Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
26e Gapper Yoon Young-hoon
Ervaringen tijdens een tussenjaar: reizen door Korea en Japan en militaire dienst
'Eén enkele zin die mij, terwijl ik er alleen maar over nadacht, motiveerde.'
Ik groeide op als jongste. TochMijn ouders verwenden me niet omdat ik de jongste was; mijn oudere zussen deden het juist goed op school en waren knap, waardoor zij meer aandacht kregen.De plek waar ik opgroeide was een heel klein, rustig platteland. Daar haalde ik mijn middelbareschooldiploma, en in mijn jeugdzwierfik veel rond.
Het begon niet zo; ik begon te veranderen toen ik naar de middelbare school ging, en nu ik erop terugkijk, leidde ik een verrassend losbandig leven.Ik hing liever met vrienden rond dan dat ik studeerde, en ik vond het stoer om zonder angst overal rond te zwerven.Omdat ik altijd een leerling met redelijke cijfers was geweest, maakten de mensen om me heen zich steeds meer zorgen, en uiteindelijk neigde ik ertoe het op te geven.
Als ik die reacties van de mensen om me heen merkte, werd ik vaak boos en ging ik weg, maar tegelijkertijd maakte ik me zorgen, dus de gedachte 'Ik moet weer gaan studeren' bleef in mijn hoofd rondspoken.Ik dacht er alleen maar over na en bracht mijn tijd door zonder iets te veranderen — simpelweg omdat ik het fijn vond om met vrienden samen te zijn en plezier te maken.
Voor ik het wist, had ik het toelatingsexamen voor de universiteit al achter de rug en was ik een laatstejaars die zonder doelen sollicitaties indiende bij universiteiten die bij mijn cijfers pasten.Op een dag vroeg mijn oudste zus of ze met me kon praten — ik was echt een onnadenkende jongen geworden.Mijn oudste zus blonk sinds haar jeugd in alles uit, of het nu ging om school of sport. Ze was zo goed dat ze ons vertegenwoordigde bij schrijf- en tekenwedstrijden.
Ik was jaloers op haar, maar door haar scherpe, recht-door-zee manier van doen durfde ik haar niet gemakkelijk te benaderen.
Ze zette me neer en zei tegen me:
"Als je als man je hele leven in dat kleine plattelandsdorp als een schurk wilt rondlopen, blijf dan maar zo leven!"
Daarna zei ze niets meer en ging ze naar haar kamer; ik bleef lange tijd versuft zitten.
Het voelde zo kil en ik schaamde me.Ik bleef lange tijd versuft zitten nadenken. Waar moest ik beginnen en wat moest ik veranderen...Ik had niet het gevoel dat ik meteen weer moest gaan studeren. In plaats daarvan besloot ik mijn geest weer op orde te brengen, want mijn verwrongen levensstijl had die aangetast.
Ik moest afleren om me beter voor te doen dan ik was en neer te kijken op mensen in ons kleine, dunbevolkte plattelandsdorp.'Dus ga ik naar een plek waar veel mensen zijn en probeer ik zonder geld te leven — anderen om hulp vragen, het een beetje moeilijk hebben en nederig worden!'Zo begon mijn eigen tussenjaar.
Korea en Japan
KoreaIk reisde per fiets.Ik besloot zonder bestemming op mijn fiets te stappen, pakte alleen een kaart en vertrok.Mijn eerste doel was om heel Jeolla-do rond te fietsen. Ik dacht dat het niet goed zou zijn om naar het buitenland te gaan zonder mijn eigen land te zien, aangezien ik mijn hele leven op dit land zou wonen.
Ik kon mijn studie niet opgeven om me volledig aan reizen te wijden, dus besloot ik elke vakantie door het land te trekken. Het was net als het landverovertje dat we als kinderen speelden.Dus fietste ik de hele dag en reed ik verder. Trappen was lichamelijk zwaar en ik kreeg snel honger.
