Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Altruïstische waarden geleerd #Ervaring met de zorg voor kinderen met ernstige beperkingen #Verlegenheid, spijt en diepe ontroering
Mijn dagen waren druk gevuld met mijn eigen leven en mijn gezin. Af en toe dacht ik, wanneer ik er de ruimte voor had, dat het voldoening gaf om me eens vrijwillig in te zetten voor iemand die het moeilijk had.Toen ik om me heen keek, zag ik dat de wereld minder draait om iemand die een ander helpt en meer een plek is waar mensen vriendelijk op elkaar steunen en samen groeien. Laten we Cambodjaanse kinderen met een beperking, die hun vleugels zijn kwijtgeraakt, weer vleugels geven. Yang Geum-suk, moeder op gap year met haar gezin (52, kantoormedewerker) / gap year van 4 weken |
# Leef ik wel op de juiste manier?
De afgelopen vier jaar heb ik me samen met mijn zoon en dochter, die nu studeren, zorgen gemaakt over en voorbereid op hun loopbaan. Daarbij bleef in mijn achterhoofd de vraag...Door de sleur van mijn langdurige, steeds terugkerende routine begon ik me af te vragen of ik wel echt op de juiste manier leefde.
Na 27 jaar als leerkracht in het speciaal onderwijs wilde ik bij deze gelegenheid stilstaan bij de dromen, doelen en waarden die ik had toen mijn kinderen jong waren, en bij het vertrouwen in mezelf en de mensen om me heen dat ik niet mag verliezen op de weg die ik de komende jaren zal bewandelen, en...Ik wilde nagaan of ik deze weg werkelijk met plezier heb bewandeld en of ik hem ook in de toekomst met plezier kan blijven bewandelen.
* Omdat mevrouw Yang Geum-suk haar leven graag wilde overdenken, kreeg ze elke dag een persoonlijk 1-op-1-programma op maat, gericht op zelfreflectie, nieuwe uitdagingen en ervaringen. Ook kreeg ze een gap-yearnotitieboek om over zichzelf na te denken en plannen te maken.
# Ik wilde even stilstaan bij mijn leven tot nu toe en een lente, zomer, herfst en winter beleven.
Na 27 jaar werken nam ik een sabbatical. Ik had behoefte aan een kans om met een frisse blik naar mezelf, mijn beroep, de kinderen die na mijn terugkeer op het werk bij me zouden zijn en mijn omgeving te kijken. Als leerkracht speciaal onderwijs op een basisschool heb ik de afgelopen 27 jaar betaald werk verricht en leerlingen met een beperking begeleid.
Ik had me altijd afgevraagd wat het betekende om met leerlingen met een beperking samen te zijn, los van mijn werk. Een jaar onbetaald verlof. Natuurlijk zal ik die tijd helemaal aan ‘mezelf’ besteden.
Wat ik daarvoor moet weten.
Ik zal een maand lang zonder ‘salaris’ samenleven met leerlingen met een beperking en met een frisse blik naar mezelf, mijn beroep en de kinderen kijken met wie ik zal optrekken.
Door de sleur van mijn langdurige, steeds terugkerende routine...Als ‘leerkracht’ wilde ik tijdens dit gap year de onvolwassenheid of passie die schuilging achter mijn overdreven plichtsbesef of autoriteit naar boven halen en laten rijpen.
Nadat ik had besloten dit jaar als een rustpagina in te richten,wilde ik even stilstaan bij mijn leven tot nu toe en de seizoenen beleven die ik nog niet had meegemaakt: lente, zomer, herfst en winter.
# Wat waren de kinderen engelachtig...
De groep die ik koos, bestond uit 23 kinderen met de zwaarste beperkingen van de vrijwilligersorganisatie. De meesten hadden ernstige beperkingen, waardoor zelfs eten of naar het toilet gaan moeilijk was zonder hulp van verzorgers of leerkrachten, laat staan een wandeling buiten.
Alle medewerkers van de instelling leken de vaardigheden, sterke punten en zwakke punten van de vrijwilligers goed te begrijpen en reageerden daar passend op.In het begin masseerde ik de armen van de kinderen met olie en zette ik hen in een rolstoel om beneden in de tuin een wandeling te maken.
