Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Angst voor nieuwe ervaringen omgezet in enthousiasme #Redding van een zeeschildpad in Griekenland, onvergetelijke herinneringen en vriendschappen #Overweldigd (door emoties), vreugde, dankbaarheid
‘Trillen van angst en trillen van opwinding zijn in zekere zin hetzelfde. Sommigemensen denken dat ze trillen omdat ze bang zijn, anderen denken dat ze trillen omdat ze opgewonden zijn. Dat iseen heel klein verschil in beleving, maar de resultaten zijn enorm verschillend.’ Toen dit vrijwilligersproject was afgelopen, besloot ik het trillen vóór een nieuwe ervaring voortaan anders te benaderen. Griekenland, reddingsoperatie in de Middellandse Zee voor gewonde schildpadden Jang Doohyun, gapper bij Gap Year Tribe (25, student) / gap year van 4 weken |
# Herinneringen die ik nooit zal vergeten
Hallo, ik ben Jang Doohyun en studeer in Japan. Ik studeer economie. Mijn Japans is op moedertaalniveau en mijn Engels is goed genoeg voor alledaagse gesprekken.Ik heb me voor dit gap-yearproject aangemeld en eraan deelgenomen met het geld dat ik verdiende met bijbaantjes naast mijn studie in Japan.
Ik heb altijd van dieren gehouden. Bij mijn ouders thuis in Korea hadden we allerlei dieren, zoals katten, honden en kippen, en ik was erg in ze geïnteresseerd. Daarom vroeg ik me af wat voor werk met dieren ik in het buitenland zou kunnen doen terwijl ik nieuwe vrienden maakte. Zo kwam ik uit bij dit vrijwilligersproject met zeeschildpadden.
Ik deed mee aan het project omdat ik in de toekomst vooral in het buitenland wil werken en alvast ervaring wilde opdoen met het ontmoeten van allerlei mensen van over de hele wereld. Ook wilde ik daarvoor mijn Engelse spreekvaardigheid verbeteren.
Dit project had twee hoofddoelen:ten eerste onvergetelijke herinneringen maken en ten tweede vrienden maken. Gelukkig denk ik dat ik beide doelen heb bereikt.Daarnaast wilde ik mezelf tijdens het proces voor allerlei uitdagingen stellen en proberen die te overwinnen.
* Voor Jang Doohyun, die op zoek was naar nieuwe ervaringen en een verkenning van zijn carrière,werden dagelijks opdrachten aangeboden die zijn bestaande manier van denken doorbraken, evenals persoonlijke één-op-éénopdrachten voor nieuwe ervaringen en uitdagingen. Ook kreeg hij een Gap Year-notitieboekje om op zichzelf te reflecteren en plannen te maken.
# Met z’n tweeën kletsten we tijdens de schemering over hoe mooi het was.
De plek waar ik vrijwilligerswerk deed, was Kyprosia in Griekenland.
(* Redactie: Dit project vindt plaats op verschillende locaties in Griekenland.)
Die plek was een van de gebieden waar vrijwilligers zich inzetten voor het behoud van zeeschildpadden. Kiprosia heeft een lang strand (ongeveer 20 km), dus er was veel te doen. Omdat de groep klein was, kon iedereen minstens één keer bij toerbeurt de verschillende diensten (activiteiten) draaien. Er waren onder meer ochtendinspecties, de kiosk, het afzetten van nesten, opgravingen, koken, de kampplaats schoonmaken, boodschappen doen, de database bijwerken en hotels promoten. Mijn eerste dienst was bij de kiosk.
Toen ik voor het eerst een dienst draaide, wist ik niet wat ik moest doen. Ik stond er maar wat bij en liep gewoon achter een vriend aan die dezelfde dienst had.Tijdens de kioskdienst runde je de kraam van de vrijwilligersgroep en verkocht je allerlei spullen.
Tijdens het werk leerde ik Griekse begroetingen. Ik begroette buurtbewoners en reizigers en gaf uitleg over zeeschildpadden aan mensen die ernaar vroegen.Als er geen klanten waren, zaten we met z’n tweeën zachtjes in gebrekkig Engels te praten in het kleine kraampje.
De kiosk ging open zodra de zon onder begon te gaan en bleef tot laat in de avond open.Vanuit de kiosk, die op een plek stond met een prachtig uitzicht op zee, keken we samen naar de avondlucht en praatten we over hoe ontzettend mooi die was. Naarmate de tijd verstreek, begon ik geleidelijk aan de vrijwilligersdiensten te wennen.
