacht alleen door in de hut.
In Egypte zwom ik eens met een Japanse vriend de Nijl over. Het kostte ons ongeveer een uur om naar de overkant te zwemmen. Omdat we niet hadden bedacht hoe we terug moesten, vroegen we uiteindelijk een schipper om ons terug te brengen, en dat deed hij. In Ethiopië bracht ik eens de nacht door bij de Banna, een inheemse stam die ik toevallig onderweg had ontmoet.
Ook in Afrika koos ik, omdat ik een nieuwe route wilde verkennen, gewoon op Google Maps een afgelegen dorp uit dat ik wilde bezoeken en reisde ik erheen.Toen ik daadwerkelijk naar afgelegen Afrikaanse dorpen ging, waren er geen accommodaties of restaurants, alleen een paar piepkleine winkeltjes. Het was dus moeilijk om een slaapplek of eten te vinden, maar telkens diende zich een oplossing aan. Soms bood het dorpshoofd een plek aan om te kamperen, en soms stelde de eigenaar van een klein winkeltje een plekje beschikbaar.
Ik dacht dat ik door naar Afrika te gaan het ‘echte’ Afrika zou zien, maar het Afrika dat ik me had voorgesteld, bleek verborgen te liggen op afgelegen plekken.Tegenwoordig lijkt het erop dat mensen in Afrika het goed hebben. Ook in landelijke Amerikaanse plaatsen waren de accommodaties zo duur dat ik, als ik tijdens het wandelen langs de weg een huis met een tuin zag waar ik mijn tent kon opzetten, aanklopte om te vragen of ik er mocht overnachten. Maar eens kwam er midden in de nacht een andere huiseigenaar aan die me wegjoeg.
Hoewel ik meestal geld spaarde, wilde ik op een dag gewoon eens flink uitpakken en gaf ik in Las Vegas bijna 800.000 won uit op één dag. Als ik zuinig wilde zijn, spaarde ik; als ik zin had om geld uit te geven, deed ik dat — zo reisde ik. In Colombia ontdekte ik een denkbeeldig dorp waar ik al van had gedroomd voordat ik vertrok, en uiteindelijk bleef ik er drie maanden.
Eerst bleef ik er maar een week en vertrok ik, maar het dorp bleef door mijn hoofd spoken. Daarom reisde ik af naar Peru en tijdens mijn verdere reis wilde ik zo graag terug dat ik er weer naartoe ging. Ik ben vaak uit noodzaak teruggekeerd naar plekken, maar dit was de eerste en laatste keer dat ik terugging omdat ik dat zo graag wilde. In dat dorp eindigde mijn reis. In Bolivia beklom ik ook een berg van 6.088 meter.
Door mensen het ware ‘geluk’ ontdekken
Mijn gelukkigste moment was toen ik in een denkbeeldig dorp in Colombia verbleef. De dorpsbewoners waren zo vrolijk en aardig dat ik er veel vrienden kon maken.Veel reizigers zeggen dat ‘mensen’ het meest bijblijven na een reis, en ik denk dat dat klopt.Ik was er bijna elke dag ontzettend gelukkig; ik denk dat dat kwam door de vrienden die altijd aan mijn zijde waren.
En ik voelde hoe echt geluk aanvoelt.Als je echt gelukkig bent, voel je je zo goed dat je ervan zou kunnen huilen, en lijkt de hele wereld prachtig. De dorpsbewoners behandelden me als meer dan een buitenlander. Ze zagen me echt als een vriend, nodigden me uit voor verjaardagen en diploma-uitreikingen, en we hielden barbecuefeesten en maakten samen veel mooie herinneringen. Na twee maanden te zijn gebleven, leefde ik echt als een dorpsbewoner.
Als ik reis, verveel ik me meestal snel als ik lang op één plek blijf en trek ik verder naar een ander dorp. Maar dit dorp was als een zwart gat. Het was de eerste keer dat ik zo lang in één dorp bleef. Ik vroeg me zelfs af of ik gewoon lui was geworden en niet meer wilde vertrekken, dus probeerde ik twee keer weg te komen, maar beide keren was ik de volgende dag alweer terug (haha). Ik moet dit dorp echt heel leuk vinden.
Ook als je langzaam gaat, geef niet op
De lichamelijk zwaarste ervaring was de beklimming van Huayna Potosí, een berg van 6.088 meter in Bolivia. De klim begint op 4.800 meter en kan in één nacht en twee dagen worden gedaan, dus ik dacht dat het niet al te zwaar zou zijn. Maar toen ik bijna de top had bereikt, merkte ik dat ik aan het kruipen was. Ik denk dat ik de top heb gehaald omdat ik vastbesloten was er te komen, kruipend of rollend.Ik beklom de berg met de instelling: ‘Geef niet op, ook al ga je langzaam.’ Hoewel ik veel later dan de anderen de top bereikte, was ik ontzettend blij dat ik het gehaald had.
# De reis eindigt op de plek die ik tijdens de reis het leukst vond
Mentaal was de moeilijkste periode toen reizen volkomen zinloos aanvoelde.
Dat besefte ik pas toen ik ongeveer een jaar op reis was. Ik vond het geweldig om nieuwe vrienden te maken en genoot ervan nieuwe plekken te bezoeken en nieuwe dingen te beleven. Maar als dat zich eindeloos herhaalt, wordt het vermoeiend. Wanneer je op reis vrienden maakt, vertrekt er altijd iemand als eerste. En als je daarna een andere vriend maakt, vertrekt die ook weer.
