Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
30e gapperAn Seong-eun
Twee maanden tussenjaar
Een tussenjaar waarin ik zonder geld door Europa reisde, geleid door ‘mensen’ en ‘fotografie’.
Parijs: ik vertrok zonder plannen, omdat ik wilde ontsnappen.
In eerste instantie wilde ik ontsnappen aan mijn zware studentenleven.
Ik was volledig onafhankelijk geworden van mijn ouders en verhuisde voor mijn studie van Daegu naar Seoel. Ik betaalde al mijn eigen kosten en moest alleen al voor kost en inwoning 100 uur per maand werken. Tegelijkertijd was ik ambitieus en stak ik veel tijd in mijn studie en relaties. Er was een periode waarin ik nog maar 1.000 won spaargeld had, en toen begreep ik pas echt wat het betekende om met tranen doordrenkte driehoekige kimbap te eten.
Na vijf semesters zo te hebben geworsteld, trakteerde ik mezelf eindelijk op een cadeau: een solovakantie van zes weken in Phuket.Omdat mijn doel daar was om ‘niets te doen’, nam ik elke dag afstand van de werkelijkheid. Maar op de plek waar ik naartoe was gevlucht, was geen paradijs. Toen ik terugkeerde naar Korea, was ik nog steeds arm en ging mijn verstikkend drukke dagelijkse leven gewoon door. Het werd nog moeilijker omdat ik was weggevlucht en weer was teruggekomen.
Op dat moment dacht ik: als het toch moeilijk zou worden, wilde ik mezelf echt uitdagen. Ik wilde mezelf tot het uiterste drijven en zien hoever ik het vol kon houden. Tegelijkertijd wilde ik ontdekken wie ik werkelijk ben, te midden van nieuwe plekken en nieuwe mensen. Dus pakte ik na mijn zesde semester mijn rugzak, kocht ik zonder plannen een ticket met Parijs als aankomst- en vertrekpunt en stapte ik in het vliegtuig. (23 juni 2014)
Zonder geld door Europa reizen, gedreven door ‘mensen’ en ‘fotografie’.
Eigenlijk was ik niet zo nieuwsgierig naar Europa. Ik wilde gewoon nieuwe mensen en plekken ontmoeten. Om alles nieuw te maken, maakte ik geen plannen en besloot ik me uitsluitend door ‘mensen’ te laten leiden. Daardoor was het verrassend makkelijk om een startpunt te kiezen.
Wat ik zei op de dag dat mijn Franse vriendin Helois, die ik toevallig in Korea had ontmoet, terugkeerde naar Frankrijk: "Ik kom binnenkort ook naar Frankrijk."
Terwijl ik in Blois lag, het Franse stadje waar het huis van mijn vriendin stond, raakte ik plotseling overweldigd omdat ik niet wist waar ik daarna naartoe moest. Terwijl ik wezenloos naar mijn telefoon staarde, kwam ik toevallig het werk van een fotograaf in Europa tegen. Sinds ik aan de universiteit begon, vond ik het leuk om model te staan en gefotografeerd te worden. Ik had niet het lichaam, het gezicht of het talent van een model, maar ik liet me toch steeds fotograferen, gewoon omdat ik het leuk vond.
Gelukkig had ik vrienden die uit hobby fotografeerden, en dankzij hen had ik veel foto's. Met een portfolio samengesteld uit die verzamelde foto's stuurde ik lukraak e-mails naar Europese fotografen die ik op Google of Facebook had gevonden."Ik kwam toevallig uw foto's tegen en zou graag met u samenwerken. Ik ben een freelance model uit Korea en als u het goed vindt, kom ik naar u toe. Ik ben op dit moment in Europa."
.jpg "gap-2(1).jpg")
Zo kreeg ik uitnodigingen in Parijs, Bolzano, Rome, Berlijn en Belfast en plande ik mijn route om daarheen te gaan. Natuurlijk gaf ik als student zonder geld alleen geld uit aan het hoogstnodige vervoer tussen steden en landen. Daarom deed ik er zelfs 48 uur over om van Berlijn naar Belfast te reizen.
