Naam: Son Jae-eun
Periode van het tussenjaar: sep 2013 – jul 2014
Landen waar ik tijdens het tussenjaar verbleef: Cambodja, Thailand, Italië
Moment
Ik bracht ongeveer een jaar door op een tussenjaar en reisde van Cambodja en Thailand via Korea naar Italië.
Het zou lang kunnen lijken, maar het voelde kort.
In elk geval voor mij verstreek de tijd met vijf centimeter per seconde.
Dat betekent niet dat de tijd alleen maar voorbijvloog omdat het leuk was. Hoe leuker het was, hoe meer ontberingen ik doorstond.
Het begon eenvoudig. Op een gegeven moment dacht ik gewoon dat het leven saai was. Zelfs nadat ik aan de universiteit was begonnen, werden de eindeloze routine van bijlesinstituten, de buitenschoolse activiteiten die iedereen deed en het studentenleven allemaal hetzelfde, en werden mijn dagen bijzonder noch speciaal. Dus bereidde ik, binnen mijn mogelijkheden, snel een tussenjaar voor. Daardoor woonde ik al tweeënhalve week nadat ik de beslissing had genomen in Cambodja.
Mensen vragen vaak hoe mijn ouders reageerden op zo'n grote beslissing.
Eigenlijk was de mening van mijn ouders niet belangrijk bij het nemen van mijn beslissing. Ik vond het een grote beslissing in mijn leven. Ik dacht alleen aan mezelf en mijn leven, ik vertrouwde op mezelf. Toen ik het mijn ouders later vertelde, had ik het geluk dat ze er graag mee instemden.
Pas later leerde ik dat mijn ouders in mij geloofden omdat ik al op mezelf had vertrouwd.
© KoreaGapyear
Cambodja
It can be summarized in three words: English, conversation, travel.
Ten eerste,Mijn Engels was niet goed. Maar ik moest de hele dag door Engels gebruiken. In het begin voelde ik enorme druk en stress, en kon ik de onbegrijpelijke accenten van moedertaalsprekers niet verstaan. Ik huilde vaak. Maar op een gegeven moment begon ik te verstaan en te spreken. Volgens mij was dat nadat ik mijn angst had overwonnen en gewoon begon te praten. Later vond ik het echt leuk om Korea in het Engels voor te stellen.
Ten tweede,Het draaide om gesprekken. Ik werkte bij een internationale ngo, en de vrienden met wie ik woonde, werkten ook bij ngo's. Daarom gingen de meeste gesprekken over mondiale kwesties. Debatteren over één enkele opmerking van Obama was dagelijkse kost, en we waren druk bezig onze mening te geven over de terroristische aanslag in Kenia die toen had plaatsgevonden. Lunchen met collega's, dineren met huisgenoten. Ik stond versteld van onderwerpen waarmee ik in mijn leven nog nooit te maken had gehad of waar ik nooit belangstelling voor had getoond. Maar gaandeweg raakte ik, door met vrienden om te gaan, geïnteresseerd in zulke kwesties. Ik begon 's ochtends de Wall Street Journal te lezen, te discussiëren, mijn mening te geven en mijn blik te verruimen. Daardoor werd het een gewoonte om artikelen over zulke kwesties op te zoeken en mijn gedachten op een rijtje te zetten. Ik leerde dat alleen al belangstelling tonen en je gedachten ordenen je blik kan verruimen.
Ten derde,Het was reizen. Het bijzondere aan reizen in Cambodja is dat het er ongerept en onaangetast is. Omdat er nog niet veel toeristen komen, kun je de natuur in al haar levendigheid zien. Als je geluk hebt, kun je zelfs wilde olifanten zien. Ik raakte ooit verslingerd aan jungletochten. Daardoor gebruikte ik alle malariapillen op die ik had meegenomen. Maar zodra je de grootsheid en grandeur van de natuur ziet, kun je er niet anders dan door betoverd raken. Ik had echt geluk dat ik kon ervaren hoe heerlijk het kan zijn om jezelf in zo'n natuur te verliezen en haar wonderen te voelen.
ⓒKoreaGapyear
Thailand
'Tussen ontberingen, tegenslag en professionaliteit'
Eerlijk gezegd was Thailand gewoon zwaar. Ach, ik kan alleen maar denken dat het echt zwaar was.
In Thailand gebruikte ik een motor om naar mijn werk bij een ngo te gaan.
Op een dag maakte ik een fout toen ik een bocht nam en knalde ik recht een greppel in! Het was de eerste keer in mijn leven dat ik met een ambulance werd afgevoerd, en de eerste keer dat ik zo veel bloedde. Toen besefte ik dat je echt nooit weet wanneer je zou kunnen sterven.
Dit was echt een nogal belangrijkkeerpuntgeworden. Het leven is echt onvoorspelbaar.Ik moet de tijd die me gegeven is op een manier gebruiken die bij me past en er, als het kan, van genieten.Vanaf dat moment begon ik zo te denken.
Maar ik denk dat je, ook zonder iets gevaarlijks mee te maken, je levenshouding al enorm kunt veranderen door die gedachte te onthouden en ernaar te leven.
Toen ik bij de ngo in Thailand werkte, had ik een leidinggevende.
De leidinggevende had gewerkt als een bekende internationale consultant en journalist, en was een Chinees-Amerikaan die vloeiend zes talen sprak. Hij was semi-gepensioneerd en was naar de ngo gekomen om te helpen. Ik had veel respect voor zijn professionaliteit en capaciteiten. Tegelijkertijd was hij echter degene die de twee slechtste maanden van mijn leven veroorzaakte.