Bij de ochtendinspecties controleerden we elke ochtend de sporen en nesten van de schildpadden. Bij opgravingen groeven we nesten op waarin de eieren al waren uitgekomen, telden we de uitgekomen eieren en braken we de niet-uitgekomen eieren open om te onderzoeken waarom ze niet waren uitgekomen. Bij het afzetten van nesten plaatsten we er een omheining omheen, zodat de schildpadden niet de weg op konden, en hielden we ze de hele nacht in de gaten. Doordat ik alle diensten meerdere keren draaide, raakte ik er goed mee vertrouwd.
Elke nacht zag ik de Melkweg, iets wat ik in Korea nog nooit had gezien.
De ochtendinspectie hield in dat we om 6 uur naar het strand gingen en er tot lunchtijd langs liepen om nesten van zeeschildpadden te vinden en de sporen te onderzoeken die de jonge schildpadjes de afgelopen nacht hadden achtergelaten. Maar kilometerslang over het strand lopen onder de hete ochtendzon, terwijl het zand je voeten opslokte, was natuurlijk vermoeiend.
Toch raakte ik soms ontroerd als ik de honderden sporen zag die de honderden schildpadjes hadden achtergelaten toen ze ’s nachts uit het ei kwamen en naar zee kropen. Aan de andere kant deed het me pijn als ik sporen vond waaruit bleek dat de schildpadjes wel uit het ei waren gekomen, maar door wilde honden, vossen of vogels waren opgegeten voordat ze de zee konden bereiken.
(* Redactie: Nadat ze uit het ei zijn gekomen, kruipen jonge schildpadden naar zee. Hun tocht over het strand laat sporen achter, die ‘tracks’ worden genoemd.)
Na afloop van de ochtendinspectie keerde ik uitgeput terug naar het kamp.Een lunch bereiden met verse eieren en tomatensalade en daarna in de schaduw in een hangmat in slaap vallen was genoeg om al mijn vermoeidheid te verlichten.
Opgraven vergde de meeste fysieke kracht, dus konden we dit niet doen wanneer de zon fel scheen. Daarom groeven we vooral vroeg in de ochtend op, kort na zonsopgang, tijdens pauzes in de ochtendronde of wanneer de zon onder begon te gaan.
Bij het opgraven moesten we nesten van zeeschildpadden uitgraven om de eieren te vinden; we moesten tientallen centimeters zand doorgraven om de nesten te bereiken.De nesten vinden was moeilijk, net als de eieren eruit halen en niet-uitgekomen eieren openbreken om te kijken wat erin zat — het was echt zwaar.
In het begin was het leuk om door het zand te graven en nesten te zoeken, maar nadat je op een dag tientallen nesten had gevonden en opgegraven, raakte je onvermijdelijk mentaal en lichamelijk uitgeput. Toch was er soms...wanneer we schildpadjes vonden die in het nest waren uitgekomen maar er niet uit konden komen, en we ze naar zee konden brengen, voelde ik hoe lonend het werk was dat ik deed.
Wanneer we nesten opgroeven, konden we niet doorgaan zodra het donker werd, dus moesten we terug naar het kamp. Daardoorzagen we tijdens het opgraven vaak de zonsondergang, en elke keer was die zo prachtig dat je er vol bewondering naar hapte.EnDe sterrenzee die tevoorschijn kwam zodra de zon helemaal onder was en er geen lichtbronnen in de buurt waren, was verbluffend mooi.Ik zag elke nacht de Melkweg — iets wat ik in Korea nog nooit had gezien.Daarom volgde ik met mijn vinger sterrenbeelden waarvan ik alleen had gehoord, maar die ik nog nooit had gezien. Ook zag ik eens Mars in de verte rood gloeien.
# Ik kon de krachtige levenskracht van dat kleine schildpadje rechtstreeks door mijn handen voelen.
Bij het afzetten van nesten plaatsen we er dozen omheen, zodat schildpadjes die ’s nachts uitkomen niet de weg op kunnen.Omdat de schildpadjes die uit het nest komen niet lang in de doos opgesloten mogen blijven, liepen we ’s nachts meer dan tien keer heen en weer over meerdere kilometers strand om de afgezette nesten te vinden, de schildpadjes te verzamelen en ze op plekken zonder verlichting in zee los te laten.
Soms kwamen er wel honderd schildpadjes uit, en die Terwijl ik de schildpadjes één voor één met de hand optilde en naar zee bracht, voelde ik de sterke levenskracht van die kleine schildpadjes rechtstreeks door mijn handen.Schildpadjes moeten zonder uitzondering op eigen kracht naar zee gaan, zodat ze het vermogen ontwikkelen om in de oceaan te overleven.
