Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Van ongemotiveerd naar proactief #Een duikbrevet behaald #Geluk; voelde me als een nieuw mens
Ik wilde iets nieuws leren. Dus schreef ik me in bij een duikschool die door Koreanen werd gerund. Omdat ik dacht dat ik Engels niet goed zou begrijpen. Mijn oren deden een beetje pijn, maar het was absoluut een geweldige ervaring. Ik was vroeger iemand zonder veel passie, maar Cebu leek me een compleet nieuwe persoonlijkheid te geven. Gapyearadvies Maak je geen zorgen meer over Engels! Leer Engels terwijl je plezier maakt in Cebu! 12 weken Laad je op met de warme liefde van kinderen in Hanoi, Vietnam! 8 weken Kim Yoon-jung, gapyearreiziger met haar gezin (26, kantoormedewerker) / in totaal 20 weken op gapyear |
# Heb ik me ooit in mijn leven zo vrij en gelukkig gevoeld?
Laat op de avond, nadat ik klaar ben met werken, ga ik naar een leeg café en open ik voor het eerst in lange tijd mijn laptop. Dan blader ik door de foto's in de galerij op mijn telefoon en haal ik herinneringen op.
Ik zie de gezichten van de mensen die me vorig jaar het gelukkigst hebben gemaakt.‘Cebu’ en ‘Hanoi’Had ik ooit gedacht dat die twee steden me zo zouden veranderen?Uit angst dat ze zouden worden verwijderd, durfde ik ze niet te verplaatsen. De foto's zijn zorgvuldig opgeslagen in mijn galerij; terwijl ik eraan denk, begin ik terug te blikken op de afgelopen vijf maanden.
* Voor mevrouw Kim Yoon-jung, die een sterke behoefte had om zichzelf te veranderen, werden dagelijks persoonlijke opdrachten op maat aangeboden die verband hielden met verandering en zelfreflectie. Ook kreeg ze een gapyear-notitieboek voor zelfreflectie en planning.
# Mijn eerste kennismaking met het gapyear
In die tijd had ik dringend behoefte aan een objectieve kijk op mezelf.Ik vroeg me af waar ik goed in was en of dit wel de juiste keuze was. Ik ervoer stress op mijn werk en was teleurgesteld in mijn relaties.Toen hoorde ik via een kennis voor het eerst over het gapyear.
Ik herinner me nog goed hoe ik voor het eerst op de deur klopte. Ik wist bijna niets en had drie gesprekken met de consultant. Die gesprekken voelden zowel voldoende als onvoldoende om te beslissen over mijn toekomst, die zou veranderen zodra ik ontslag nam bij mijn bedrijf. Tijdens de gesprekken gaf de consultant me echter vertrouwen wanneer ik me onzeker voelde.
In het begin twijfelde ik, maar wat kon ik anders doen? Ik zei dat het goed was. Toch bleef ik me afvragen of dit wel de juiste keuze was terwijl ik het materiaal van het gapyear bekeek, de basisgrammatica bestudeerde en kleren in mijn handbagage pakte.Normaal gesproken volgde ik geen instructies op, maar dit was de eerste keer dat ik me zo haastig en op zo'n grote schaal voorbereidde.
# In het begin is alles onbekend
Ik herinner me nog hoe vochtig het was toen ik uit het vliegtuig stapte. Ik kwam laat aan bij mijn accommodatie en werd de volgende dag wakker met hetzelfde benauwde en angstige gevoel als het vochtige weer. Toen nam een Taiwanese huisgenoot me, samen met een paar van haar andere vrienden, mee naar een bekend restaurant waar we een prachtige zonsondergang konden zien.
Terwijl ik naar de ondergaande zon keek, werd ik verliefd op de schoonheid van de Filipijnen. Vanaf dat moment vond ik alles leuk.Alle vrienden begroetten me en de docenten waren erg aardig. Een fijne huisgenoot hebben hielp ook. Ikvolgde beginnerslessen omdat ik geen Engels kende, maar de docenten, onder wie mijn begeleidende docent,gaven me niet op en maakten me enthousiast voor de Engelse lessen.
Vrienden maken was niet moeilijk. Daar ontdekte ik voor het eerst hoe leuk Vietnamezen zijn. Ze mochten me erg graag en gingen zelfs met me eilandhoppen. Daar, zonder moe te worden,wilde ik iets nieuws leren.Dus schreef ik me in bij een duikschool die door Koreanen werd gerund. Ik dacht dat ik Engels misschien niet goed zou begrijpen.
