Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
42e gapperKwak Hee-jae
Een tussenjaar van 23 maanden
Reisde rond terwijl ik het ‘tussenjaar’ promootteTussenjaar
Minder zelfvertrouwen en een lager zelfbeeld na een taalstudie in het buitenland
Hallo, ik heet Kwak Hee-jae en ik doe een ‘Jeugdige wereldreis vol menselijke verhalen’.Van september 2012 tot juni 2013 studeerde ik tien maanden Engels in de Verenigde Staten. Na afloop van het programma keerde ik echter zonder doel of plannen terug naar Korea. Omdat mijn cijfers en vaardigheden niet aan de verwachtingen van mijn ouders voldeden, schaamde ik me, nam mijn zelfvertrouwen af en zakte mijn zelfbeeld.
Hoewel ik veel geld had geïnvesteerd, bleef mijn Engels op een niveau dat iedereen met wat inspanning kon bereiken.
Aan het begin van mijn laatste studiejaar ontmoette ik toevallig een ouderejaars die twee jaar lang op de fiets de wereld had rondgereisd. Na die ontmoeting nestelde het woord ‘reizen’ zich diep in mijn gedachten.
Maar door de hindernis van het vinden van een baan en de berg verwachtingen van mijn ouders dacht ik dat reizen nog wel even zou moeten wachten.
Voor het eerst nadenken over mezelf
In maart 2014, toen het laatste semester van mijn laatste studiejaar naderde, zuchtte ik terwijl ik mezelf steeds kleiner zag worden voor de deur naar de arbeidsmarkt. Op dat moment besefte ik dat ik in mijn 26 levensjaren nooit uit eigen beweging iets had gedaan en altijd alleen maar naar anderen had geleefd.Voor het eerst in mijn leven begon ik na te denken over wat ik leuk vind en wat ik wil doen.
Zo ontdekte ik dat ik enthousiast werd van contact met mensen en dat ik mensen met uiteenlopende gedachten en waarden interessant vond. Dusbesloot ik de wereld rond te reizen om mensen te ontmoeten met andere waarden, gedachten en culturen.
Ik droomde ervan de wereld rond te reizen omdat ik, voordat mijn twintiger jaren voorbij waren, iets wilde doen waar mijn hart echt sneller van ging kloppen en een verhaal wilde beleven dat zich in mijn leven nooit meer zou herhalen.
#Australië, waar ik van plan was na één jaar weer te vertrekken
Nadat ik had besloten de wereld rond te reizen, ging ik als eerste naar de bibliotheek om boeken te zoeken.
In veel boeken stond dat mensen vaak met sponsoring reisden, dus probeerde ik ook sponsoring te krijgen.
Maar ik kreeg te maken met veel mislukkingen en teleurstellingen.
Ik gaf echter niet op en zocht naar andere mogelijkheden. Toen ontdekte ik de Australische werkvakantie en hoorde ik dat veel mensen werkend hadden gereisd. Ik kocht meteen een vliegticket naar Australië.
In november 2014 ging ik voor een werkvakantie van ongeveer een jaar naar Brisbane, Australië.Hoeveel geld ik ook had gespaard, ik ging naar Australië met alleen het plan om precies een jaar later weer te vertrekken en de overtuiging dat ik, wat er ook gebeurde, nooit zou opgeven.
Het leven daar was echter niet gemakkelijk. Ik moest elke dag bij het ochtendgloren opstaan om te werken, het geschreeuw van een opvliegende chef verdragen en zwaar vlees sjouwen in een rundvleesfabriek. Ook moest ik alle kosten van levensonderhoud en problemen zelf oplossen. Na dat jaar in Australië vertrok ik in november 2015 op reis met het geld dat ik had gespaard.