Daarom lieten we de schildpadjes op een paar meter van de zee los, zodat ze naar het water zouden trekken. Het beeld van een honderdtal schildpadjes die in een rij naar zee trokken, stond helder in mijn geheugen gegrift, zelfs in de stikdonkere nacht waarin je geen hand voor ogen zag.En omdat onze diensten de hele nacht duurden, deed ik vaak een kort dutje in de auto, Door in de auto onzin te praten, te kletsen en te lachen, vergat ik soms hoe moe ik was van een hele nacht opblijven.
Mijn belangrijkste dienst zag er ongeveer zo uit. Andere diensten waren kleine variaties hierop of bestonden uit schoonmaken, koken enzovoort.
# Op de feestjes die meerdere keren per week werden gehouden, stond de muziek keihard en gingen we helemaal los.
De bijzondere gerechten die vrienden uit allerlei Europese landen maakten, verbreedden mijn beperkte culinaire blik. Ook het spel dat we tot diep in de nacht speelden, zal ik nooit vergeten.Op de feestjes die meerdere keren per week werden gehouden, stond de muziek keihard en gingen we helemaal los.
Pizzafeestjes, filmavonden, verkleedfeestjes, drinkfeestjes — ik kan ze geen van alle vergeten.Een feestje is er om van te genieten. Hoe moet je je dan gedragen om plezier te hebben? Het was een tijd waarin ik leerde hoe je plezier maakt.We kletsten als kinderen over flauwe, kinderachtige weddenschappen en vormden groepjes om drankspelletjes te doen — drinken en nog eens drinken,We wikkelden ons allemaal in dekens, gingen bij elkaar zitten en lachten terwijl we naar een film keken die we samen hadden gekozen.
In Griekenland was het altijd gezellig, wat we ook deden, en we draaiden nummers waarvan ik niet eens wist uit welk land ze kwamen. Soms zongen we mee op het ritme, soms dansten we terwijl we werkten en soms pakte iemand een akoestische gitaar of ukelele en speelde een melodie.Wanneer we een gitaar pakten, eenvoudige akkoorden speelden en iedereen samen LAZYSONG zong, klonken onze stemmen verrassend goed bij elkaar en moesten we er achteraf om lachen.
# Ik voelde me niet eenzaam, omdat ik vrienden had die altijd voor me zorgden en bij me bleven.
Tegen het einde van september liep ook het zeeschildpaddenproject op zijn einde. Een voor een namen mensen afscheid; voor hun vertrek schreven ze lange brieven in het Engels in het gastenboek. De diensten werden geleidelijk minder en de tenten, die eerst zo vol hadden geleken, raakten steeds leger.
Zelfs de Griekse zomer, die altijd heet was geweest, leek zich op te maken voor vertrek; het bleef wat fris. Misschien was dat een manier om die eenzaamheid te vergeten.Naarmate het einde naderde, hielden we vaker feestjes op het kamp en maakten we lawaai terwijl we spelletjes speelden. Toch zagen we het einde al op ons afkomen.
In Kiproisia, waar de hele maand geen druppel regen was gevallen, stortregende het de dag voor mijn vertrek. Daardoor werden de tenten, kleren en handdoeken allemaal nat. Op de dag van vertrek had ik dus veel moeite met inpakken.
Toen iedereen samenkwam om afscheid van me te nemen voordat ik vertrok,omhelsden ze me stuk voor stuk, zeiden ze dat ze het dankzij mij naar hun zin hadden gehad en bedankten ze me.Maar eigenlijk was ik het die dankzij hen van mijn leven ver van huis in Griekenland had kunnen genieten.
Ze begrepen allemaal hoeveel moed het vergt om dit soort vrijwilligerswerk in je eentje te doen en zeiden dat ik geweldig en dapper was. Maarde vrienden die als eersten op me afkwamen toen ik zenuwachtig was en niet goed Engels kon spreken, waren veel dapperder.Of we nu samen spelletjes speelden, praatten of ergens naartoe gingen om wat tijd door te brengen,omdat er vrienden waren die altijd voor me zorgden en bij me waren, hoefde ik me niet eenzaam te voelen.
Ik besloot de spanning voor een nieuwe ervaring anders te interpreteren.
Op de laatste dag voor mijn vertrek vroeg ik me af: had ik echt mijn best gedaan? Had ik, nu ik zo ver was gekomen, iets bereikt? Was ik überhaupt veranderd? Ik had spijt. Ik had het beter kunnen doen — mijn diensten, mijn relaties. Ik had zelf vaker contact moeten zoeken, al was het maar een paar keer extra; ik had meer moeten praten met mensen met wie ik niet zo close was en een hechtere band moeten opbouwen.
Hoewel deze spijt bleef knagen en pijn deed,denk ik nog steeds dat het goed was dat ik hierheen ben gekomen. Als ik ooit weer de tijd en kans krijg om hier vrijwilligerswerk te doen, boek ik een vliegticket en vertrek ik zonder aarzeling.Op vrije dagen tussen mijn diensten door gingen mijn vrienden en ik naar het strand, voelden we de zeebries en keken we naar de zonsondergang boven zee terwijl we dit gesprek voerden.
