41e GapperOh Young-yeol
Gap year-periode: 2015 – heden
Begonnen met deelname aan randonneurswielerevenementen, is hij momenteelVertegenwoordiger van ‘Promise Bicycle’, een organisatie die educatie via fietsen aanbiedt.
#1. Een keerpunt in het leven.
Looking back to my school days, I was a student who struggled to survive the competitive college entrance exam system.Mijn leraren zeiden zeker dat leren leuk is, maar ik vroeg me af hoe dat waar kon zijn. Natuurlijk had ik geen dromen, en mijn ouders zeiden eenvoudigweg: ‘Als je naar de universiteit gaat, kun je alles doen wat je wilt.’
Na het toelatingsexamen voor de universiteit te hebben gedaan en een jaar over te hebben gedaan, werd ik uiteindelijk toegelaten tot de universiteit.
Ook toen ik naar de universiteit ging, koos ik voor de opleiding die mijn bijlesdocent op basis van mijn cijfers had uitgezocht, in plaats van een richting die ik zelf wilde.De universiteit waar ik voor het eerst voet zette, voelde alsof ik midden in een woestijn was beland.
Toen ik afstand probeerde te nemen van bijles die alleen op de belangrijkste punten gericht was en zelfstandig wilde studeren, wist ik niet eens hoe ik dat moest aanpakken. Doordat ik bovendien een opleiding deed die niet bij me paste, nam mijn belangstelling voor studeren nog verder af. Ze zeiden dat je op de universiteit alles kunt doen wat je wilt, maar ik had niet eens een idee wat ik moest doen of hoe ik moest beginnen.
Ik bleef maar ronddwalen en toen de tijd daar was, meldde ik me aan voor het leger.Ik diende als dienstplichtig politieagent en in die periode maakte ik een keerpunt in mijn leven mee.De wijk Gangnam, waar ik werkte, leek aan de oppervlakte welvarend, maar in werkelijkheid floreerden er veel prostitutiebedrijven. Er lagen zó veel folders voor pornografisch materiaal op straat dat het beschamend was; ze lagen overal en werden tijdens het lopen onder de voet geschopt.
Maar wat echt ironisch was: in de buurt waren veel kleuterscholen en basis-, middelbare en middelbare scholen. Wat zouden de opgroeiende kinderen denken als ze folders zagen die waren verspreid om aan de verlangens van volwassenen te voldoen? Ik besloot de prostitutiebedrijven in de wijk aan te pakken.Doordat ik me als dienstplichtige volledig inzette, behaalde ik het hoogste aantal arrestaties van alle dienstplichtige politieagenten.
Door arrestaties waarbij ik mijn lijf niet spaarde — motoren rammen of vechten — kreeg ik het vertrouwen dat ik alles kon als ik ergens aan begon, enik raakte ervan overtuigd dat de inzet van één persoon veel mensen kan veranderen.(Terwijl we arrestaties bleven verrichten, begon op een gegeven moment ieder lid uit eigen beweging verdachten op heterdaad aan te houden.)
#2. Het begin van de strijd met mezelf
Toen mijn zelfvertrouwen groot was, besloot ik in mijn vakantie met de fiets het land door te trekken.
Ik houd erg van sporten, en vooral van fietsen. Het plezier van door de wind snijden en de bijzondere aantrekkingskracht van mezelf met mijn eigen trapkracht voortbewegen, trokken me aan.
Omdat ik niet wist hoe ik me op mijn eerste fietstocht door het land moest voorbereiden, vertrok ik met de fiets die ik thuis had en één tas, en volgde ik fietspaden. De spanning van lange afstanden afleggen met alleen een fiets kan ik nog steeds niet vergeten. Bij het ochtendgloren bibberde ik omdat ik geen slaapplaats kon vinden, en tijdens het klimmen in de bergen zweette ik hevig. Maar nadat ik had afgezien en helemaal naar de provincie Gyeongsang was gefietst, dacht ik: ‘Dus dit kan.’
Langeafstandstochten bieden prachtige landschappen en natuurschoon, maar tegelijkertijd zit je alleen op het zadel en moet je de strijd met jezelf aangaan.