Mijn oren deden een beetje pijn, maar het was absoluut een geweldige ervaring.Ik was iemand die echt weinig passie had, maar Cebu leek me een compleet nieuwe persoonlijkheid te geven.Ik raakte geïnteresseerd in studeren. Hoewel ik niet goed was in schrijven, studeerde ik behoorlijk ijverig conversatie en grammatica.Toen ik zag dat mijn resultaten op de maandelijkse voortgangstoets steeds beter werden, besefte ik dat ik echt vooruitgang boekte. Ik bracht drie maanden door op de Filipijnen en deed allerlei ervaringen op.
# Vietnam. Een onbekende wereld
Op de dag van mijn afstuderen organiseerde de taalschool in Cebu een sportdag. Het was echt bitterzoet, maar het voelde als een perfect einde. Met dat vertrouwen stevig in mijn hart vertrok ik naar Vietnam. Sommige vrienden waren al eerder vertrokken, maar ik miste de vrienden die waren achtergebleven nu al.
Het weer in Vietnam was niet zo heel anders dan op de Filipijnen. Maar als het regende, kwam het met bakken uit de lucht, wat me meer dan eens verraste. Toen ik bij mijn accommodatie aankwam, voelde ik mijn opgebouwde zelfvertrouwen verdwijnen.
Behalve het personeel en één Koreaanse jongen was iedereen buitenlands en sprak iedereen heel snel Engels. Een gesprek voeren was bijna onmogelijk. Natuurlijk konden we praten, maar anders dan op de Filipijnen kwamen lange gesprekken niet van de grond en was ik druk bezig alles te begrijpen. In het begin was ik helemaal van mijn stuk, maarToen ik eenmaal aan het werk ging, kreeg ik echt de kans om te praten met de vrienden die naar dezelfde kleuterschool gingen. Ze waren aardig en gezellig.
Maar er bleef een groter probleem over.Eerlijk gezegd hield ik niet echt van kinderen.Maar het werk dat ik moest doen, was voor kinderen zorgen.Dus stond ik voor het eerst zonder enige bescherming tegenover de kinderen, en ik was geschokt.De kinderen waren echt net engeltjes en glimlachten altijd.
Vanaf de tweede dag moest ik de les leiden en wilde ik een goede indruk maken op die kinderen. Daarom downloadde ik de Engelse versie van het populaire Koreaanse ‘Baby Shark’ en oefende ik ermee. De reactie was overweldigend. Je zou kunnen zeggen dat ze ernaar luisterden gedurende de twee maanden dat ik er werkte.De kinderen deden me na, glimlachten en lieten zien dat ze me aardig vonden.Ik had nog nooit zoveel liefde ontvangen en kon er niet aan wennen, maar het voelde niet verkeerd; het was juist fijn.
Behalve één keer, toen ik ziek was en niet kon gaan, ging ik elke dag bij de kinderen langs. Het was een ontzettend fijne ervaring.En er was nog zo’n ervaring: ik ontmoette opnieuw een Vietnamese kamergenoot die ik op de Filipijnen had leren kennen.
Ik was toen behoorlijk ziek en nog niet helemaal hersteld toen ik in het vliegtuig stapte. Maar zodra ik die vriend zag, begonnen mijn klachten te verdwijnen! Hij zei: ‘Waarom ben je zoveel afgevallen?’ en nam me achter op zijn motor mee om iets lekkers te eten. Elke dag verbleven we ergens anders en reden we overal naartoe.
Het was echt een unieke ervaring en werd een herinnering die ik nooit zal vergeten.Ik vond dat ik ontzettend veel geluk had dat ik alleen maar zulke aardige mensen ontmoette.
Ik heb geen spijt van mijn tussenjaar. Ik merk echt dat ik anders ben dan vroeger.Alle contacten die ik tijdens deze reis heb opgedaan, toonden onvoorwaardelijke liefde aan mij, iemand die onhandig was en overal bang voor was.
Als je in het leven een kans krijgt, aarzel dan niet en grijp die met beide handen aan.
Dan zul je een onvergetelijke ervaring opdoen.
# Na het tussenjaar
1.Ik was iemand die zichzelf niet erg mocht.
Ik was nooit tevreden met mijn beslissingen of met de dingen die ik deed.Maar dankzij de onvoorwaardelijke liefde die de kleuters in Vietnam mij gaven,voelde ik me heel geliefd en was ik trots op mezelf.
2.Ik had weinig zelfvertrouwen en was zelfs bang om nieuwe dingen te leren.
Maar al snel nadat ik op de Filipijnen was aangekomen, kreeg ik zin om iets nieuws te leren.Ik was erg verbaasd over mezelf. Ik schreef me meteen in bij een school met een Koreaanse instructeur om mijn duikbrevet te halen, en dat is me gelukt!!! Het gevoel van voldoening was toen echt niet te beschrijven.
Ik kreeg vanzelf zin om alles aan te pakken en werd nergens meer bang voor.