Ik was nog wat onervaren in de juiste omgang met kinderen met een lichamelijke beperking. Maar toen ik merkte dat ik dankzij mijn ervaring met het opvoeden van een kind op kleine manieren kon inspelen op de behoeften van kinderen die niet verbaal konden communiceren, mocht ik geleidelijk aan meer zorgtaken uitvoeren, zoals luiers verschonen, snacks geven en kinderen van hun rolstoel op een vloermat tillen zodat ze konden liggen en rusten,
Wanneer de kinderen ergens last van hadden en ik dat niet had opgemerkt terwijl ik hen in hun rolstoel verplaatste, wezen de medewerkers me daar vriendelijk en zorgvuldig op,waardoor het voor mij een soort training werd om te leren hoe je in de praktijk voor kinderen met ernstige beperkingen zorgt — iets wat ik nog niet eerder had gedaan.
De fysieke omgeving van het centrum was slecht, waardoor er veel spullen nodig waren. De rolstoelen waren oud en kapot, en ik zag zelfs hoe een kind tijdens het verplaatsen een voet bezeerde en begon te bloeden. Dat brak mijn hart. Maar de medewerkers bleven onvermoeibaar doorgaan met het zware werk van de persoonlijke verzorging van kinderen met ernstige beperkingen...De voortdurende vriendelijkheid van de medewerkers, zelfs terwijl ze telkens weer het zware werk deden, ontroerde me steeds opnieuw.
De kinderen waren zo engelachtig... telkens als onze blikken elkaar kruisten, toverden ze een grote, stralende glimlach op hun gezicht.Toen ik de rolstoel begon te duwen om een wandeling te maken, was hun opwinding en blijdschap in hun hele lichaam te zien.
Ik besloot een deel van het geld dat ik had meegenomen als zakgeld te sparen en stelde voor om, al was het maar met een klein bedrag, spullen te kopen die de kinderen nodig hadden... Voor mij was het geen groot bedrag, maar ik voelde me toch een beetje voldaan toen ik samen met de medewerkers naar de lokale markt ging en allerlei spullen kocht.
Ik voeg een vrolijk, ontroerend moment — alsof ik een klein coming-of-agedrama had gezien — toe aan een pagina uit mijn leven.
Ik kende Cambodja alleen als een zeer heet, arm land met de tragische geschiedenis van de genocide onder de Rode Khmer. Toen ik het vrijwilligerswerk, begonnen met de bedoeling de arme, noodlijdende kinderen van een arm land te helpen, afrondde...voelde ik in mijn hart geen trots, maar vooral schaamte en spijt.
Dat komt allereerst doordat de Cambodjanen die ik ontmoette, ondanks de duidelijke tekenen van armoede en een ongelukkige geschiedenis, de indruk op me maakten dat ze met een vriendelijke instelling naar de toekomst toewerken.Ik had het gevoel dat ze de hulp die ze nodig hadden op een gestructureerde manier aannamen en voortdurend, met een open blik, nadachten over hun rollen en de richting die ze op wilden.Dat werd sterk duidelijk door de inzet van de vrijwilligers die in de loop van vier weken kwamen en gingen, en van de medewerkers van deze lokale vrijwilligersorganisatie.
Een Koreaanse organisatie stelde rolstoelen beschikbaar voor kinderen met een ernstige beperking, en ik hoorde dat Japan veel financiële steun verleent. (Op een dag kwam er een Japanse tandarts langs voor een routinecontrole.) Veel mensen uit het Westen en het Oosten blijven steun bieden als vrijwilliger. Ze bezoeken het centrum om met de kinderen te spelen, les te geven en uit eigen initiatief projecten uit te voeren, zoals muurschilderingen maken.
Op de laatste dag van mijn vrijwilligerswerk dachten de directeur en de leerkrachten van de groep waarmee ik werkte...na over betere programma’s voor hun kinderen, naast eenvoudige zorgtaken, zingen voor hen en waterspelletjes,Nu ik terug ben in Korea, zijn er foto’s van de blije kinderen op Facebook geplaatst — ze hebben een nieuwe, leuke activiteit toegevoegd: gezichtjes schminken.
Ten tweede was er de indruk die de vele jonge vrijwilligers op me maakten die ik in de vrijwilligersaccommodatie ontmoette. Hun motivatie was geen vaag medelijden of een gevoel van humanitaire verantwoordelijkheid jegens een land dat door oorlog en plundering een onrechtvaardig lot had ondergaan,maar het oprechte verlangen om een menselijkheid in praktijk te brengen waarin we goed samenleven. Dat vond ik werkelijk prachtig.
