Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Minder zorgen en angst, meer zelfvertrouwen #Een periode van reflectie om jezelf beter te begrijpen #Een gevoel van voldoening en het doorbreken van stereotypen
Als je twijfelt of je een gapyearproject wilt doen, hoop ik dat je ervoor kiest. Natuurlijk zijn er ook ongemakkelijke en moeilijke momenten,maar dat komt doordat er zoveel te leren en te beleven valt. Wonen in een andere omgeving heeft me anders leren denken, en door met andere mensen samen te zijn, kwam ik met allerlei ideeën in aanraking.
Warme liefde opladen met kinderen in Hanoi, Vietnam Choi Ji-hye — deelnemer aan een gapyearprogramma (25, student) / gapyear van 6 weken |
Bij Korea Gap Year bereiden ze je heel goed voor voordat je vertrekt,
Hallo. Ik ben de 25-jarige Choi Ji-hye en studeer momenteel Voeding en Diëtetiek aan de universiteit. Eerst ging ik als uitwisselingsstudent naar de VS. Toen ik op zoek was naar een roadtrip dwars door het land om nog wat meer te reizen voordat ik naar huis ging, ontdekte ik bij toeval Gap Year. Er waren veel projecten bij Gap Year en tijdens een adviesgesprek werd me een project aanbevolen, waarvoor ik koos.
Voordat ik vertrok, las ik al het materiaal dat Gap Year me had toegestuurd en kocht ik zelfs boeken over Vietnam. Ik denk dus dat ik de nodige voorbereidingen heb getroffen.Korea Gap Year bereidt je heel goed voor op je vertrek en geeft je een checklist om je zorgen weg te nemen. Ik denk dus dat het genoeg is om die te volgen.
* Omdat Choi Ji-hye graag een grote verandering wilde doormaken, kreeg ze dagelijks een op haar afgestemde persoonlijke opdracht om één-op-één stil te staan bij zichzelf en over zichzelf na te denken. Ook kreeg ze een Gap Year-notitieboek om te reflecteren en plannen te maken.
# Ik wilde mezelf beter leren kennen.
Met dit gapyearprojectwilde ik mijn loopbaan en dromen leren kennen: wat voor werk ik later zou moeten doen om in mijn levensonderhoud te voorzien.Enwilde ik meer over mezelf leren.Ik was niet gelukkig en dacht vaak na over waarom we zouden moeten leven en hoe we zouden moeten leven.
Ik maakte me altijd zorgen en was angstig, had weinig vertrouwen in mezelf en voelde me over alles onzeker. Ik wilde zeker zijn van mijn keuzes en deed mijn best, maar toch ging er nooit iets goed. Ik had geen zelfvertrouwen. Daaromdacht ik dat het goed zou zijn om meer zelfvertrouwen te krijgen, mijn zorgen en angst te verminderen en mijn dromen, levensdoelen, levensrichting en geluk te vinden.
# Een dag in Vietnam
Het programma van het lokale project is heel goed georganiseerd.We komen op woensdag aan. Donderdag krijgen we een introductie over de accommodatie en praktische zaken en leren we Vietnamees. Vrijdag gaan we naar onze werkplek. Op zaterdag maken we tijdens een stadstour kennis met Vietnam.
Onze dagelijkse routine is als volgt: om 8.00 uur vertrekken we bij de accommodatie, nemen we de bus en komen we om 9.00 uur aan bij de kleuterschool. Van 9.00 tot 11.00 uur geven we twee lessen. Daarna is het lunchtijd, van 11.00 tot 14.30 uur. Van 14.30 tot 16.30 uur geven we nog twee lessen. Tussen 17.30 en 18.00 uur zijn we weer terug bij de accommodatie.We eten, rusten uit of doen thuis klusjes, en soms gaan we eropuit om met vrienden af te spreken.
Omdat we op vrijdag ook niet werken, gaan we vaak op vrijdag, zaterdag en zondag op reis.