De dag voor mijn vertrek uit Australië besloot ik een klein evenement te organiseren. Australië had me de kans gegeven mijn dromen waar te maken en er lagen veel herinneringen, dusorganiseerde ik een klein gratis knuffelevenement om dat gevoel te uiten.De reacties waren hartelijker dan ik had verwacht. Iemand knuffelen die ik net had ontmoet, was een gevoel dat ik nog nooit eerder in mijn leven had ervaren.
Ik was gelukkig en vrolijk, en voelde de endorfine door mijn lijf stromen. Daarom bewerkte ik de video van die gratis knuffelactie en plaatste die op sociale media. Ik kreeg meer aanmoedigingen en veel vragen over werken in Australië dan ik had verwacht.
Ik geloof dat oprechte aandacht altijd overkomt als je iemand oprecht benadert.Ik deed het niet zomaar voor de lol; omdat ik er mijn hart en oprechtheid in legde, leken die gevoelens mensen te bereiken. Daardoor kon ik met een heel gelukkig gevoel uit Australië vertrekken.
#Besef dat oprechtheid belangrijk is
Ik werkte in Australië, maar omdat de kosten van levensonderhoud hoger waren dan ik had verwacht en ik niet zo nauwgezet ben, kon ik niet veel geld sparen.
Ik maakte me daarom veel zorgen dat ik misschien niet op reis zou kunnen gaan of niet zoveel plaatsen zou kunnen bezoeken als anderen.
Ik besefte dat ik mijn reizen zelfs met die van anderen vergeleek en op reis ging om indruk te maken. Veel plaatsen bezoeken is belangrijk,maar ik begon in te zien dat je ook maar één plek kunt bezoeken en er toch volop van kunt genieten, en dat het belangrijk is iemand oprecht te behandelen, zelfs als je maar één persoon ontmoet.Daarom besloot ik vanaf dat moment, hoeveel geld ik ook zou sparen en hoe ver ik ook zou reizen, een reis te maken die alleen ik kon maken. Daarna was ik niet meer zo gebonden aan geld en voelde ik me wat vrijer.
#Ontdekken wat een tussenjaar is
Ik werkte zes maanden in Australië, gebruikte mijn spaargeld om twee weken door Zuidoost-Azië te reizen, haalde in Cairns, Australië, een duikbrevet en keerde daarna terug naar Brisbane. Voordat ik aan mijn grote reis begon, werkte ik als keukenhulp in een Australisch restaurant om nog wat extra geld te sparen. Ik liet een bord vallen en sneed mijn vinger aan de scherven.
Ik kreeg vijf hechtingen en moest mijn baan wel opzeggen.
Het had een ontmoedigende situatie kunnen zijn, maartijdens de twee weken rust die ik vanwege mijn verwonding moest nemen, kreeg ik de kans te ontdekken wat een tussenjaar is.
Toen ik in Australië was, waren de berichten uit Korea vaker slecht dan goed. Mijn beste vriend en mijn jongere broer of zus waren allebei uitgeput en hadden het zwaar. Ik dacht dat niet alleen zij, maar alle jonge Koreanen zich misschien zo voelden. Ik vroeg me af waarom dit steeds gebeurde en wilde het uitzoeken.Omdat ik uiteindelijk naar Korea zou terugkeren en daar zou gaan werken, wilde ik niet dat hun verhalen mijn verhaal zouden worden.
Achter elke vraag bleek een tussenjaar te schuilen.
Australië is op zichzelf een heel prettig land om in te wonen. De mensen leken ontspannen en gelukkig.
Dus begon ik vragen te stellen.Ik bezocht verschillende universiteiten in Brisbane en stelde vragen. Maar ik wist niet goed wat ik wilde vragen, dus waren de antwoorden niet wat ik zocht. Daarna dacht ik grondiger na over wat ik wilde vragen en leren.
En toen ontdekte ik het.Toen ik al mijn vragen samenvoegde, bleek er achteraan een tussenjaar te zitten.