3.Vroeger was ik erg bang om mensen te ontmoeten en praatte ik niet veel over mezelf.
Maar ik kreeg zoveel liefde van ontzettend aardige docenten, vrienden uit andere landen en de kinderen, dat ik voelde dat ik die liefde verdiende.Nu neem ik zelf het initiatief om vrienden aan te spreken, kan ik goed naar hun verhalen luisteren en geef ik advies als dat nodig is.
Voor toekomstige deelnemers
Voordat je begint, heb je misschien vaak zinnen gehoord als ‘Wees niet bang’ of ‘Wees niet zenuwachtig’, maarik hoop echt dat je niet bang zult zijn.Zelf maakte ik me in het begin voor 90% zorgen, maar toen ik eenmaal aankwam, merkte ik dat die zorgen nergens voor nodig waren.Nu denk ik alleen nog maar aan teruggaan en het beter doen.
Ik kreeg meer zelfvertrouwen en zei zelfs tegen een oudere deelneemster die naar Thailand ging dat ze vooral niet bang moest zijn; later bedankte ze me. En pas op dat je geen dengue krijgt!!! Zorg dat je altijd insectenwerend middel bij je hebt.
Het is ook fijn om de opdrachten voor het tussenjaar netjes af te ronden!
Ik vind het jammer dat ik ze niet goed heb kunnen doen.
Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
- Taal
Ik kende bijna geen Engels, dus besloot ik op zijn minst de basisgrammatica en zinsconstructies te leren. Ik kocht een boek met Engelse gesprekszinnen en downloadde ‘Zelfstudie – Basisgrammatica Engels’ van docent Heo Jun-seok van EBS. Dat bestudeerde ik voordat ik vertrok en na aankomst op Cebu bleef ik leren met video's. Zinsconstructies zijn zelfs in alledaagse gesprekken heel belangrijk, dus het is handig om minstens één boek mee te nemen.
- Accommodatie
Waar je ook verblijft, probeer geen overlast te veroorzaken. Omdat je de ruimte deelt, zullen je kamergenoten zich ongemakkelijk voelen of misschien van kamer wisselen als je 's avonds laat thuiskomt, lawaai maakt of de accommodatie niet netjes houdt. Of je nu in een hotel of een slaapzaal verblijft: houd je aan de regels!
- Maaltijden
Het eten dat werd aangeboden was niet slecht en er waren veel Koreaanse supermarkten en restaurants, maar die waren duurder dan in Korea. Het is dus handig om wat eenvoudige ingrediënten mee te nemen, zoals gochujang of gim (zeewier). Ik nam gochujang met rundvlees mee en liet het mijn buitenlandse vrienden proeven. Ook at ik het als ik Koreaans eten miste. Of neem kleine bekertjes Buldak-noedels mee om samen met vrienden uit te proberen; dat was ook leuk.
- Wat je moet meenemen
Neem om te beginnen genoeg Amerikaanse dollars mee. Ik wisselde al mijn dollars om op de Filipijnen en kwam daardoor in Vietnam in de problemen. Doe niet zoals ik: bewaar wat dollars voor gebruik in Vietnam. Ook moest ik tijdens mijn overstap in Manilla dringend geld wisselen, maar op Noi Bai Airport in Hanoi is dat veel goedkoper. Zowel op Cebu als in Hanoi zijn er veel wisselkantoren, dus neem genoeg dollars mee. Er zijn natuurlijk veel geldautomaten, maar de kosten zijn hoog. Bovendien merkte ik dat je op sommige toeristische plekken in Hanoi met dollars kon betalen.
Zonnebrandcrème meenemen is handig, maar de lokale zonnebrandcrèmes zijn speciaal afgestemd op het klimaat, dus je kunt ze daar beter kopen. Hetzelfde geldt voor shampoo en douchegel. Er zijn meestal winkels in de buurt, dus je kunt daar alles kopen wat je nodig hebt. Een creditcard is handig als je snel geld moet opnemen. Ik had zelf een Citi-kaart met een betaalpasfunctie bij me en gebruikte in Hanoi vaak de geldautomaten van Citi.
Je kunt beter geen zware spiegelreflexcamera meenemen. Als je met vrienden reist, weet je nooit wat er kan gebeuren. Maak daarom veel foto's met een lichte telefoon in plaats van met een zware camera. Een instantcamera is wel leuk om bij je te hebben. In Hanoi had een vriend er een mee en maakten we veel foto's, die we afdrukten en in een album plakten. Dat zijn mooie herinneringen geworden.
Je hoeft niet veel schoenen mee te nemen: sneakers, slippers (of teenslippers) en sandalen zijn genoeg. Teenslippers kun je daar kopen; te veel meenemen maakt je bagage alleen maar zwaarder. Het is ook een goed idee om kleding mee te nemen die je een seizoen kunt dragen en vóór je terugkeer naar Korea kunt weggooien.