# Wat ik over mezelf leerde door opdrachten te doen en op mijn blog te schrijven.
Wat ik van het gapyearproject heb geleerd, is dat ik mezelf beter leerde begrijpen door opdrachten te doen en blogberichten te schrijven.Het lijkt misschien onbeduidend, maar door mijn gedachten op te schrijven en te ordenen, leerde ik mezelf geleidelijk beter kennen: wat ik leuk vind, waar ik me ongemakkelijk bij voel en waar ik mee worstel.
Er was een reden voor alles waar ik mee worstelde.
Ook besefte ik, nadat ik lange tijd in Vietnam had gewoond en naar de Vietnamezen had gekeken, dat ik me geen zorgen hoefde te maken over mijn uiterlijk en mezelf niet met anderen hoefde te vergelijken.Ik had veel vooroordelen, maar beetje bij beetje kon ik die dingen vanuit een ander perspectief bekijken.
Ook was er op de lokale kleuterschool waar ik werkte een klas speciaal voor kinderen met cerebrale parese. Revalidatie kan hen niet helemaal genezen, maar elk kind heeft een eigen leerkracht die massages geeft en goed voor het kind zorgt.
In die klas werd altijd veel gelachen.Tijdens de projectactiviteiten dacht ik: ‘Er wordt van deze kinderen gehouden!’
Hoewel ze met moeilijkheden te maken hadden, was het klaslokaal altijd levendig en vrolijk. Het was gevuld met vriendjes met dezelfde beperkingen en met leerkrachten. Toen ik dat zag, besefte ik dat geluk niet iets onbereikbaars is.Ik dacht: zolang je lacht, bij fijne mensen bent en op elkaar steunt, komt alles goed!
Iedereen die aan een gapyearprogramma deelnam, had eigen doelen, dus we hadden veel gemeenschappelijke gespreksonderwerpen.
Van de mensen met wie ik aan het gapyearproject werkte, herinner ik me vooral de Koreanen: Eunju unnie, Gyeongran unnie, Jiwon, Yulli, Gayoung en Junghun. Ze hadden allemaal via het Koreaanse gapyearprogramma deelgenomen enIedereen die aan een gapyearprogramma deelnam, had eigen doelen, dus we hadden veel gemeenschappelijke gespreksonderwerpen.
We bleven de hele nacht op om te praten. Sommige vrienden werkten samen, dus praatten we ook tijdens de lunch, en ik praatte veel met mijn kamergenoot. Ik vond het fijn om over van alles te praten en onze diepste gedachten met elkaar te delen.
Ik ben niet iemand die met anderen over mijn zorgen praat.Ik was bang om mijn diepste gedachten te delen en durfde niet op anderen te steunen. Maar omdat het mensen waren die ik net had leren kennen, kon ik het onderwerp toch aansnijden en erover praten.Ik kon eerlijk zijn.
Door deze situaties besefte ik dat ik erg op mijn hoede ben en mezelf graag verberg.Toen ik over mijn zorgen praatte, voelde ik me bovendien dichter bij die mensen en kon ik nieuwe perspectieven aannemen.
Ik kreeg meer zelfvertrouwen en mijn zorgen en angst namen af.
Als ik mezelf van voor en na deelname aan het gapyearproject vergelijk, is zes weken niet lang en is er misschien niet veel veranderd.Toch kreeg ik meer zelfvertrouwen en namen mijn zorgen en angst af.
Ik had altijd veel gedachten en zorgen. Maar na het tussenjaar voelt mijn hoofd wat lichter en helderder. Ik ben iets minder besluiteloos geworden en ben gestopt met alleen anderen naar de zin te willen maken.Vroeger probeerde ik me vanwege de blik van anderen te gedragen zoals zij wilden en er leuk uit te zien, maar die instelling is minder geworden.
Mijn perspectieven en gedachten zijn veranderd en ik besefte dat succes niet bepaalt of je gelukkig bent. Ik had allerlei vaste ideeën, maar heb er verschillende perspectieven bij gekregen.Ik besefte dat ik niet aan slechts één ding hoef vast te houden, en ik wil vaker een tussenjaar nemen en in de toekomstIk voelde dat ik meer over mezelf wil weten en gelukkiger wil worden.