ⓒKoreaGapyear
Ik werkte als assistent van deze man. Het project waaraan ik werkte overlapt met zijn werk, dus uiteindelijk werkten we samen. Ach... de dagen met die leidinggevende vulden me met kwaadheid, kwaadheid en nog meer kwaadheid, waardoor dagen die aangenaam hadden kunnen zijn in een hel veranderden. Zijn analytische vaardigheden, zijn koelbloedigheid op het werk en zijn vermogen om problemen te signaleren waren werkelijk uitstekend, maar hij had totaal geen respect voor mensen. Het verschil in vaardigheden dat ik, hoe hard ik ook probeerde, niet kon overbruggen, stortte me in zelfverwijt. Bovendien zorgde zijn feedback ervoor dat ik mijn zelfvertrouwen verloor. Hij was zo'n workaholic en egocentrisch persoon dat niet alleen ik, maar ook de andere vrijwilligers hem ontweken. In de drie maanden was er niet eens één foto van hem met de andere vrijwilligers. Hij werkte in het weekend en ging na werktijd thuis gewoon door. Dat wist ik omdat hij recht tegenover mijn kamer woonde. Als ik hem mijn naam hoorde roepen, werd ik bijna neurotisch.
Dankzij hem begon ik echter serieus na te denken over professionaliteit. In elk geval in de manier waarop hij werkte,viel er veel te leren—heel veel zelfs. Ik probeer dat ook nu nog niet te vergeten. Bovendien kreeg ik er vertrouwen in dat elke baan in een bedrijf makkelijker zou zijn dan dat. Dat was de troost die mijn collega's, die met mij samenwerkten, me allemaal boden: ze zeiden dat je in de echte wereld niet zo'n baas zou hebben. Hoewel de gevoelens van zelfverwijt en het verlies van zelfvertrouwen destijds niet te beschrijven waren, kon ik er dankzij die ervaring serieuzer over nadenken en pijnlijk beseffen wat voorervaringhet was.
ⓒKoreaGapyear
Korea
'Dankbaarheid'
Na in Thailand te hebben gewoond, voelde anderhalve maand in Korea als de hemel. Wat valt er nog meer te zeggen? Het was beslist niet,De dankbaarheid, waardering en het geluk om dingen te ervaren die ik zonder die ervaringen niet had gekend, waren zo groot dat ze moeilijk onder woorden te brengen waren.Ik besefte opnieuw hoe bijzonder Korea, thuis, familie en vrienden waren.
Italië
‘Is dit een droom of werkelijkheid?’
Ik wilde proberen een tas te maken. Ik hield van leer, dus ging ik naar een plek waar leren tassen worden gemaakt.
Ik was blij dat ik de ware vreugde van het creëren ontdekte. Het besef hoeveel het betekent om iets zorgvuldig steek voor steek te maken, veranderde mijn kijk op dingen. Natuurlijk voelde het als studeren en besefte ik dat school gewoon school is: je moet zelf bijhouden wat je leert. Maar doordat de plek een atelier was, voelde het bijzonder.
’s Ochtends vroeg genoot ik van de geur van het atelier en het uitzicht. Ook genoot ik van alles, van de manier waarop het gereedschap was uitgestald tot het leer. Bovenal was het gevoel van voldoening telkens wanneer iets af was onbeschrijfelijk. Ik had nog nooit zo hard gestudeerd, maar vreemd genoeg bleef mijn verlangen naar leerbewerkingverlangenterugkomen. Daarom deed ik allerlei tests en ging ik vol enthousiasme overal naar tassen kijken. Iets maken en afwerken was echt geweldig. Als je zelfs maar een klein voorwerp hebt gemaakt, weet je dat het gevoel van voldoening alle stress en moeilijke momenten de moeite waard maakt.
In Italië richtte ik me echt alleen op leerbewerking. En ik genoot volop van het leven in Florence, alsof ik werd beloond voor alle ontberingen die ik had doorstaan. De stad Florence was prachtig, het atelier was fijn en bovenal ontmoette ik daar heel veel mensen. Daardoor kon ik elke dag nog meer genieten.
‘Hoe ben ik in vredesnaam van de ene op de andere dag van Cambodja en Thailand in Italië beland?’ Onderweg naar school, vroeg in de ochtend, keek ik naar de Duomo en dacht ik hier vaak aan. Mijn leven was zo goed dat ik niet wist of dit gelukkige leven een droom of werkelijkheid was.Misschien waren dit vreugden die ik zonder al het lijden niet had gekend.Dat dacht ik. Terugkijkend op alles in Italië besefte ik dat het toen weliswaar moeilijk was, maar dat ik juist daardoor nu kan glimlachen. Daardoor glimlachte ik opnieuw.
ⓒKoreaGapyear
Er is zoveel gebeurd en ik mis de reis van ongeveer een jaar, die zo kort leek. Bovenal denk ik dat dit komt doordat ik nergens spijt van heb.
Hoewel ik er erg naar terugverlang, geniet ik dankzij dat tussenjaar nu van elke dag.
Misschien hebben al die gebeurtenissen en kleine momenten samen gevormd wat er nu is.
Daarom kan ik niet één moment als het meest memorabele kiezen. Alle leuke en moeilijke momenten samen hebben me gebracht waar ik nu ben.
Terug naar lijst
Startpagina