Dit vind ik nog steeds jammer: ik wilde de aardige mensen die ik had ontmoet veel Koreaanse souvenirs geven, maar had op het vliegveld in alle haast alleen een paar sleutelhangers met teddyberen in hanbok kunnen kopen. Daar had ik echt spijt van.
Sluit absoluut een reisverzekering af!!!!★★★★★ Ik sloot zonder er veel over na te denken een reisverzekering af. Toen ik in Hanoi dengue kreeg, moest ik ongeveer drie keer naar de polikliniek en kreeg ik alle kosten in Korea vergoed. Je kunt ook dekking voor vluchtvertragingen of je telefoon toevoegen.
Neem ook zeker medicijnen mee!! Koreaanse medicijnen werken voor Koreanen het best. Denk aan Tylenol, middelen tegen diarree en maagklachten, maagmedicatie, wondzalf zoals Madecassol of Fucidin, pleisters en pijnstillende pleisters.
Mijn reistips
Ik raad je zeker aan om Boracay op de Filipijnen en Da Nang en Hoi An in Vietnam te bezoeken.
Boracay is prachtig, maar de reis ernaartoe is zwaar. Ik hoop dat jij een betere route vindt dan ik. In Vietnam ging ik eerst naar Hoi An en daarna naar Da Nang, hoewel de meeste mensen de omgekeerde volgorde nemen. Ik raad aan om eerst naar Hoi An te gaan. Hoi An was leuker en had meer bezienswaardigheden en lekker eten.
Of je nu naar de Filipijnen of Vietnam gaat, verblijf in een hotel met een zwembad. Dat is goedkoper dan in Korea, dus maak je geen zorgen. Wanneer je in Da Nang aankomt, raad ik je bovendien aan via je hotel een motor te huren en naar Ba Na Hills te gaan. Het is duur, maar je kunt er een bijzonder pretpark in de bergen bezoeken en een zeer lange kabelbaan nemen.
Als je wilt gaan trekken, raad ik Sapa aan. Ik ging met buitenlandse vrienden: ik sliep voor het eerst in een slaaptrein, verbleef in traditionele huizen en genoot van heerlijk eten en bier terwijl ik het prachtige natuurschoon bewonderde. Ik houd normaal gesproken niet van wandelen, maar met een makkelijke route is het goed te doen, dus ik raad het aan.
Wat eten betreft moet je in Vietnam zeker Cong Caphe (een café), bun cha, pho en banh mi proberen!!! Eet ze zeker. Zowel qua prijs als kwaliteit is het verschil met Korea enorm. Ik ging vaak alleen op verschillende plekken pho eten; restaurants waar alleen de lokale bevolking kwam, waren bijzonder en het eten was heerlijk.
Voor bun cha raad ik ‘Bun Cha Dak Kim’ aan, vlak bij de plek die president Obama bezocht, in plaats van dat beroemde restaurant. Bun bo nam bo is ook erg lekker. Ook heb ik op de Filipijnen erg genoten van het Thaise restaurant vlak bij mijn accommodatie. Er zijn daar ook veel Koreaanse restaurants in de buurt, dus het is geen slecht idee om er eentje te proberen.
En breng zeker een bezoek aan het restaurant ‘Lantau’! Ik raad aan rond zonsondergang te gaan. Nog een tip: op de derde verdieping van Ayala Mall, een van de beroemde warenhuizen van Cebu, verkopen ze bananenchips. Het merk dat ik daar probeerde was het lekkerste dat ik ooit heb gegeten.
Er is ook een klein winkeltje waar parfum wordt gemaakt en verkocht. Daar vond ik mijn favoriete geur voor het leven. Ik ben de naam vergeten, maar ga naar binnen als je een klein parfumwinkeltje ziet. De prijzen zijn heel laag en de parfums zijn leuk om cadeau te geven.
Als je, net als ik, aan twee projecten achter elkaar deelneemt, is een hotel naast Ayala Mall in Cebu ook een goed idee. Als je daarnaast een slaapzaal bij de taalschool aanvraagt, is dat doorgaans wat duurder dan de normale prijs. Een hotel is dus voordeliger.
Ik verbleef er drie dagen. In die tijd ging ik winkelen in het warenhuis, kocht ik souvenirs voor kennissen en bracht ik wat tijd alleen door. Het was een heel fijne ervaring.Vlak naast de taalschool in Cebu zit een massagesalon die korting geeft, dus ga er zeker heen.