Ondanks de sobere vrijwilligersaccommodatie bleven ze altijd glimlachen en droegen ze de kosten en het ongemak van de ritten met tuktuks van en naar de vrijwilligerslocaties zonder morren,en straalden ze van blijdschap om kleine briefjes die de kinderen wat onhandig lieten zien, zoals ‘Ik hou van je, Sara’,en wanneer ik zag hoe ze ideeën bespraken en uitwisselden voor betere projecten,kan ik niet anders dan me enigszins schamen voor de tijd waarin ik alleen voldoening zocht in het welzijn van mezelf en mijn gezin.
Vrijwilligers en de medewerkers van het vrijwilligerscentrum die hen ondersteunden, waren één geheel. Ze dachten na over zichzelf en zochten samen een weg vooruit,en ik voeg een vrolijk, ontroerend moment — alsof ik een klein verhaal over groei had meegemaakt — toe aan een pagina uit mijn leven.
# Mensen met wie ik tijdens mijn tussenjaar tijd doorbracht
Alle medewerkers van de vrijwilligersaccommodatie leken vakkundig en snel in te spelen op de activiteitenroosters en persoonlijke behoeften van de vrijwilligers. Het was een heel fijne ervaring om de levendige aanwezigheid van jonge vrijwilligers uit veel verschillende landen mee te maken. Hoewel ik moeite had om me vrijuit in het Engels uit te drukken, kon ik de maaltijden, rustmomenten en tijd met mijn kamergenoten heel prettig en met een open hart doorbrengen.
Voor deze beschaamde tante, die de namen en kamernummers van de kinderen pas op de laatste dag kon onthouden...Ik bedank de kinderen en medewerkers die tot het einde met een stralende glimlach bij me bleven, en ik bid dat iedereen elke dag gelukkiger wordt.
Mijn kamergenote Sarah Ann Morley, die na afloop van het programma op de laatste dag de nachtbus naar Siem Reap nam... In de afgelopen vier weken raakten mijn mond en oren steeds meer gewend aan het onbekende Britse accent. Langzaam begon ik Brits-Engels te verstaan... en nu is het tijd om afscheid te nemen. Het was een eer om een kamer te delen met mooie, aardige en geweldige jonge Britse vrouwen. Bedankt dat jullie altijd met een glimlach klaarstonden voor deze vrouw van in de vijftig die niet goed is in Engels.
# Na terugkomst van mijn tussenjaar
Mijn dagelijks leven was alleen druk met mezelf en mijn gezin. Af en toe dacht ik, wanneer ik er de ruimte voor had, dat het voldoening zou geven om eens vrijwilligerswerk te doen voor iemand die het moeilijk had.Als ik erop terugkijk, draait de wereld minder om iemand die een ander helpt en is het meer een plek waar mensen vriendelijk op elkaar steunen en samen groeien.
# Mijn persoonlijke reistips voor Cambodja
In Phnom Penh was er een Noord-Koreaans restaurant. Op dagen zonder programma kon je optredens van Noord-Koreaanse medewerkers zien en koude noedels uit Pyongyang proberen. Tijdens de vakantie bezocht ik de ruïnes van Angkor Wat in Siem Reap. Op zaterdag en zondag kun je dolfijnen- of olifantentochten maken, en na afloop van het programma bezocht ik ook het nabijgelegen Ho Chi Minhstad en Laos.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
- Hoe kom je er?
Ik kwam laat in de avond aan op de luchthaven van Phnom Penh. Nadat ik naar buiten was gegaan, vond ik zonder problemen de chauffeur met een bordje met ‘Gap Year’ erop. Vervolgens nam ik samen met een Franse studente, die eerder was aangekomen, een tuktuk naar de accommodatie voor vrijwilligers.
- Taal
Voor ingewikkelde of lange gesprekken gebruikte ik soms een vertaalapp, maar meestal konden we zonder veel moeite duidelijk maken wat we nodig hadden met slechts een paar woorden, oogcontact en gebaren. Volgens mij was dit mogelijk omdat de vrijwilligers uit veel verschillende landen kwamen en ruimdenkend waren: ze communiceerden actief met mensen die andere talen spraken en hielden rekening met hen.
