Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik ben me meer gaan inzetten om het beste te geven in de relaties om me heen #Ik leerde hulp van anderen te ontvangen #Tedere genegenheid; dankbaar voor de dierbare herinneringen
Ik begon het gevoel te krijgen dat elke ontmoeting om me heen onvermijdelijk met een afscheid gepaard zou gaan.
Na mijn terugkeer naar Korea denk ik daarom dat ik mijn best ben gaan doen om elk moment ten volle te benutten, ook al vond ik die momenten soms eerder saai. De grootste verandering is volgens mij dat ik nu meer dan vroeger mijn best doe voor alle mensen in mijn leven. Een Grieks dorpsstage vol ontspanning en plezier Lee Ji-yoon, deelnemer aan een tussenjaar, 24 jaar, universiteitsstudent / tussenjaar van 4 weken |
# Het leven in een ecologische omgeving en het delen van het gemeenschapsleven met anderen spraken me erg aan.
Hallo, ik ben Lee Ji-yoon, 24 jaar en universiteitsstudent. Ik hoef nog maar één semester te studeren. Ik had het zo druk dat mensen om me heen zeiden: "Neem alsjeblieft even pauze!" Ik studeerde en werkte tegelijkertijd bij een bedrijf, en propte daarnaast buitenschoolse activiteiten en tijdelijke bijbaantjes in mijn agenda.
Ik leefde in de overtuiging dat dit allemaal mijn toekomst enorm zou helpen, maar op een gegeven moment besefte ik dat ik helemaal uitgeput was.Pas toen mijn slaappatroon ontregeld raakte en er zonder duidelijke reden galbulten op mijn lichaam verschenen, bedacht ik dat ik rust nodig had.
Met het vage idee dat ik ver weg moest gaan om uit te rusten, zocht ik naar allerlei activiteiten. Zo kwam ik meer te weten over tussenjaarprogramma's in Korea en ontdekte ik een stageproject in een Griekse dorpsgemeenschap.Het sprak me aan om in een ecologische omgeving samen te leven met anderen. Op de een of andere manier voelde ik dat die ervaring daarIk voelde ook een onverklaarbare aantrekkingskracht, alsof die ervaring mijn starre en gevoelige karakter ingrijpend zou kunnen veranderen.
Als ik me ergens zorgen over maakte voordat ik vertrok, ging dat niet zozeer over het dagelijks leven, omdat ik in een dorpsgemeenschap zou wonen. Ik was een beetje bang voor mogelijke conflicten met anderen daar of voor racisme.Maar achteraf gezien waren al die zorgen nergens voor nodig.
* Omdat Lee Ji-yoon graag uiteenlopende ervaringen wilde opdoen, kreeg ze dagelijks een persoonlijke opdracht met individuele begeleiding om haar ruimte in haar hoofd te geven en stil te staan bij haar relaties. Ook kreeg ze een tussenjaardagboek om op zichzelf terug te blikken en plannen te maken.
>> Deelnamekosten: 100 won! Ga naar de opdracht voor je tussenjaar
# Ik wilde echt helemaal niets doen.
De voorbereidingen voor mijn vertrek waren ontzettend zwaar. Omdat ik studeerde, had ik alleen de week tussen het einde van het semester en mijn vertrek om alles goed voor te bereiden. Van mijn bagage inpakken tot een verzekering en een simkaart regelen: het was een grote last om alles, van kleine tot grote zaken, zelf te moeten regelen.
Ook met Europese reisforums en blogs kwam ik er niet altijd uit, dus vroeg ik mijn familie en vrienden om veel hulp. Door de tijdsdruk was ik bovendien verstrooid, dus zette ik alles — de paklijst, planning en taken — in een Excelbestand. Het voelde een beetje obsessief om elk klein dingetje in bestanden vast te leggen, maar daardoor kon ik mijn tussenjaar afronden zonder iets te vergeten of tekort te komen.
Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik grootse doelen had voor dit tussenjaar. Ik had maar twee redenen.Ten eerste haatte ik mijn leven echt, echt, echt; ten tweede wilde ik absoluut niets doen.Sommigen lachen misschien en noemen dat zielige, volkomen futloze redenen, maarvoordat ik aan mijn tussenjaar begon, was ik echt uitgeput.
Mijn doel was simpelweg om Korea te verlaten en tijd te hebben om uit te rusten. Eerst was ik ongerust en dacht ik: "Ben ik niet veel te impulsief en naïef door zomaar te vertrekken?" MaarJuist omdat het zo eenvoudig was en mijn verlangens duidelijk waren, kon ik volgens mij makkelijker van mijn tussenjaar genieten.De gedachte "Als ik maar van iets nieuws geniet en uitrust!" gaf me steeds weer een gevoel van ontspanning en plezier.
# Een dagroutine in Griekenland
Om 8.30 uur was er ontbijt. Als je wilde, kon je eerder opstaan en om 7 uur meedoen aan meditatie of yoga. Na het eten nam ik met de vrijwilligers en medewerkers deel aan de Morning Circle.Tijdens de Morning Circle hielden we elkaars handen vast en mediteerden we, deelden we onze gevoelens, hielden we een korte vergadering en verdeelden we daarna de taken.
Er heerste geen dwingende sfeer. Als je niet wilde praten, kon je stil blijven, en als je een bepaalde taak niet wilde doen, kon je dat gewoon zeggen.Na afloop van de Circle werkte ik tot de lunch aan mijn toegewezen taken. De meeste klusjes waren huishoudelijk, zoals de was doen, schoonmaken, naaien en de tuin onderhouden.
Als het lunchtijd was, stopten we met waar we mee bezig waren, aten we en gingen we daarna naar het strand.We reden met het dorpsbusje naar het strand en hadden ongeveer tweeënhalf uur vrije tijd om te zwemmen of te lezen. Volos heeft veel prachtige stranden, dus het was leuk om telkens naar een ander strand te gaan.
