31e gapperLee Gi-song
Gapjaar van 12 maanden
Bedevaart naar de Camino de Santiago, zes maanden vrijwilligerswerk op een dovenschool in Nepal
Een plek vol verhalen: de bedevaart naar de Camino de Santiago
In 2010 kreeg ik de kans om korte tijd in Spanje te studeren. Ik vroeg me al lang af: 'Wat moet ik later met mijn leven doen?' Op aanraden van een vriend die daar was, ...de bedevaart naar de Camino de SantiagoIk ging erheen. Zonder enige voorbereiding vertrok ik, op slippers en met alleen een oude tas.Die route van meer dan 880 km moest volledig te voet en op pure wilskracht worden afgelegd.Onderweg ontmoette ik veel mensen.
Onder degenen die om hun eigen redenen met een zwaar gemoed op pad waren, ontmoette ik Natasha.Ze was in Duitsland geboren en had haar hele familie verloren bij een verkeersongeval, waarna ze in diepe wanhoop was verzonken. Dankzij vrijwilligerswerk in het buitenland, op aanraden van een kennis, hervond ze haar levenswil. Toen ik haar verhaal hoorde—dat ze op de sterfdagen van haar familieleden huilend deze route loopt—begon mijn hart sneller te kloppen. Na mijn terugkeer besloot ik een verlof op te nemen. Zes maanden lang bereidde ik me gestaag voor op een vrijwilligersprogramma van zes maanden in Nepal: ik zamelde geld in, deed Engelse toetsen en ging op sollicitatiegesprekken.
Gapjaar op een dovenschool in Nepal
Zes maanden lang gaf ik les aan leerlingen van de Behirabaarak-dovenschool in Kathmandu, Nepal. Omdat ik lange tijd les moest geven aan vrienden met een gehoorbeperking, moest ik de lokale gebarentaal in Nepal leren. Ook de lokale leraren waren doof, dus het meeste lesgeven en de gesprekken vonden plaats in gebarentaal.
Door deel uit te maken van hun gemeenschap, samen te praten, te picknicken en aan allerlei activiteiten mee te doen, besefte ik dat een gehoorbeperking niet betekent dat iemand per se hulp van anderen nodig heeft. De leerlingen van de Behirabaarak-school, die ik zonder vooroordelen ontmoette, verwelkomden me warmer dan wie dan ook.Zelfs wanneer ze mijn beperkte gebaren aanvulden met verlegen glimlachjes, glimlachten ze stralend en knikten ze, en zo bracht ik tijd door met die leerlingen.Hoewel het een school was die gespecialiseerd was in gehoorbeperkingen, kreeg ze vrijwel geen overheidssteun. De school draaide op steun en sponsoring van verschillende ngo's over de hele wereld en kampte daardoor met een ernstig gebrek aan middelen, zoals voorzieningen voor veiligheid en hygiëne en ondersteuning voor kunst- en gymlessen, waarvoor extra aandacht nodig is.
Ik gaf vooral kunstles aan kleuters en kinderen uit de lagere klassen en verzorgde gymlessen voor de oudere leerlingen.Voor kinderen die relatief weinig kansen hadden om op verschillende manieren lessen te volgen, legden we bloemperken aan en renden en speelden we samen. Naarmate mijn gebarentaal verbeterde, werd de afstand tussen de kinderen en mij kleiner.
In het bijzonder werd ik samen met de leerlingen van groep 2hechter met de kinderen van de school dankzij een UCC-video (door gebruikers gemaakte content) die we filmden om geld voor de school in te zamelen.Tijdens zes maanden samen wonen en werken verwelkomden we vrijwilligers die voor korte tijd kwamen en bouwden we zelfs onze eigen tafeltennisbaan, zodat de kinderen zelf konden ontdekken wat ze allemaal konden bereiken.
Het echte geluk dat ik tijdens mijn gapjaar vond
Wat tijdens mijn gapjaar veranderde, was de plek waar ik het middelpunt van mijn geluk legde.
Voordat ik aan mijn gapjaar begon, begreep ik niet waarom gevoelens van angst en eenzaamheid plotseling konden opkomen, ook al had ik contact met veel mensen. Ik probeerde die leegte met nog meer mensen op te vullen en verzamelde één voor één de dingen die ik wilde hebben. Maar het geluk dat ik zo vond, was vluchtig; het korte gevoel van vreugde verdween al snel.
Dat iets leeg aanvoelde en mijn hart hol leek, kwam doordat de bron van mijn geluk buiten mezelf lag. Erkenning van anderen en voldoening door bezittingen kunnen je niet echt gelukkig maken.Ik besefte dat de voldoening van beslissingen die ik zelf nam en de opeenvolging van beproevingen en vreugdevolle momenten tijdens dat proces me helderder bijblijven dan welk vluchtig geluksgevoel ook.
Een boodschap aan jongeren die aan een gapjaar beginnen: het leven draait meer om het proces dan om het resultaat.
Een valkuil waarin mensen die plannen maken soms trappen, is dat ze geobsedeerd raken door het resultaat.
Soms kunnen mensen uitkomsten die afwijken van hun plannen niet accepteren, of proberen ze het proces met geweld naar een gewenst resultaat te sturen. Ik geloof dat het leven bestaat uit steeds opnieuw onverwachte dingen ontdekken en oplossingen ervoor vinden.In plaats van het proces te beoordelen aan de hand van het resultaat, hoop ik dat je de mentale vrijheid hebt om het resultaat te vinden in de optelsom van alle stappen.
Terug naar lijst
Startpagina