- Begeleiding bij een tussenjaar — lees meer
- Taalstudieproject in Cebu — lees meer
- Project voor vroegschoolse educatie in Vietnam — lees meer
Ik wilde iets nieuws leren. Dus schreef ik me in bij een duikschool die door Koreanen werd gerund. Omdat ik dacht dat ik Engels niet goed zou begrijpen. Mijn oren deden een beetje pijn, maar het was absoluut een geweldige ervaring. Ik was vroeger iemand zonder veel passie, maar Cebu leek me een compleet nieuwe persoonlijkheid te geven. Gapyearadvies Maak je geen zorgen meer over Engels! Leer Engels terwijl je plezier maakt in Cebu! 12 weken Laad je op met de warme liefde van kinderen in Hanoi, Vietnam! 8 weken Kim Yoon-jung, gapyearreiziger met haar gezin (26, kantoormedewerker) / in totaal 20 weken op gapyear |
# Heb ik me ooit in mijn leven zo vrij en gelukkig gevoeld?
Laat op de avond, nadat ik klaar ben met werken, ga ik naar een leeg café en open ik voor het eerst in lange tijd mijn laptop. Dan blader ik door de foto's in de galerij op mijn telefoon en haal ik herinneringen op.
Ik zie de gezichten van de mensen die me vorig jaar het gelukkigst hebben gemaakt.‘Cebu’ en ‘Hanoi’Had ik ooit gedacht dat die twee steden me zo zouden veranderen?Uit angst dat ze zouden worden verwijderd, durfde ik ze niet te verplaatsen. De foto's zijn zorgvuldig opgeslagen in mijn galerij; terwijl ik eraan denk, begin ik terug te blikken op de afgelopen vijf maanden.
* Voor mevrouw Kim Yoon-jung, die een sterke behoefte had om zichzelf te veranderen, werden dagelijks persoonlijke opdrachten op maat aangeboden die verband hielden met verandering en zelfreflectie. Ook kreeg ze een gapyear-notitieboek voor zelfreflectie en planning.
# Mijn eerste kennismaking met het gapyear
In die tijd had ik dringend behoefte aan een objectieve kijk op mezelf.Ik vroeg me af waar ik goed in was en of dit wel de juiste keuze was. Ik ervoer stress op mijn werk en was teleurgesteld in mijn relaties.Toen hoorde ik via een kennis voor het eerst over het gapyear.
Ik herinner me nog goed hoe ik voor het eerst op de deur klopte. Ik wist bijna niets en had drie gesprekken met de consultant. Die gesprekken voelden zowel voldoende als onvoldoende om te beslissen over mijn toekomst, die zou veranderen zodra ik ontslag nam bij mijn bedrijf. Tijdens de gesprekken gaf de consultant me echter vertrouwen wanneer ik me onzeker voelde.
In het begin twijfelde ik, maar wat kon ik anders doen? Ik zei dat het goed was. Toch bleef ik me afvragen of dit wel de juiste keuze was terwijl ik het materiaal van het gapyear bekeek, de basisgrammatica bestudeerde en kleren in mijn handbagage pakte.Normaal gesproken volgde ik geen instructies op, maar dit was de eerste keer dat ik me zo haastig en op zo'n grote schaal voorbereidde.
# In het begin is alles onbekend
Ik herinner me nog hoe vochtig het was toen ik uit het vliegtuig stapte. Ik kwam laat aan bij mijn accommodatie en werd de volgende dag wakker met hetzelfde benauwde en angstige gevoel als het vochtige weer. Toen nam een Taiwanese huisgenoot me, samen met een paar van haar andere vrienden, mee naar een bekend restaurant waar we een prachtige zonsondergang konden zien.
Terwijl ik naar de ondergaande zon keek, werd ik verliefd op de schoonheid van de Filipijnen. Vanaf dat moment vond ik alles leuk.Alle vrienden begroetten me en de docenten waren erg aardig. Een fijne huisgenoot hebben hielp ook. Ikvolgde beginnerslessen omdat ik geen Engels kende, maar de docenten, onder wie mijn begeleidende docent,gaven me niet op en maakten me enthousiast voor de Engelse lessen.
Vrienden maken was niet moeilijk. Daar ontdekte ik voor het eerst hoe leuk Vietnamezen zijn. Ze mochten me erg graag en gingen zelfs met me eilandhoppen. Daar, zonder moe te worden,wilde ik iets nieuws leren.Dus schreef ik me in bij een duikschool die door Koreanen werd gerund. Ik dacht dat ik Engels misschien niet goed zou begrijpen.