Soms wandelden we ook naar de waterval. Daardoor kon ik veel verschillende plekjes in Volos zien. Na de strandtijd keerden we terug naar het dorp om eventueel werk af te maken of even uit te rusten voordat we gingen eten. Na het eten konden we meedoen aan zanglessen, meditatieprogramma's en gemeenschapsactiviteiten onder leiding van andere vrijwilligers of workshopdeelnemers. Soms kwamen we tot laat in de avond samen met anderen in het dorpscafé om wat te drinken en te praten.
We gingen ook naar andere dorpen om toneelstukken of concerten te bekijken. Hoewel het geen Griekse organisatie was, leek de lokale organisatie zich sterk in te zetten voor een oprechte band met de Griekse cultuur. Dankzij hen gingen we naar het dorpsfestival, enwe leerden traditionele Griekse dansen van een Griekse dansdocent die elke week langskwam. Zo kwamen we dichter bij de Griekse cultuur.
# Toen ik aangaf dat ik me ergens ongemakkelijk bij voelde, respecteerde iedereen dat.
Er waren zoveel leuke ervaringen! Het was gezellig om te zingen met de mensen tijdens de wekelijkse zangles, het dorpsfestival was leuk en ook de Griekse dansles op donderdag vond ik geweldig.
De fijnste momenten waren waarschijnlijk de avonden waarop ik met mensen in het dorp wat dronk en lachte. Er was maar één vervelende ervaring, maar die was binnen een halve dag opgelost.
Er waren altijd mensen in de buurt die naar me wilden luisteren, en wanneer ik vertelde waar ik me ongemakkelijk bij voelde, respecteerde iedereen dat.Het enige moeilijke was de moed verzamelen om over die gevoelens te vertellen,Als je om hulp vraagt en je gevoelens uitspreekt, zijn er altijd mensen om je heen die met je over het probleem willen praten en je helpen een oplossing te vinden.
# Het belangrijkste wat ik heb geleerd, was hoe ik hulp van anderen kon aanvaarden.
De maand die ik in de Griekse dorpsgemeenschap doorbracht, was voor mij een heel kostbare en warme periode.Ik was ontroerd, deed veel inzichten op en leerde ontzettend veel. Het belangrijkste wat ik leerde, was hoe ik hulp van anderen kon aanvaarden.
Als ik erop terugkijk, voelde zelfs de voorbereiding op mijn reis naar Griekenland en de tien dagen waarin ik na mijn vertrek uit de dorpsgemeenschap alleen door Griekenland reisde als een leerproces: leren hoe ik hulp van anderen kon ontvangen. Er zijn zoveel dingen in de wereld die je niet alleen kunt doen.
Vooral de vrijwilligers en medewerkers van het dorp, en de deelnemers die voor korte workshops langskwamen, hebben me enorm geholpen. Omdat ik me niet vertrouwd voelde in de nieuwe omgeving, legden ze me niet alleen de dorpsregels vriendelijk uit, maardeelden ze ook handige tips voor het dagelijks leven en kwamen ze steeds als eerste naar me toe om een gesprek te beginnen.
In het begin,dacht ik: "Val ik die mensen niet lastig?" Daarom vond ik het erg moeilijk om hulp te vragen of vragen te stellen. Maar langzaamaan besefte ik dat dit normaal en gezond is.En toen ik dit op een natuurlijke manier aanvaardde en dankbaarheid voelde in plaats van me tegenover hen te verontschuldigen, voelde ik me één met de mensen in het dorp, als onderdeel van één gemeenschap.
Het was verrassend om me zo geliefd te voelen door mensen met een andere culturele achtergrond en van een andere leeftijd dan ik, toen ik in de twintig was.Ik denk dat dat gevoel van verbondenheid soms ontstond door een warme glimlach, zonder dat we een lang gesprek hoefden te voeren, en soms door oogcontact op afstand.
# Ik voelde zonder enige twijfel: ‘Er wordt op dit moment heel veel van me gehouden!’
Enterwijl ik in de dorpsgemeenschap woonde, voelde ik zonder enige twijfel: ‘Er wordt op dit moment heel veel van me gehouden.’Ik ben iemand die vaak denkt: ‘Wat als die persoon me niet aardig vindt?’
Het was verrassend dat ik, als iemand die zo in elkaar zit, niet twijfelde aan de liefde die anderen me gaven en daar vanzelf dankbaar voor was. Ik hield ook heel veel van de mensen in het dorp.
Oprecht en onvoorwaardelijk genegenheid voor anderen kunnen voelen en samenleven met de mensen voor wie ik genegenheid voelde, was werkelijk een geweldige ervaring en een groot geluk.Bovendien wist ik dat die periode niet eeuwig kon duren en moeilijk te herhalen zou zijn,dus probeerde ik elke dag mijn best te doen.
Ik probeerde elke dag in de dorpsgemeenschap zonder spijt door te brengen, maar toen het tijd was om te vertrekken, kon ik mijn tranen en gevoel van verlies niet bedwingen. Toch denk ik niet dat ik volledig door verdriet werd overmand. Het kleine dorp waar ik verbleef, de dierbare mensen die ik daar ontmoette, en ik wist zeker dat de talloze gesprekken en emoties die ik met hen deelde nog lang zouden blijven voortleven.
Dat er in mijn hart ruimte is voor lieve mensen en mooie herinneringen, en dat ik dierbare herinneringen heb waar ik altijd naar kan teruggrijpen als ik moe ben.Dat voelt als een waardevol geschenk dat ik dankzij het tussenjaarproject heb gekregen.
# Mensen die ik in Griekenland heb ontmoet
De vrijwilligers en medewerkers met wie ik die maand doorbracht, zijn degenen die ik me het best herinner. A, die me met diens unieke vrolijkheid en vriendelijkheid hielp om me snel aan te passen.