Ik realiseerde me dat de meeste westerse vrienden wisten wat een tussenjaar was, terwijl vrienden uit Aziatische landen zoals Korea, Japan en China dat niet wisten. Ik besloot de Koreanen en andere Aziaten die ik tijdens mijn reizen ontmoette over tussenjaren te vertellen en het idee op sociale media te delen. Daarom schreef ik erover in een schetsboek en plaatste ik het online — dat doe ik momenteel.
#Terugblik op mijn tussenjaar
De gelukkigste tijd was toen ik in Korea geld spaarde om naar Australië te gaan. Overdag verkocht ik tteokbokki en ’s avonds werkte ik in een buurtwinkel. Ik werkte in totaal veertien uur per dag, maar vond het niet zwaar.Want elke stap in de richting van wat ik wilde, liet mijn hart sneller kloppen en vervulde me met enthousiasme.
Ook de Reisuniversiteit die ik bij toeval ontdekte, gaf mijn reizen nieuwe energie. De mensen die ik daar ontmoette, droomden allemaal van reizen en waren er dol op. De tijd die ik er doorbracht en de mensen die ik ontmoette voelden als een geschenk.
De op één na gelukkigste herinnering die me te binnen schiet, is de kleine lezing die ik in Brisbane gaf samen met een eigenzinnig pasgetrouwd Australisch stel. Terwijl ik hard werkte in een Australische rundvleesfabriek, vertelden Taeyang en Yuhee dat ze een kleine lezing aan het voorbereiden waren. Ze stelden voor om samen over dromen te komen vertellen, dus deed ik mee.
Het was spannend om mijn dromen met iemand te delen. Mijn verhaal voor het eerst in mijn leven vertellen was een nieuwe en plezierige ervaring.
Mijn hart ging sneller kloppen bij het idee om uit een lange sleur te breken en een nieuwe uitdaging aan te gaan.
De derde gelukkigste herinnering is mijn terugkeer naar Philadelphia in de Verenigde Staten, na drieënhalf jaar. Toen ik mijn taalcursus had afgerond en naar Korea terugkeerde, dacht ik dat ik hier nooit meer zou kunnen terugkomen en geloofde ik dat ik de vrienden die ik hier had ontmoet nooit meer zou zien. Daarom was mijn terugkeer een enorme vreugde. Ik wandelde door de straten waar ik vroeger vaak kwam, at gerechten die ik vaak bestelde in restaurants waar ik vroeger heen ging en verbleef bij een vriend met wie ik naar school was geweest. We praatten bij over verhalen die we nog niet met elkaar hadden gedeeld en kletsten met vrienden die ik lange tijd niet had gezien.Dit waren vrienden die ik zonder mijn tussenjaar nooit had ontmoet en plekken waar ik nooit naar had kunnen terugkeren.
# Het moeilijkste moment tijdens mijn tussenjaar
Het moeilijkste moment was toen ik werd bestolen in Mexico-Stad, de hoofdstad van Mexico.
Misschien was ik te onbezorgd. Terwijl ik gedachteloos met de metro van Mexico-Stad naar mijn verblijfplaats reisde, werd mijn portemonnee met mijn telefoon en pasjes gestolen.Nog maar één dag na mijn aankomst in Latijns-Amerika, waar ik al zo lang naartoe wilde, was ik alles kwijt.
Ik was zo van mijn stuk dat ik, toen ik weer bij zinnen kwam, al op het politiebureau was. Ik kon met niemand communiceren, kende daar niemand en had zelfs geen geld. Ik voelde me volkomen wanhopig. Voor het eerst sinds ik Korea had verlaten, wilde ik naar huis. Toen het onderzoek op het politiebureau was afgerond en ik weer de straat op stapte, voelde die angstaanjagend en koud aan. Ik moest de metro nemen, maar wist niet waarheen. Ik dwaalde wat rond en vroeg toevallig een jonge Mexicaan om de weg. Gelukkig sprak hij Engels.