Mijn oren deden een beetje pijn, maar het was absoluut een geweldige ervaring.Ik was iemand die echt weinig passie had, maar Cebu leek me een compleet nieuwe persoonlijkheid te geven.Ik raakte geïnteresseerd in studeren. Hoewel ik niet goed was in schrijven, studeerde ik behoorlijk ijverig conversatie en grammatica.Toen ik zag dat mijn resultaten op de maandelijkse voortgangstoets steeds beter werden, besefte ik dat ik echt vooruitgang boekte. Ik bracht drie maanden door op de Filipijnen en deed allerlei ervaringen op.
# Vietnam. Een onbekende wereld
Op de dag van mijn afstuderen organiseerde de taalschool in Cebu een sportdag. Het was echt bitterzoet, maar het voelde als een perfect einde. Met dat vertrouwen stevig in mijn hart vertrok ik naar Vietnam. Sommige vrienden waren al eerder vertrokken, maar ik miste de vrienden die waren achtergebleven nu al.
Het weer in Vietnam was niet zo heel anders dan op de Filipijnen. Maar als het regende, kwam het met bakken uit de lucht, wat me meer dan eens verraste. Toen ik bij mijn accommodatie aankwam, voelde ik mijn opgebouwde zelfvertrouwen verdwijnen.
Behalve het personeel en één Koreaanse jongen was iedereen buitenlands en sprak iedereen heel snel Engels. Een gesprek voeren was bijna onmogelijk. Natuurlijk konden we praten, maar anders dan op de Filipijnen kwamen lange gesprekken niet van de grond en was ik druk bezig alles te begrijpen. In het begin was ik helemaal van mijn stuk, maarToen ik eenmaal aan het werk ging, kreeg ik echt de kans om te praten met de vrienden die naar dezelfde kleuterschool gingen. Ze waren aardig en gezellig.
Maar er bleef een groter probleem over.Eerlijk gezegd hield ik niet echt van kinderen.Maar het werk dat ik moest doen, was voor kinderen zorgen.Dus stond ik voor het eerst zonder enige bescherming tegenover de kinderen, en ik was geschokt.De kinderen waren echt net engeltjes en glimlachten altijd.
Vanaf de tweede dag moest ik de les leiden en wilde ik een goede indruk maken op die kinderen. Daarom downloadde ik de Engelse versie van het populaire Koreaanse ‘Baby Shark’ en oefende ik ermee. De reactie was overweldigend. Je zou kunnen zeggen dat ze ernaar luisterden gedurende de twee maanden dat ik er werkte.De kinderen deden me na, glimlachten en lieten zien dat ze me aardig vonden.Ik had nog nooit zoveel liefde ontvangen en kon er niet aan wennen, maar het voelde niet verkeerd; het was juist fijn.
Behalve één keer, toen ik ziek was en niet kon gaan, ging ik elke dag bij de kinderen langs. Het was een ontzettend fijne ervaring.En er was nog zo’n ervaring: ik ontmoette opnieuw een Vietnamese kamergenoot die ik op de Filipijnen had leren kennen.
Ik was toen behoorlijk ziek en nog niet helemaal hersteld toen ik in het vliegtuig stapte. Maar zodra ik die vriend zag, begonnen mijn klachten te verdwijnen! Hij zei: ‘Waarom ben je zoveel afgevallen?’ en nam me achter op zijn motor mee om iets lekkers te eten. Elke dag verbleven we ergens anders en reden we overal naartoe.
Het was echt een unieke ervaring en werd een herinnering die ik nooit zal vergeten.Ik vond dat ik ontzettend veel geluk had dat ik alleen maar zulke aardige mensen ontmoette.
Ik heb geen spijt van mijn tussenjaar. Ik merk echt dat ik anders ben dan vroeger.Alle contacten die ik tijdens deze reis heb opgedaan, toonden onvoorwaardelijke liefde aan mij, iemand die onhandig was en overal bang voor was.
Als je in het leven een kans krijgt, aarzel dan niet en grijp die met beide handen aan.
Dan zul je een onvergetelijke ervaring opdoen.
# Na het tussenjaar
1.Ik was iemand die zichzelf niet erg mocht.
Ik was nooit tevreden met mijn beslissingen of met de dingen die ik deed.Maar dankzij de onvoorwaardelijke liefde die de kleuters in Vietnam mij gaven,voelde ik me heel geliefd en was ik trots op mezelf.
2.Ik had weinig zelfvertrouwen en was zelfs bang om nieuwe dingen te leren.
Maar al snel nadat ik op de Filipijnen was aangekomen, kreeg ik zin om iets nieuws te leren.Ik was erg verbaasd over mezelf. Ik schreef me meteen in bij een school met een Koreaanse instructeur om mijn duikbrevet te halen, en dat is me gelukt!!! Het gevoel van voldoening was toen echt niet te beschrijven.
Ik kreeg vanzelf zin om alles aan te pakken en werd nergens meer bang voor.