A was een ervaren kracht die al bijna tien jaar in het centrum werkte en veel wist over de lokale cultuur en de stad Volos. Soms nam A mensen mee naar een waterval, soms naar een theater en soms naar een kleine jazzclub; A gaf het leven in het centrum kleur. Ik herinner me nog levendig de eerste dag dat we in Volos aankwamen: samen met A boodschappen doen in de supermarkt en alle hoekjes van Volos verkennen.
Vrijwilliger D, die op dezelfde dag als ik in het centrum aankwam, zat vol humor en bracht de sfeer tot leven. D was ook degene die me in het centrum het meest hielp. Dankzij D, die als een moeder voor me zorgde, was het niet moeilijk om aan het leven in het centrum te wennen.
C, met wie ik een week lang een kamer deelde, wist met opgewekte grapjes iedereen aan het lachen te maken. Achter het speelse gedrag ging altijd warmte schuil. D en C praatten vrijuit met me, ondanks dat ik veel jonger was dan zij, en waren de mensen met wie ik de meeste tijd doorbracht.
P, de keukenbeheerder, kookte altijd heerlijke maaltijden voor iedereen. P plaagde me graag op een ondeugende manier, maar volgens mij had P een warmer hart, meer attentheid en meer genegenheid dan wie dan ook. Op de dag dat ik uit het centrum vertrok, stond P vroeg op om ontbijt te maken en pakte P een lunchbox in voor mij, omdat ik om zeven uur ’s ochtends vertrok. Ik was P enorm dankbaar.
I, met wie ik twee weken lang een kamer deelde en samen iets dronk, kon zelfs met mijn gebrekkige Engels grappige grappen maken. Omdat I veel praatte en speels was, kon ik dankzij I zelfs in de afgelegen Griekse bergen plezier maken.
Al, die zo zorgzaam was als een leraar, en de zwijgzame Pe vormden een ouder echtpaar dat al lange tijd in het centrum verbleef. Hoewel Al moeite had met bewegen, hielp die veel bij de taken in het centrum en toonde die grote belangstelling voor mijn leven in Korea en de reizen die ik na afloop van mijn tijd in de gemeenschap zou maken.
De stoïcijnse, zwijgzame Pe deed me denken aan mijn overleden grootvader. Pe zei meestal niet veel. Maar als Pe zong, zong die enthousiaster en harder dan wie dan ook; elke avond genoot Pe van chocoladetaart op een manier waar je zelf blij van werd, en af en toe vertelde Pe een grap waar iedereen om moest lachen. In het begin vond ik Pe moeilijk benaderbaar, maar Pe keek me met de meest liefdevolle blik aan en zorgde stilletjes voor me. Al snel werd Pe een van de meest geliefde mensen in het centrum. Ik mis Pe nog steeds heel erg.
Van koken en naaien tot tuinieren: G, de alleskunner die overal voor in was, werd een goede leermeester voor me.
Dankzij G leerde ik goed naaien, iets wat ik nog nooit eerder had geprobeerd, en kon ik Griekse gerechten maken. G hielp en begeleidde me ook om trouw te blijven aan mijn eigen gevoelens.
Gr was zorgzamer en betrouwbaarder dan wie dan ook en nam de grote en kleine taken in het centrum op zich. We praatten niet veel, maar ik herinner me dat we altijd contact maakten met blikken en glimlachen.
S, bijgenaamd de ‘tuinfee’, verzorgde de tuin van het centrum, vol hortensia’s en zonnebloemen. S had altijd een vriendelijke glimlach. Toen D en C het centrum verlieten en ik veel huilde, troostte S me met een rustgevende bloemenolie. Daar ben ik S erg dankbaar voor.
Naast hen waren ook de deelnemers aan de workshops die elke week naar de dorpsgemeenschap kwamen en weer vertrokken, en de dorpsbewoners en andere mensen uit het centrum die ik maar kort ontmoette, dierbare contacten die ik dankzij het tussenjaarproject heb opgedaan. Ik mis ze allemaal heel erg.
# De grootste verandering is dat ik meer moeite doe voor alle relaties om me heen dan voorheen.
Alle ontmoetingen die ik in het centrum had, stonden in het teken van afscheid. Het centrum is slechts tot september geopend en omdat veel mensen er voor korte workshops of vakanties verblijven, was de tijd die we samen konden doorbrengen strikt beperkt.Daarom voelden die ontmoetingen voor mij heel bijzonder.
Vanzelfsprekend probeerde ik voor iedereen mijn best te doen en vaker samen tijd door te brengen. Maar toen ik erover nadacht, besefte ik dat niet alleen het Griekse centrum, maar ook mijn ouders en vrienden in Korea en de mensen die ik zomaar tegenkom — misschien gaat elke ontmoeting om me heen uiteindelijk gepaard met afscheid.
Toen ik terugkeerde naar Korea, begon ik dus mijn best te doen op elk moment dat ik vroeger soms als vervelend ervoer. De grootste verandering lijkt te zijn dat ik meer moeite doe voor alle mensen om me heen dan voorheen.
# Voor toekomstige deelnemers
Heb vooral plezier en geniet ervan! Zelf raakte ik rond de tweede week door mijn energie heen, waardoor ik niet vaak naar het strand kon en er ook niet vaak op uit ging. Bewaar dus in het begin wat energie, en als je meedoet aan alle activiteiten en wandelingen, wordt je tussenjaar in het centrum nog leuker.
# Mijn persoonlijke tip voor het tussenjaar
- Taal
Misschien omdat ik ervaring had met wonen in het buitenland, had ik geen moeite met de taal. Maar ook als je niet vloeiend Engels spreekt, begrijpt iedereen in het centrum je prima en luisteren ze aandachtig naar anderen. De taal hoeft dus geen groot probleem te zijn.
Persoonlijk denk ik dat, ook als je taalvaardigheid beperkt is, het belangrijker is om zelf op mensen af te stappen en steeds te proberen Engels te spreken dan om de taal perfect te beheersen. Omdat er bovendien veel Britten in het centrum zijn, verloopt de communicatie soepeler als je een paar Britse uitdrukkingen leert.
