Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Naam: Shin-hye Lee
Tussenjaar: 2012 ~ 2014 (in totaal 21 maanden)
Huidige baan: werkzaam bij een marketingbedrijf
V.Vertel eens wat je ertoe bracht een tussenjaar te nemen en hoe je je erop hebt voorbereid.
‘En toen, op een dag, ineens’
In mijn kindertijd,dromenIk denk dat ik zoiets als dromen had: ideeën over hoe ik als volwassene zou leven of wat ik wilde worden.
Toen ik studeerde,plannenIk had iets wat plannen heette: dat ik tegen mijn dertigste een bepaalde basis in het leven zou hebben gelegd en tegen mijn veertigste deze dingen verder zou voorbereiden.
Maar nadat ik was afgestudeerd en aan het werk was gegaan, ingehaald door de werkelijkheid, denk ik dat ik leefde en al mijn dromen en plannen was vergeten.
In januari keek ik op de kalender welke dagen vrije dagen waren, en zelfs als een maand als een hel voelde, was ik blij op de betaaldag. Ik wilde altijd weg, maar mijn lichaam zat vast voor de monitor. Anders dan ik me had voorgesteld, was zelfs op mijn dertigste niets duidelijk. Hoewel ik daarmee worstelde, werd ik stap voor stap door het leven meegesleept.
Toen zag ik ineens mijn vermoeid ogende baas voor me en schrok ik van de gedachte dat dat mijn toekomst zou zijn. Een toekomst die zo voorspelbaar was, een leven zonder enige spanning — zo wilde ik echt niet leven.
Dus op een dag, ineens, deed ik het: ik nam een tussenjaar.
ⓒKorea Gapyear
V.Vertel eens over je ervaringen tijdens je tussenjaar.
‘Mijn tussenjaar begon met een werkvakantie in Australië.’
Het was de snelste en makkelijkste optie; ik dacht dat overal beter zou zijn dan hier. En ik heb enorm genoten van het anderhalf jaar dat ik in Australië doorbracht.Ik ontmoette vrienden van allerlei nationaliteiten en leeftijden, ging voor de lol de straat op om dingen te verkopen en bedacht zelfs een sociaal project om ‘geluk te verkopen’. Ik sprak regelmatig af met gelijkgestemde vrienden en brainstormde over ‘wat voor leuks zullen we hierna doen?’. Zo begon ik weer te dromen. Zelfs als ik uitgeput was van mijn bijbaantjes en mijn benen loodzwaar aanvoelden,voelde mijn hart nooit zwaar.
ⓒKorea Gapyear
Toen mijn werkvakantie ten einde liep, kreeg ik zin om Spaans te leren, iets wat ik steeds had uitgesteld. Ik wilde met meer mensen kunnen communiceren en vond dat ik moest doen wat ik nu kon. Ook wilde ik het voetbal waar ik zo van houd van dichtbij zien in Brazilië. Dus deed ik het weer — ik waagde de sprong!
‘Spaans? Mijn eerste stad in Zuid-Amerika: Santiago, Chili.’
Mijn plan om me van tevoren voor te bereiden was slechts wensdenken; ik kwam aan in Santiago, Chili, zonder zelfs maar een begroeting te kunnen zeggen. Overal waar ik kwam, was ik de enige Aziatische persoon. Natuurlijk zijn er Koreaanse wijken en wonen er veel Chinezen in Chili, maar toch voelde het bijzonder — eerlijk gezegd was het geweldig. In Santiago ontmoette ik de familie van een vriend die daar vandaan kwam.
ⓒKorea Gapyear
Mijn Spaans was nog maar net op gang gekomen. Ik deed boodschappen en at samen met de moeder van een vriend, die geen woord Engels sprak, en we communiceerden met een mengelmoes van gebaren. In het weekend namen we de bus naar de buitenwijken van Santiago om bezienswaardigheden te bekijken. In de Elquivallei (Valle del Elqui), die bekendstaat als het centrum van de wereld, deed ik een astronomietour en keek ik naar de sterren, die wel leken neer te storten. Ik prees mezelf gelukkig dat ik naar Zuid-Amerika was gekomen. Eén ding vond ik jammer: mijn Spaans was niet zo veel verbeterd als ik had gehoopt.
‘En toen verhuisde ik naar Cusco in Peru’
Cusco is, kort gezegd, geweldig! Een stad waar je wel van móét houden.