Na mijn ontslag uit het leger nam ik studieverlof op en richtte ik een fietsclub op. Samen met anderen fietste ik regelmatig door het land. Terwijl ik bleef fietsen, werd ik in april vorig jaar uitgenodigd om mee te doen aan het project ‘Friday’s Greeting’, een herdenkingstocht voor de veerbootramp met de Sewol. Het was de bedoeling om ongeveer 400 km van Seoel naar de haven van Paengmok op Jindo te fietsen, met een geel lint op onze helmen. Ik vond het mooi om de Sewol-ramp op de manier van fietsers te herdenken en besloot mee te doen.
Het was de eerste keer dat ik meer dan 200 km fietste, en ik kreeg heel wat tegenslagen te verduren. In de koude vroege ochtend kreeg ik onderkoelingsverschijnselen; het trappen terwijl ik rilde, kan ik nog steeds niet vergeten. Ik kreeg een lekke band op een weg waar veel dumptrucks reden en riskeerde mijn leven om hem te repareren. En alsof dat nog niet genoeg was, begon het te regenen. Ik bedekte mezelf met een vuilniszak en bleef doorfietsen. De haven van Paengmok, waar we na al die ontberingen aankwamen, begroette ons met wapperende gele vlaggen.
Op dat moment leverde het me twee dingen op. Ten eerste inspireerde de tocht andere fietsers. Veel fietsers zeiden dat ze de volgende keer wilden meedoen. Ten tweede kreeg ik vertrouwen in mijn vermogen om lange afstanden te fietsen.Naast het doel van de tocht moet je lange afstanden alleen op het zadel volhouden en een felle strijd met jezelf voeren.Naarmate ik dat geleidelijk overwon, kreeg ik zin om mezelf uit te dagen met langere afstanden.
Terwijl ik verschillende mogelijkheden onderzocht, hoorde ik toevallig over randonneuren, het belangrijkste langeafstandswielerevenement ter wereld.Randonneuren zijn tochten van 200 tot 1200 km, of zelfs langer, die je geheel op eigen kracht en zonder hulp van buitenaf fietst. Ik vond het erg prettig dat de beschrijving van het evenement benadrukte dat het geen wedstrijd is.Bij randonneuren krijgt iedereen die binnen de tijdslimiet finisht een certificaat van voltooiing.
Randonneurstochten kunnen worden gehouden in elk land waar randonneurs zijn ingeschreven, en in Korea worden deze evenementen sinds 2010 georganiseerd. Ik nam een besluit, schreef me in voor het evenement en trainde elke dag. Toen begon mijn eerste evenement: de Seoul 400 km.
#3. Op weg naar ’s werelds grootste langeafstandswielerwedstrijd: ‘Randonneurs’.
Randonneurs is ’s werelds belangrijkste langeafstandswielerevenement, dus er is veel voorbereiding nodig. Om ruige parcoursen en lange afstanden aan te kunnen, heb je een relatief snelle fiets en de bijbehorende vaardigheden nodig.
Na mijn ontslag uit het leger nam ik meteen studieverlof op en werkte ik ongeveer vijf maanden als beveiligingsmedewerker bij een bank. Mijn maandsalaris was ongeveer 1.000.000 won. Met het geld dat ik spaarde, kocht ik een racefiets voor beginners en de uitrusting die volgens de regels verplicht was: één koplamp, twee achterlichten, een reflecterend vest, enkelbanden en een verzekeringsbewijs.
Voor je veiligheid tijdens nachtelijke tochten kun je het beste een koplamp met een sterke lichtopbrengst kopen, ook als die duur is. Achterlichten hoeven alleen aan te geven dat er iemand is, dus daarvoor volstaan goedkopere exemplaren. Een reflecterend vest en enkelbanden kun je naar keuze kopen. Een wielertrui, helm, fietsschoenen, sportbidon, draagbare pomp en reservegereedschap en binnenbanden voor lekke banden komen ook van pas tijdens lange ritten. Wie voor zijn plezier op reis gaat, kan een rugzak meenemen, maar mensen zoals ik die langeafstandsevenementen willen uitrijden, kunnen beter een kleine tas gebruiken die aan de fiets kan worden bevestigd dan een rugzak dragen.
Vervolgens moet je het uithoudingsvermogen opbouwen dat nodig is voor lange afstanden. Randonneursparcoursen lopen uiteen van minimaal 200 km tot maximaal 1200 km. Voor elk deeltraject geldt een tijdslimiet en ruige berggebieden horen er vanzelfsprekend bij. Hoe langer het parcours, hoe meer bergachtige stukken het bevat.