- Accommodatie
Er zijn meerdere kamers in het centrum. De meeste mensen delen een kamer; zelf verbleef ik drie weken in een vrouwenslaapzaal voor vier personen. (Hoewel de kamer voor vier personen bedoeld was, verbleven er nooit meer dan drie mensen.) Eerlijk gezegd was ik behoorlijk overdonderd toen ik voor het eerst de kamer binnenkwam die aan mij was toegewezen.
Er liepen mieren in de badkamer en in de hoeken zaten spinnen. Omdat ik insecten echt niet kan uitstaan, vroeg ik me even af: ‘Kan ik hier wel goed wonen?’ Het centrum bestrijdt de mieren echter regelmatig en voert ook ander onderhoud uit, waardoor ik er zonder grote problemen comfortabel kon wonen.
Er was volop warm water en doordat het centrum in de bergen ligt, is het er zelfs midden in de zomer heel koel. Als je niet verwacht dat de accommodatie van het centrum op een hotel lijkt, kun je er tevreden mee zijn. Anders dan in de meeste westerse huizen moet je in het centrum je schoenen uitdoen voordat je naar binnen gaat. Daardoor waren de vloeren schoon en voelde het erg comfortabel.
Soms, al gebeurt dat zelden, moet je misschien van kamer wisselen afhankelijk van het aantal workshopgasten. Er zijn ook kamers in het souterrain, die erg vochtig zijn. Als je in zo’n kamer moet verblijven, kan het helpen om een kachel uit de opslag te halen en die af en toe aan te zetten om de kamer wat minder vochtig te houden.
- Maaltijden
Er was een rooster voor de maaltijddienst, waarbij elke dag iemand verantwoordelijk was voor het ontbijt, de lunch en het avondeten. Meestal deed ik twee à drie keer per week dienst als kok. De maaltijden waren volledig vegetarisch, maar op dinsdagavond, tijdens Taverna-avond, konden we naar het dorpsrestaurant gaan en vleesgerechten eten.
Vegetariër zijn betekende niet dat we de hele tijd salades aten. Omdat mensen uit veel verschillende landen kwamen, konden we allerlei nationale keukens uitproberen en af en toe Griekse gerechten proeven. Ik heb allerlei lekkere gerechten gegeten, zoals couscous, taart, pasta, Thaise curry en noedels, en omdat ik tijdens het koken gezellig met anderen kon lachen, waren de maaltijden in het centrum altijd plezierig.
- Wat je moet meenemen
Het centrum voorziet in bijna alle dagelijkse basisbenodigdheden (behalve toiletartikelen. Neem toiletartikelen mee uit Korea; zwaardere spullen zoals shampoo en conditioner kun je beter in een plaatselijke supermarkt kopen). Er zijn ook handdoeken en strandlakens, dus naast één extra handdoek hoefde ik geen andere handdoeken mee te nemen.
Ik maakte me het meest zorgen over de was, maar het centrum had een wasmachine, milieuvriendelijk wasmiddel en alles wat met de was te maken had. Het wasmiddel in papierstrips dat ik uit Korea had meegenomen, was dus alleen maar extra bagage (er is een vrijwilliger verantwoordelijk voor de was in het centrum en een persoonlijke wasbeurt kost 2 euro. Stagiairs en vrijwilligers konden gratis wassen).
Er waren genoeg kleerhangers in het centrum, dus die hoef je niet mee te nemen. Wat je volgens mij zeker moet meenemen, zijn producten voor huidbescherming en insectenwerend middel! De zon is erg sterk en je gaat dagelijks naar het strand, dus zonnebrandcrème en een hoed zijn onmisbaar. Er zijn ook veel insecten in het centrum, waaronder muggen, dus het is verstandig om meerdere muggensprays of -pleisters mee te nemen.
Als je vegetarisch of westers eet, krijg je vast trek in iets pittigs. Heb je ruimte in je tas, dan kan het handig zijn om een of twee instantmaaltijden mee te nemen. Bovendien is er meer tijd om te lezen dan je verwacht, dus het is een goed idee om voldoende boeken mee te nemen die je graag wilt lezen.
# Mijn persoonlijke reistip voor Griekenland
We hadden elke week één vrije dag en dan liep ik telkens naar het strand. Het pad naar het strand is prachtig en ligt in de schaduw, dus het is er niet heet en de wandeling is aangenaam. Ik ging ook vaak naar de waterval bij het centrum. Het kleine watervalletje op 30 minuten lopen is mooi, maar als je verder omhoog gaat, vind je nog een werkelijk majestueuze en grote waterval. Het pad omhoog is erg ruig en enigszins gevaarlijk, maar ik kan de majestueuze waterval die ik van bovenaf zag en het koele water in de vallei nog steeds niet vergeten.
Na mijn vertrek uit het centrum reisde ik alleen door Griekenland. Griekenland is echt een land met veel plekken om te bezoeken. Niet alleen de prachtige eilanden, maar ook de musea en ruïnes: ik ging zo op in het reizen dat ik bijna niet at en de tijd uit het oog verloor. Ik bezocht Mykonos, Naxos, Kreta, Meteora en Athene. Meteora werd mijn favoriete plek, dus ik raad iedereen die naar Griekenland gaat zeker aan om erheen te gaan.
Mijn tussenjaar is
Ervaring ★★★★★
Ik heb een waardevolle ervaring opgedaan: ik werd close met mensen zonder barrières en voelde dat we met elkaar verbonden waren.
Leren ★★★★★
Ik heb veel kunnen leren, niet alleen over de culturen van verschillende landen, maar ook over het leven in een gemeenschap.
Omgeving ★★★★★
Omdat het centrum in de bergen lag, kon ik volop genieten van de prachtige natuur. Ook waren er veel mooie stranden in de buurt.
Veiligheid★★★★★
Omdat veel dingen open waren, voelde ik me eigenlijk veilig.
