Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
25e GapperGo Minsu
Periode van het tussenjaar:2014–2015
Ervaringen tijdens het tussenjaar:Ongeplande wereldreis
‘Waar gaat je tijd naartoe?’
Vóór mijn tussenjaar hield deze zin me voortdurend bezig.
Toen ik mijn tweede jaar aan de universiteit had afgerond, had ik weliswaar twee jaar lang zonder spijt volop meegedaan aan het studentenleven en buitenschoolse activiteiten, maar toch voelde ik een verlangen in mezelf. Elke dag hetzelfde ritme volgen, dat...Laten we iets nieuws proberenDie beslissing nam ik.
Nadat ik me steeds weer had afgevraagd: ‘Hoe kan ik elke dag anders doorbrengen?’, koos ik voor reizen. Ik besloot zoveel mogelijk onderweg te zijn en veel landen te bezoeken. Om mijn tussenjaar zelf te bekostigen, spaarde ik geld door parttime in restaurants te werken.
In het najaar van 2014 rondde ik al mijn activiteiten in Korea af en bereidde ik me voor om naar het buitenland te gaan. Ik stopte met al mijn werk, zoals mijn bijbaan en mijn werk als jeugdbegeleider, haalde een paspoort en pakte mijn koffers. Mijn hart bonkte toen ik besefte dat ik eindelijk zou vertrekken.
Mijn reis is een trektocht, geen georganiseerde rondreis.
Voordat ik op reis vertrok, zei een kennis tegen me: ‘De reis begint pas wanneer al je geld op is.’
Die ene zin gaf me een enorme kick en vervulde me met nog meer verwachting.
‘Eerst vertrek ik uit het Verenigd Koninkrijk en blijf ik zonder plan reizen’ en ‘Ik probeer onderweg mijn conceptfoto’s te verkopen.’ Met deze twee...doelenging ik op pad. Het eerste doel bereikte ik inderdaad. Ik reisde door Europa, ging naar Noord-Afrika, vervolgens naar India en Nepal en stak daarna het Chinese vasteland over voordat ik naar Korea terugkeerde. Helaas mislukte mijn tweede doel — mijn conceptfoto’s verkopen.
Toen ik zonder plannen in het Verenigd Koninkrijk aankwam, had ik alleen een plek om te overnachten op de avond van aankomst en een vliegticket naar Frankrijk.
Voor iemand die nog nooit met buitenlanders had gesproken, was alleen naar het Verenigd Koninkrijk gaan een grote uitdaging. Maar toen ik mijn reis plande en vertrok, voelde ik alleen maar verwachting en helemaal geen angst. Met 2,5 miljoen won op zak en 900.000 won op mijn kaart begon een reis waarvan ik niet wist hoe lang die zou duren.
Kort na mijn aankomst in het Verenigd Koninkrijk gebeurde er een klein incident. Ik kwam aan in Glasgow, Schotland, maar kon niet communiceren met de immigratiebeambte. Dat wekte argwaan, en pas na lange tijd en een enorm aantal vragen kreeg ik uiteindelijk een stempel in mijn paspoort.
Ik vertrok zonder vreemde talen te kennen, zonder te weten hoe het openbaar vervoer werkte, wat de tafelmanieren waren of hoe ik eten moest bestellen. Daardoor maakte ik me elke dag weer zorgen: ‘Waar slaap ik vannacht?’ ‘Hoe kom ik aan goedkope maaltijden?’ Soms wist ik niet welk vervoer ik kon nemen en liep ik maar wat rond. Meestal liep ik zo’n vijf à zes uur per dag, maar alles was nieuw, dus liep ik altijd met een glimlach.
Er gebeurden ook veel onverwachte dingen. Het meest gedenkwaardige was toen ik een goedkope vlucht van Portugal naar Frankrijk nam en op zo’n klein vliegveld landde dat...er geen andere manier was om de stad te bereiken dan te liften. Uiteindelijk liftte ik alleen door tot de zon onderging. Nadat ik met moeite de stad had bereikt, nam ik de trein naar Lyon in Zuid-Frankrijk, waar een festival plaatsvond.
