Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Mezelf prioriteit geven, problemen oplossen #Zelfinzicht, geluk ontdekken #Het besef dat geluk voortkomt uit kleine dingen
|
Geluk komt niet voort uit iets buitengewoons doen; ik heb juist geleerd geluk te vinden in de kleine dingen. Ik wist manieren te ontdekken om vreugde te vinden.
Een tussenjaar maakt je niet automatisch gelukkig. Maar het bood me de kans om gelukkig te worden.
Ik besefte dat ik niet echt gelukkig was, en dankzij dat inzicht kon ik veranderingen aanbrengen.
Een vrolijke ervaring: Engelse les geven met buitenlandse vrienden in Chiang Rai, Thailand Jo Min-jeong, deelnemer aan Korea GapYear (27 jaar, tussenjaar voor loopbaanplanning) / tussenjaar van 12 weken
|
# ‘Maak toekomstige keuzes gewoon op die manier~’
Een soloreis om mijn frustratie te verwerken over het feit dat ik mijn gevoelens niet begreep. Ik ontmoette een jongere die in een pension werkte en me kennis liet maken met het begrip ‘tussenjaar’.
Ik keerde terug naar mijn dagelijkse leven. Omdat ik een langere reis wilde maken, zocht ik de hele dag naar dingen die ik kon doen. Voor het eerst stond ik op eigen benen en voelde ik me overweldigd: waar moest ik beginnen?
Op dat moment kwam het idee van een tussenjaar plotseling bij me op. Ik bekeek de website en vond een gesprek voor ‘mensen die niet weten wat ze moeten doen’.
Ik woonde op Jeju en had mijn eerste gesprek telefonisch. Ik wilde er graag persoonlijk naartoe, dus vroeg ik een afspraak op locatie aan en reisde ik erheen. Tegen het einde van het gesprek stelde de directeur van het tussenjaarprogramma me een vraag.
‘Wat dacht je toen je besloot hierheen te komen?’
‘Ik voelde gewoon dat ik moest komen, dus ben ik meteen gekomen.’
‘Maak voortaan je keuzes op die manier.’
Ik had nooit vertrouwen in mijn eigen keuzes. Toen ik die woorden hoorde, dacht ik: ‘O, ik heb zelfverzekerd gekozen, hè? Ik kan dit echt.’ Door me de versie van mezelf te herinneren die zonder aarzelen keuzes maakte, kon ik de kracht ontwikkelen om beslissingen te nemen.
# Deze keer stond alleen ‘ikzelf’ bovenaan mijn prioriteitenlijst.
Hallo, ik ben Baek Jo Min-jung, 27 jaar, en momenteel op een werkvakantie in Seoul. Ik heb een tussenjaar van negen maanden gehad waarin ik allerlei activiteiten deed, waaronder een taalstudieprogramma in de Filipijnen, vrijwilligerswerk als Engelse docent in Thailand en een stage in Griekenland gericht op psychologische therapie voor ouderen met dementie.
Ik had er altijd van gedroomd om vrijwilligerswerk in het buitenland te doen. Ik besloot wat tijd voor mezelf te nemen. Door een pauze van school te nemen, maakte ik daar tijd voor. Tijdens een gesprek over een tussenjaar werd me een programma aangeraden dat bij me leek te passen. Maar toen het moment om te vertrekken eenmaal daar was, begon ik te twijfelen. Het leek duur te worden, ik had weinig vertrouwen in mijn Engels en bovenal was ik bang dat ik ‘tijd zou verspillen aan iets zinloos’.
Ik besprak mijn zorgen met de begeleider van het tussenjaar. Zou ik mijn Engels kunnen verbeteren? Wie zou feedback geven na de lessen? Zou het, gezien de tijd en het geld die ermee gemoeid waren, het echt waard zijn? Ik bleef vraag na vraag stellen.
Ze stelden me gerust: ik zou Engels leren, lessen in het Engels volgen en vooral met moedertaalsprekers omgaan, waardoor ik voortdurend Engels zou gebruiken. Iedereen die eerder was gegaan, had getwijfeld, maar uiteindelijk was iedereen tevreden. Omdat de vrijwilligers alles zelf planden, zou ik veel aan de ervaring hebben. Ze beantwoordden al mijn vragen, stuk voor stuk, en deze keer dacht ik: ‘Zal ik echt gaan?’Ik vroeg het nog eens.
De directeur zei toen: ‘Waarom ga je niet een jaar in Canada studeren?’ Toen viel het kwartje. Ik besefte dat ik niet puur voor mezelf om een ervaring vroeg, maar vooral om mijn cv een boost te geven. Natuurlijk is dat ook belangrijk, maar deze keer stond alleen ‘ikzelf’ bovenaan mijn prioriteitenlijst.
‘Als ik dit voor mezelf doe, wanneer krijg ik dan nog de kans om de vrijwilligersreis naar het buitenland te maken waar ik altijd al van droomde?’ Ik besloot het te doen.