Vrije tijd★★★★☆
Omdat we in een groep leefden, had ik niet veel vrije tijd.
Ik begon het gevoel te krijgen dat elke ontmoeting om me heen onvermijdelijk met een afscheid gepaard zou gaan.
Na mijn terugkeer naar Korea denk ik daarom dat ik mijn best ben gaan doen om elk moment ten volle te benutten, ook al vond ik die momenten soms eerder saai. De grootste verandering is volgens mij dat ik nu meer dan vroeger mijn best doe voor alle mensen in mijn leven. Een Grieks dorpsstage vol ontspanning en plezier Lee Ji-yoon, deelnemer aan een tussenjaar, 24 jaar, universiteitsstudent / tussenjaar van 4 weken |
# Het leven in een ecologische omgeving en het delen van het gemeenschapsleven met anderen spraken me erg aan.
Hallo, ik ben Lee Ji-yoon, 24 jaar en universiteitsstudent. Ik hoef nog maar één semester te studeren. Ik had het zo druk dat mensen om me heen zeiden: "Neem alsjeblieft even pauze!" Ik studeerde en werkte tegelijkertijd bij een bedrijf, en propte daarnaast buitenschoolse activiteiten en tijdelijke bijbaantjes in mijn agenda.
Ik leefde in de overtuiging dat dit allemaal mijn toekomst enorm zou helpen, maar op een gegeven moment besefte ik dat ik helemaal uitgeput was.Pas toen mijn slaappatroon ontregeld raakte en er zonder duidelijke reden galbulten op mijn lichaam verschenen, bedacht ik dat ik rust nodig had.
Met het vage idee dat ik ver weg moest gaan om uit te rusten, zocht ik naar allerlei activiteiten. Zo kwam ik meer te weten over tussenjaarprogramma's in Korea en ontdekte ik een stageproject in een Griekse dorpsgemeenschap.Het sprak me aan om in een ecologische omgeving samen te leven met anderen. Op de een of andere manier voelde ik dat die ervaring daarIk voelde ook een onverklaarbare aantrekkingskracht, alsof die ervaring mijn starre en gevoelige karakter ingrijpend zou kunnen veranderen.
Als ik me ergens zorgen over maakte voordat ik vertrok, ging dat niet zozeer over het dagelijks leven, omdat ik in een dorpsgemeenschap zou wonen. Ik was een beetje bang voor mogelijke conflicten met anderen daar of voor racisme.Maar achteraf gezien waren al die zorgen nergens voor nodig.
* Omdat Lee Ji-yoon graag uiteenlopende ervaringen wilde opdoen, kreeg ze dagelijks een persoonlijke opdracht met individuele begeleiding om haar ruimte in haar hoofd te geven en stil te staan bij haar relaties. Ook kreeg ze een tussenjaardagboek om op zichzelf terug te blikken en plannen te maken.
>> Deelnamekosten: 100 won! Ga naar de opdracht voor je tussenjaar
# Ik wilde echt helemaal niets doen.
De voorbereidingen voor mijn vertrek waren ontzettend zwaar. Omdat ik studeerde, had ik alleen de week tussen het einde van het semester en mijn vertrek om alles goed voor te bereiden. Van mijn bagage inpakken tot een verzekering en een simkaart regelen: het was een grote last om alles, van kleine tot grote zaken, zelf te moeten regelen.
Ook met Europese reisforums en blogs kwam ik er niet altijd uit, dus vroeg ik mijn familie en vrienden om veel hulp. Door de tijdsdruk was ik bovendien verstrooid, dus zette ik alles — de paklijst, planning en taken — in een Excelbestand. Het voelde een beetje obsessief om elk klein dingetje in bestanden vast te leggen, maar daardoor kon ik mijn tussenjaar afronden zonder iets te vergeten of tekort te komen.
Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik grootse doelen had voor dit tussenjaar. Ik had maar twee redenen.Ten eerste haatte ik mijn leven echt, echt, echt; ten tweede wilde ik absoluut niets doen.Sommigen lachen misschien en noemen dat zielige, volkomen futloze redenen, maarvoordat ik aan mijn tussenjaar begon, was ik echt uitgeput.
Mijn doel was simpelweg om Korea te verlaten en tijd te hebben om uit te rusten. Eerst was ik ongerust en dacht ik: "Ben ik niet veel te impulsief en naïef door zomaar te vertrekken?" MaarJuist omdat het zo eenvoudig was en mijn verlangens duidelijk waren, kon ik volgens mij makkelijker van mijn tussenjaar genieten.De gedachte "Als ik maar van iets nieuws geniet en uitrust!" gaf me steeds weer een gevoel van ontspanning en plezier.
# Een dagroutine in Griekenland
Om 8.30 uur was er ontbijt. Als je wilde, kon je eerder opstaan en om 7 uur meedoen aan meditatie of yoga. Na het eten nam ik met de vrijwilligers en medewerkers deel aan de Morning Circle.Tijdens de Morning Circle hielden we elkaars handen vast en mediteerden we, deelden we onze gevoelens, hielden we een korte vergadering en verdeelden we daarna de taken.
Er heerste geen dwingende sfeer. Als je niet wilde praten, kon je stil blijven, en als je een bepaalde taak niet wilde doen, kon je dat gewoon zeggen.Na afloop van de Circle werkte ik tot de lunch aan mijn toegewezen taken. De meeste klusjes waren huishoudelijk, zoals de was doen, schoonmaken, naaien en de tuin onderhouden.
Als het lunchtijd was, stopten we met waar we mee bezig waren, aten we en gingen we daarna naar het strand.We reden met het dorpsbusje naar het strand en hadden ongeveer tweeënhalf uur vrije tijd om te zwemmen of te lezen. Volos heeft veel prachtige stranden, dus het was leuk om telkens naar een ander strand te gaan.