# Voor toekomstige deelnemers
De omstandigheden in Vietnam zijn niet overal even comfortabel, dus misschien zul je verrast zijn of je ongemakkelijk voelen. Omdat bovendien meerdere mensen de accommodatie delen,kan dat ongemakkelijk zijn, maar ik hoop dat je je aan die omstandigheden goed kunt aanpassen.
Ook,Als je twijfelt of je aan het tussenjaarproject wilt deelnemen, hoop ik dat je ervoor kiest.Natuurlijk zijn er ongemakkelijke en moeilijke kanten.Maar daardoor valt er ook zoveel te leren en te beleven.Door in een andere omgeving te wonen, ben ik anders gaan denken, en door met andere mensen samen te zijn, kreeg ik allerlei verschillende gedachten.
Tot slot: tijdens je tussenjaar heb je doelen, maar ik hoop dat je niet alleen daarop gericht bent, maar ook tijd met anderen doorbrengt en daarvan geniet.
# Mijn TIPS voor een tussenjaar
- Taal
De taal is eigenlijk een grote zorg. De buitenlanders daar spreken allemaal heel goed en snel Engels. Daardoor is het moeilijk om hen te begrijpen, en ik had het gevoel dat ik maar een of twee keer zou stoppen om dingen te vragen die ik niet begreep. Daarom is het lastig om aan gesprekken deel te nemen, en soms praten ze onderling Engels.
Toch moet je zelfverzekerd zijn, als eerste op anderen afstappen en actief vragen stellen en praten. Als studiemethoden raad ik aan Engelse boeken te lezen, Amerikaanse tv-programma's te kijken en naar popmuziek te luisteren. Studeer wanneer je maar tijd hebt.
- Accommodatie
Ten eerste raad ik een onderste stapelbed aan. Omdat ik in een kamer met meerdere personen verbleef, was het een beetje ongemakkelijk. De accommodatie was, misschien omdat die in Vietnam ligt, niet erg schoon. Je kunt met meer ongemak en onhygiënische omstandigheden te maken krijgen dan je verwacht. Ook als je het niet prettig vindt, moet je je kunnen aanpassen.
- Maaltijden
Het eten is lekker. Natuurlijk kun je het beu worden als je het elke dag eet, maar persoonlijk vond ik het prettig dat de maaltijden werden verzorgd. Eet de maaltijden die bij de accommodatie worden aangeboden en ga af en toe naar buiten om lokaal Vietnamees eten of iets anders te kopen waar je zin in hebt.
- Inpaklijst
Ik raad aan comfortabele kleding mee te nemen, zoals losse broeken en comfortabele oversized T-shirts. Ik had veel mooie kleren meegenomen, maar ze zaten niet lekker. Daarom droeg ik ze niet vaak en vond ik het vervelend dat ik geen comfortabele kleding had. Ik had ook veel mooie spullen meegenomen, maar het is beter om goedkope en comfortabele dingen mee te nemen die geschikt zijn voor Vietnam. Mooie spullen gaan snel kapot en zijn niet geschikt voor Vietnam. Neem een paraplu en schoenen zoals slippers of sneakers mee. Neem ook medicijnen mee.
# Mijn TIPS voor reizen in Vietnam
Vlak bij Hanoi liggen Halong Bay, Ninh Binh en Sapa. Plaatsen waar je naartoe kunt vliegen zijn Hoi An en Da Nang. Voor Halong Bay raad ik een tweedaagse trip met één overnachting aan, waarbij je op een cruiseschip slaapt.