Daarom moest ik een willekeurig restaurant binnenlopen om iets te eten te krijgen, maar dat bleek niet zo eenvoudig.In het begin dacht ik veel na over wat ik moest zeggen als ik naar binnen ging en wat ik moest doen als ze me weigerden. Het koude zweet brak me uit. Na lang nadenken...ging ik gewoon naar binnen zonder er verder bij na te denken en legde ik mijn situatie uit.
'Ik ben een student die zonder geld reist. Als u wat overgebleven rijst en kimchi kunt missen, eet ik die dankbaar op en vervolg ik mijn reis.'
Het kostte me veel moed om zoiets te zeggen. Gelukkig glimlachte de eigenaar en gaf me een maaltijd. Hij zei dat zijn eigen zoon tijdens zijn studententijd ook iets als een nationale pelgrimstocht had gemaakt,en dat hij wist hoe honger voelde. De opwinding die ik toen voelde, staat me nog steeds helder voor de geest.
Gesterkt door die ervaring reisde ik in totaal vier keer door het land. Waar mogelijk sliep ik in openbare gebouwen.Ik legde mijn situatie uit bij politiebureaus, ziekenhuizen en aan dienstdoende gemeentemedewerkers, en reisde elke dag met een dankbaar gevoel.Een keer wilden zelfs de mensen die flyers uitdeelden me er geen geven vanwege mijn uiterlijk.Ik was op reis in Daegu.Ik had honger en zocht rond naar een plek waar ik iets kon eten.Ik vond een fijn Koreaans restaurant met een vaste menucombinatie in de wijk Dongseongno.
Ik was slecht gekleed en ging naar binnen met de gedachte dat ik ze gewoon zou bedanken en weggaan als ze me weigerden. Toen legde ik mijn situatie uit.Maar de manager stemde graag toe en zette een complete maaltijd voor me neer; ik had nog nooit zoveel bijgerechten gezien.Het was heerlijk en ik was erg dankbaar. De manager zei dat hij in zijn jeugd soortgelijke ervaringen had meegemaakt en sprak me bemoedigend toe.
De dankbaarheid die ik tijdens mijn reizen door mijn land voelde, gaf ook mijn schoolleven nieuwe energie. Toen ik merkte dat mijn houding tegenover mensen was veranderd, besloot ik nog een keer op reis te gaan.Ik werkte twee maanden parttime om het minimale bedrag voor een reis naar Japan bij elkaar te sparen. Om kosten te besparen reisde ik met de veerboot heen en terug.
Reis naar JapanDe reden waarom ik besloot te gaan was heel gewoon. Ondanks historische misstanden wilde ik zelf ervaren hoe sterk het gemeenschapsgevoel er is. In Japan...Ik heb veel meegemaakt.
Op station Tokyo, terwijl ik buiten sliep, hield iemand vol dat de plek van hem was. Dus verhuisde ik en probeerde ik ergens anders te slapen,Ik gebruikte mijn spaargeld voor noodgevallen om te genieten van een heerlijk warm bad in een onsen,In Sapporo voelde ik me echt ontspannen toen ik een biertje dronk met verse kaas.
In twee maanden reisde ik uitgebreid door de Japanse archipel, van Fukuoka tot Sapporo.Dat had te maken met slapen. Omdat het een ander land was, kon ik niet zomaar overal slapen, en zelfs capsulehotels waren behoorlijk duur. Dus...Ik bedacht dat ik nachttreinen en -bussen kon nemen. In Japan duren lange trein- of busritten 's nachts vaak meer dan zes uur, dus kon ik erin slapen.Daardoor bestond mijn reisschema onvermijdelijk uit bezoeken aan veel plaatsen.
Een carrièrepad vinden in het leger.
Na mijn reis naar Japan was het tijd om in dienst te gaan.Ik ging op mijn 23e in dienst, iets later dan de meesten, maar ik had een veel duidelijker idee van wat ik wilde.Terwijl ik door Korea en Japan reisde en probeerde te ontdekken wat ik echt wilde doen, werd ik opgeroepen voor militaire dienst en hield ik me vooral daarmee bezig.