Soms wandelden we ook naar de waterval. Daardoor kon ik veel verschillende plekjes in Volos zien. Na de strandtijd keerden we terug naar het dorp om eventueel werk af te maken of even uit te rusten voordat we gingen eten. Na het eten konden we meedoen aan zanglessen, meditatieprogramma's en gemeenschapsactiviteiten onder leiding van andere vrijwilligers of workshopdeelnemers. Soms kwamen we tot laat in de avond samen met anderen in het dorpscafé om wat te drinken en te praten.
We gingen ook naar andere dorpen om toneelstukken of concerten te bekijken. Hoewel het geen Griekse organisatie was, leek de lokale organisatie zich sterk in te zetten voor een oprechte band met de Griekse cultuur. Dankzij hen gingen we naar het dorpsfestival, enwe leerden traditionele Griekse dansen van een Griekse dansdocent die elke week langskwam. Zo kwamen we dichter bij de Griekse cultuur.
# Toen ik aangaf dat ik me ergens ongemakkelijk bij voelde, respecteerde iedereen dat.
Er waren zoveel leuke ervaringen! Het was gezellig om te zingen met de mensen tijdens de wekelijkse zangles, het dorpsfestival was leuk en ook de Griekse dansles op donderdag vond ik geweldig.
De fijnste momenten waren waarschijnlijk de avonden waarop ik met mensen in het dorp wat dronk en lachte. Er was maar één vervelende ervaring, maar die was binnen een halve dag opgelost.
Er waren altijd mensen in de buurt die naar me wilden luisteren, en wanneer ik vertelde waar ik me ongemakkelijk bij voelde, respecteerde iedereen dat.Het enige moeilijke was de moed verzamelen om over die gevoelens te vertellen,Als je om hulp vraagt en je gevoelens uitspreekt, zijn er altijd mensen om je heen die met je over het probleem willen praten en je helpen een oplossing te vinden.
# Het belangrijkste wat ik heb geleerd, was hoe ik hulp van anderen kon aanvaarden.
De maand die ik in de Griekse dorpsgemeenschap doorbracht, was voor mij een heel kostbare en warme periode.Ik was ontroerd, deed veel inzichten op en leerde ontzettend veel. Het belangrijkste wat ik leerde, was hoe ik hulp van anderen kon aanvaarden.
Als ik erop terugkijk, voelde zelfs de voorbereiding op mijn reis naar Griekenland en de tien dagen waarin ik na mijn vertrek uit de dorpsgemeenschap alleen door Griekenland reisde als een leerproces: leren hoe ik hulp van anderen kon ontvangen. Er zijn zoveel dingen in de wereld die je niet alleen kunt doen.
Vooral de vrijwilligers en medewerkers van het dorp, en de deelnemers die voor korte workshops langskwamen, hebben me enorm geholpen. Omdat ik me niet vertrouwd voelde in de nieuwe omgeving, legden ze me niet alleen de dorpsregels vriendelijk uit, maardeelden ze ook handige tips voor het dagelijks leven en kwamen ze steeds als eerste naar me toe om een gesprek te beginnen.
In het begin,dacht ik: "Val ik die mensen niet lastig?" Daarom vond ik het erg moeilijk om hulp te vragen of vragen te stellen. Maar langzaamaan besefte ik dat dit normaal en gezond is.En toen ik dit op een natuurlijke manier aanvaardde en dankbaarheid voelde in plaats van me tegenover hen te verontschuldigen, voelde ik me één met de mensen in het dorp, als onderdeel van één gemeenschap.
Het was verrassend om me zo geliefd te voelen door mensen met een andere culturele achtergrond en van een andere leeftijd dan ik, toen ik in de twintig was.Ik denk dat dat gevoel van verbondenheid soms ontstond door een warme glimlach, zonder dat we een lang gesprek hoefden te voeren, en soms door oogcontact op afstand.
# Ik voelde zonder enige twijfel: ‘Er wordt op dit moment heel veel van me gehouden!’
Enterwijl ik in de dorpsgemeenschap woonde, voelde ik zonder enige twijfel: ‘Er wordt op dit moment heel veel van me gehouden.’Ik ben iemand die vaak denkt: ‘Wat als die persoon me niet aardig vindt?’
Het was verrassend dat ik, als iemand die zo in elkaar zit, niet twijfelde aan de liefde die anderen me gaven en daar vanzelf dankbaar voor was. Ik hield ook heel veel van de mensen in het dorp.
Oprecht en onvoorwaardelijk genegenheid voor anderen kunnen voelen en samenleven met de mensen voor wie ik genegenheid voelde, was werkelijk een geweldige ervaring en een groot geluk.Bovendien wist ik dat die periode niet eeuwig kon duren en moeilijk te herhalen zou zijn,dus probeerde ik elke dag mijn best te doen.
Ik probeerde elke dag in de dorpsgemeenschap zonder spijt door te brengen, maar toen het tijd was om te vertrekken, kon ik mijn tranen en gevoel van verlies niet bedwingen. Toch denk ik niet dat ik volledig door verdriet werd overmand. Het kleine dorp waar ik verbleef, de dierbare mensen die ik daar ontmoette, en ik wist zeker dat de talloze gesprekken en emoties die ik met hen deelde nog lang zouden blijven voortleven.
Dat er in mijn hart ruimte is voor lieve mensen en mooie herinneringen, en dat ik dierbare herinneringen heb waar ik altijd naar kan teruggrijpen als ik moe ben.Dat voelt als een waardevol geschenk dat ik dankzij het tussenjaarproject heb gekregen.
# Mensen die ik in Griekenland heb ontmoet
De vrijwilligers en medewerkers met wie ik die maand doorbracht, zijn degenen die ik me het best herinner. A, die me met diens unieke vrolijkheid en vriendelijkheid hielp om me snel aan te passen.
A was een ervaren kracht die al bijna tien jaar in het centrum werkte en veel wist over de lokale cultuur en de stad Volos. Soms nam A mensen mee naar een waterval, soms naar een theater en soms naar een kleine jazzclub; A gaf het leven in het centrum kleur. Ik herinner me nog levendig de eerste dag dat we in Volos aankwamen: samen met A boodschappen doen in de supermarkt en alle hoekjes van Volos verkennen.