"Trillen van angst en trillen van opwinding is in zekere zin hetzelfde.Sommige mensen denken dat ze trillen omdat ze bang zijn, terwijl anderen denken dat ze trillen omdat ze enthousiast zijn. Datis een heel klein verschil in hoe je het ervaart, maar de resultaten zijn enorm verschillend."
Toen ik voor het eerst voet op Griekse bodem zette, was ik ontzettend zenuwachtig. Ik denk dat ik waarschijnlijk bang was om iets voor het eerst mee te maken. Maar dit vrijwilligersproject, dat zowel lang als kort aanvoelde,na afloop van dit vrijwilligersproject besloot ik de spanning voor een nieuwe ervaring anders te aanvaarden.
Mensen die ik ter plaatse ontmoette
Ik heb zoveel verschillende mensen ontmoet dat ik niet weet of ik het in vijf regels kan opschrijven. Ludin uit Frankrijk sprak ongeveer even goed Engels als ik, dus met hen praatte ik het meest. Guy uit Engeland had een heel fijn karakter en was aardig voor iedereen, dus het was gezellig met hem en met hem dronk ik het vaakst iets. Ook Nico uit Engeland weet hoe je het gezellig maakt en leerde me veel Britse spelletjes. Sarah en Nike uit Duitsland waren ook vrolijke en aardige vrienden, dus ik heb veel over het werk geleerd.
Na het project
Ik heb geleerd mensen hartelijker te benaderen. Ook heb ik zelf geleerd om met tegenslag, moeilijkheden, pijn en eenzaamheid om te gaan. Ik heb veel vrienden gemaakt enherinneringen gemaakt die ik nooit zal vergeten.
En door met veel mensen te praten, heb ik veel nagedacht over mijn eigen toekomst. Voordat ik deelnam, had ik alleen een vaag idee van mijn doelen,Na mijn deelname kon ik een concreet plan maken om die doelen te bereiken.
# Voor toekomstige deelnemers
Ten eerste een eenvoudig advies van iemand die dit project heeft meegemaakt: wees niet bang — stap op mensen af, steek je hand uit voor een handdruk en stel jezelf voor; alleen dat al kan je helpen veel contacten op te bouwen. En hoe zwaar of vermoeid je ook bent, als je laat zien dat je je best doet, zullen mensen vanzelf om je heen komen staan.
Als er een feest of festival is, zullen mensen je waarschijnlijk uitnodigen om mee te doen. In plaats van af te zeggen omdat je moe bent of geen zin hebt, denk ik dat meedoen een betere manier is om plezier te hebben.
# Mijn tips voor een tussenjaar
- Taal
Wat ik tijdens dit vrijwilligerswerk het sterkst heb ervaren, is dat Engels vooral draait om zelfvertrouwen. Niet bang zijn om met mensen te praten, zelf een gesprek beginnen, je op fouten laten wijzen, vragen stellen en soms gebaren gebruiken — dat alles vormde de basis van mijn Engelse vaardigheden. Toch is het handig om voor vertrek een paar veelgebruikte alledaagse uitdrukkingen te leren.
- Accommodatie
Omdat je zeker op een camping zult verblijven, is het absoluut een goed idee om een tent mee te nemen. Ik dacht dat een eenpersoonstent genoeg zou zijn, maar voor de zekerheid nam ik een ietwat grote tent voor drie personen mee. Dat was geen verkeerde keuze. In een tent met genoeg ruimte kon ik comfortabeler uitrusten en mijn spullen binnen ordenen, wat handig was. Een goede slaapplek is het belangrijkst om van vermoeidheid te herstellen, dus het is belangrijk om goed na te denken over je beddengoed en alles mee te nemen waarmee je zo comfortabel mogelijk kunt slapen. Een compacte fleecedeken, een opblaasbaar kussen of een luchtbed zijn geschikte opties; meestal worden er luchtpompen bij de tenten geleverd, dus dat zijn goede keuzes.
- Wat je moet meenemen
Wat je moet meenemen betreft: ik ben iemand die dingen koopt als ik ze niet heb, dus ik heb niet veel advies. Een boek kwam goed van pas. Toen ik me aanvankelijk nog niet had aangepast en me alleen verveelde, kon ik de tijd doden met lezen. Later werd het een gespreksonderwerp wanneer vrienden vroegen wat ik aan het lezen was. We praatten over boeken die we niet kenden en het was erg leuk wanneer we gemeenschappelijke onderwerpen ontdekten.
