Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst.jpg "hong (1).jpg")
40e gapperPark Joo-hong
Een tussenjaar van anderhalf jaar
Ervaring tijdens het tussenjaar: stage bij een ngo
Mijn twintigjarige zelf dwaalde rond in dichte mist: de rem die ik nodig had
'De werkelijkheid van mijn studentenleven was totaal anders dan niet alleen de verwachtingen van anderen, maar ook die van mezelf.'
Op mijn twintigste was ik gewoon een doorsnee meisje dat haar toelatingsexamens had afgerond en op basis van haar cijfers aan de universiteit was begonnen.Dat was ik. Als ik erop terugkijk, denk ik dat ik plotseling aan mijn studentenleven begon terwijl ik nog onvolwassen was en het verschil tussen negentien en twintig nog niet inzag. Misschien is dat de reden dat mijn studentenleven niet voldeed aan wat je 'gemiddeld' zou noemen. Het was niet zozeer dat ik het slecht deed; ik presteerde gewoon onder het gemiddelde.
Ik nam van nature graag het voortouw en sprak mijn mening duidelijk uit. Daarom dacht ik dat ik harder moest werken dan wie dan ook, en zagen de mensen om me heen me als een veelbelovende student. Dat etiket beviel me. Wie waardeert immers niet de aanmoediging en het respect van veel mensen?
Maar de werkelijkheid van mijn studentenleven was totaal anders dan niet alleen de verwachtingen van anderen, maar ook die van mezelf. Ik koos een opleiding die me leuk leek omdat mijn cijfers er goed genoeg voor waren, ook al had ik niets wat ik in het bijzonder wilde doen. Ik denk dat mijn ongelukkige gevoel daar begon. De colleges Engels waren moeilijker te volgen dan ik had verwacht (de vakken van de opleiding werden in het Engels gegeven), waardoor ik tijdens elke les naar de docent zat te kijken en fundamentele vragen begon te stellen, zoals: 'Wat wil ik eigenlijk met mijn leven doen? Waarom ben ik aan deze opleiding begonnen?'
Deze innerlijke zoektocht bracht mijn leven aan het wankelen. Het gevoel van vervreemding van een plattelandsmeisje in de stad, het kinderachtige, verstikkende klaslokaal, mijn zelfvertrouwen dat tot een dieptepunt zakte, de oprechte gevoelens van anderen die ik niet wilde toelaten, een leven dat voortkabbelde zonder dat ik wist waarheen — ook al waren dit misschien zorgen die bij jong zijn horen, ze voelden zwaar.
Daarom nam ik meteen na mijn laatste tentamens van het eerste jaar een pauze van mijn studie.Ik wilde mijn leven niet zomaar voorbij laten gaan; vaagweg hoopte ik er een aanknopingspunt voor te vinden. In die situatie waarin ik me in dichte mist bevond, dacht ik dat ik een rem nodig had.Ik had geen plannen, maar besloot tijdelijk de universiteit, die voelde als slecht zittende kleren, uit mijn hoofd te zetten.
# Wie niet werkt, zal niet eten: de 'baan' die ik aannam om financieel onafhankelijk te worden
'Het was een tijd waarin ik mijn 'inzet' zo gemakkelijk kon steken in dingen die geen toekomst boden; ik was zo snel angstig en wist niet waar ik houvast moest vinden.'
Het eerste wat ik deed nadat ik een pauze van mijn studie had genomen, was een bijbaan zoeken.Ik vond dat ik mijn ouders niet eens om hulp kon vragen zolang ik werkloos was, dus hield ik mezelf voor: 'wie niet werkt, zal niet eten.'Ik had al sinds mijn kindertijd het plan om op mijn twintigste financieel onafhankelijk te zijn, dus volgens mij dacht ik niet veel na over werken.
De banen die een vrouw van begin twintig gemakkelijk kon krijgen, waren meestal in de dienstensector. Daarom werkte ik vooral in warenhuizen, Japanse restaurants, als bijlesdocent, in familierestaurants, hotels en opleidingsinstituten — ik wees niets af. Ik kon het me niet veroorloven kieskeurig te zijn.
Persoonlijk heb ik van het familierestaurant het meest geleerd. De werkzaamheden waren goed gesystematiseerd, de training van het personeel was gestructureerd en ik maakte er allerlei interpersoonlijke relaties en het sociale leven mee. Het belangrijkste was dat er destijds maar weinig plekken waren die een hoger uurloon betaalden dan familierestaurants. Het was dus een bijzonder stabiele baan die me hielp groeien, en ik weet nog dat ik er behoorlijk lang werkte.
Het was ongeveer rond de tijd dat de kenmerkende etensgeuren van het familierestaurant vertrouwd en geruststellend begonnen te voelen.Toen ik eenmaal de onafhankelijkheid had bereikt die ik wilde, verdween misschien mijn doel en verviel ik opnieuw in de gewoonte om te 'denken'. Als ik erop terugkijk, speelde of ontspande ik niet; ik ging helemaal op in mijn werk. Zo waren mijn vroege twintiger jaren een periode waarin ik me gemakkelijk kon wijden aan dingen die geen toekomst boden, waarin ik snel angstig was en niet wist hoe ik mijn weg moest vinden.