Zo reisde ik door 10 steden in 5 landen, via Blois-Parijs-Bolzano-Split-Hvar-Milaan-Rome-Berlijn-Belfast-Londen-Parijs. Op de plekken die ik bezocht, verbleef en at ik gratis bij vreemden thuis via Couchsurfing en bezocht ik de plaatselijke hotspots die zij me lieten zien. Na 62 dagen keerde ik terug naar Korea, toen mijn monnikskapspieren pijn begonnen te doen door mijn rugzak van 15 kilo. (25 augustus 2014)
Wat ik na mijn tussenjaar overhield: de ‘drie keer geen’
1. Geen geld
Een budget van 1.000.000 won, uitsluitend voor vervoer, was mijn oorspronkelijke ruwe schatting; uiteindelijk gaf ik meer uit (300.000 won extra). Los van het materiële wilde ik zien hoe ik andere dingen zou waarderen. Ik, die niet eens achteloos één euro kon uitgeven, had voortdurend hulp van anderen nodig en moest degenen die me een hand toestaken vertrouwen. Na twee maanden oefenen met mensen vertrouwen, besefte ik hoeveel mensen ik in mijn wereld kon toelaten.
2. Geen plan
Ik dacht dat er veel plekken op de wereld waren die ik niet kende en was nieuwsgierig naar de wereld die op me afkwam. Daarom stuurde ik eerst voorstellen naar fotografen in heel Europa die de ‘fotografie’ beoefenden waar ik van houd. Ik reisde naar de plekken waar degenen die instemden zich bevonden en stelde mijn reis samen rond de plekken die mijn gastheren me lieten zien. Zo kwam ik op plekken waarvan ik de naam niet eens kende en op onverwachte locaties. Door zulke reizen begon ik slechts een klein deel van de wereld waar te nemen en besefte ik hoe immens die is. Ik heb waarschijnlijk nog niet eens een duizendste van Europa echt gezien of meegemaakt.
3. Onwetendheid
Deze toestand, die hoort bij reizen zonder plan, was eigenlijk een verlangen naar ‘de verwondering van het onverwachte’. Het was wonderbaarlijk. In dat proces kon ik van de mensen om me heen ‘verhalen uit het leven’ horen, geen verhalen uit het verleden uit boeken. Dat werd een bijzonder effectieve manier van leren, die ik niet snel zou vergeten. Het zorgde er ook voor dat ik weer zin kreeg om met boeken te studeren.
>
Het voornemen dat ik tijdens mijn tussenjaar steeds herhaalde.
Voordat ik vertrok, was ik erg bang. Ik ging in mijn eentje naar onbekende plekken voor een niet-korte periode van twee maanden, zonder slaapplaats, eten of bestemming — wat moest ik in vredesnaam doen? Ik was bang dat er daar iets zou gebeuren.
Maar toen het tijd was om te vertrekken, kon ik niet langer klagen. Als ik bleef, had ik het gevoel dat ik zo iemand zou worden. Daarom stelde ik bij mijn vertrek slechts drie doelen. Door mezelf tijdens de hele reis steeds aan die doelen te herinneren, kon ik de reis veilig voltooien.
Ten tweede: wees niet bang. Ten derde: aanvaard. Als je verwachtingen hebt, begin je te hopen; en als je hoopt, raak je teleurgesteld. Want anders zou je de geweldige dingen kunnen missen die je kunt meemaken als je niets verwacht. |
Leef weer rustig als mezelf, zonder ongeduldig te zijn.
Na mijn terugkeer hield ik een solotentoonstelling met de titel About Today, genoemd naar een bar die ik toevallig in Berlijn had gezien. Meer dan 100 mensen kwamen langs om me met de tentoonstelling te steunen. Een foto die ik in Belfast had gemaakt, werd de hoofdfoto op de website van Vogue Italia. Mijn verhaal verscheen in artikelen in Daehaknaeil en het studentenwebzine van Hankook Ilbo, en ik gaf lezingen en nam radioprogramma's op.
Deze reeks gebeurtenissen gaf me slechts één boodschap.
'Ik, An Seong-eun, kan op deze manier mezelf zijn.'
Hoewel ik me op een baan voorbereid, zal ik me niet haasten; ik zal langzaam weer de maatschappij instappen en keuzes maken die bij mezelf passen.
Aanbevelingen en inzendingen voor de 100 deelnemers aan Gap Year zijn altijd welkom. Laat een reactie of bericht achter, of stuur een e-mail naar marketingmanager Da-young Choi (choi@koreagapyear.com)! |
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