Ik trainde voor lange afstanden door één keer per week op één dag 100 km te fietsen. Ook deed ik consequent rompoefeningen als onderdeel van mijn routine.Voor rompoefeningen geldt het volgende: tijdens fietstochten kun je rusten of langzamer gaan als het zwaar wordt, maar bij langeafstandsevenementen fiets je snel en kun je niet rusten. Daarom is lichaamsbalans belangrijk. Ook beklom en daalde ik regelmatig de Bukaksan om te oefenen op bergparcoursen.MaarBelangrijker dan dit is echter dat fietsen een vast onderdeel van je dagelijks leven wordt.Het is het beste om het te hebben.
De foto hierboven toont het parcours van toen. De rode markeringen in de vorm van ballonnen zijn controleposten: bij elk aangewezen punt moet je een stempel halen en bij de finish je voltooiing laten controleren om je rit te laten meetellen. Na een korte procedure bij de start begon ik stevig door te trappen zodra het evenement van start ging. De eerste 100 km waren relatief gemakkelijk, omdat ik had geoefend. In een groep met fietsers die ongeveer hetzelfde tempo reden, ging het veel makkelijker vooruit.
Enige tijd later, nadat ik de 100 km was gepasseerd en richting de 200 km fietste, werd het erg warm. Ik heb het snel warm, waardoor mijn ademhaling al gauw zwaar werd en mijn uithoudingsvermogen begon af te nemen. Ook al bleef ik drinken en paste ik mijn tempo aan, het bleef zwaar. Ik moest zelfs overgeven terwijl ik fietste.
Toen ik de 200 km ongeveer had gepasseerd, begon het zwaarste deel van de tocht: het bergachtige terrein. Mijn lichaam en geest waren al uitgeput, dus mijn tempo zakte sterk. Toch wilde ik niet opgeven en fietste ik door, maar bij elke klim merkte ik dat ik meer moeite had. Uiteindelijk stopte ik tijdens de beklimming van de vierde pas en besloot ik de tocht op te geven.
Leunend tegen een bouwvallig gebouw in de bergen, mezelf eindeloos verwijten makend en op het punt staand de wedstrijdleiding te bellen om mijn opgave door te geven, zag ik plotseling het telefoonnummer van iemand die me dierbaar is.Ik weet nog steeds niet waarom ik die persoon toen belde, maar zodra die opnam, begon ik heel hard te huilen.
Wie had gedacht dat het zo troostend zou zijn om de stem van iemand die je dierbaar is te horen wanneer je het moeilijk hebt? Terwijl ik bleef huilen, troostte die persoon me en zei steeds dat het goed met me zou komen. Ook zei die het volgende.
'Als je vindt dat je je best hebt gedaan, is het oké om op te geven. En als je reed om indruk te maken op anderen, zou ik teleurgesteld zijn. Denk na over waarom je fietst.'
Nadat ik had opgehangen en lang had nagedacht, probeerde ik mezelf te herpakken en me te herinneren waarom ik deze wedstrijd wilde rijden. Ik fietste niet om er voor anderen goed uit te zien. Ik fietste om mijn eigen grenzen te overwinnen en dierbare herinneringen met mijn fiets te maken. Had ik mijn best gedaan? Mijn twee benen konden nog staan. Ik had nog kracht over.
Op dat moment voelde ik een onverklaarbare energiestoot door mijn lichaam gaan. Ik haalde diep adem en greep opnieuw naar mijn borst. Met de opbeurende gedachte 'Als ik het nog één keer doe, kan ik het opnieuw,' begon ik weer te trappen. Natuurlijk deden mijn benen pijn, maar anders dan voorheen kon ik nu met een glimlach trappen.Zo kwam ik veilig door het berggebied heen, 23 uur lang zonder pauze te trappen, en bereikte ik uiteindelijk de finish.
De deelnemers aan deze wedstrijd hebben echt heel dure fietsen en hoogwaardige uitrusting. Vergeleken met die van hen was mijn materiaal van een lagere kwaliteit, maar het belangrijkste was mijn vastberadenheid om te fietsen. Na de wedstrijd lag ik ongeveer drie dagen plat.
En hoewel deze wedstrijd echt een geweldig evenement is, was het er ook een waaraan ik nooit meer wilde meedoen. Ik zwoer keer op keer: 'Ik doe hier nooit meer aan mee.'En drie weken later stond ik, voor ik het wist, aan de start van 'Randonneurs Seoul 600 km'.