# Opnieuw beginnen op een onbekende plek: een Filipijnse ngo
'Dus deze keer besloot ik opnieuw te gaan twijfelen.'
Toen stelde iemand die ik kende voor dat ik bij een Filipijnse ngo zou gaan werken. Zonder er veel over na te denken, stemde ik meteen toe. Simpel gezegd was het misschien vanzelfsprekend dat ik, opgegroeid in een klein stadje en hard gewerkt om naar Seoul te komen, geïnteresseerd was in 'grote wateren' en buitenlandse culturen. En omdat ik van jongs af aan anderen wilde helpen en iets voor de samenleving wilde betekenen, leek een ngo me een uitstekende, nieuwe uitdaging. Dus besloot ik ook deze keer weer te gaan twijfelen. En zo ging ik opnieuw op pad, op zoek naar een uitweg uit de zwaarte van mijn leven.
Ik praatte het voor mezelf goed: misschien was het niet erg om nog één keer aan de werkelijkheid te ontsnappen.
Ik vertrok naar de Filipijnen en ging na aankomst meteen naar een locatie in Manilla. Misschien omdat het de dag na een hevige regenbui was, waren mensen overal aan het wassen en baden. De geur van wasmiddel was sterk. Tussen de dicht opeengepakte huizen aan weerszijden van de weg (het waren bouwsels van hout of aan elkaar getimmerde planken — nauwelijks huizen te noemen, maar er was geen andere manier om ze te beschrijven) keken de bewoners me nieuwsgierig aan. Ik voelde allerlei tegenstrijdige emoties.
Mijn werk daar bestond voornamelijk uit veldwerk en kantoorwerk. Ik was terechtgekomen bij een lokale ngo die zich bezighield met internationale hulpverlening. Omdat de organisatie veel Koreaanse donateurs had, was er iemand nodig om hen te beheren, en daarom werd ik gestuurd. Doordeweeks hield ik me op kantoor bezig met donateursbeheer, promotie en marketing, projectplanning en projectmonitoring en -beheer. Op vrijdag en zaterdag bezocht ik locaties om projecten ter plekke te controleren, enzovoort.Destijds was het een kleine ngo die nog maar kort bestond, dus kreeg ik de kans om van alles te ervaren, van allerlei klusjes tot belangrijk werk zoals projectplanning.Soms moest ik voor veldonderzoek naar afgelegen gebieden in de Filipijnen of naar het buitenland. Omdat ik relaties moest opbouwen met lokale mensen met uiteenlopende achtergronden, moest ik snel wennen aan hun cultuur en gebruiken. Voor iemand zoals ik, die graag hard werkt, was elke dag ontzettend leuk en spannend.
# Mijn tussenjaar in de Filipijnen en mijn gevormde droom
'De verwarring en het dringende verlangen naar antwoorden over het leven veranderden door deze gebedstijd, die volgde op allerlei ervaringen, in 'een herstel van mezelf'.'
Als iemand me vraagt wanneer ik het meest van de Filipijnen genoot, verschijnen er talloze beelden voor mijn geestesoog.
De smaak van de kokosnoot die ik at nadat ik had meegemaakt hoe de kinderen uit het bergdorp twee uur naar huis liepen,
Een afgelegen dorp dat we bereikten na een boottocht, een busrit en zelfs een rit op een motorfiets over kronkelige wegen,
Een feest waarop ik met lokale vrienden goedkoop vuurwerk afstak, maar er geen vonken verschenen en er alleen dikke rook uitkwam, waarna we samen moesten lachen,
De herinnering aan de stapel varkensogen die ik voor het eerst op de lokale markt zag en waardoor ik een tijdje geen varkensvlees kon eten,
De geur van water overal toen we het ondergelopen kantoor annex logement grondig schoonmaakten,
Die stille avond waarop ik ijverig Koreaans studeerde om het aan de lokale bevolking te leren,
Een spontaan uitstapje met het lokale personeel, waarbij we het werk achter ons lieten...
Er gebeurde zo veel dat ik niet alles in één keer kon vertellen, en elk moment had zijn eigen vreugde en verdriet. Toch blijft aan het einde van die herinneringen vaag het beeld hangen van de lucht die ik elke ochtend en avond vanaf het balkon van mijn kamer bekeek. Elke ochtend en avond bad ik tot God. Ik gebruikte het woord 'godheid' als een romantischere uitdrukking, maar ik ben christen. Dus het zou nauwkeuriger zijn om te zeggen dat ik tot God bad. Ik zou het graag omschrijven als een gesprek met het universum om het geheim van mijn leven te ontdekken (lacht), maar zo groots was het niet. Terwijl ik 's ochtends en 's avonds naar het leven van de Filipino's keek, mompelde ik mijn gedachten over kleine, uiteenlopende levenskwesties.De verwarring en wanhoop over het leven die ik toen voelde, veranderden door deze gebedstijd, die volgde op allerlei ervaringen,naar het leek in 'een herstel van mezelf'.