Vrijwilliger D, die op dezelfde dag als ik in het centrum aankwam, zat vol humor en bracht de sfeer tot leven. D was ook degene die me in het centrum het meest hielp. Dankzij D, die als een moeder voor me zorgde, was het niet moeilijk om aan het leven in het centrum te wennen.
C, met wie ik een week lang een kamer deelde, wist met opgewekte grapjes iedereen aan het lachen te maken. Achter het speelse gedrag ging altijd warmte schuil. D en C praatten vrijuit met me, ondanks dat ik veel jonger was dan zij, en waren de mensen met wie ik de meeste tijd doorbracht.
P, de keukenbeheerder, kookte altijd heerlijke maaltijden voor iedereen. P plaagde me graag op een ondeugende manier, maar volgens mij had P een warmer hart, meer attentheid en meer genegenheid dan wie dan ook. Op de dag dat ik uit het centrum vertrok, stond P vroeg op om ontbijt te maken en pakte P een lunchbox in voor mij, omdat ik om zeven uur ’s ochtends vertrok. Ik was P enorm dankbaar.
I, met wie ik twee weken lang een kamer deelde en samen iets dronk, kon zelfs met mijn gebrekkige Engels grappige grappen maken. Omdat I veel praatte en speels was, kon ik dankzij I zelfs in de afgelegen Griekse bergen plezier maken.
Al, die zo zorgzaam was als een leraar, en de zwijgzame Pe vormden een ouder echtpaar dat al lange tijd in het centrum verbleef. Hoewel Al moeite had met bewegen, hielp die veel bij de taken in het centrum en toonde die grote belangstelling voor mijn leven in Korea en de reizen die ik na afloop van mijn tijd in de gemeenschap zou maken.
De stoïcijnse, zwijgzame Pe deed me denken aan mijn overleden grootvader. Pe zei meestal niet veel. Maar als Pe zong, zong die enthousiaster en harder dan wie dan ook; elke avond genoot Pe van chocoladetaart op een manier waar je zelf blij van werd, en af en toe vertelde Pe een grap waar iedereen om moest lachen. In het begin vond ik Pe moeilijk benaderbaar, maar Pe keek me met de meest liefdevolle blik aan en zorgde stilletjes voor me. Al snel werd Pe een van de meest geliefde mensen in het centrum. Ik mis Pe nog steeds heel erg.
Van koken en naaien tot tuinieren: G, de alleskunner die overal voor in was, werd een goede leermeester voor me.
Dankzij G leerde ik goed naaien, iets wat ik nog nooit eerder had geprobeerd, en kon ik Griekse gerechten maken. G hielp en begeleidde me ook om trouw te blijven aan mijn eigen gevoelens.
Gr was zorgzamer en betrouwbaarder dan wie dan ook en nam de grote en kleine taken in het centrum op zich. We praatten niet veel, maar ik herinner me dat we altijd contact maakten met blikken en glimlachen.
S, bijgenaamd de ‘tuinfee’, verzorgde de tuin van het centrum, vol hortensia’s en zonnebloemen. S had altijd een vriendelijke glimlach. Toen D en C het centrum verlieten en ik veel huilde, troostte S me met een rustgevende bloemenolie. Daar ben ik S erg dankbaar voor.
Naast hen waren ook de deelnemers aan de workshops die elke week naar de dorpsgemeenschap kwamen en weer vertrokken, en de dorpsbewoners en andere mensen uit het centrum die ik maar kort ontmoette, dierbare contacten die ik dankzij het tussenjaarproject heb opgedaan. Ik mis ze allemaal heel erg.
# De grootste verandering is dat ik meer moeite doe voor alle relaties om me heen dan voorheen.
Alle ontmoetingen die ik in het centrum had, stonden in het teken van afscheid. Het centrum is slechts tot september geopend en omdat veel mensen er voor korte workshops of vakanties verblijven, was de tijd die we samen konden doorbrengen strikt beperkt.Daarom voelden die ontmoetingen voor mij heel bijzonder.
Vanzelfsprekend probeerde ik voor iedereen mijn best te doen en vaker samen tijd door te brengen. Maar toen ik erover nadacht, besefte ik dat niet alleen het Griekse centrum, maar ook mijn ouders en vrienden in Korea en de mensen die ik zomaar tegenkom — misschien gaat elke ontmoeting om me heen uiteindelijk gepaard met afscheid.
Toen ik terugkeerde naar Korea, begon ik dus mijn best te doen op elk moment dat ik vroeger soms als vervelend ervoer. De grootste verandering lijkt te zijn dat ik meer moeite doe voor alle mensen om me heen dan voorheen.
# Voor toekomstige deelnemers
Heb vooral plezier en geniet ervan! Zelf raakte ik rond de tweede week door mijn energie heen, waardoor ik niet vaak naar het strand kon en er ook niet vaak op uit ging. Bewaar dus in het begin wat energie, en als je meedoet aan alle activiteiten en wandelingen, wordt je tussenjaar in het centrum nog leuker.
# Mijn persoonlijke tip voor het tussenjaar
- Taal
Misschien omdat ik ervaring had met wonen in het buitenland, had ik geen moeite met de taal. Maar ook als je niet vloeiend Engels spreekt, begrijpt iedereen in het centrum je prima en luisteren ze aandachtig naar anderen. De taal hoeft dus geen groot probleem te zijn.
Persoonlijk denk ik dat, ook als je taalvaardigheid beperkt is, het belangrijker is om zelf op mensen af te stappen en steeds te proberen Engels te spreken dan om de taal perfect te beheersen. Omdat er bovendien veel Britten in het centrum zijn, verloopt de communicatie soepeler als je een paar Britse uitdrukkingen leert.
