Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Van een passieve persoonlijkheid veranderd in iemand die meer initiatief neemt #Zelfvertrouwen en Engelse taalvaardigheid #De waarde van vriendschap over landsgrenzen heen
|
De band tussen de jongens is zo sterk dat we zelfs nu nog een chatgroep hebben waarin we bijpraten, foto's delen en contact houden. Nadat ik op reis was geweest, zagen mijn vrienden mijn foto's en waren ze allemaal jaloers; ze zeiden dat ze het ook wilden proberen. Aarzel niet nadat je deze review hebt gelezen! Ik raad het van harte aan!!!
Een bijzondere reis van kust tot kust met jongeren van over de hele wereld Park Jungwoo, deelnemer aan Korea GapYear (21 jaar, student) / 26 dagen gap year |
# Verander je verlegen persoonlijkheid en geef je leven een nieuwe wending!
Hallo, ik ben een van de deelnemers aan het project van kust tot kust dat plaatsvond van 9 augustus tot 3 september.
Eigenlijk dacht ik er eerst aan om voor een korte taalcursus naar de VS te gaan. Maar gezien de hoge kosten en het feit dat ik zelfs op een taalschool niet dagelijks Engels zou spreken, besefte ik dat ik waarschijnlijk vaak alleen zou zijn. Toen kwam ik dit project tegen.
Ik dacht bij mezelf: 'Als ik een omgeving creëer waarin ik omringd ben door buitenlanders en Engels moet gebruiken om me te redden, kan dat me enorm helpen,' en schreef me meteen in. Natuurlijk twijfelde ik ook veel of ik wel aan dit programma moest meedoen. Ik weet zeker dat veel mensen dezelfde gedachten hebben gehad.
Bovendien was ik pas 21, had ik weinig sociale ervaring, maakte ik me zorgen dat ik mogelijk met racisme te maken zou krijgen, was mijn Engels niet zo goed en was ik van nature verlegen. Natuurlijk was ik dus angstig en bang. Toch wilde ik ook mijn persoonlijkheid veranderen en dacht ik dat deze ervaring een belangrijk keerpunt in mijn leven zou zijn. Na ongeveer drie maanden nadenken schreef ik me, twee weken voor de start van het programma, in voor het noodpakket.
Voordat we naar het pretpark gingen, kochten we allemaal bij de outlet bijpassende outfits (behalve ik zag iedereen er geweldig uit...)
Op de eerste dag, onderweg naar Las Vegas, was ik zo uitgeput en vroeg ik me af waarom ik me tijdens een reis gestrest moest voelen. Iedereen raakte al bevriend, maakte foto's en lachte, terwijl niemand met mij praatte. De psychische druk en mentale uitputting waren overweldigend. Het enige contact dat ik die avond had, was een paar woorden met mijn kamergenoot. Ik was zo moe dat ik het bijna opgaf en terug naar Korea wilde.
Toen besloot ik mezelf te veranderen. Ik zei tegen mezelf: 'Nu ik toch al zover ben gekomen, ga ik actiever zijn en proberen met anderen op te trekken.' De volgende ochtend, toen ik de groep weer ontmoette, dacht ik: 'Waar is mijn goede voornemen gebleven?'
Natuurlijk was het in het begin ongemakkelijk en onwennig, maar ik begon vragen te stellen als: 'Waar kom je vandaan?' en 'Hoe oud ben je?'. Toen begonnen mijn buitenlandse vrienden met me te praten en foto's te maken, en raakten we steeds meer bevriend.
Ik deed nog veel meer activiteiten en vond die leuk, maar vreemd genoeg herinner ik me vooral dat we bij de Grand Canyon waren en de wifi in de accommodatie niet werkte. Veel vrienden kwamen daarom samen in één kamer om spelletjes te spelen en verhalen te delen over onze ervaringen, cultuur, banen, toekomst en relaties. We bleven de hele nacht praten, en dat is me het meest bijgebleven. Ik denk dat het kwam doordat we allemaal in dezelfde levensfase zaten en die kleine gesprekken daardoor nog memorabeler en betekenisvoller werden. Toen raakten we echt bevriend. Haha.
Een ander memorabel voorval was dat ik in de VS 19 was en dus geen bars in mocht. In Korea was ik 21...
Maar op een dag kreeg mijn kamergenoot een idee. Ik gebruikte mijn Koreaanse rijbewijs en voerde mijn geboortedatum in als rijbewijsnummer... haha. Dus besloten we een foto te maken als aandenken!!
(Natuurlijk moet niemand dit doen. Uiteindelijk werd ik zelfs door de politie betrapt en uit de bar gezet!)
Ook was ik extra dankbaar omdat de gids geweldig was. Onze gids was 24, ongeveer even oud als de meeste deelnemers, en behandelde ons als vrienden in plaats van alleen als gids. We raakten al snel bevriend en als we vragen hadden, gaf hij vriendelijk antwoord.