In feite heb ik tijdens mijn tijd in de Filipijnen ontzettend hard gewerkt. Ik werkte van 's ochtends tot 's avonds en nam geen sluiproutes. Het werk was op zichzelf leuk en zinvol, dus ik had niets te klagen. Binnen de organisatie deed ik zo veel verschillende ervaring op dat er nauwelijks een taak was die ik niet had uitgevoerd. Doordat ik zo ijverig werkte, kon ik met veel mensen een duurzaam vertrouwen opbouwen. Door deze ontelbare ervaringen en momenten van zelfreflectie leerde ik mijn ware 'ik' kennen, en ontstonden er vanzelf richtlijnen voor mijn leven. Daardoor kreeg ik wat voelde als ruimte om nog eens op mezelf terug te kijken (op een positieve manier, gericht op groei).
Deze richtlijnen gaven geen duidelijk en concreet antwoord op de vraag 'wat moet ik worden?'. Maar belangrijker was dat ze me in staat stelden zelf te beslissen waarvoor ik wilde leven. Toen de richting van mijn leven duidelijk werd en ik mezelf accepteerde, gingen de stormen in mijn hart liggen.
# Na het tussenjaar bleef de werkelijkheid onveranderd, maar 'ik' was veranderd
‘Naarmate het semester vorderde, was ik in een andere betekenis een redelijke student geworden.’
Ik besloot terug te keren naar school en rondde mijn activiteiten bij de ngo af. Niets was duidelijk en ik had nog steeds het gevoel dat ik in een mist verkeerde. Maar als er iets veranderd was, dan was het dat ik zelfvertrouwen had gekregen. Toen ik eenmaal had ‘besloten’ welke richting ik op wilde, maakten die moeilijke vakken en de veranderde omgeving me helemaal niet meer ongerust. Ik begon zelfs uit te kijken naar wat er hierna zou komen.
Natuurlijk was het pad dat zich na mijn tussenjaar voor me opende niet alleen maar rooskleurig. Zo is het leven nu eenmaal: de werkelijkheid kan een rommeltje zijn (lacht). Net als voor andere studenten die na een studiepauze terugkeerden, was het campusleven na drie jaar me erg vreemd. Tijdens mijn afwezigheid was het gebouw van mijn faculteit zelfs naar een heel andere plek verhuisd, waardoor ik mijn lokalen niet goed kon vinden. En omdat er geen medestudenten van mijn leeftijd waren, kreeg ik allerlei taken omdat ik een ouderejaars was; toch drukten de moeilijke vakken zwaar op me.Hoewel ik dagelijks een berg taken had, werd ik uit eigen beweging een meer gedreven student. Ik had redenen om hard te werken en vond het allemaal leuk.Naarmate het semester vorderde, werd ik in een andere betekenis een redelijke student.
# Een bedrijf beginnen om mijn droom werkelijkheid te maken
‘De pauze van mijn tussenjaar heeft me juist meer kansen gegeven.’
Momenteel run ik een start-up in de sociale economie. Dat komt doordat ik erg geïnteresseerd was in sociale innovatie. Aanvankelijk had ik geen belangstelling voor de sociale economie. Dankzij mijn ervaring bij een buitenlandse ngo kon ik tijdens mijn studie deelnemen aan allerlei vrijwilligersactiviteiten in binnen- en buitenland, zowel binnen als buiten de campus. Door de ervaring die ik daar opdeed, kon ik zonder bijzondere diploma’s of certificaten een baan krijgen in de internationale ontwikkelingssamenwerking. Terwijl ik daar werkte...leerde ik het concept van de sociale economie kennen en begon ik een bedrijf, omdat ik de sociale verandering die ik wenste zelf wilde ervarenUiteindelijk heb ik dat dus gedaan.
Het leven is onvoorspelbaar, maar ik durf te zeggen dat mijn ervaring met het tussenjaar me hier heeft gebracht. Tot op de dag van vandaag probeer ik het beeld van het leven dat ik tijdens dat tussenjaar schetste, concreet te maken.
Een tussenjaar was misschien een manier om voor mij te vluchten. Maar de pauze van dat tussenjaar heeft me juist meer kansen gegeven. Mijn ervaringen aan het begin van mijn twintiger jaren hebben de sociale omgeving van mijn midden-twintiger jaren gevormd en invloed gehad op het begin van mijn dertiger jaren. Dus ook al kunnen we de toekomst niet kennen, is het dan niet redelijk om te concluderen dat de ervaringen en gevoelens tijdens mijn tussenjaar mijn leven tot nu toe hebben bepaald?Daarom vind ik dat vol vertrouwen afstand nemen van de werkelijkheid om jezelf te vinden een waardevolle investering is. Het is misschien niet voor iedereen het antwoord op het leven, zoals het dat voor mij was, maar ik wil benadrukken dat het een verstandige keuze is om minstens één keer in je leven moedig een pauze in te lassen.
Aanbevelingen en inzendingen voor de 100 deelnemers aan het tussenjaar zijn altijd welkom. Marketingmanager Haein Cho (dorothy224@koreagapyear.com)Stuur haar een e-mail. |
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