Mijn tussenjaar was
Ervaring ★★★★★
Leren ★★★★★
Omgeving ★★★★★
Veiligheid ★★★☆☆
Vrije tijd ★★★★☆
‘Trillen van angst en trillen van opwinding zijn in zekere zin hetzelfde. Sommigemensen denken dat ze trillen omdat ze bang zijn, anderen denken dat ze trillen omdat ze opgewonden zijn. Dat iseen heel klein verschil in beleving, maar de resultaten zijn enorm verschillend.’ Toen dit vrijwilligersproject was afgelopen, besloot ik het trillen vóór een nieuwe ervaring voortaan anders te benaderen. Griekenland, reddingsoperatie in de Middellandse Zee voor gewonde schildpadden Jang Doohyun, gapper bij Gap Year Tribe (25, student) / gap year van 4 weken |
# Herinneringen die ik nooit zal vergeten
Hallo, ik ben Jang Doohyun en studeer in Japan. Ik studeer economie. Mijn Japans is op moedertaalniveau en mijn Engels is goed genoeg voor alledaagse gesprekken.Ik heb me voor dit gap-yearproject aangemeld en eraan deelgenomen met het geld dat ik verdiende met bijbaantjes naast mijn studie in Japan.
Ik heb altijd van dieren gehouden. Bij mijn ouders thuis in Korea hadden we allerlei dieren, zoals katten, honden en kippen, en ik was erg in ze geïnteresseerd. Daarom vroeg ik me af wat voor werk met dieren ik in het buitenland zou kunnen doen terwijl ik nieuwe vrienden maakte. Zo kwam ik uit bij dit vrijwilligersproject met zeeschildpadden.
Ik deed mee aan het project omdat ik in de toekomst vooral in het buitenland wil werken en alvast ervaring wilde opdoen met het ontmoeten van allerlei mensen van over de hele wereld. Ook wilde ik daarvoor mijn Engelse spreekvaardigheid verbeteren.
Dit project had twee hoofddoelen:ten eerste onvergetelijke herinneringen maken en ten tweede vrienden maken. Gelukkig denk ik dat ik beide doelen heb bereikt.Daarnaast wilde ik mezelf tijdens het proces voor allerlei uitdagingen stellen en proberen die te overwinnen.
* Voor Jang Doohyun, die op zoek was naar nieuwe ervaringen en een verkenning van zijn carrière,werden dagelijks opdrachten aangeboden die zijn bestaande manier van denken doorbraken, evenals persoonlijke één-op-éénopdrachten voor nieuwe ervaringen en uitdagingen. Ook kreeg hij een Gap Year-notitieboekje om op zichzelf te reflecteren en plannen te maken.
# Met z’n tweeën kletsten we tijdens de schemering over hoe mooi het was.
De plek waar ik vrijwilligerswerk deed, was Kyprosia in Griekenland.
(* Redactie: Dit project vindt plaats op verschillende locaties in Griekenland.)
Die plek was een van de gebieden waar vrijwilligers zich inzetten voor het behoud van zeeschildpadden. Kiprosia heeft een lang strand (ongeveer 20 km), dus er was veel te doen. Omdat de groep klein was, kon iedereen minstens één keer bij toerbeurt de verschillende diensten (activiteiten) draaien. Er waren onder meer ochtendinspecties, de kiosk, het afzetten van nesten, opgravingen, koken, de kampplaats schoonmaken, boodschappen doen, de database bijwerken en hotels promoten. Mijn eerste dienst was bij de kiosk.
Toen ik voor het eerst een dienst draaide, wist ik niet wat ik moest doen. Ik stond er maar wat bij en liep gewoon achter een vriend aan die dezelfde dienst had.Tijdens de kioskdienst runde je de kraam van de vrijwilligersgroep en verkocht je allerlei spullen.
Tijdens het werk leerde ik Griekse begroetingen. Ik begroette buurtbewoners en reizigers en gaf uitleg over zeeschildpadden aan mensen die ernaar vroegen.Als er geen klanten waren, zaten we met z’n tweeën zachtjes in gebrekkig Engels te praten in het kleine kraampje.
De kiosk ging open zodra de zon onder begon te gaan en bleef tot laat in de avond open.Vanuit de kiosk, die op een plek stond met een prachtig uitzicht op zee, keken we samen naar de avondlucht en praatten we over hoe ontzettend mooi die was. Naarmate de tijd verstreek, begon ik geleidelijk aan de vrijwilligersdiensten te wennen.
Bij de ochtendinspecties controleerden we elke ochtend de sporen en nesten van de schildpadden. Bij opgravingen groeven we nesten op waarin de eieren al waren uitgekomen, telden we de uitgekomen eieren en braken we de niet-uitgekomen eieren open om te onderzoeken waarom ze niet waren uitgekomen. Bij het afzetten van nesten plaatsten we er een omheining omheen, zodat de schildpadden niet de weg op konden, en hielden we ze de hele nacht in de gaten. Doordat ik alle diensten meerdere keren draaide, raakte ik er goed mee vertrouwd.