De drie weken daar vlogen voorbij. De lessen op school waren ontzettend leuk; elke avond volgde ik gratis salsalessen en in het weekend luisterde ik naar muziek in een bar in de buurt. Samen met mijn Nederlandse huisgenoten juichte ik terwijl we naar de WK-wedstrijd Spanje tegen Nederland keken.
© Korea Gapyear
In het weekend reisde ik ook naar de zoutvlakte Salar de Uyuni in Bolivia en naar Machu Picchu. Met vrienden die je tijdens het reizen ontmoet, ontstaan op een andere manier diepe banden.Toevallig ontmoette ik veel mensen die, net als ik, hun baan hadden opgezegd en waren vertrokken. Toen ik met die vrienden praatte,begreep ik dat alles achterlaten niet roekeloos is, maar juist een worsteling om jezelf zo goed mogelijk te leren kennen en gelukkig te wordenen dat kon ik goed aanvoelen; het gaf me moed.
© Korea Gapyear
Cusco, de stad die ik mis. Omringd door de stevige bergruggen van de Andes haalde ik diep adem in de ijle lucht terwijl ik elke dag door Cusco dwaalde en keek hoe de nakomelingen van de Inca’s leven. Die drie weken waren veel te kort en lieten me verlangen naar meer.
© Korea Gapyear
V.Wat is er voor jou veranderd, of wat heb je gewonnen, sinds je een tussenjaar hebt genomen?
‘Ik ben meer op mijn gemak.’
Hoe dat komt? Ik ben twee jaar ouder dan toen ik vertrok, ik heb geen fatsoenlijke baan, geen spaargeld en ik ben nog lang niet toe aan ‘trouwen en kinderen’, waar mijn oma het altijd over heeft. Toch voel ik me op mijn gemak. Dat komt doordat ik...wat ik moet doen omgelukkig tezijnIk denk dat ik het nu een beetje weet. Daarom heb ik het gevoel dat ik het gewoon kan doen.
ⓒKorea Gapyear
Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, leefde ik alsof ik werd opgejaagd door doelen die ik voor een bepaalde leeftijd moest bereiken. Maar omdat ik niet wist wat die doelen waren, was ik overal boos over. Naarmate de dagen verstreken, werd ik steeds ongeruster.
Maar dat is nu niet het geval. Ik denk dat ik heb geleerd om naar mezelf terug te kijken, verschillende levens te ontmoeten, gesprekken te voeren, dingen te ontdekken, me te laten verrassen en te luisteren naar de stem in mezelf. Volgens mij heb ik ergens iets dergelijks gelezen. Men zegt dat we vanaf onze geboorte wezens zijn die reageren op de reacties van anderen, in plaats van zelf keuzes te maken en te handelen.
Als baby deed ik dat als mijn ouders naar me glimlachten; als student studeerde ik om complimenten van anderen te krijgen. Maar als volwassene krijg je ineens te horen dat je zelf moet kiezen, en dan weet je niet wat je moet doen en ga je uiteindelijk doelloos rondzwerven. Omdat we niet weten hoe we moeten leven of gelukkig kunnen worden en niemand ons dat leert, hebben we het onvermijdelijk moeilijk. En dat is heel normaal.Daarom denk ik dat we moeten oefenen om naar onze eigen stem te luisteren. En ik geloof dat iedereen op zijn eigen manier probeert dit te overwinnen.
En ik?Ik nam een ‘tussenjaar’. Ik wil zeggen dat mijn geluksniveau vóór en na dat tussenjaar is veranderd. Daarom zeg ik dit: een vliegticket kopen in 2012 en mijn ontslag indienen — de keuze die ik die dag maakte, is de beste beslissing die ik tot nu toe in mijn leven heb genomen.
ⓒKorea Gapyear
V.Tot slot: wat zou je als één ding willen meegeven aan jongeren die een tussenjaar plannen?
Toen ik Engels studeerde, zei mijn docent altijd: ‘Wil je goed Engels spreken? Spreek dan veel. Wil je goed kunnen lezen? Lees dan veel. Wil je goed kunnen schrijven? Schrijf dan veel.’ Het lijkt erop dat er in het leven geen sluiproutes of snelle oplossingen zijn. Als je niet weet wat je wilt doen, probeer dan van alles en kies wat je het leukst vindt. Ben je bang dat je daarmee oud wordt? Is dat niet beter dan zeggen: ‘Ik ben ouder geworden en weet nog steeds niet wat ik leuk zou vinden’?
‘Ga ervoor. Je moet ervoor gaan — alleen zo ontdek je wat je daarna moet doen!’
Ik hoop dat je tijdens je tussenjaar veel kansen grijpt en dat blijft doen — veel succes!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