Elke dag vroeg hij iedereen of er vragen waren en maakte hij een praatje met ons, waardoor we ons op ons gemak voelden. Als er iets aan de hand was, konden we er gemakkelijk over praten, wat heel fijn was.
# Vrienden van over de hele wereld dankzij de moed om zelf het eerste contact te leggen
Natuurlijk kon ik dankzij de hulp van de gids bevriend raken met de andere deelnemers, maar volgens mij was het belangrijkste de moed om zelf als eerste op iemand af te stappen en een gesprek te beginnen.
Net als in de reviews van anderen waren er veel Australiërs, maar ook mensen uit het VK, Polen, Duitsland, Nieuw-Zeeland en andere delen van de wereld. Iedereen had begrip als ik fouten maakte, behandelde me vriendelijk en er was geen racisme. Daardoor heb ik een nieuwe kijk op het Westen gekregen.
Eerlijk gezegd heb ik er helemaal geen spijt van en denk ik alweer na over een volgend project!!
De band tussen de jongens was zo sterk dat we nog steeds een chatgroep hebben waarin we bijpraten, foto's delen en contact houden. Hihi~
Toen ik terugkwam van de reis, zagen mijn vrienden mijn foto's en zeiden ze dat ze jaloers waren en het ook wilden proberen. Ik wilde deze geweldige ervaring niet alleen voor mezelf houden, maar ook anderen laten meemaken. Daarom schrijf ik deze review.
Na het lezen van deze review moet je niet twijfelen!!! Ik raad het van harte aan!!!!!
# Mijn tip voor een tussenjaar
(Taal)
Ik was oorspronkelijk van plan om in de VS een taalstudieprogramma te volgen, dus voordat ik vertrok, begon ik met een studiegroep. Hoe hoog je score voor een Engelse toets ook is, als je in het echte leven geen Engels kunt spreken, heb je er niets aan. Daarom oefende ik ongeveer drie maanden lang Engelse gesprekken met de studiegroep voordat ik vertrok.
Hoewel het maar drie maanden waren, had ik een basis opgebouwd. Tijdens de reis praatte ik daarom bewust meer met mijn kamergenoten en vrienden. Voor ik het wist, merkte ik dat mijn Engels vooruitging. Van nature ben ik erg verlegen, maar ik deed veel moeite en dwong mezelf ertoe, omdat ik wist dat ik de taal veel moest gebruiken om beter te worden.
(Accommodatie)
De meeste accommodaties waren erg schoon en goed onderhouden, dus ik verbleef er comfortabel. Mijn kamergenote gebruikte echter elke dag een strijkijzer om haar gekreukte kleding te strijken, en in sommige hotels was geen strijkijzer aanwezig. Houd daar dus rekening mee. Ook hadden sommige accommodaties geen wasmachine, dus het is goed om daarover na te denken.
(Maaltijden)
Ongeveer twee derde van de maaltijden was inbegrepen. Wanneer dat niet zo was, raadden ze ons plekken aan om te eten, of namen we de bus naar voedselmarkten.Ik hoefde me eigenlijk helemaal geen zorgen te maken over de maaltijden!! (Als je van vlees houdt, zul je het hier geweldig vinden. Ik heb in de VS heel veel vlees gegeten!)
- Er is bijna geen pittig eten, dus ik had wel een beetje trek in ramen, hehe
(Dingen om mee te nemen)
- Een nekkussen (ik had dit echt nodig!)
Als je verzekeringsdocumenten in het Engels hebt, is het een goed idee om die mee te nemen.
Mijn tussenjaar
Ervaring★★★★★
Het spreekt voor zich dat ik mijn foto's en ervaringen met mijn vrienden deelde, en ze zeiden allemaal dat ze erheen wilden. Het was echt een waardevolle ervaring voor mij.
Leren★★★★★
Omdat iedereen alleen Engels sprak, verbeterden mijn gespreksvaardigheden vanzelf en leerde ik ook straattaal en allerlei uitdrukkingen!
Omgeving★★★★★
De bus was heel schoon en de accommodaties waren brandschoon, dus ik had niets om over te klagen.
Veiligheid★★★★★
Waar we ook naartoe gingen, er was altijd een gids bij ons die een oogje in het zeil hield, dus ik voelde me nooit onveilig.
Vrije tijd★★★★★
Ik was zo blij dat ik allerlei culturen en activiteiten kon beleven die ik in Korea nooit zou kunnen meemaken.
Hier komt een enorme lading reisfoto's die ik eerder niet kon laten zien!!!
