1. Mijn zorgen voordat ik een tussenjaar nam
Ik herinner me nog levendig de ochtend waarop ik wakker werd op de eerste dag van mijn laatste jaar op de middelbare school. Zodra ik mijn ogen opende, vroeg ik me plotseling af: ‘Waar gaat mijn leven naartoe?’ Die dag was de dag nadat ik officieel al mijn buitenschoolse activiteiten had beëindigd, omdat ik in mijn laatste jaar zat. Alle activiteiten opgeven die mij hadden gevormd en gekenmerkt, en denken dat ik voortaan alleen nog maar moest studeren, duizelde me. Vanaf dat moment begon ik ernaar te verlangen te weten waarvoor ik studeerde. Uiteindelijk was het niet omdat ik goed studeerde, maar dankzij de buitenschoolse activiteiten waar ik hard voor had gewerkt, dat ik vanuit het platteland werd toegelaten tot een redelijk bekende school in de metropoolregio. Toch wist ik niet waarom ik naar de universiteit ging. Op advies van volwassenen schreef ik me in, in de hoop dat studeren aan de universiteit het probleem zou oplossen, maar de problemen in mij verdwenen nooit. Ik wist nog steeds niet waarvoor ik studeerde.
2. Wat ik tijdens mijn tussenjaar deed
Meteen na mijn eerste studiejaar nam ik een jaar vrij. Ik besloot op mezelf te gaan wonen, zelfstandig te worden en allerlei bijbaantjes te nemen. Werken in de maatschappij was niet gemakkelijk, maar met het geld dat ik in een jaar verdiende, kon ik naar het buitenland. (Destijds dacht ik: als ik geld verdien, moet ik gewoon naar het buitenland gaan.) Op aanraden van enkele volwassenen om me heen kwam ik meer te weten over een ngo in de Filipijnen en solliciteerde ik naar de functie van programmamanager.Een programmamanager is iemand die de projecten van de ngo beheerten uitvoert. De ngo waarbij ik werkte, was georganiseerd rond regionale coördinatoren. Het was dus belangrijk om de coördinatoren aan te sturen, hen met elkaar in contact te brengen om de effectiviteit van projecten te vergroten en toezicht te houden op de uitvoering van lopende projecten. Daarom reisde ik minstens twee keer per week door de Filipijnen om coördinatoren te ontmoeten en projectlocaties te beoordelen. Ook maakte ik allerlei promotiemateriaal om projectlocaties met sponsors in contact te brengen. Omdat het een kleine organisatie was, kon ik veel verschillende taken uitproberen en kreeg ik volop kansen om zelf initiatieven te plannen en met de lokale bevolking te communiceren.
3. Mijn leven na het tussenjaar
Mijn ervaring bij de ngo werd gewaardeerd, waardoor ik aan verschillende andere vrijwilligersactiviteiten in het buitenland kon deelnemen en bij KOICA kon werken. In tegenstelling tot het werk bij een ngo bestond het werk bij KOICA echter vooral uit administratieve taken en niet uit veldwerk, waardoor het niet goed bij mijn persoonlijkheid paste. Bovenal maakte ik me zorgen dat ik misschien zou wennen aan de al te comfortabele sfeer van een overheidsinstelling en uiteindelijk alleen nog naar zekerheid zou streven, in plaats van te bereiken wat ik echt wilde. Uiteindelijk nam ik ontslag en besloot ik een eigen bedrijf te beginnen. Misschien kon ik, doordat ik al had besloten een tussenjaar te nemen, gemakkelijker iets nieuws beginnen. Nu bereid ik me dus als jonge ondernemer voor op het opzetten van een bedrijf in de distributie van educatieve content, voor mijn grote droom: een samenleving creëren waarin ieders individualiteit tot uiting komt binnen het burgerschap.
© Korea Gapyear
4. Wat er na het tussenjaar veranderde
De grootste winst van mijn tussenjaar was dat ik zelf kon ontdekken wat ik wilde. Dat veranderde ook mijn houding. Natuurlijk was de droom die ik toen ontdekte nog heel vaag. Maar vanzelf begon ik te denken dat ik verder moest studeren om die concreter te maken. Daarom keerde ik terug naar de universiteit nadat ik ongeveer anderhalf jaar bij een ngo had gewerkt (of tweeënhalf jaar als je de periode met bijbaantjes meetelt). Toen ik eenmaal mijn besluit had genomen en begon te studeren, was ik voor ik het wist een actieve student. Bovendien werd studeren leuk, omdat ik wist wat ik wilde en wat ik moest doen. Ook vóór mijn tussenjaar vond ik studeren soms leuk, maar ik was onrustig en zoekende omdat ik niet wist welke richting ik op moest. Nadat ik mezelf tijdens mijn tussenjaar had ontdekt, kreeg ik vertrouwen in alles wat ik deed, of het nu studeren was of deelnemen aan buitenschoolse activiteiten.
5. Aan wie ik een tussenjaar zou aanraden
Ik raad een tussenjaar aan tieners en jongvolwassenen aan die niet genoeg tijd hebben gehad om zichzelf te ontdekken.
In het onderwijssysteem van ons land is vrije tijd hebben alsof je naar de sterren reikt. Er is zoveel om te studeren en zoveel om te doen. Maar tijdens mijn tussenjaar kon ik een heel jaar of langer volledig in mezelf investeren en kreeg ik een vaag idee van wat ik wilde. Natuurlijk zorgt een tussenjaar er niet ineens voor dat je een groot inzicht krijgt of plotseling een geweldig mens wordt. Maar door in het echte leven vorm te geven aan en te oefenen met de oprechte gedachten en gevoelens die ik tijdens mijn tussenjaar ontdekte, werd mijn droom duidelijker en mijn gevoelens sterker. (In zekere zin ben ik nog steeds mezelf aan het ontdekken, iets waar ik tijdens mijn tussenjaar mee begon.) Daarom hoop ik dat jongeren die tijd nodig hebben om over zichzelf na te denken, zichzelf kunnen ontdekken tijdens een tussenjaar.
© Korea Gapyear
Terug naar lijst
Startpagina