- Accommodatie
Omdat het geen hotel is, moet je zelf het afval weggooien en de matrashoes met de hand verschonen. Dat is niet erg moeilijk.
- Maaltijden
Het ontbijt bestaat uit brood en fruit; lunchpakketten moet je de avond ervoor aanvragen. Het avondeten bestaat uit rijst en een of twee hoofdgerechten. Soms had ik zin in warme soep en at ik in een nabijgelegen restaurant. De Khmer-vleessoep met een scheutje limoensap was heerlijk om bij te komen van de vermoeidheid door de hitte.
- Wat neem je mee?
Het is erg warm, dus je moet vaak van kleding wisselen. De was doen bij de vrijwilligersaccommodatie is lastig, dus je zult gebruik moeten maken van een wasserette in de buurt. Neem daarom meerdere lichte kledingstukken mee. Lokale kleding is relatief goedkoop, dus je kunt ook iets kopen op een nabijgelegen markt.
- Voor toekomstige deelnemers
Als je ten minste één bijzondere vaardigheid hebt, zoals zingen, dansen of een instrument bespelen... zullen de kinderen en leerkrachten dat erg waarderen. Ik was jaloers omdat ik zoiets niet kon... maar ik kan wel naar iedereen glimlachen, dus ook zonder andere vaardigheden werd ik hartelijk ontvangen.
Mijn tussenjaar was
Ervaring ★★★★★
Het was een ervaring die mijn verwachtingen overtrof.
Leren ★★★★★
Ook het leerzame aspect overtrof mijn verwachtingen.
Omgeving ★★★★☆
De accommodatie is wat eenvoudig, maar dat is geen groot probleem tijdens je verblijf. Ik geef vier sterren omdat mijn zoon en dochter het er misschien wat oncomfortabel zouden vinden.
Veiligheid ★★★★★
Er lijken geen veiligheidsproblemen te zijn, zolang je 's avonds laat niet alleen naar buiten gaat.
Vrije tijd ★★★★★
De kosten van levensonderhoud zijn relatief laag en doordat het land aan meerdere landen grenst, kun je gemakkelijk uitstapjes plannen om nieuwe ervaringen op te doen.
Mijn dagen waren druk gevuld met mijn eigen leven en mijn gezin. Af en toe dacht ik, wanneer ik er de ruimte voor had, dat het voldoening gaf om me eens vrijwillig in te zetten voor iemand die het moeilijk had.Toen ik om me heen keek, zag ik dat de wereld minder draait om iemand die een ander helpt en meer een plek is waar mensen vriendelijk op elkaar steunen en samen groeien. Laten we Cambodjaanse kinderen met een beperking, die hun vleugels zijn kwijtgeraakt, weer vleugels geven. Yang Geum-suk, moeder op gap year met haar gezin (52, kantoormedewerker) / gap year van 4 weken |
# Leef ik wel op de juiste manier?
De afgelopen vier jaar heb ik me samen met mijn zoon en dochter, die nu studeren, zorgen gemaakt over en voorbereid op hun loopbaan. Daarbij bleef in mijn achterhoofd de vraag...Door de sleur van mijn langdurige, steeds terugkerende routine begon ik me af te vragen of ik wel echt op de juiste manier leefde.
Na 27 jaar als leerkracht in het speciaal onderwijs wilde ik bij deze gelegenheid stilstaan bij de dromen, doelen en waarden die ik had toen mijn kinderen jong waren, en bij het vertrouwen in mezelf en de mensen om me heen dat ik niet mag verliezen op de weg die ik de komende jaren zal bewandelen, en...Ik wilde nagaan of ik deze weg werkelijk met plezier heb bewandeld en of ik hem ook in de toekomst met plezier kan blijven bewandelen.
* Omdat mevrouw Yang Geum-suk haar leven graag wilde overdenken, kreeg ze elke dag een persoonlijk 1-op-1-programma op maat, gericht op zelfreflectie, nieuwe uitdagingen en ervaringen. Ook kreeg ze een gap-yearnotitieboek om over zichzelf na te denken en plannen te maken.