Ik wilde mensen beter leren kennen, maar het voelde alsof we steeds opnieuw kennismakingsgesprekken voerden. Uiteindelijk betrapte ik mezelf erop dat ik dacht: ‘Zelfs als ik bevriend raak met deze persoon, gaan we morgen alweer uit elkaar…’ Een van de redenen waarom ik terugkeerde naar dat stadje in Colombia, was dat ik dacht dat ik mijn reis daar misschien moest beëindigen en een tijdje moest gaan wonen op de plek die ik van alle bezochte plaatsen het leukst vond.
# De reis die mij voldoening geeft, is de juiste reis
Mijn kijk op reizen veranderde voor en na mijn wereldreis. Er is niet één juiste manier om te reizen. Er bestaat niet zoiets als ‘dit is de juiste manier om te reizen’ of ‘dat is de juiste manier om te reizen’. Iedereen heeft een eigen reisstijl en een manier van reizen die bij hem of haar past.Ik denk dat de beste reis de reis is waar ik het meest tevreden over ben.
Ooit was ik van plan om in twee jaar 87 landen te bezoeken, maar tijdens het reizen veranderde mijn kijk daarop. Reizen is uiteindelijk gewoon reizen.Als ik ergens naartoe wilde,bleef ik langer als ik dat wilde, vertrok ik als ik weg wilde, enreisde ik verder zoals mijn humeur me ingaf.Ik liet me niet beperken door de duur van de reis of het aantal landen.
Ik dacht dat een wereldreis alleen maar goede dingen zou opleveren, maar er waren ook nadelen. Tijdens mijn reis ontmoette ik veel oplichters en werd ik vaak afgezet. Daardoor vroeg ik me zelfs in Korea, als ik iets kocht, vaak af: ‘Is dit niet veel te duur…?’ Mijnspullen maken me zelfs ongerust als ik ze even ergens achterlaat, dus ik draag ze altijd bij me, net als toen ik op reis was.
# Hoe reizen mij heeft veranderd
Natuurlijk heeft reizen me ook veel goeds gebracht. Vergeleken met vóór mijn vertrek is mijn persoonlijkheid veel vrolijker geworden en denk ik dat ik socialer ben geworden.Ik heb ook meer vertrouwen gekregen in het proberen van nieuwe dingen.
Vroeger was ik bang voor nieuwe uitdagingen, maar nu denk ik sterk: ‘Laten we het gewoon proberen.’
En ik besefte hoe belangrijk de vrienden om me heen zijn. Tijdens het reizen was ik het grootste deel van de tijd alleen. Zelfs als ik meteen iemand wilde ontmoeten, keek ik om me heen en vond ik geen enkele vriend die me begreep. Dat was verdrietig, maar ik vind het geweldig dat ik in Korea naar mijn vrienden toe kan gaan wanneer ik maar wil.
Voordat ik vertrok, dacht ik dat ik alles over de wereld zou weten als ik die eenmaal had gezien?!... Maar in tegenstelling tot mijn verwachtingen kwam ik terug met alleen maar meer nieuwsgierigheid naar de wereld.Zelfs als ik de hele wereld heb gezien, denk ik niet dat ik die echt ken.Colombia was het land waar ik tijdens mijn reizen het langst verbleef. Ik bracht er vier maanden door, maar er zijn nog steeds veel dingen die ik er niet van weet.Ik dacht dat ik tijdens mijn reizen alles zou proberen wat ik wilde doen, maar door het reizen wilde ik juist nog meer doen.
# Tussenjaar, en daarna…
Na mijn reis heb ik allerlei hobby’s ontwikkeld.Duiken, gitaar oefenen, Spaans en conversatie-Engels. Sinds mijn kindertijd was het mijn droom om piloot te worden, maar die drempel leek altijd te hoog en moeilijk te overwinnen, dus had ik het opgegeven. Tijdens mijn reizen vloog ik echter vaak en ontmoette ik veel piloten.
Ik verzamelde de moed om op hen af te stappen en met hen te praten. Sommigen legden het me vriendelijk en goed uit, terwijl anderen me negeerden en voorbijliepen. Soms deed het pijn als ik werd genegeerd, maar omdat er ook mensen waren die alles vriendelijk uitlegden, stapte ik telkens weer op iemand af in de hoop dat die zou willen helpen.
Een piloot die ik in de Verenigde Staten ontmoette, was de eerste die me de moed gaf om te geloven dat ook ik piloot kon worden.Na mijn ontmoeting met die persoon droomde ik opnieuw van een carrière als piloot.
Ik bereid me nu voor op een studie luchtvaart in de Verenigde Staten.
Omdat mijn levensdoel is om gelukkig te leven, wil ik alles proberen wat ik graag wil doen.
Ik wil een boek uitgeven en veel lezingen geven.
Een woord voor jongeren die een tussenjaar plannen
Dankzij mijn tussenjaar kon ik mezelf uitdagen om te doen wat ik echt wilde.Als ik na mijn reis geen zin had gehad om iets nieuws te doen, was ik van plan geweest terug te keren naar wat ik daarvoor deed. Ik weet niet honderd procent zeker of een tussenjaar je helpt ontdekken wat je wilt doen, maar zelfs als ik dat niet had ontdekt, denk ik dat ik tevreden zou zijn geweest als ik die tijd had besteed aan genieten en het maken van veel mooie herinneringen.
Dus, iedereen,
Geloof in jezelf.
Ook als je bang bent: als je op jezelf vertrouwt en ervoor gaat, kun je het aan.
Je bent sterker dan je denkt.
Ik ben ook bang voor toekomstige uitdagingen, maar ik vertrouw op mijn toekomstige zelf. Ik weet dat ik het goed zal doen.
Aanbevelingen en inzendingen voor 100 Gap Year zijn altijd welkom. Marketingmanager Haein Cho (dorothy224@koreagapyear.com)Stuur haar gerust een e-mail! |
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
