Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
28-jarige gapper Jeon Sora
Anderhalf jaar tussenjaar
Ervaring tijdens het tussenjaar: vrijwilligerswerk bij een ngo
Het gevoel hebben dat ik voortdurend door iets wordt opgejaagd
Ik ging direct naar de graduate school en nam tijdens mijn studie nooit een tussenjaar. Daarna studeerde ik een jaar voor het ambtenarenexamen, maar stopte ermee en vond meteen een baan.
Omdat ik de baan had aangenomen met de instelling ‘als ik maar ergens binnenkom’ — onder druk en zonder financiële of mentale ruimte — daalde mijn werktevredenheid zo sterk dat het moeilijk werd om ermee door te gaan.
Dus uiteindelijk,van baan veranderenbegon ik na te denken over een andere baan en informatie op te zoeken. Toen hoorde ik toevallig over ngo's en raakte ik geïnteresseerd in naar het buitenland gaan. Vanaf dat moment zocht ik op allerlei websites naar mogelijkheden om vrijwilligerswerk te doen bij ngo's in het buitenland.
Na veel ngo's te hebben bekeken, koos ik voor een programma waarin ik zes maanden training zou krijgen in de Verenigde Staten, zes maanden in Mozambique, Afrika, zou doorbrengen met activiteiten als plattelandsontwikkeling, basisonderwijs en voorlichting over hygiëne, en vervolgens nog eens zes maanden in de Verenigde Staten de projecten in Afrika zou promoten. Omdat ik nog geen ervaring had met vrijwilligerswerk in het buitenland of met ngo's, was de mogelijkheid om training te krijgen een groot voordeel. Daarom besloot ik meteen te vertrekken.
Zorgen en vastberadenheid
Ik besloot te vertrekken en begon meteen plannen te maken.Ik was van plan eind augustus mijn baan op te zeggen en in november naar de Verenigde Staten te vertrekken. Ik keek er dus enorm naar uit om in september en oktober een geweldige tijd te hebben. Maar zodra ik ontslag had genomen, raakte ik geblesseerd aan mijn been en moest het in het gips. Uiteindelijk,kon ik niet genieten zoals gepland en moest ik thuisblijven. Ik kon het alleen maar zien als pech die ik alvast te verduren kreeg voordat ik vertrok.
Mijn moeder maakte zich ook grote zorgen. Ik ben altijd iemand geweest die een besluit neemt en het daarna aan mijn ouders vertelt, dus ook deze keer kocht ik het vliegticket voordat ik het hun vertelde. Toen ze het hoorde, was ze stomverbaasd, maar omdat ze wist dat ik toch zou gaan, stemde ze ermee in. Toch bleef ze zich tot de dag van mijn vertrek zorgen maken over mijn gezondheid. Dat baarde me meer zorgen dan wanneer mijn moeder zich ertegen had verzet.
Mijn doelen voor het tussenjaar waren precies twee dingen.
Ten eerste wilde ik werk vinden waar ik echt van houd en waar ik goed in ben.
En ik wilde de moed krijgen om in praktijk te brengen waar ik tot dan toe alleen maar over had nagedacht! Met het vaste voornemen deze twee doelen te bereiken, vertrok ik.
'Tien dollar voelt wel heel erg als een aalmoes.'
De training die in de Verenigde Staten begon, was vanaf het begin niet gemakkelijk. Omdat we in teams werkten, ontstonden er vaak problemen door meningsverschillen. Ik kreeg ook zelf te maken met problemen die door culturele verschillen werden veroorzaakt. Het vaakst liep ik tegen verschillende opvattingen over tijd aan. Omdat er veel vrienden uit Latijns-Amerika waren, was het heel gewoon om later te beginnen dan afgesproken. Eerst maakten we daar ruzie over, maar later pasten we ons een beetje aan elkaar aan. Ik deed het rustiger aan, terwijl zij wat meer tempo maakten (lacht).
Ook bij het inzamelen van geld,verschilden de reacties per cultuur. Veel Amerikanen bieden op zijn minst een begroeting aan, of ze nu doneren of niet. Ze zeggen bijvoorbeeld: ‘Ik kan nu niet doneren, maar bedankt dat jullie dit werk doen.’ Koreanen voelen zich erg bezwaard als ze niet kunnen doneren. En als ze wel doneren, geven ze vaak een groot bedrag. Iemand doneerde eens 10 dollar, maar was nog niet ver weggelopen toen diegene terugkwam en zei: ‘Tien dollar voelt wel heel erg als een aalmoes,’ en 100 dollar in de pot deed.