# Ik wilde even stilstaan bij mijn leven tot nu toe en een lente, zomer, herfst en winter beleven.
Na 27 jaar werken nam ik een sabbatical. Ik had behoefte aan een kans om met een frisse blik naar mezelf, mijn beroep, de kinderen die na mijn terugkeer op het werk bij me zouden zijn en mijn omgeving te kijken. Als leerkracht speciaal onderwijs op een basisschool heb ik de afgelopen 27 jaar betaald werk verricht en leerlingen met een beperking begeleid.
Ik had me altijd afgevraagd wat het betekende om met leerlingen met een beperking samen te zijn, los van mijn werk. Een jaar onbetaald verlof. Natuurlijk zal ik die tijd helemaal aan ‘mezelf’ besteden.
Wat ik daarvoor moet weten.
Ik zal een maand lang zonder ‘salaris’ samenleven met leerlingen met een beperking en met een frisse blik naar mezelf, mijn beroep en de kinderen kijken met wie ik zal optrekken.
Door de sleur van mijn langdurige, steeds terugkerende routine...Als ‘leerkracht’ wilde ik tijdens dit gap year de onvolwassenheid of passie die schuilging achter mijn overdreven plichtsbesef of autoriteit naar boven halen en laten rijpen.
Nadat ik had besloten dit jaar als een rustpagina in te richten,wilde ik even stilstaan bij mijn leven tot nu toe en de seizoenen beleven die ik nog niet had meegemaakt: lente, zomer, herfst en winter.
# Wat waren de kinderen engelachtig...
De groep die ik koos, bestond uit 23 kinderen met de zwaarste beperkingen van de vrijwilligersorganisatie. De meesten hadden ernstige beperkingen, waardoor zelfs eten of naar het toilet gaan moeilijk was zonder hulp van verzorgers of leerkrachten, laat staan een wandeling buiten.
Alle medewerkers van de instelling leken de vaardigheden, sterke punten en zwakke punten van de vrijwilligers goed te begrijpen en reageerden daar passend op.In het begin masseerde ik de armen van de kinderen met olie en zette ik hen in een rolstoel om beneden in de tuin een wandeling te maken.
Ik was nog wat onervaren in de juiste omgang met kinderen met een lichamelijke beperking. Maar toen ik merkte dat ik dankzij mijn ervaring met het opvoeden van een kind op kleine manieren kon inspelen op de behoeften van kinderen die niet verbaal konden communiceren, mocht ik geleidelijk aan meer zorgtaken uitvoeren, zoals luiers verschonen, snacks geven en kinderen van hun rolstoel op een vloermat tillen zodat ze konden liggen en rusten,
Wanneer de kinderen ergens last van hadden en ik dat niet had opgemerkt terwijl ik hen in hun rolstoel verplaatste, wezen de medewerkers me daar vriendelijk en zorgvuldig op,waardoor het voor mij een soort training werd om te leren hoe je in de praktijk voor kinderen met ernstige beperkingen zorgt — iets wat ik nog niet eerder had gedaan.
De fysieke omgeving van het centrum was slecht, waardoor er veel spullen nodig waren. De rolstoelen waren oud en kapot, en ik zag zelfs hoe een kind tijdens het verplaatsen een voet bezeerde en begon te bloeden. Dat brak mijn hart. Maar de medewerkers bleven onvermoeibaar doorgaan met het zware werk van de persoonlijke verzorging van kinderen met ernstige beperkingen...De voortdurende vriendelijkheid van de medewerkers, zelfs terwijl ze telkens weer het zware werk deden, ontroerde me steeds opnieuw.
De kinderen waren zo engelachtig... telkens als onze blikken elkaar kruisten, toverden ze een grote, stralende glimlach op hun gezicht.Toen ik de rolstoel begon te duwen om een wandeling te maken, was hun opwinding en blijdschap in hun hele lichaam te zien.
Ik besloot een deel van het geld dat ik had meegenomen als zakgeld te sparen en stelde voor om, al was het maar met een klein bedrag, spullen te kopen die de kinderen nodig hadden... Voor mij was het geen groot bedrag, maar ik voelde me toch een beetje voldaan toen ik samen met de medewerkers naar de lokale markt ging en allerlei spullen kocht.
Ik voeg een vrolijk, ontroerend moment — alsof ik een klein coming-of-agedrama had gezien — toe aan een pagina uit mijn leven.