Een van de mooie dingen van alleen reizen was dat, of de uitkomst nu goed of slecht was, alles...het gevolg was van mijn eigen keuzes.Zo was het inderdaad. Ik kon niemand de schuld geven en had nergens spijt van. Sterker nog, soms hoopte ik zelfs op situaties die moeilijk op te lossen waren.
Overmand door eenzaamheid
Toch werd ik tijdens het alleen reizen soms plotseling overvallen door eenzaamheid. Die eenzaamheid kwam af en toe opzetten — bijvoorbeeld wanneer ik de enige was in een treinwagon die door een besneeuwde vlakte reed, of wanneer ik in Egypte aankwam, waar geen Engels werd gesproken, en drie uur lang op zoek was naar iemand die die taal sprak. Het was een gevoel dat me zwak deed voelen en me tegelijkertijd sterker maakte.
Zelfs als er veel mensen om me heen waren, voelde ik me alleen; zelfs met zoveel te zien voelde ik me op de een of andere manier gevangen in een cel. Wanneer ik me zo voelde, knoopte ik gesprekken aan met buitenlanders in de buurt en probeerde ik minstens één woord extra te zeggen om wat menselijke warmte te voelen.
Zelfs helemaal aan het einde, toen ik na mijn tussenjaar terugkeerde naar Korea, hielden de incidenten en ongelukken niet op. Ik verbleef in Nepal toen er op de internationale luchthaven van Nepal een incident met Turkish Airlines plaatsvond. De luchthaven werd gesloten en ik kwam vast te zitten in Nepal. Daardoor keerde ik ongeveer vier dagen later dan gepland terug naar Korea, nadat ik in China een tussenstop had gemaakt om uit te rusten. Eerst schrok ik van de plotselinge gebeurtenis, maar de vier onverwachte extra dagen van mijn tussenjaar voelden als een groot geschenken ik was er dankbaar voor.
Na mijn tussenjaar keerde ik terug naar het dagelijks leven.
Ik keerde echter terug als student die leerde de persoon te worden die ik zelf wilde zijn, niet de persoon die de maatschappij van me verlangde.
Ook nu maak ik beetje bij beetje tijd vrij om de versie van mezelf terug te vinden die het gelukkigst was — de versie die doelloos rondzwierf, de jonge man die altijd met een glimlach door de straten liep.
Voordat ik een tussenjaar nam, was ik gewoon iemand die graag actief bezig was en projecten opstartte. Ook nu begin ik nog steeds projecten, maar ik heb er een gewoonte bij gekregen: dingen vastleggen. Ik begon mijn ervaringen op te schrijven zodra ze zich voordeden.
Een voorbeeld daarvan is het boek dat ik voor mezelf schrijf. Het is bedoeld om me terug te brengen naar de gelukkige jongeman die ik was, zodat ik, wanneer ik het over 10, 30 of 50 jaar weer opensla, die blije glimlach zal zien.
Naast de gewoonte om dingen vast te leggen, heb ik iets anders aan mijn tussenjaar overgehouden: het geloof dat ‘alles bij mij begint en dat ik het kan oplossen’. Tijdens het reizen kwam het woord ‘opgeven’ nooit bij me op. Wanneer zich een nieuwe situatie voordeed, probeerde ik er niet voor weg te lopen. Doordat ik mezelf steeds in de oplossing stortte, kreeg ik moeden ontwikkelde ikzelfvertrouwendat ik ook wist te krijgen.
Wanneer ben je het gelukkigst?
Er wordt gezegd dat je roeping het werk is dat je doet met een gelukkige, kinderlijke glimlach op je gezicht. Ik geloof dat je uitdagingen moet aangaan om zulk plezierig werk te vinden. Elke uitdaging zal je leven verrijken en bijzonder maken. Ik hoop dat je een nieuwe versie van jezelf ontdekt door de situaties die je in een nieuwe omgeving tegenkomt één voor één aan te pakken.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