De meest indrukwekkende plek was Zuid-Amerika. Hoewel het om kleine bedragen ging, deden heel veel mensen mee. Tijdens een geldinzameling in Guatemala zei een donor: ‘We hebben het nu niet breed, maar we hebben allemaal weleens grotere armoede gekend, dus helpen we graag.’
De moeilijkste herinnering aan mijn tussenjaar was mijn tijd in Afrika.
Veel mensen denken dat Afrika moeilijk was vanwege het lichamelijke ongemak, maar voor mij was het mentaal zwaarder.
Ik neem bij werk of vergaderingen vaak de leiding en heb dat altijd gedaan. Maar in Mozambique, Afrika, spraken ze Portugees, waardoor ik nergens de leiding kon nemen.Wat ik ook deed, ik moest een ondersteunende rol aannemen en passief de taken uitvoeren die me werden opgedragen. Dat kwetste mijn trots.
Uiteindelijk kon ik dat probleem overwinnen, niet doordat mijn Portugees beter werd, maar doordatik het erkende..
Ik gaf tegenover mezelf toe: ‘Ik kan niet alles goed doen.’ Ik besefte dat ik alles in een kader probeerde te persen dat ik zelf had bedacht — en mensen en situaties in dat model probeerde te laten passen. Nadat ik dat had geaccepteerd en me meer ontspannen opstelde, begon mijn Portugees vreemd genoeg vooruit te gaan.
Ik zei toch dat mijn moeilijkste herinnering aan mijn tussenjaar Afrika was? Daarentegenwas mijn mooiste herinneringook aan Afrika.
Ik mis zelfs het meest het leven zonder elektriciteit en stromend water. Het was een heel eenvoudig leven. Ik werd 's ochtends wakker wanneer de zon opkwam, door het gekraai van hanen en het geluid van spelende buurtkinderen. Rond vijf of zes uur 's avonds ging de zon onder, dus kookte ik van tevoren. Als het eenmaal donker was, viel er niets meer te doen en ging ik slapen. Er was ook geen koelkast, dus kochten we onderweg alleen wat we nodig hadden.
Zo eenvoudig leven, zonder me zorgen te hoeven maken over ingewikkelde dingen, was een ervaring die ik voor het eerst in mijn leven had. Toen ik in Korea was, voelde ik me altijd krap bij kas, ook al had ik geld, omdat er zoveel dingen waren die ik wilde kopen. Maar daar was niets te koop en niets waarmee ik mezelf kon vergelijken — ik leidde een werkelijk eenvoudig leven.
Nu ik ben teruggekeerd van mijn tussenjaar
De meningen van anderenbleken niet zo belangrijk als ik dacht. Toen ik na mijn tussenjaar thuiskwam en mijn kledingkast bekeek, zag ik dat die vol kleren hing. Ik was verbaasd dat ik vroeger zoveel verschillende outfits en accessoires droeg. En landen als Brazilië, de Verenigde Staten, Colombia, Costa Rica enzovoort.uit de hele wereldvriendenIk heb veel vrienden gemaakt. Dankzij hen heb ik ook genoeg Portugees geleerd om eenvoudige gesprekken te voeren.
Er zijn veel dingen die ik in de toekomst wil leren. Capoeira, een Braziliaanse vechtkunst die ik van Mexicaanse vrienden leerde, en salsadansen, die ik van Colombiaanse vrienden leerde.Ook wil ik geleidelijk de vaardigheden in houtbewerking en tuinieren leren die ik heb opgepikt toen ik zelfvoorzienend leefde. Ik besefte dat er ontelbaar veel dingen zijn die je kunt leren en waar je je beroep van kunt maken, en in de nabije toekomst...Een kleine droom van mij is om de wereld rond te reizen en vaardigheden te leren die ik nog niet beheers.
Wat betekent een tussenjaar voor mij?
Als ik geen tussenjaar had genomen, had ik in die tijd veel geld verdiend. Maar dan had ik ervaringen gemist die waardevoller zijn dan geld.ervaringenzou ik niet hebben gehad. Ik zou de ervaringen hebben gemist die ik voor het eerst opdeed in de Verenigde Staten en Afrika. Ook zou ik veel landen die ik alleen van naam kende — zoals Costa Rica, Brazilië, Colombia en Argentinië — niet hebben leren kennen, en evenmin de vrienden die ik daar ontmoette. Voor mij is een tussenjaar een periode vol ervaringen die me deze kostbare dingen hebben gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