Ik kende Cambodja alleen als een zeer heet, arm land met de tragische geschiedenis van de genocide onder de Rode Khmer. Toen ik het vrijwilligerswerk, begonnen met de bedoeling de arme, noodlijdende kinderen van een arm land te helpen, afrondde...voelde ik in mijn hart geen trots, maar vooral schaamte en spijt.
Dat komt allereerst doordat de Cambodjanen die ik ontmoette, ondanks de duidelijke tekenen van armoede en een ongelukkige geschiedenis, de indruk op me maakten dat ze met een vriendelijke instelling naar de toekomst toewerken.Ik had het gevoel dat ze de hulp die ze nodig hadden op een gestructureerde manier aannamen en voortdurend, met een open blik, nadachten over hun rollen en de richting die ze op wilden.Dat werd sterk duidelijk door de inzet van de vrijwilligers die in de loop van vier weken kwamen en gingen, en van de medewerkers van deze lokale vrijwilligersorganisatie.
Een Koreaanse organisatie stelde rolstoelen beschikbaar voor kinderen met een ernstige beperking, en ik hoorde dat Japan veel financiële steun verleent. (Op een dag kwam er een Japanse tandarts langs voor een routinecontrole.) Veel mensen uit het Westen en het Oosten blijven steun bieden als vrijwilliger. Ze bezoeken het centrum om met de kinderen te spelen, les te geven en uit eigen initiatief projecten uit te voeren, zoals muurschilderingen maken.
Op de laatste dag van mijn vrijwilligerswerk dachten de directeur en de leerkrachten van de groep waarmee ik werkte...na over betere programma’s voor hun kinderen, naast eenvoudige zorgtaken, zingen voor hen en waterspelletjes,Nu ik terug ben in Korea, zijn er foto’s van de blije kinderen op Facebook geplaatst — ze hebben een nieuwe, leuke activiteit toegevoegd: gezichtjes schminken.
Ten tweede was er de indruk die de vele jonge vrijwilligers op me maakten die ik in de vrijwilligersaccommodatie ontmoette. Hun motivatie was geen vaag medelijden of een gevoel van humanitaire verantwoordelijkheid jegens een land dat door oorlog en plundering een onrechtvaardig lot had ondergaan,maar het oprechte verlangen om een menselijkheid in praktijk te brengen waarin we goed samenleven. Dat vond ik werkelijk prachtig.
Ondanks de sobere vrijwilligersaccommodatie bleven ze altijd glimlachen en droegen ze de kosten en het ongemak van de ritten met tuktuks van en naar de vrijwilligerslocaties zonder morren,en straalden ze van blijdschap om kleine briefjes die de kinderen wat onhandig lieten zien, zoals ‘Ik hou van je, Sara’,en wanneer ik zag hoe ze ideeën bespraken en uitwisselden voor betere projecten,kan ik niet anders dan me enigszins schamen voor de tijd waarin ik alleen voldoening zocht in het welzijn van mezelf en mijn gezin.
Vrijwilligers en de medewerkers van het vrijwilligerscentrum die hen ondersteunden, waren één geheel. Ze dachten na over zichzelf en zochten samen een weg vooruit,en ik voeg een vrolijk, ontroerend moment — alsof ik een klein verhaal over groei had meegemaakt — toe aan een pagina uit mijn leven.
# Mensen met wie ik tijdens mijn tussenjaar tijd doorbracht
Alle medewerkers van de vrijwilligersaccommodatie leken vakkundig en snel in te spelen op de activiteitenroosters en persoonlijke behoeften van de vrijwilligers. Het was een heel fijne ervaring om de levendige aanwezigheid van jonge vrijwilligers uit veel verschillende landen mee te maken. Hoewel ik moeite had om me vrijuit in het Engels uit te drukken, kon ik de maaltijden, rustmomenten en tijd met mijn kamergenoten heel prettig en met een open hart doorbrengen.
Voor deze beschaamde tante, die de namen en kamernummers van de kinderen pas op de laatste dag kon onthouden...Ik bedank de kinderen en medewerkers die tot het einde met een stralende glimlach bij me bleven, en ik bid dat iedereen elke dag gelukkiger wordt.