#4.De finish bereikt na 39 uur en 39 minuten, binnen de limiet van 40 uur.
Tijdens de Seoul 400 km waren er veel vlakke stukken, maar zoals je op de foto hierboven kunt zien, loopt de route van de Seoul 600 km volledig door de provincie Gangwon. Het is een extreem zwaar parcours dat van start tot finish over bergen voert. De Randonneursvereniging noemde het zelfs een van de zwaarste bestaande routes. Maar omdat een rollend wiel niet stopt, begon ik te rijden.
Het voelt wat ongemakkelijk om steeds te zeggen hoe zwaar het was, maar deze wedstrijd was de zwaarste van mijn leven.Ze zeggen dat de provincie Gangwon zelfs met de auto moeilijk te bereiken is, en er met de fiets doorheen proberen te komen was niet eenvoudig.
Het lijkt toch een beetje anders dan een gewone fietstocht? De tijdslimiet was 40 uur, maar door vertragingen kon ik maar een kort dutje van twee uur doen en moest ik daarna verder fietsen. Dezelfde pijnlijke klachten als tijdens de vorige wedstrijd kwamen terug, maar nu begon ook kniepijn me af te remmen. Ik spoot pijnstillende pleisterspray op en legde koude kompressen aan om de pijn beetje bij beetje te verlichten, maar dat was slechts een tijdelijke oplossing. Op een gegeven moment passeerde ik Dolsanryeong, een bergpas op ongeveer 1.000 meter hoogte. Dat was het meest gedenkwaardige moment en het hoogste en steilste deel van de wedstrijd.
Toen ik de top bereikte, voelde ik me zo goed dat ik op de grond ging liggen. Er moest nog 400 km worden afgelegd, maar toen een medewerker van de wedstrijd zei dat er alleen nog makkelijke stukken over waren, begon ik enthousiast te trappen. Natuurlijk duurde het niet lang voordat ik doorhad dat die bewering niet klopte.
Hoe dan ook, ik bleef fietsen en toen ik in Gangwon in de buurt van Sokcho kwam, sliep ik ongeveer twee uur in een herberg om weer wat kracht op te doen. Toen ik opstond om verder te gaan, voelde mijn lichaam ontzettend zwaar aan. Ik bleef doorfietsen en voor ik het wist, kwam ik aan bij het laatste controlepunt in Hoengseong, in de provincie Gangwon.
Mijn huid was rood verbrand door de zon en door de aanhoudende wind en vermoeidheid waren alle bloedvaatjes in mijn ogen gesprongen. Omdat de wedstrijd midden in de zomer plaatsvond, dronk ik ontzettend veel water. Er was nog ongeveer 100 km te gaan, maar met nog maar weinig tijd was er geen kans om uit te rusten. Vanaf dat moment bleef ik, alsof ik in een filmscène zat, tijdens het fietsen roepen: 'Cellen van mijn hele lichaam! Nog een klein beetje kracht!' Wat is er uiteindelijk met me gebeurd?
Van de tijdslimiet van 40 uur bereikte ik de finish na 39 uur en 39 minuten.(Eigenlijk was ik tien minuten eerder aangekomen, maar de finishlocatie was veranderd en ik was tijd kwijt met zoeken.) Voor de wedstrijd zeiden veel mensen: 'Met die fiets haal je de finish niet,' maar ik heb het toch voor elkaar gekregen.
Ik had de uitdrukking 'de strijd met jezelf winnen' talloze keren gehoord en wist niet hoe ik dat moest bereiken, maar na de wedstrijd begreep ik de ware betekenis ervan.Het betekent dat je je eigen overtuigingen niet opgeeft: dát is de echte overwinning in de strijd met jezelf.
Daarna bleef ik nieuwe uitdagingen aangaan.
Ik deed ook mee aan de 'Happiness Donation Sharing Ride 530 km', een liefdadigheidsrit georganiseerd door de beste clubrenners van het land. Ik blijf evenementen zoals Randonneurs doen. Samen met mijn vriend, de fiets, blijf ik mezelf uitdagen. Ik besefte dat fietsen mij helpt en ook anderen kracht kan geven.
Zolang mijn hart blijft kloppen, blijven de pedalen draaien.