- Accommodatie
Er zijn meerdere kamers in het centrum. De meeste mensen delen een kamer; zelf verbleef ik drie weken in een vrouwenslaapzaal voor vier personen. (Hoewel de kamer voor vier personen bedoeld was, verbleven er nooit meer dan drie mensen.) Eerlijk gezegd was ik behoorlijk overdonderd toen ik voor het eerst de kamer binnenkwam die aan mij was toegewezen.
Er liepen mieren in de badkamer en in de hoeken zaten spinnen. Omdat ik insecten echt niet kan uitstaan, vroeg ik me even af: ‘Kan ik hier wel goed wonen?’ Het centrum bestrijdt de mieren echter regelmatig en voert ook ander onderhoud uit, waardoor ik er zonder grote problemen comfortabel kon wonen.
Er was volop warm water en doordat het centrum in de bergen ligt, is het er zelfs midden in de zomer heel koel. Als je niet verwacht dat de accommodatie van het centrum op een hotel lijkt, kun je er tevreden mee zijn. Anders dan in de meeste westerse huizen moet je in het centrum je schoenen uitdoen voordat je naar binnen gaat. Daardoor waren de vloeren schoon en voelde het erg comfortabel.
Soms, al gebeurt dat zelden, moet je misschien van kamer wisselen afhankelijk van het aantal workshopgasten. Er zijn ook kamers in het souterrain, die erg vochtig zijn. Als je in zo’n kamer moet verblijven, kan het helpen om een kachel uit de opslag te halen en die af en toe aan te zetten om de kamer wat minder vochtig te houden.
- Maaltijden
Er was een rooster voor de maaltijddienst, waarbij elke dag iemand verantwoordelijk was voor het ontbijt, de lunch en het avondeten. Meestal deed ik twee à drie keer per week dienst als kok. De maaltijden waren volledig vegetarisch, maar op dinsdagavond, tijdens Taverna-avond, konden we naar het dorpsrestaurant gaan en vleesgerechten eten.
Vegetariër zijn betekende niet dat we de hele tijd salades aten. Omdat mensen uit veel verschillende landen kwamen, konden we allerlei nationale keukens uitproberen en af en toe Griekse gerechten proeven. Ik heb allerlei lekkere gerechten gegeten, zoals couscous, taart, pasta, Thaise curry en noedels, en omdat ik tijdens het koken gezellig met anderen kon lachen, waren de maaltijden in het centrum altijd plezierig.
- Wat je moet meenemen
Het centrum voorziet in bijna alle dagelijkse basisbenodigdheden (behalve toiletartikelen. Neem toiletartikelen mee uit Korea; zwaardere spullen zoals shampoo en conditioner kun je beter in een plaatselijke supermarkt kopen). Er zijn ook handdoeken en strandlakens, dus naast één extra handdoek hoefde ik geen andere handdoeken mee te nemen.
Ik maakte me het meest zorgen over de was, maar het centrum had een wasmachine, milieuvriendelijk wasmiddel en alles wat met de was te maken had. Het wasmiddel in papierstrips dat ik uit Korea had meegenomen, was dus alleen maar extra bagage (er is een vrijwilliger verantwoordelijk voor de was in het centrum en een persoonlijke wasbeurt kost 2 euro. Stagiairs en vrijwilligers konden gratis wassen).
Er waren genoeg kleerhangers in het centrum, dus die hoef je niet mee te nemen. Wat je volgens mij zeker moet meenemen, zijn producten voor huidbescherming en insectenwerend middel! De zon is erg sterk en je gaat dagelijks naar het strand, dus zonnebrandcrème en een hoed zijn onmisbaar. Er zijn ook veel insecten in het centrum, waaronder muggen, dus het is verstandig om meerdere muggensprays of -pleisters mee te nemen.
Als je vegetarisch of westers eet, krijg je vast trek in iets pittigs. Heb je ruimte in je tas, dan kan het handig zijn om een of twee instantmaaltijden mee te nemen. Bovendien is er meer tijd om te lezen dan je verwacht, dus het is een goed idee om voldoende boeken mee te nemen die je graag wilt lezen.
# Mijn persoonlijke reistip voor Griekenland
We hadden elke week één vrije dag en dan liep ik telkens naar het strand. Het pad naar het strand is prachtig en ligt in de schaduw, dus het is er niet heet en de wandeling is aangenaam. Ik ging ook vaak naar de waterval bij het centrum. Het kleine watervalletje op 30 minuten lopen is mooi, maar als je verder omhoog gaat, vind je nog een werkelijk majestueuze en grote waterval. Het pad omhoog is erg ruig en enigszins gevaarlijk, maar ik kan de majestueuze waterval die ik van bovenaf zag en het koele water in de vallei nog steeds niet vergeten.
Na mijn vertrek uit het centrum reisde ik alleen door Griekenland. Griekenland is echt een land met veel plekken om te bezoeken. Niet alleen de prachtige eilanden, maar ook de musea en ruïnes: ik ging zo op in het reizen dat ik bijna niet at en de tijd uit het oog verloor. Ik bezocht Mykonos, Naxos, Kreta, Meteora en Athene. Meteora werd mijn favoriete plek, dus ik raad iedereen die naar Griekenland gaat zeker aan om erheen te gaan.
Mijn tussenjaar is
Ervaring ★★★★★
Ik heb een waardevolle ervaring opgedaan: ik werd close met mensen zonder barrières en voelde dat we met elkaar verbonden waren.
Leren ★★★★★
Ik heb veel kunnen leren, niet alleen over de culturen van verschillende landen, maar ook over het leven in een gemeenschap.
Omgeving ★★★★★
Omdat het centrum in de bergen lag, kon ik volop genieten van de prachtige natuur. Ook waren er veel mooie stranden in de buurt.
Veiligheid★★★★★
Omdat veel dingen open waren, voelde ik me eigenlijk veilig.
Vrije tijd★★★★☆
Omdat we in een groep leefden, had ik niet veel vrije tijd.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
