33e GapperLee Chan-ju
Een tussenjaar van 11 maanden
Kunst die opbloeide uit dagwerk
# Het studentenleven en de eindeloze bijbaantjes
In mijn eerste jaar betaalden mijn ouders mijn collegegeld, maar toen mijn twee jongere tweelingbroers of -zussen gingen studeren, moest het collegegeld met studieleningen worden betaald en moest ik mijn zakgeld en levensonderhoud verdienen met bijbaantjes. Ook al werkte ik naast mijn studie, ik verdiende maar ongeveer 800.000 won per maand. Nadat ik de huur, aflossingen van mijn studielening en allerlei andere kosten voor levensonderhoud had betaald, stond mijn bankrekening er altijd precair voor.
Ik raakte uitgeput doordat ik steeds opnieuw het leven op school na mijn militaire dienst combineerde met werken om in mijn levensonderhoud te voorzien. In die onzekere situaties, waarin ik niet het een of het ander was, bleven moeilijke tijden terugkeren.Daardoor nam ik na mijn militaire dienst vanzelfsprekend een pauze van mijn studie, vervolgens tijdens mijn derde jaar opnieuw, en stelde ik na mijn afstuderen in mijn vierde jaar mijn masterstudie uit.
Om kunstenaar te worden, moet je voortdurend werken. Maar om geld te verdienen voor materialen, atelierhuur, afbetalingen van studieleningen en andere kosten voor levensonderhoud, moest ik werken en had ik meer geld nodig. Er was zelfs een periode waarin een jongere studiegenoot van mijn afdeling en een paar vrienden samen een kelderruimte in een gebouw huurden als woon- en werkruimte, omdat we nergens anders terechtkonden. Daarvoor trokken we van ateliers van ouderejaars naar werkplaatsen op school, met alleen een koffer bij ons.
Op dat moment dacht ik:'Ach, omdat ik geen geld heb, voel ik me overal ongemakkelijk en kan ik mijn hoofd niet hoog houden. Ik heb geld nodig. Ik moet geld verdienen om kunst te kunnen maken.'Ook nu heb ik collega's om me heen die in dezelfde situatie zitten. Velen houden het niet vol en geven de kunst op. Dus stopte ik abrupt met mijn studie en ging ik werken.
# Handarbeid en de minachtende blikken van mensen
Ik nam een pauze van mijn studie en reisde samen met ouderejaars en vrienden door het stedelijk gebied en de provincies om allerlei werk te doen. Ik werkte als assistent van een kunstenaar, in de interieurbouw, aan het maken en installeren van beelden en houten speeltoestellen, aan rekwisieten voor televisie en film, in de meubelmakerij en nog veel meer. Daardoor deed ik wat vaardigheden op, en met materiaal en gereedschap kon ik dingen tot op zekere hoogte namaken. Natuurlijk was het werk zwaar, maar achteraf gezien heb ik veel geleerd en gaf het me voldoening.
Na mijn afstuderen deed ik vooral werk dat aansloot bij mijn opleiding, waarbij ik gereedschap gebruikte en dingen maakte op basis van de vaardigheden die ik had geleerd. Maar het was vooral lichamelijk werk. Stilzitten en worstelen met documenten of een computer lag me niet en vond ik saai.En bij 'handarbeid' kun je in het weekend werken en ligt het uurloon relatief hoog in vergelijking met andere banen, dus begon ik zonder aarzelen.Ik begon ermee.
Ik ging eens om vier uur 's ochtends naar een arbeidsbemiddelingsbureau bij de Moran-markt, en veel mannen waren er al veel eerder dan ik. Ik was een deeltijdwerker, maar voor hen was dit hun broodwinning. Als beginner en student werd ik steeds naar achteren geduwd, en zelfs als ik een dag voor niets had gewacht, werd ik niet boos. We reden met een busje naar bouwplaatsen waarvan we de locatie niet eens kenden, om appartementen te bouwen en gebouwen op te trekken.