Elke nacht zag ik de Melkweg, iets wat ik in Korea nog nooit had gezien.
De ochtendinspectie hield in dat we om 6 uur naar het strand gingen en er tot lunchtijd langs liepen om nesten van zeeschildpadden te vinden en de sporen te onderzoeken die de jonge schildpadjes de afgelopen nacht hadden achtergelaten. Maar kilometerslang over het strand lopen onder de hete ochtendzon, terwijl het zand je voeten opslokte, was natuurlijk vermoeiend.
Toch raakte ik soms ontroerd als ik de honderden sporen zag die de honderden schildpadjes hadden achtergelaten toen ze ’s nachts uit het ei kwamen en naar zee kropen. Aan de andere kant deed het me pijn als ik sporen vond waaruit bleek dat de schildpadjes wel uit het ei waren gekomen, maar door wilde honden, vossen of vogels waren opgegeten voordat ze de zee konden bereiken.
(* Redactie: Nadat ze uit het ei zijn gekomen, kruipen jonge schildpadden naar zee. Hun tocht over het strand laat sporen achter, die ‘tracks’ worden genoemd.)
Na afloop van de ochtendinspectie keerde ik uitgeput terug naar het kamp.Een lunch bereiden met verse eieren en tomatensalade en daarna in de schaduw in een hangmat in slaap vallen was genoeg om al mijn vermoeidheid te verlichten.
Opgraven vergde de meeste fysieke kracht, dus konden we dit niet doen wanneer de zon fel scheen. Daarom groeven we vooral vroeg in de ochtend op, kort na zonsopgang, tijdens pauzes in de ochtendronde of wanneer de zon onder begon te gaan.
Bij het opgraven moesten we nesten van zeeschildpadden uitgraven om de eieren te vinden; we moesten tientallen centimeters zand doorgraven om de nesten te bereiken.De nesten vinden was moeilijk, net als de eieren eruit halen en niet-uitgekomen eieren openbreken om te kijken wat erin zat — het was echt zwaar.
In het begin was het leuk om door het zand te graven en nesten te zoeken, maar nadat je op een dag tientallen nesten had gevonden en opgegraven, raakte je onvermijdelijk mentaal en lichamelijk uitgeput. Toch was er soms...wanneer we schildpadjes vonden die in het nest waren uitgekomen maar er niet uit konden komen, en we ze naar zee konden brengen, voelde ik hoe lonend het werk was dat ik deed.
Wanneer we nesten opgroeven, konden we niet doorgaan zodra het donker werd, dus moesten we terug naar het kamp. Daardoorzagen we tijdens het opgraven vaak de zonsondergang, en elke keer was die zo prachtig dat je er vol bewondering naar hapte.EnDe sterrenzee die tevoorschijn kwam zodra de zon helemaal onder was en er geen lichtbronnen in de buurt waren, was verbluffend mooi.Ik zag elke nacht de Melkweg — iets wat ik in Korea nog nooit had gezien.Daarom volgde ik met mijn vinger sterrenbeelden waarvan ik alleen had gehoord, maar die ik nog nooit had gezien. Ook zag ik eens Mars in de verte rood gloeien.
# Ik kon de krachtige levenskracht van dat kleine schildpadje rechtstreeks door mijn handen voelen.
Bij het afzetten van nesten plaatsen we er dozen omheen, zodat schildpadjes die ’s nachts uitkomen niet de weg op kunnen.Omdat de schildpadjes die uit het nest komen niet lang in de doos opgesloten mogen blijven, liepen we ’s nachts meer dan tien keer heen en weer over meerdere kilometers strand om de afgezette nesten te vinden, de schildpadjes te verzamelen en ze op plekken zonder verlichting in zee los te laten.
Soms kwamen er wel honderd schildpadjes uit, en die Terwijl ik de schildpadjes één voor één met de hand optilde en naar zee bracht, voelde ik de sterke levenskracht van die kleine schildpadjes rechtstreeks door mijn handen.Schildpadjes moeten zonder uitzondering op eigen kracht naar zee gaan, zodat ze het vermogen ontwikkelen om in de oceaan te overleven.
Daarom lieten we de schildpadjes op een paar meter van de zee los, zodat ze naar het water zouden trekken. Het beeld van een honderdtal schildpadjes die in een rij naar zee trokken, stond helder in mijn geheugen gegrift, zelfs in de stikdonkere nacht waarin je geen hand voor ogen zag.En omdat onze diensten de hele nacht duurden, deed ik vaak een kort dutje in de auto, Door in de auto onzin te praten, te kletsen en te lachen, vergat ik soms hoe moe ik was van een hele nacht opblijven.