Voordat we naar een bar gingen, raakten we helemaal enthousiast en bouwden we zelfs zo'n piramide! Ik denk dat mijn outfit die dag een beetje hiphopachtig was!! Hehe
|
De band tussen de jongens is zo sterk dat we zelfs nu nog een chatgroep hebben waarin we bijpraten, foto's delen en contact houden. Nadat ik op reis was geweest, zagen mijn vrienden mijn foto's en waren ze allemaal jaloers; ze zeiden dat ze het ook wilden proberen. Aarzel niet nadat je deze review hebt gelezen! Ik raad het van harte aan!!!
Een bijzondere reis van kust tot kust met jongeren van over de hele wereld Park Jungwoo, deelnemer aan Korea GapYear (21 jaar, student) / 26 dagen gap year |
# Verander je verlegen persoonlijkheid en geef je leven een nieuwe wending!
Hallo, ik ben een van de deelnemers aan het project van kust tot kust dat plaatsvond van 9 augustus tot 3 september.
Eigenlijk dacht ik er eerst aan om voor een korte taalcursus naar de VS te gaan. Maar gezien de hoge kosten en het feit dat ik zelfs op een taalschool niet dagelijks Engels zou spreken, besefte ik dat ik waarschijnlijk vaak alleen zou zijn. Toen kwam ik dit project tegen.
Ik dacht bij mezelf: 'Als ik een omgeving creëer waarin ik omringd ben door buitenlanders en Engels moet gebruiken om me te redden, kan dat me enorm helpen,' en schreef me meteen in. Natuurlijk twijfelde ik ook veel of ik wel aan dit programma moest meedoen. Ik weet zeker dat veel mensen dezelfde gedachten hebben gehad.
Bovendien was ik pas 21, had ik weinig sociale ervaring, maakte ik me zorgen dat ik mogelijk met racisme te maken zou krijgen, was mijn Engels niet zo goed en was ik van nature verlegen. Natuurlijk was ik dus angstig en bang. Toch wilde ik ook mijn persoonlijkheid veranderen en dacht ik dat deze ervaring een belangrijk keerpunt in mijn leven zou zijn. Na ongeveer drie maanden nadenken schreef ik me, twee weken voor de start van het programma, in voor het noodpakket.
Voordat we naar het pretpark gingen, kochten we allemaal bij de outlet bijpassende outfits (behalve ik zag iedereen er geweldig uit...)
Op de eerste dag, onderweg naar Las Vegas, was ik zo uitgeput en vroeg ik me af waarom ik me tijdens een reis gestrest moest voelen. Iedereen raakte al bevriend, maakte foto's en lachte, terwijl niemand met mij praatte. De psychische druk en mentale uitputting waren overweldigend. Het enige contact dat ik die avond had, was een paar woorden met mijn kamergenoot. Ik was zo moe dat ik het bijna opgaf en terug naar Korea wilde.
Toen besloot ik mezelf te veranderen. Ik zei tegen mezelf: 'Nu ik toch al zover ben gekomen, ga ik actiever zijn en proberen met anderen op te trekken.' De volgende ochtend, toen ik de groep weer ontmoette, dacht ik: 'Waar is mijn goede voornemen gebleven?'
Natuurlijk was het in het begin ongemakkelijk en onwennig, maar ik begon vragen te stellen als: 'Waar kom je vandaan?' en 'Hoe oud ben je?'. Toen begonnen mijn buitenlandse vrienden met me te praten en foto's te maken, en raakten we steeds meer bevriend.
Ik deed nog veel meer activiteiten en vond die leuk, maar vreemd genoeg herinner ik me vooral dat we bij de Grand Canyon waren en de wifi in de accommodatie niet werkte. Veel vrienden kwamen daarom samen in één kamer om spelletjes te spelen en verhalen te delen over onze ervaringen, cultuur, banen, toekomst en relaties. We bleven de hele nacht praten, en dat is me het meest bijgebleven. Ik denk dat het kwam doordat we allemaal in dezelfde levensfase zaten en die kleine gesprekken daardoor nog memorabeler en betekenisvoller werden. Toen raakten we echt bevriend. Haha.
Een ander memorabel voorval was dat ik in de VS 19 was en dus geen bars in mocht. In Korea was ik 21...
Maar op een dag kreeg mijn kamergenoot een idee. Ik gebruikte mijn Koreaanse rijbewijs en voerde mijn geboortedatum in als rijbewijsnummer... haha. Dus besloten we een foto te maken als aandenken!!
(Natuurlijk moet niemand dit doen. Uiteindelijk werd ik zelfs door de politie betrapt en uit de bar gezet!)
Ook was ik extra dankbaar omdat de gids geweldig was. Onze gids was 24, ongeveer even oud als de meeste deelnemers, en behandelde ons als vrienden in plaats van alleen als gids. We raakten al snel bevriend en als we vragen hadden, gaf hij vriendelijk antwoord.