Hij heette ‘Neri’ en studeerde internationale uitwisseling aan een van de beste universiteiten van Mexico-Stad. Nadat hij mijn verhaal had gehoord, kocht hij een maaltijd voor me, betaalde mijn vervoer en nam me mee naar het huis van zijn oom, zodat ik internet kon gebruiken. Hij vergezelde me naar de Koreaanse ambassade om me te helpen de zaak op te lossen en bracht me zelfs terug naar het hostel. Hij was zo aardig dat het niet overdreven is om hem een engel uit de hemel te noemen.
In het begin wantrouwde ik zoveel vriendelijkheid en had ik mijn twijfels, maar al snel liet ik die varen. Ik was zo dankbaar dat ik niet wist wat ik moest doen. Ik wilde hem op de een of andere manier iets terugdoen en nam na ons afscheid contact met hem op, maar misschien was dat te veel voor hem. Hij reageerde laat of zei dat hij het druk had, dus hebben we elkaar nooit meer gezien. Hoewel me iets naars was overkomen, leerde ik dat er nog steeds veel hartelijke mensen op de wereld zijn, enHet was een heel waardevolle ervaring, waardoor ik besloot zelf ook een warm en nuchter mens te worden.
# Dankzij mijn tussenjaar vond ik een levensdoel.
Voordat ik mijn tussenjaar nam, had ik geen doelen in mijn leven.
Ik kon geen richting in mijn leven vinden en wist niet wat ik moest doen.
Ik had geen zelfvertrouwen, gaf gemakkelijk op en miste doorzettingsvermogen.
Maar na mijn tussenjaar had ik levensdoelen gevonden, kon ik bepalen welke richting ik met mijn leven op wilde en had ik de tijd gekregen om mezelf beter te leren kennen dan voorheen.In plaats van zomaar op te geven, ontwikkelde ik het doorzettingsvermogen en de moed om allerlei manieren te proberen en dingen hoe dan ook tot een goed einde te brengen. Daardoor kreeg ik vanzelf meer zelfvertrouwen.
#Na het tussenjaar: tussenjaren promoten
Hoewel ik nog midden in mijn tussenjaar zit, heb ik tijdens mijn werkvakantie in Australië de waarde van een tussenjaar sterk ervaren,dus zal ik mensen in Korea die niet weten wat een tussenjaar is er waarschijnlijk over vertellen.
#Tips voor wie een tussenjaar wil nemen
Een tussenjaar is een periode waarin je je studie onderbreekt en jezelf uitdaagt om dingen te doen die je altijd al wilde doen, maar waarvoor je geen tijd of geld had. Daarom moet je eerlijk zijn tegenover jezelf.Je moet goed nagaan of je iets alleen doet omdat iedereen het doet, of omdat je hart je er echt toe aanzet.
Toen een ouderejaars van mijn school terugkwam van een reis rond de wereld, was ik eerst erg voorzichtig. Ik was bang dat ik me impulsief door die persoon zou laten meeslepen. Uiteindelijk besefte ik dat dit iets was wat ik zelf graag wilde, en ging ik er meteen mee aan de slag.Als je besluit dit te doen, is het belangrijk om meteen in actie te komen.Soms is het effectiever om er gewoon voor te gaan dan er te lang over na te denken.
Dit zijn tijden en momenten die nooit meer terugkomen. Als je dat in gedachten houdt, wordt elke dag waardevol en de moeite waard.Wees niet bang — zet gewoon de eerste stap.Dan ontvouwt zich een andere wereld voor je. De wereld is groot, er zijn veel plekken om naartoe te gaan en er is eindeloos veel te zien. We steunen je tussenjaar.
Een boodschap voor jongeren
Geniet van vandaag, van dit moment dat nooit meer terugkomt!
Aanbevelingen en inzendingen voor de 100 deelnemers aan het Tussenjaarprogramma zijn altijd welkom.
Aan marketingmanager Hae-in Cho (dorothy224@koreagapyear.com)Stuur een e-mail!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