Mijn belangrijkste dienst zag er ongeveer zo uit. Andere diensten waren kleine variaties hierop of bestonden uit schoonmaken, koken enzovoort.
# Op de feestjes die meerdere keren per week werden gehouden, stond de muziek keihard en gingen we helemaal los.
De bijzondere gerechten die vrienden uit allerlei Europese landen maakten, verbreedden mijn beperkte culinaire blik. Ook het spel dat we tot diep in de nacht speelden, zal ik nooit vergeten.Op de feestjes die meerdere keren per week werden gehouden, stond de muziek keihard en gingen we helemaal los.
Pizzafeestjes, filmavonden, verkleedfeestjes, drinkfeestjes — ik kan ze geen van alle vergeten.Een feestje is er om van te genieten. Hoe moet je je dan gedragen om plezier te hebben? Het was een tijd waarin ik leerde hoe je plezier maakt.We kletsten als kinderen over flauwe, kinderachtige weddenschappen en vormden groepjes om drankspelletjes te doen — drinken en nog eens drinken,We wikkelden ons allemaal in dekens, gingen bij elkaar zitten en lachten terwijl we naar een film keken die we samen hadden gekozen.
In Griekenland was het altijd gezellig, wat we ook deden, en we draaiden nummers waarvan ik niet eens wist uit welk land ze kwamen. Soms zongen we mee op het ritme, soms dansten we terwijl we werkten en soms pakte iemand een akoestische gitaar of ukelele en speelde een melodie.Wanneer we een gitaar pakten, eenvoudige akkoorden speelden en iedereen samen LAZYSONG zong, klonken onze stemmen verrassend goed bij elkaar en moesten we er achteraf om lachen.
# Ik voelde me niet eenzaam, omdat ik vrienden had die altijd voor me zorgden en bij me bleven.
Tegen het einde van september liep ook het zeeschildpaddenproject op zijn einde. Een voor een namen mensen afscheid; voor hun vertrek schreven ze lange brieven in het Engels in het gastenboek. De diensten werden geleidelijk minder en de tenten, die eerst zo vol hadden geleken, raakten steeds leger.
Zelfs de Griekse zomer, die altijd heet was geweest, leek zich op te maken voor vertrek; het bleef wat fris. Misschien was dat een manier om die eenzaamheid te vergeten.Naarmate het einde naderde, hielden we vaker feestjes op het kamp en maakten we lawaai terwijl we spelletjes speelden. Toch zagen we het einde al op ons afkomen.
In Kiproisia, waar de hele maand geen druppel regen was gevallen, stortregende het de dag voor mijn vertrek. Daardoor werden de tenten, kleren en handdoeken allemaal nat. Op de dag van vertrek had ik dus veel moeite met inpakken.
Toen iedereen samenkwam om afscheid van me te nemen voordat ik vertrok,omhelsden ze me stuk voor stuk, zeiden ze dat ze het dankzij mij naar hun zin hadden gehad en bedankten ze me.Maar eigenlijk was ik het die dankzij hen van mijn leven ver van huis in Griekenland had kunnen genieten.
Ze begrepen allemaal hoeveel moed het vergt om dit soort vrijwilligerswerk in je eentje te doen en zeiden dat ik geweldig en dapper was. Maarde vrienden die als eersten op me afkwamen toen ik zenuwachtig was en niet goed Engels kon spreken, waren veel dapperder.Of we nu samen spelletjes speelden, praatten of ergens naartoe gingen om wat tijd door te brengen,omdat er vrienden waren die altijd voor me zorgden en bij me waren, hoefde ik me niet eenzaam te voelen.
Ik besloot de spanning voor een nieuwe ervaring anders te interpreteren.
Op de laatste dag voor mijn vertrek vroeg ik me af: had ik echt mijn best gedaan? Had ik, nu ik zo ver was gekomen, iets bereikt? Was ik überhaupt veranderd? Ik had spijt. Ik had het beter kunnen doen — mijn diensten, mijn relaties. Ik had zelf vaker contact moeten zoeken, al was het maar een paar keer extra; ik had meer moeten praten met mensen met wie ik niet zo close was en een hechtere band moeten opbouwen.
Hoewel deze spijt bleef knagen en pijn deed,denk ik nog steeds dat het goed was dat ik hierheen ben gekomen. Als ik ooit weer de tijd en kans krijg om hier vrijwilligerswerk te doen, boek ik een vliegticket en vertrek ik zonder aarzeling.Op vrije dagen tussen mijn diensten door gingen mijn vrienden en ik naar het strand, voelden we de zeebries en keken we naar de zonsondergang boven zee terwijl we dit gesprek voerden.