Ik ben via een lokaal reisbureau naar Halong Bay gegaan. Het bureau dat ik koos biedt pakketreisjes in Hanoi aan en wordt vaak gebruikt door vrienden die in accommodaties van lokale instellingen verblijven. Als je boekt, regelt het bureau alles. Omdat je in Halong Bay een cruise maakt, zijn pakketreizen beter dan zelfstandig reizen. In Halong Bay maak je een cruise, ga je naar stranden, eet je maaltijden aan boord en bezoek je verschillende eilanden.
Ik ben niet naar Ninh Binh geweest en raad aan om zelfstandig naar Sapa te reizen. Sapa is een dorp in de hooglanden waar etnische minderheden wonen. Je moet er met een slaapbus zes uur naartoe reizen. Vrienden die via reisbureaus gingen, vertelden dat de trektocht erg zwaar was. Daarom raad ik pakketreizen niet aan. Ik raad aan om zelf een slaapbus en accommodatie te boeken en zelfstandig te gaan.
Ik raad ook aan om comfortabele sneakers mee te nemen. In Sapa bezocht ik Lao Chai, de berg Ham Rong en het plein van Sapa. Op de tweede dag ging ik naar het dorp Cat Cat en zag ik een waterval. Ook als je zelfstandig reist, zul je veel lopen, dus neem zeker comfortabele sneakers mee.
Ik bezocht ook het populaire Da Nang en Hoi An met het vliegtuig. De lantaarns in Hoi An zijn mooi en het stadje is sfeervol en romantisch ingericht. Da Nang is beroemd om My Khe Beach. Ik raad ook de Han-markt, de kathedraal van Da Nang en het pretpark Asia Park aan.
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
Het was een nieuwe ervaring. Ik verbleef op een gedeelde kamer en kwam naar een arm, onderontwikkeld land als Vietnam. Dat was ongemakkelijk, maar ik maakte voor het eerst ongemak mee en besefte hoeveel last ik van zulke dingen had.
Leren★★★★★
Ik had veel tijd om over mezelf na te denken.
Omgeving★☆☆☆☆
De omgeving is minder hygiënisch dan in Korea en kan vies en oncomfortabel zijn.
Veiligheid★★★★☆
Het was veilig.
Vrije tijd★★★☆☆
Ik kon ook van mijn vrije tijd genieten.
Als je twijfelt of je een gapyearproject wilt doen, hoop ik dat je ervoor kiest. Natuurlijk zijn er ook ongemakkelijke en moeilijke momenten,maar dat komt doordat er zoveel te leren en te beleven valt. Wonen in een andere omgeving heeft me anders leren denken, en door met andere mensen samen te zijn, kwam ik met allerlei ideeën in aanraking.
Warme liefde opladen met kinderen in Hanoi, Vietnam Choi Ji-hye — deelnemer aan een gapyearprogramma (25, student) / gapyear van 6 weken |
Bij Korea Gap Year bereiden ze je heel goed voor voordat je vertrekt,
Hallo. Ik ben de 25-jarige Choi Ji-hye en studeer momenteel Voeding en Diëtetiek aan de universiteit. Eerst ging ik als uitwisselingsstudent naar de VS. Toen ik op zoek was naar een roadtrip dwars door het land om nog wat meer te reizen voordat ik naar huis ging, ontdekte ik bij toeval Gap Year. Er waren veel projecten bij Gap Year en tijdens een adviesgesprek werd me een project aanbevolen, waarvoor ik koos.
Voordat ik vertrok, las ik al het materiaal dat Gap Year me had toegestuurd en kocht ik zelfs boeken over Vietnam. Ik denk dus dat ik de nodige voorbereidingen heb getroffen.Korea Gap Year bereidt je heel goed voor op je vertrek en geeft je een checklist om je zorgen weg te nemen. Ik denk dus dat het genoeg is om die te volgen.
* Omdat Choi Ji-hye graag een grote verandering wilde doormaken, kreeg ze dagelijks een op haar afgestemde persoonlijke opdracht om één-op-één stil te staan bij zichzelf en over zichzelf na te denken. Ook kreeg ze een Gap Year-notitieboek om te reflecteren en plannen te maken.