3.Vroeger was ik erg bang om mensen te ontmoeten en praatte ik niet veel over mezelf.
Maar ik kreeg zoveel liefde van ontzettend aardige docenten, vrienden uit andere landen en de kinderen, dat ik voelde dat ik die liefde verdiende.Nu neem ik zelf het initiatief om vrienden aan te spreken, kan ik goed naar hun verhalen luisteren en geef ik advies als dat nodig is.
Voor toekomstige deelnemers
Voordat je begint, heb je misschien vaak zinnen gehoord als ‘Wees niet bang’ of ‘Wees niet zenuwachtig’, maarik hoop echt dat je niet bang zult zijn.Zelf maakte ik me in het begin voor 90% zorgen, maar toen ik eenmaal aankwam, merkte ik dat die zorgen nergens voor nodig waren.Nu denk ik alleen nog maar aan teruggaan en het beter doen.
Ik kreeg meer zelfvertrouwen en zei zelfs tegen een oudere deelneemster die naar Thailand ging dat ze vooral niet bang moest zijn; later bedankte ze me. En pas op dat je geen dengue krijgt!!! Zorg dat je altijd insectenwerend middel bij je hebt.
Het is ook fijn om de opdrachten voor het tussenjaar netjes af te ronden!
Ik vind het jammer dat ik ze niet goed heb kunnen doen.
Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
- Taal
Ik kende bijna geen Engels, dus besloot ik op zijn minst de basisgrammatica en zinsconstructies te leren. Ik kocht een boek met Engelse gesprekszinnen en downloadde ‘Zelfstudie – Basisgrammatica Engels’ van docent Heo Jun-seok van EBS. Dat bestudeerde ik voordat ik vertrok en na aankomst op Cebu bleef ik leren met video's. Zinsconstructies zijn zelfs in alledaagse gesprekken heel belangrijk, dus het is handig om minstens één boek mee te nemen.
- Accommodatie
Waar je ook verblijft, probeer geen overlast te veroorzaken. Omdat je de ruimte deelt, zullen je kamergenoten zich ongemakkelijk voelen of misschien van kamer wisselen als je 's avonds laat thuiskomt, lawaai maakt of de accommodatie niet netjes houdt. Of je nu in een hotel of een slaapzaal verblijft: houd je aan de regels!
- Maaltijden
Het eten dat werd aangeboden was niet slecht en er waren veel Koreaanse supermarkten en restaurants, maar die waren duurder dan in Korea. Het is dus handig om wat eenvoudige ingrediënten mee te nemen, zoals gochujang of gim (zeewier). Ik nam gochujang met rundvlees mee en liet het mijn buitenlandse vrienden proeven. Ook at ik het als ik Koreaans eten miste. Of neem kleine bekertjes Buldak-noedels mee om samen met vrienden uit te proberen; dat was ook leuk.
- Wat je moet meenemen
Neem om te beginnen genoeg Amerikaanse dollars mee. Ik wisselde al mijn dollars om op de Filipijnen en kwam daardoor in Vietnam in de problemen. Doe niet zoals ik: bewaar wat dollars voor gebruik in Vietnam. Ook moest ik tijdens mijn overstap in Manilla dringend geld wisselen, maar op Noi Bai Airport in Hanoi is dat veel goedkoper. Zowel op Cebu als in Hanoi zijn er veel wisselkantoren, dus neem genoeg dollars mee. Er zijn natuurlijk veel geldautomaten, maar de kosten zijn hoog. Bovendien merkte ik dat je op sommige toeristische plekken in Hanoi met dollars kon betalen.
Zonnebrandcrème meenemen is handig, maar de lokale zonnebrandcrèmes zijn speciaal afgestemd op het klimaat, dus je kunt ze daar beter kopen. Hetzelfde geldt voor shampoo en douchegel. Er zijn meestal winkels in de buurt, dus je kunt daar alles kopen wat je nodig hebt. Een creditcard is handig als je snel geld moet opnemen. Ik had zelf een Citi-kaart met een betaalpasfunctie bij me en gebruikte in Hanoi vaak de geldautomaten van Citi.
Je kunt beter geen zware spiegelreflexcamera meenemen. Als je met vrienden reist, weet je nooit wat er kan gebeuren. Maak daarom veel foto's met een lichte telefoon in plaats van met een zware camera. Een instantcamera is wel leuk om bij je te hebben. In Hanoi had een vriend er een mee en maakten we veel foto's, die we afdrukten en in een album plakten. Dat zijn mooie herinneringen geworden.
Je hoeft niet veel schoenen mee te nemen: sneakers, slippers (of teenslippers) en sandalen zijn genoeg. Teenslippers kun je daar kopen; te veel meenemen maakt je bagage alleen maar zwaarder. Het is ook een goed idee om kleding mee te nemen die je een seizoen kunt dragen en vóór je terugkeer naar Korea kunt weggooien.