"Trillen van angst en trillen van opwinding is in zekere zin hetzelfde.Sommige mensen denken dat ze trillen omdat ze bang zijn, terwijl anderen denken dat ze trillen omdat ze enthousiast zijn. Datis een heel klein verschil in hoe je het ervaart, maar de resultaten zijn enorm verschillend."
Toen ik voor het eerst voet op Griekse bodem zette, was ik ontzettend zenuwachtig. Ik denk dat ik waarschijnlijk bang was om iets voor het eerst mee te maken. Maar dit vrijwilligersproject, dat zowel lang als kort aanvoelde,na afloop van dit vrijwilligersproject besloot ik de spanning voor een nieuwe ervaring anders te aanvaarden.
Mensen die ik ter plaatse ontmoette
Ik heb zoveel verschillende mensen ontmoet dat ik niet weet of ik het in vijf regels kan opschrijven. Ludin uit Frankrijk sprak ongeveer even goed Engels als ik, dus met hen praatte ik het meest. Guy uit Engeland had een heel fijn karakter en was aardig voor iedereen, dus het was gezellig met hem en met hem dronk ik het vaakst iets. Ook Nico uit Engeland weet hoe je het gezellig maakt en leerde me veel Britse spelletjes. Sarah en Nike uit Duitsland waren ook vrolijke en aardige vrienden, dus ik heb veel over het werk geleerd.
Na het project
Ik heb geleerd mensen hartelijker te benaderen. Ook heb ik zelf geleerd om met tegenslag, moeilijkheden, pijn en eenzaamheid om te gaan. Ik heb veel vrienden gemaakt enherinneringen gemaakt die ik nooit zal vergeten.
En door met veel mensen te praten, heb ik veel nagedacht over mijn eigen toekomst. Voordat ik deelnam, had ik alleen een vaag idee van mijn doelen,Na mijn deelname kon ik een concreet plan maken om die doelen te bereiken.
# Voor toekomstige deelnemers
Ten eerste een eenvoudig advies van iemand die dit project heeft meegemaakt: wees niet bang — stap op mensen af, steek je hand uit voor een handdruk en stel jezelf voor; alleen dat al kan je helpen veel contacten op te bouwen. En hoe zwaar of vermoeid je ook bent, als je laat zien dat je je best doet, zullen mensen vanzelf om je heen komen staan.
Als er een feest of festival is, zullen mensen je waarschijnlijk uitnodigen om mee te doen. In plaats van af te zeggen omdat je moe bent of geen zin hebt, denk ik dat meedoen een betere manier is om plezier te hebben.
# Mijn tips voor een tussenjaar
- Taal
Wat ik tijdens dit vrijwilligerswerk het sterkst heb ervaren, is dat Engels vooral draait om zelfvertrouwen. Niet bang zijn om met mensen te praten, zelf een gesprek beginnen, je op fouten laten wijzen, vragen stellen en soms gebaren gebruiken — dat alles vormde de basis van mijn Engelse vaardigheden. Toch is het handig om voor vertrek een paar veelgebruikte alledaagse uitdrukkingen te leren.
- Accommodatie
Omdat je zeker op een camping zult verblijven, is het absoluut een goed idee om een tent mee te nemen. Ik dacht dat een eenpersoonstent genoeg zou zijn, maar voor de zekerheid nam ik een ietwat grote tent voor drie personen mee. Dat was geen verkeerde keuze. In een tent met genoeg ruimte kon ik comfortabeler uitrusten en mijn spullen binnen ordenen, wat handig was. Een goede slaapplek is het belangrijkst om van vermoeidheid te herstellen, dus het is belangrijk om goed na te denken over je beddengoed en alles mee te nemen waarmee je zo comfortabel mogelijk kunt slapen. Een compacte fleecedeken, een opblaasbaar kussen of een luchtbed zijn geschikte opties; meestal worden er luchtpompen bij de tenten geleverd, dus dat zijn goede keuzes.
- Wat je moet meenemen
Wat je moet meenemen betreft: ik ben iemand die dingen koopt als ik ze niet heb, dus ik heb niet veel advies. Een boek kwam goed van pas. Toen ik me aanvankelijk nog niet had aangepast en me alleen verveelde, kon ik de tijd doden met lezen. Later werd het een gespreksonderwerp wanneer vrienden vroegen wat ik aan het lezen was. We praatten over boeken die we niet kenden en het was erg leuk wanneer we gemeenschappelijke onderwerpen ontdekten.
Mijn tussenjaar was
Ervaring ★★★★★
Leren ★★★★★
Omgeving ★★★★★
Veiligheid ★★★☆☆
Vrije tijd ★★★★☆
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