Op een dag nam ik, gekleed in werkkleding en veiligheidsschoenen, de metro vanaf station Moran om naar huis te gaan. De mensen om me heen keken me aan alsof ze zich erg ongemakkelijk voelden en meden me.Achteraf gezien was ik niet eens zo vies, maar ik voelde hun minachting, alsof ze wilden zeggen: 'Ze hebben niets geleerd en zijn lui, daarom doen ze dit soort handarbeid.'
Maar arbeiders zijn ontzettend ijverig. Het bureau gaat om vier uur 's ochtends open, maar zij staan al te wachten voordat het zover is. Ze hebben een sterke overtuiging en zijn trots op hun werk. In andere landen worden deze mensen erkend en gerespecteerd, maar het maakte me boos dat onze samenleving hen negeert.
"Hoe klein en met vet besmeurd een onderdeel ook is, zonder dat ene onderdeel werkt de hele machine niet."
# Als ik zoveel geld wil verdienen en sparen als ik zelf wil, waar houdt het dan op?
Een oudere man met wie ik een atelier deelde, opende na jaren voorbereiding een rijstwinkel op de markt. We besloten samen geld te verdienen zodat we kunst konden maken en geen honger meer hoefden te lijden. Daarom gingen we samen aan de slag, te beginnen met het openen van de rijstwinkel. Na ongeveer een halfjaar werken raakte ik op een gegeven moment lichamelijk en geestelijk uitgeput en begon ik te twijfelen.'Hoe dan ook, het leek erop dat ik met wat voor werk dan ook eindeloos zou moeten doorgaan om zoveel geld te verdienen en te sparen als ik wilde, en dat kunst voor altijd buiten bereik zou blijven. Als ik trouw en kinderen krijg, raakt mijn droom steeds verder uit zicht. Zal ik dan echt gelukkig zijn?'Die gedachte kwam bij me op. Het moment dat 'later' heet, komt misschien wel nooit en leek onzeker. Mijn jongere studiegenoot van dezelfde school en afdeling en mijn collega's om me heen zeiden allemaal hetzelfde.Na lang nadenken verzamelde ik de moed om terug te keren naar de kunst en ging ik opnieuw beeldhouwkunst studeren aan de kunstacademie.
Ook nadat ik aan de kunstacademie was begonnen, werkte ik korte tijd als verkoper en bezorger bij een tweedehandswinkel voor huishoudelijke apparaten en meubels waar ik eerder had gewerkt. We haalden koelkasten en wasmachines uit een gebouw en droegen ze naar buiten. De gebouwbeheerder kwam naar buiten, schold ons uit omdat we lawaai maakten en de vloer zouden beschadigen, en zei uiteindelijk: "Je moet wel ongeschoold zijn om zulk werk te doen." Toen ik opnieuw die minachtende toon hoorde vanwege dit soort werk, antwoordde ik: "Ja, ik ben ongeschoold — ik ben afgestudeerd aan een vierjarige universiteit en doe nu een master, en ik doe dit om in mijn levensonderhoud te voorzien. Aan welke universiteit en welk hogeronderwijsinstituut heeft u gestudeerd?" Hij ging naar binnen en zei: "Verdomme, wat een eikel."Omdat er vaak op me werd neergekeken vanwege mijn lichamelijke werk, wilde ik de vooroordelen van mensen over beroepen doorbreken.
# Vaardigheden uit dagwerk, opnieuw geboren als kunst
Daarom bouwde ik, net als de dagloners, een constructie van afgedankte restmaterialen van de bouwplaats. Ik zette een frame van multiplex en betonstaal neer en bracht daarop een ruwe cementlaag aan ('gongguri').Ik begon aan de serie 'Bouwplaats' door bouwplaatsen af te gaan en afgedankt multiplex, stijlen, betonstaal en dergelijke te verzamelen.Dat deed ik.
Bijvoorbeeld, er is , een werk dat verwijst naar een borg van 3 miljoen won en een maandelijkse huur van 300.000 won. Het is duidelijk een goedkope kamer op een dak. Ik vroeg me af: als ik echt zo woon, krijg ik dan ooit een eigen huis? Kan ik een auto bezitten? Zal ik überhaupt trouwen? Ik maakte het terwijl ik over die vragen nadacht. Ik probeerde de verhalen vast te leggen van jonge mensen zoals ik, die veel opgeven — daten, een baan vinden, een auto en trouwen. Afgelopen oktober kon ik voor tieners en jongvolwassenen een tentoonstelling houden met de titel 'Jongeren, heteluchtballonnen die 's nachts opstijgen'.