#5. Natuurlijk kende ik ook moeilijke periodes.
Toen ik een tijdje stopte met studeren en overal naartoe fietste, bereidden mijn leeftijdsgenoten zich voor op een baan, bouwden ze aan hun cv of studeerden ze voor ambtelijke examens. Ondertussen,had ik altijd het pad gevolgd dat de maatschappij me aanwees. Daarom vond ik het beangstigend om plotseling een andere weg te kiezen dan anderen.Ik was bang dat ik achter zou raken of niet aan de verwachtingen van de maatschappij zou voldoen. En inderdaad, er brak een lange moeilijke periode aan.
Maar op zulke momenten is het belangrijk om je nog meer in te zetten voor wat je wilt doen. Als iemand zegt: 'Mijn TOEIC-score is hoger dan die van jou,' kan ik gewoon antwoorden: 'Ik kan beter fietsen dan jij.' Ondanks mijn angst bleef ik mezelf op de fiets uitdagen en erover berichten plaatsen, en veel mensen reageerden positief.
Mensen wilden mijn verhaal horen en ik kreeg zelfs baanaanbiedingen van bedrijven die iets met fietsen te maken hebben.Als je blijft doen wat je wilt, gaat er een pad voor je open. Wees niet bang en blijf vooruitgaan.
#6.De mooiste herinnering uit mijn fietscarrière
Er is een wielrenner genaamd Lee Hyung-mo, die wordt beschouwd als de beste clubrenner van het land. Hij is zo bekend onder fietsers dat bijna iedereen hem kent. Hij was de tweede persoon uit Azië die de Race Across America (RAAM) voltooide, een wedstrijd van 5.000 km die twaalf dagen duurt. Ik bewonder hem enorm en zie hem als een rolmodel dat ik graag wil navolgen.
(De persoon links is Lee Hyung-mo. Hij was ook de organisator van de Happiness Donation Sharing Ride.)
Voordat ik meedeed aan Randonneurs, had ik toevallig een maaltijd met Lee Hyung-mo. Toen ik hem vertelde over mijn overtuigingen rond fietsen en mijn vastberadenheid om mezelf steeds opnieuw uit te dagen, nodigde hij me plotseling bij hem thuis uit. Hij rommelde in zijn kast en zei dat hij me een tenue wilde geven dat hij vroeger had gedragen.
Ik, iemand zoals ik, een tenue krijgen van een topatleet… Eerst weigerde ik, maar hij stond erop dat hij wilde dat ik het droeg. Hij gaf me ook allerlei spullen, zoals nieuwe sokken en andere fietsbenodigdheden.NavolgenDat ik hulp kreeg van iemand die ik wil navolgen, is mijn mooiste herinnering aan mijn fietscarrière.
#7.De 'ik' vóór en na mijn tussenjaar
Je zou kunnen zeggen dat er in mijn leven geen 'ik' bestond.Vóór mijn tussenjaar had ik nooit bij mijn leven stilgestaan. Onze maatschappij is zo ingericht dat je eerst naar school gaat, daarna na je studie kwalificaties behaalt en vervolgens een baan vindt. Binnen dat systeem streef je naar hoge cijfers en indrukwekkende diploma's, maar er was nergens ruimte om de tijd te nemen en naar jezelf te kijken.
Maar,Nadat ik aan mijn tussenjaar was begonnen, ontdekte ik geleidelijk wie ik ben.Ik begon met vragen als: 'Wat vind ik leuk?', 'Wat wil ik proberen?' en 'Waar moet ik me op voorbereiden om gelukkig te zijn?' Later vroeg ik me af: 'Wat kan ik door mijn eigen inspanningen bijdragen aan de wereld?' Ik ben enorm gegroeid. Vroeger zou ik niet geweten hebben wat ik moest schrijven als iemand me vroeg om op een leeg vel papier 'Wie ben ik?' te noteren. Nu denk ik dat ik dat zonder aarzelen zou kunnen. Mezelf ontdekken is de grootste verandering tussen vóór en na mijn tussenjaar.
Lees verder over het tussenjaarverhaal van Oh Young-yeol ▶Klik
Aanbevelingen en inzendingen voor 100 deelnemers aan een tussenjaar zijn altijd welkom.
Aan marketingmanager Haein Cho (dorothy224@koreagapyear.com)Stuur een e-mail.
Terug naar lijst
Startpagina