# Ik wilde mezelf beter leren kennen.
Met dit gapyearprojectwilde ik mijn loopbaan en dromen leren kennen: wat voor werk ik later zou moeten doen om in mijn levensonderhoud te voorzien.Enwilde ik meer over mezelf leren.Ik was niet gelukkig en dacht vaak na over waarom we zouden moeten leven en hoe we zouden moeten leven.
Ik maakte me altijd zorgen en was angstig, had weinig vertrouwen in mezelf en voelde me over alles onzeker. Ik wilde zeker zijn van mijn keuzes en deed mijn best, maar toch ging er nooit iets goed. Ik had geen zelfvertrouwen. Daaromdacht ik dat het goed zou zijn om meer zelfvertrouwen te krijgen, mijn zorgen en angst te verminderen en mijn dromen, levensdoelen, levensrichting en geluk te vinden.
# Een dag in Vietnam
Het programma van het lokale project is heel goed georganiseerd.We komen op woensdag aan. Donderdag krijgen we een introductie over de accommodatie en praktische zaken en leren we Vietnamees. Vrijdag gaan we naar onze werkplek. Op zaterdag maken we tijdens een stadstour kennis met Vietnam.
Onze dagelijkse routine is als volgt: om 8.00 uur vertrekken we bij de accommodatie, nemen we de bus en komen we om 9.00 uur aan bij de kleuterschool. Van 9.00 tot 11.00 uur geven we twee lessen. Daarna is het lunchtijd, van 11.00 tot 14.30 uur. Van 14.30 tot 16.30 uur geven we nog twee lessen. Tussen 17.30 en 18.00 uur zijn we weer terug bij de accommodatie.We eten, rusten uit of doen thuis klusjes, en soms gaan we eropuit om met vrienden af te spreken.
Omdat we op vrijdag ook niet werken, gaan we vaak op vrijdag, zaterdag en zondag op reis.
# Wat ik over mezelf leerde door opdrachten te doen en op mijn blog te schrijven.
Wat ik van het gapyearproject heb geleerd, is dat ik mezelf beter leerde begrijpen door opdrachten te doen en blogberichten te schrijven.Het lijkt misschien onbeduidend, maar door mijn gedachten op te schrijven en te ordenen, leerde ik mezelf geleidelijk beter kennen: wat ik leuk vind, waar ik me ongemakkelijk bij voel en waar ik mee worstel.
Er was een reden voor alles waar ik mee worstelde.
Ook besefte ik, nadat ik lange tijd in Vietnam had gewoond en naar de Vietnamezen had gekeken, dat ik me geen zorgen hoefde te maken over mijn uiterlijk en mezelf niet met anderen hoefde te vergelijken.Ik had veel vooroordelen, maar beetje bij beetje kon ik die dingen vanuit een ander perspectief bekijken.
Ook was er op de lokale kleuterschool waar ik werkte een klas speciaal voor kinderen met cerebrale parese. Revalidatie kan hen niet helemaal genezen, maar elk kind heeft een eigen leerkracht die massages geeft en goed voor het kind zorgt.
In die klas werd altijd veel gelachen.Tijdens de projectactiviteiten dacht ik: ‘Er wordt van deze kinderen gehouden!’
Hoewel ze met moeilijkheden te maken hadden, was het klaslokaal altijd levendig en vrolijk. Het was gevuld met vriendjes met dezelfde beperkingen en met leerkrachten. Toen ik dat zag, besefte ik dat geluk niet iets onbereikbaars is.Ik dacht: zolang je lacht, bij fijne mensen bent en op elkaar steunt, komt alles goed!
Iedereen die aan een gapyearprogramma deelnam, had eigen doelen, dus we hadden veel gemeenschappelijke gespreksonderwerpen.
Van de mensen met wie ik aan het gapyearproject werkte, herinner ik me vooral de Koreanen: Eunju unnie, Gyeongran unnie, Jiwon, Yulli, Gayoung en Junghun. Ze hadden allemaal via het Koreaanse gapyearprogramma deelgenomen enIedereen die aan een gapyearprogramma deelnam, had eigen doelen, dus we hadden veel gemeenschappelijke gespreksonderwerpen.