Dit vind ik nog steeds jammer: ik wilde de aardige mensen die ik had ontmoet veel Koreaanse souvenirs geven, maar had op het vliegveld in alle haast alleen een paar sleutelhangers met teddyberen in hanbok kunnen kopen. Daar had ik echt spijt van.
Sluit absoluut een reisverzekering af!!!!★★★★★ Ik sloot zonder er veel over na te denken een reisverzekering af. Toen ik in Hanoi dengue kreeg, moest ik ongeveer drie keer naar de polikliniek en kreeg ik alle kosten in Korea vergoed. Je kunt ook dekking voor vluchtvertragingen of je telefoon toevoegen.
Neem ook zeker medicijnen mee!! Koreaanse medicijnen werken voor Koreanen het best. Denk aan Tylenol, middelen tegen diarree en maagklachten, maagmedicatie, wondzalf zoals Madecassol of Fucidin, pleisters en pijnstillende pleisters.
Mijn reistips
Ik raad je zeker aan om Boracay op de Filipijnen en Da Nang en Hoi An in Vietnam te bezoeken.
Boracay is prachtig, maar de reis ernaartoe is zwaar. Ik hoop dat jij een betere route vindt dan ik. In Vietnam ging ik eerst naar Hoi An en daarna naar Da Nang, hoewel de meeste mensen de omgekeerde volgorde nemen. Ik raad aan om eerst naar Hoi An te gaan. Hoi An was leuker en had meer bezienswaardigheden en lekker eten.
Of je nu naar de Filipijnen of Vietnam gaat, verblijf in een hotel met een zwembad. Dat is goedkoper dan in Korea, dus maak je geen zorgen. Wanneer je in Da Nang aankomt, raad ik je bovendien aan via je hotel een motor te huren en naar Ba Na Hills te gaan. Het is duur, maar je kunt er een bijzonder pretpark in de bergen bezoeken en een zeer lange kabelbaan nemen.
Als je wilt gaan trekken, raad ik Sapa aan. Ik ging met buitenlandse vrienden: ik sliep voor het eerst in een slaaptrein, verbleef in traditionele huizen en genoot van heerlijk eten en bier terwijl ik het prachtige natuurschoon bewonderde. Ik houd normaal gesproken niet van wandelen, maar met een makkelijke route is het goed te doen, dus ik raad het aan.
Wat eten betreft moet je in Vietnam zeker Cong Caphe (een café), bun cha, pho en banh mi proberen!!! Eet ze zeker. Zowel qua prijs als kwaliteit is het verschil met Korea enorm. Ik ging vaak alleen op verschillende plekken pho eten; restaurants waar alleen de lokale bevolking kwam, waren bijzonder en het eten was heerlijk.
Voor bun cha raad ik ‘Bun Cha Dak Kim’ aan, vlak bij de plek die president Obama bezocht, in plaats van dat beroemde restaurant. Bun bo nam bo is ook erg lekker. Ook heb ik op de Filipijnen erg genoten van het Thaise restaurant vlak bij mijn accommodatie. Er zijn daar ook veel Koreaanse restaurants in de buurt, dus het is geen slecht idee om er eentje te proberen.
En breng zeker een bezoek aan het restaurant ‘Lantau’! Ik raad aan rond zonsondergang te gaan. Nog een tip: op de derde verdieping van Ayala Mall, een van de beroemde warenhuizen van Cebu, verkopen ze bananenchips. Het merk dat ik daar probeerde was het lekkerste dat ik ooit heb gegeten.
Er is ook een klein winkeltje waar parfum wordt gemaakt en verkocht. Daar vond ik mijn favoriete geur voor het leven. Ik ben de naam vergeten, maar ga naar binnen als je een klein parfumwinkeltje ziet. De prijzen zijn heel laag en de parfums zijn leuk om cadeau te geven.
Als je, net als ik, aan twee projecten achter elkaar deelneemt, is een hotel naast Ayala Mall in Cebu ook een goed idee. Als je daarnaast een slaapzaal bij de taalschool aanvraagt, is dat doorgaans wat duurder dan de normale prijs. Een hotel is dus voordeliger.
Ik verbleef er drie dagen. In die tijd ging ik winkelen in het warenhuis, kocht ik souvenirs voor kennissen en bracht ik wat tijd alleen door. Het was een heel fijne ervaring.Vlak naast de taalschool in Cebu zit een massagesalon die korting geeft, dus ga er zeker heen.
- Begeleiding bij een tussenjaar — lees meer
- Taalstudieproject in Cebu — lees meer
- Project voor vroegschoolse educatie in Vietnam — lees meer
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