Tijdens mijn diensttijd had ik drie doelen.
Ten eerste: ontdekken wat ik wilde doen,
Ten tweede: een gezond lichaam opbouwen,
En tot slot: veel boeken lezen.
Als nieuwe rekruut kun je niet meteen alleen maar lezen en sporten.Daarom richtte ik me op het wennen aan het militaire leven. Ik was best goed in voetbal, dus ik paste me gemakkelijk aan en trok de aandacht van mijn meerderen.Ook deed ik op de universiteit vrijwilligerswerk bij de YWCA, waar ik jongeren begeleidde die hetzelfde pad bewandelden als ik vroeger. Die ervaring gebruikte ik later als vertrouwenspersoon van de compagnie.
Toen ik eenmaal gewend was, kreeg ik toestemming om na het licht-uit lezen of studeren. Tijdens die leessessies kon ik diep over mezelf nadenken.Ik dacht terug aan mijn jeugd om me te herinneren welke activiteiten me het meest trots, gelukkig en voldaan hadden gemaakt.
Na lange tijd volhardend boeken te hebben gelezen...vragenTerwijl ik vragen bleef stellen, diende zich een antwoord aan.Hoewel ik nooit een professionele opleiding had gevolgd, kreeg ik bij kunstles altijd complimenten van leraren en werden mijn werken vaak in de schoolgangen tentoongesteld. Toen die herinneringen weer bovenkwamen, kreeg ik kippenvel en dacht ik: 'dit is het.'
Daarna begon ik concreter na te denken en vond ik dat ik binnen de kunstwereld een specifieker carrièrepad moest kiezen,en omdat ik me al van jongs af aan graag mooi aankleedde, raakte ik ervan overtuigd dat modeontwerp perfect bij me paste.Vanaf dat moment kocht ik telkens wanneer ik met verlof ging boeken over kleding en bestudeerde ik die.
Tijdens mijn militaire dienst vond ik duidelijk mijn carrièrepad. Na mijn ontslag uit het leger ging ik meteen naar Seoul. Overdag werkte ik in een baan die een kennis voor me had gevonden, terwijl ik 's avonds een vakschool voor mode bezocht en de modeopleiding afrondde.Na afronding van de opleiding nam ik ontslag bij de baan waar ik werkte en stortte ik me volledig op de mode; numodeontwerperwerk ik als.
In deze periode veranderde er veel in alle aspecten van mijn leven.
Het belangrijkste wat mijn tussenjaar me heeft opgeleverd,oprechtheidwas.Ik besefte dat je kunt veranderen als je mensen oprecht behandelt, zonder iets terug te verwachten, en elk werk met toewijding aanpakt.
Als iemand me zou vragen wat het beste is wat ik in mijn leven heb gedaan, denk ik dat ik zonder aarzelen antwoord zou kunnen geven.Het ene is deoprechtheiden het andere is detijddie ik niet heb verspild.Dankzij deze twee ervaringen met een tussenjaar heb ik geleerd hoe ik gelukkiger kan leven.
Of het nu in eigen land, in het buitenland of in het leger was
Eerlijk gezegd ben ik heel gewoon.
Zelfs terwijl ik dit schrijf, schaam ik me erg en besef ik heel goed dat mijn verhaal niets bijzonders is.Als ik veel verhalen over tussenjaren lees, lijken er heel veel indrukwekkende mensen te zijn.Hoewel ik nog niet op dat niveau zit,is er geen betere tussenperiode dan wanneer je tijd voor jezelf kunt vrijmaken om te veranderen en je carrièrepad te vinden.
Het is heel moeilijk om alles op te geven en je tijd uitsluitend aan reizen te besteden. Ik denk ook niet dat dat per se de juiste keuze is.
Het belangrijkste lijkt te zijn dat je een tussenperiode kiest en invult die bij jouw situatie past.Ik reisde bijvoorbeeld tijdens elke schoolvakantie en gebruikte mijn tijd in militaire dienst om mijn carrièrepad te vinden.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