Elke dag vroeg hij iedereen of er vragen waren en maakte hij een praatje met ons, waardoor we ons op ons gemak voelden. Als er iets aan de hand was, konden we er gemakkelijk over praten, wat heel fijn was.
# Vrienden van over de hele wereld dankzij de moed om zelf het eerste contact te leggen
Natuurlijk kon ik dankzij de hulp van de gids bevriend raken met de andere deelnemers, maar volgens mij was het belangrijkste de moed om zelf als eerste op iemand af te stappen en een gesprek te beginnen.
Net als in de reviews van anderen waren er veel Australiërs, maar ook mensen uit het VK, Polen, Duitsland, Nieuw-Zeeland en andere delen van de wereld. Iedereen had begrip als ik fouten maakte, behandelde me vriendelijk en er was geen racisme. Daardoor heb ik een nieuwe kijk op het Westen gekregen.
Eerlijk gezegd heb ik er helemaal geen spijt van en denk ik alweer na over een volgend project!!
De band tussen de jongens was zo sterk dat we nog steeds een chatgroep hebben waarin we bijpraten, foto's delen en contact houden. Hihi~
Toen ik terugkwam van de reis, zagen mijn vrienden mijn foto's en zeiden ze dat ze jaloers waren en het ook wilden proberen. Ik wilde deze geweldige ervaring niet alleen voor mezelf houden, maar ook anderen laten meemaken. Daarom schrijf ik deze review.
Na het lezen van deze review moet je niet twijfelen!!! Ik raad het van harte aan!!!!!
# Mijn tip voor een tussenjaar
(Taal)
Ik was oorspronkelijk van plan om in de VS een taalstudieprogramma te volgen, dus voordat ik vertrok, begon ik met een studiegroep. Hoe hoog je score voor een Engelse toets ook is, als je in het echte leven geen Engels kunt spreken, heb je er niets aan. Daarom oefende ik ongeveer drie maanden lang Engelse gesprekken met de studiegroep voordat ik vertrok.
Hoewel het maar drie maanden waren, had ik een basis opgebouwd. Tijdens de reis praatte ik daarom bewust meer met mijn kamergenoten en vrienden. Voor ik het wist, merkte ik dat mijn Engels vooruitging. Van nature ben ik erg verlegen, maar ik deed veel moeite en dwong mezelf ertoe, omdat ik wist dat ik de taal veel moest gebruiken om beter te worden.
(Accommodatie)
De meeste accommodaties waren erg schoon en goed onderhouden, dus ik verbleef er comfortabel. Mijn kamergenote gebruikte echter elke dag een strijkijzer om haar gekreukte kleding te strijken, en in sommige hotels was geen strijkijzer aanwezig. Houd daar dus rekening mee. Ook hadden sommige accommodaties geen wasmachine, dus het is goed om daarover na te denken.
(Maaltijden)
Ongeveer twee derde van de maaltijden was inbegrepen. Wanneer dat niet zo was, raadden ze ons plekken aan om te eten, of namen we de bus naar voedselmarkten.Ik hoefde me eigenlijk helemaal geen zorgen te maken over de maaltijden!! (Als je van vlees houdt, zul je het hier geweldig vinden. Ik heb in de VS heel veel vlees gegeten!)
- Er is bijna geen pittig eten, dus ik had wel een beetje trek in ramen, hehe
(Dingen om mee te nemen)
- Een nekkussen (ik had dit echt nodig!)
Als je verzekeringsdocumenten in het Engels hebt, is het een goed idee om die mee te nemen.
Mijn tussenjaar
Ervaring★★★★★
Het spreekt voor zich dat ik mijn foto's en ervaringen met mijn vrienden deelde, en ze zeiden allemaal dat ze erheen wilden. Het was echt een waardevolle ervaring voor mij.
Leren★★★★★
Omdat iedereen alleen Engels sprak, verbeterden mijn gespreksvaardigheden vanzelf en leerde ik ook straattaal en allerlei uitdrukkingen!
Omgeving★★★★★
De bus was heel schoon en de accommodaties waren brandschoon, dus ik had niets om over te klagen.
Veiligheid★★★★★
Waar we ook naartoe gingen, er was altijd een gids bij ons die een oogje in het zeil hield, dus ik voelde me nooit onveilig.
Vrije tijd★★★★★
Ik was zo blij dat ik allerlei culturen en activiteiten kon beleven die ik in Korea nooit zou kunnen meemaken.
Hier komt een enorme lading reisfoto's die ik eerder niet kon laten zien!!!
Voordat we naar een bar gingen, raakten we helemaal enthousiast en bouwden we zelfs zo'n piramide! Ik denk dat mijn outfit die dag een beetje hiphopachtig was!! Hehe
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