Mijn kamergenote Sarah Ann Morley, die na afloop van het programma op de laatste dag de nachtbus naar Siem Reap nam... In de afgelopen vier weken raakten mijn mond en oren steeds meer gewend aan het onbekende Britse accent. Langzaam begon ik Brits-Engels te verstaan... en nu is het tijd om afscheid te nemen. Het was een eer om een kamer te delen met mooie, aardige en geweldige jonge Britse vrouwen. Bedankt dat jullie altijd met een glimlach klaarstonden voor deze vrouw van in de vijftig die niet goed is in Engels.
# Na terugkomst van mijn tussenjaar
Mijn dagelijks leven was alleen druk met mezelf en mijn gezin. Af en toe dacht ik, wanneer ik er de ruimte voor had, dat het voldoening zou geven om eens vrijwilligerswerk te doen voor iemand die het moeilijk had.Als ik erop terugkijk, draait de wereld minder om iemand die een ander helpt en is het meer een plek waar mensen vriendelijk op elkaar steunen en samen groeien.
# Mijn persoonlijke reistips voor Cambodja
In Phnom Penh was er een Noord-Koreaans restaurant. Op dagen zonder programma kon je optredens van Noord-Koreaanse medewerkers zien en koude noedels uit Pyongyang proberen. Tijdens de vakantie bezocht ik de ruïnes van Angkor Wat in Siem Reap. Op zaterdag en zondag kun je dolfijnen- of olifantentochten maken, en na afloop van het programma bezocht ik ook het nabijgelegen Ho Chi Minhstad en Laos.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
- Hoe kom je er?
Ik kwam laat in de avond aan op de luchthaven van Phnom Penh. Nadat ik naar buiten was gegaan, vond ik zonder problemen de chauffeur met een bordje met ‘Gap Year’ erop. Vervolgens nam ik samen met een Franse studente, die eerder was aangekomen, een tuktuk naar de accommodatie voor vrijwilligers.
- Taal
Voor ingewikkelde of lange gesprekken gebruikte ik soms een vertaalapp, maar meestal konden we zonder veel moeite duidelijk maken wat we nodig hadden met slechts een paar woorden, oogcontact en gebaren. Volgens mij was dit mogelijk omdat de vrijwilligers uit veel verschillende landen kwamen en ruimdenkend waren: ze communiceerden actief met mensen die andere talen spraken en hielden rekening met hen.
- Accommodatie
Omdat het geen hotel is, moet je zelf het afval weggooien en de matrashoes met de hand verschonen. Dat is niet erg moeilijk.
- Maaltijden
Het ontbijt bestaat uit brood en fruit; lunchpakketten moet je de avond ervoor aanvragen. Het avondeten bestaat uit rijst en een of twee hoofdgerechten. Soms had ik zin in warme soep en at ik in een nabijgelegen restaurant. De Khmer-vleessoep met een scheutje limoensap was heerlijk om bij te komen van de vermoeidheid door de hitte.
- Wat neem je mee?
Het is erg warm, dus je moet vaak van kleding wisselen. De was doen bij de vrijwilligersaccommodatie is lastig, dus je zult gebruik moeten maken van een wasserette in de buurt. Neem daarom meerdere lichte kledingstukken mee. Lokale kleding is relatief goedkoop, dus je kunt ook iets kopen op een nabijgelegen markt.
- Voor toekomstige deelnemers
Als je ten minste één bijzondere vaardigheid hebt, zoals zingen, dansen of een instrument bespelen... zullen de kinderen en leerkrachten dat erg waarderen. Ik was jaloers omdat ik zoiets niet kon... maar ik kan wel naar iedereen glimlachen, dus ook zonder andere vaardigheden werd ik hartelijk ontvangen.
Mijn tussenjaar was
Ervaring ★★★★★
Het was een ervaring die mijn verwachtingen overtrof.
Leren ★★★★★
Ook het leerzame aspect overtrof mijn verwachtingen.
Omgeving ★★★★☆
De accommodatie is wat eenvoudig, maar dat is geen groot probleem tijdens je verblijf. Ik geef vier sterren omdat mijn zoon en dochter het er misschien wat oncomfortabel zouden vinden.
Veiligheid ★★★★★
Er lijken geen veiligheidsproblemen te zijn, zolang je 's avonds laat niet alleen naar buiten gaat.
Vrije tijd ★★★★★
De kosten van levensonderhoud zijn relatief laag en doordat het land aan meerdere landen grenst, kun je gemakkelijk uitstapjes plannen om nieuwe ervaringen op te doen.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