We bleven de hele nacht op om te praten. Sommige vrienden werkten samen, dus praatten we ook tijdens de lunch, en ik praatte veel met mijn kamergenoot. Ik vond het fijn om over van alles te praten en onze diepste gedachten met elkaar te delen.
Ik ben niet iemand die met anderen over mijn zorgen praat.Ik was bang om mijn diepste gedachten te delen en durfde niet op anderen te steunen. Maar omdat het mensen waren die ik net had leren kennen, kon ik het onderwerp toch aansnijden en erover praten.Ik kon eerlijk zijn.
Door deze situaties besefte ik dat ik erg op mijn hoede ben en mezelf graag verberg.Toen ik over mijn zorgen praatte, voelde ik me bovendien dichter bij die mensen en kon ik nieuwe perspectieven aannemen.
Ik kreeg meer zelfvertrouwen en mijn zorgen en angst namen af.
Als ik mezelf van voor en na deelname aan het gapyearproject vergelijk, is zes weken niet lang en is er misschien niet veel veranderd.Toch kreeg ik meer zelfvertrouwen en namen mijn zorgen en angst af.
Ik had altijd veel gedachten en zorgen. Maar na het tussenjaar voelt mijn hoofd wat lichter en helderder. Ik ben iets minder besluiteloos geworden en ben gestopt met alleen anderen naar de zin te willen maken.Vroeger probeerde ik me vanwege de blik van anderen te gedragen zoals zij wilden en er leuk uit te zien, maar die instelling is minder geworden.
Mijn perspectieven en gedachten zijn veranderd en ik besefte dat succes niet bepaalt of je gelukkig bent. Ik had allerlei vaste ideeën, maar heb er verschillende perspectieven bij gekregen.Ik besefte dat ik niet aan slechts één ding hoef vast te houden, en ik wil vaker een tussenjaar nemen en in de toekomstIk voelde dat ik meer over mezelf wil weten en gelukkiger wil worden.
# Voor toekomstige deelnemers
De omstandigheden in Vietnam zijn niet overal even comfortabel, dus misschien zul je verrast zijn of je ongemakkelijk voelen. Omdat bovendien meerdere mensen de accommodatie delen,kan dat ongemakkelijk zijn, maar ik hoop dat je je aan die omstandigheden goed kunt aanpassen.
Ook,Als je twijfelt of je aan het tussenjaarproject wilt deelnemen, hoop ik dat je ervoor kiest.Natuurlijk zijn er ongemakkelijke en moeilijke kanten.Maar daardoor valt er ook zoveel te leren en te beleven.Door in een andere omgeving te wonen, ben ik anders gaan denken, en door met andere mensen samen te zijn, kreeg ik allerlei verschillende gedachten.
Tot slot: tijdens je tussenjaar heb je doelen, maar ik hoop dat je niet alleen daarop gericht bent, maar ook tijd met anderen doorbrengt en daarvan geniet.
# Mijn TIPS voor een tussenjaar
- Taal
De taal is eigenlijk een grote zorg. De buitenlanders daar spreken allemaal heel goed en snel Engels. Daardoor is het moeilijk om hen te begrijpen, en ik had het gevoel dat ik maar een of twee keer zou stoppen om dingen te vragen die ik niet begreep. Daarom is het lastig om aan gesprekken deel te nemen, en soms praten ze onderling Engels.
Toch moet je zelfverzekerd zijn, als eerste op anderen afstappen en actief vragen stellen en praten. Als studiemethoden raad ik aan Engelse boeken te lezen, Amerikaanse tv-programma's te kijken en naar popmuziek te luisteren. Studeer wanneer je maar tijd hebt.