Het doel van de serie 'Bouwplaats' is om straattentoonstellingen te houden op plekken waar uitzendbureaus voor dagwerk zijn gevestigd. Zelfs als deeltijdwerker voelde ik me erg leeg wanneer ik bij bureaus aankwam en met lege handen vertrok. Ik vraag me af hoe de oudere arbeiders zich dan voelen. Daarom wil ik het op straat laten zien, precies daar aan degenen die niet naar de bouwplaatsen konden gaan.
Dan zouden de arbeiders zoiets zeggen.
"Zo breng je geen gongguri aan. Waarom heb je het zo slordig gebouwd? Ik zou dit veel beter kunnen."
Op dat moment zou ik de arbeiders dit willen vertellen.
"Precies. Ik heb de vaardigheden uit het dagwerk die ik van jullie heb geleerd gebruikt om dit ruwe werk te maken, en mensen noemen het kunst. De gebouwen die jullie bouwen worden geprezen als kunstwerken. Jullie werk is dus net zo indrukwekkend als het werk van kunstenaars."
# Een ander soort tussenjaar, waardoor ik bijzondere ervaringen opdeed
In de bijzondere periode waarin ik dagwerk deed, deed ik ervaringen op die materiaal werden voor mijn kunstwerken en leerde ik vaardigheden die je niet zomaar ergens anders kunt leren. Ik maak werken op basis van materialen en technieken die ik op bouwplaatsen of in meubelzaken heb geleerd. Toen mijn vrienden en ik een atelier inrichtten, konden we dus zelf scheidingswanden plaatsen en cement-, loodgieters- en elektriciteitswerk doen. En misschien klinkt het als een clichématig perfect antwoord, maar doordat ik mensen zag die ijverig leefden en hard werkten, voelde ik dat ik zelf ook oprecht moest leven en me nergens voor hoefde te schamen. Echt.Op school kun je veel leren, maar er zijn ook veel dingen die je er niet leert. Die heb ik geleerd. Dingen die ik alleen in theorie kende. Hoeveel je er ook over leest of hoort, het is niet te vergelijken met ze zelf meemaken en aan den lijve ervaren.
EnDoor mijn werk tijdelijk stil te leggen en allerlei ervaringen op te doen, ontdekte ik opnieuw wat ik echt wilde doen. Ik bepaalde opnieuw welke richting ik op moest en keerde terug naar mijn oorspronkelijke plek, klaar om nog harder te werken.En dat leidde persoonlijk tot een aantal mooie dingen. Mijn financiën zijn nog steeds krap en het is moeilijk, maar ik ben blij en gelukkig omdat ik werk doe dat ik al sinds mijn jeugd wilde doen. Met werk dat voortkomt uit mijn eigen ervaringen en gevoelens kan ik mensen veel verhalen vertellen en hun hart raken.
# Voor jongeren die een tussenjaar willen: "Gewoon doen!"
Wanneer ouderejaars en jongerejaars me soortgelijke vragen stelden, gaf ik altijd hetzelfde antwoord: 'Als je er maar halfslachtig over nadenkt, verspil je alleen maar tijd. Maak een goed plan.' Maar tegenwoordig is dat veranderd.'Gewoon doen. Ook als je meteen denkt dat je het verpest hebt, is het iets anders om het te doen en er spijt van te krijgen dan om het niet te proberen en alleen maar met spijt te blijven zitten. Maar het is jouw leven, dus de keuze en verantwoordelijkheid zijn aan jou. Hoe je later op die tijd terugkijkt, hangt af van je houding — en ook van wat er daarna komt.'Dat denk en zeg ik nog steeds.
Aanbevelingen en inzendingen voor 100 Gap Year zijn altijd welkom. Stuur een e-mail naar marketingmanager Da-young Choi (choi@koreagapyear.com)! |
Terug naar lijst
Startpagina