- Accommodatie
Ten eerste raad ik een onderste stapelbed aan. Omdat ik in een kamer met meerdere personen verbleef, was het een beetje ongemakkelijk. De accommodatie was, misschien omdat die in Vietnam ligt, niet erg schoon. Je kunt met meer ongemak en onhygiënische omstandigheden te maken krijgen dan je verwacht. Ook als je het niet prettig vindt, moet je je kunnen aanpassen.
- Maaltijden
Het eten is lekker. Natuurlijk kun je het beu worden als je het elke dag eet, maar persoonlijk vond ik het prettig dat de maaltijden werden verzorgd. Eet de maaltijden die bij de accommodatie worden aangeboden en ga af en toe naar buiten om lokaal Vietnamees eten of iets anders te kopen waar je zin in hebt.
- Inpaklijst
Ik raad aan comfortabele kleding mee te nemen, zoals losse broeken en comfortabele oversized T-shirts. Ik had veel mooie kleren meegenomen, maar ze zaten niet lekker. Daarom droeg ik ze niet vaak en vond ik het vervelend dat ik geen comfortabele kleding had. Ik had ook veel mooie spullen meegenomen, maar het is beter om goedkope en comfortabele dingen mee te nemen die geschikt zijn voor Vietnam. Mooie spullen gaan snel kapot en zijn niet geschikt voor Vietnam. Neem een paraplu en schoenen zoals slippers of sneakers mee. Neem ook medicijnen mee.
# Mijn TIPS voor reizen in Vietnam
Vlak bij Hanoi liggen Halong Bay, Ninh Binh en Sapa. Plaatsen waar je naartoe kunt vliegen zijn Hoi An en Da Nang. Voor Halong Bay raad ik een tweedaagse trip met één overnachting aan, waarbij je op een cruiseschip slaapt.
Ik ben via een lokaal reisbureau naar Halong Bay gegaan. Het bureau dat ik koos biedt pakketreisjes in Hanoi aan en wordt vaak gebruikt door vrienden die in accommodaties van lokale instellingen verblijven. Als je boekt, regelt het bureau alles. Omdat je in Halong Bay een cruise maakt, zijn pakketreizen beter dan zelfstandig reizen. In Halong Bay maak je een cruise, ga je naar stranden, eet je maaltijden aan boord en bezoek je verschillende eilanden.
Ik ben niet naar Ninh Binh geweest en raad aan om zelfstandig naar Sapa te reizen. Sapa is een dorp in de hooglanden waar etnische minderheden wonen. Je moet er met een slaapbus zes uur naartoe reizen. Vrienden die via reisbureaus gingen, vertelden dat de trektocht erg zwaar was. Daarom raad ik pakketreizen niet aan. Ik raad aan om zelf een slaapbus en accommodatie te boeken en zelfstandig te gaan.
Ik raad ook aan om comfortabele sneakers mee te nemen. In Sapa bezocht ik Lao Chai, de berg Ham Rong en het plein van Sapa. Op de tweede dag ging ik naar het dorp Cat Cat en zag ik een waterval. Ook als je zelfstandig reist, zul je veel lopen, dus neem zeker comfortabele sneakers mee.
Ik bezocht ook het populaire Da Nang en Hoi An met het vliegtuig. De lantaarns in Hoi An zijn mooi en het stadje is sfeervol en romantisch ingericht. Da Nang is beroemd om My Khe Beach. Ik raad ook de Han-markt, de kathedraal van Da Nang en het pretpark Asia Park aan.
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
Het was een nieuwe ervaring. Ik verbleef op een gedeelde kamer en kwam naar een arm, onderontwikkeld land als Vietnam. Dat was ongemakkelijk, maar ik maakte voor het eerst ongemak mee en besefte hoeveel last ik van zulke dingen had.
Leren★★★★★
Ik had veel tijd om over mezelf na te denken.
Omgeving★☆☆☆☆
De omgeving is minder hygiënisch dan in Korea en kan vies en oncomfortabel zijn.
Veiligheid★★★★☆
Het was veilig.
Vrije tijd★★★☆☆
Ik kon ook van mijn vrije tijd genieten.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