* Omdat Minjung Cho sterk gericht was op persoonlijke groei, kreeg ze vóór haar deelname aan het project een persoonlijk dagprogramma met opdrachten gericht op zelfstandigheid en zelfreflectie, plus een tussenjaarnotitieboek om plannen te maken en te reflecteren.
# In het begin was het moeilijk om te wennen.
In het begin was het echt moeilijk om me aan te passen. Voordat ik vrijwilligerswerk ging doen, volgde ik een taalcursus en had ik behoorlijk veel vertrouwen in mijn Engels. Maar op de eerste oriëntatiedag begreep ik geen woord. Alles ging langs me heen: het onbekende accent en het snelle tempo van het Engels. Zelfs eenvoudige aanwijzingen kon ik niet volgen. Ik maakte me grote zorgen over wat ik nu moest doen. Die zorgen werden steeds groter.
Ik gaf mezelf alleen maar de schuld omdat ik geen Engels kende. Ik raakte steeds ontmoediger en had geen zin meer om iets te proberen. Als ik mezelf met anderen vergeleek, voelde ik me alleen maar slechter over mijn eigen taalvaardigheid.
Op dat moment besefte ik dat mezelf voortdurend vergelijken mijn zelfvertrouwen alleen maar zou ondermijnen, zonder dat het iets opleverde. ‘Dat klopt, ik ben niet goed in Engels. Het is niet eens mijn moedertaal, dus dat is oké. Wat kan ik vanaf hier doen om beter te worden?’
Ik begon met wat ik wél kon. Als mijn vrienden praatten, deed ik alsof ik in een film zat en luisterde ik gewoon. Twee weken later was er een ochtendbijeenkomst en begreep ik alles. Normaal gesproken gokte ik maar wat en deed ik de rest na, dus ik was zo trots dat ik na afloop riep: ‘Ik heb het begrepen!’
In het begin durfde ik geen les te geven, dus bleef ik achter in de klas en keek ik naar de kinderen. Langzaam bracht ik steeds meer tijd voor de klas door. Uiteindelijk gaf ik zelf les en zong ik zelfs mee! Het was een uitdaging, maar ik paste me aan omdat ik niet opgaf.
Vroeger voelde ik me machteloos en vroeg ik mezelf af: ‘Wat moet ik doen?’, maar nu denk ik: ‘Hoe kan ik dit goed oplossen?’ Ik heb geleerd dat ik mezelf niet met anderen hoef te vergelijken en me gewoon kan richten op het vullen van mijn leven met dingen die ik daadwerkelijk kan doen.
Ik hoop dat iedereen die aan het tussenjaarproject meedoet in zichzelf kan geloven en zichzelf moed kan inspreken, ook als diegene zich tekort voelt schieten!
# Hoe zou ik me voelen als ik me zo gedroeg?
Door dit project begon ik mezelf af te vragen ‘Hoe zou ik me voelen als ik me zo gedroeg?’ want vroeger dacht ik altijd: ‘Hoe zou de ander zich voelen als ik dit deed?’
Op een dag was mijn les eerder afgelopen. De gastheer van het pension bood aan me een apenpark te laten zien, dus ging ik mee. Helaas viel een aap me aan en moest ik me medisch laten behandelen en een tijdlang regelmatig vaccinaties halen.
Na de behandeling vroeg het personeel van het pension me dit geheim te houden voor de vrijwilligerscoördinator. Als die erachter zou komen, mochten medewerkers vrijwilligers in de toekomst misschien niet meer rondleiden, en kon het personeelslid bovendien in de problemen komen.
Het ziekenhuis was ver weg en ik moest naar de les, dus was ik bang dat er iets mis zou gaan. Ik dacht dat ik hulp kon krijgen als ik het aan de organisatie vertelde, maar toen ik aan het personeel dacht, besefte ik dat ze het voor ons deden...
Ze vroegen me het geheim te houden en ik voelde me daar rot over, maar de andere vrijwilligers leken te denken dat het beter was om het geheim te houden...
In het weekend ging ik alleen naar het ziekenhuis. Op de terugweg naar de accommodatie wist ik niet goed wat ik nu moest doen. Ik huilde stiekem in de bus, zonder dat mijn vrienden het merkten.
Na lang nadenken nam ik contact op met Gap Year. Ze zeiden dat ik voor één keer aan mezelf moest denken. Het was goed als ik nu eens voor mezelf koos; ik hoefde niet altijd rekening met anderen te houden. Dat bedoelden ze niet op een slechte, maar juist op een goede manier.
Terwijl ik bleef praten, besefte ik dat ik mijn mond moest opendoen, niet alleen voor mezelf, maar ook om te voorkomen dat mensen zoals ik hetzelfde zouden moeten meemaken.
Ik vertelde de organisatie de waarheid. Nadat ik dat had gedaan, hielpen ze me en kon ik gemakkelijk behandeld worden. Het personeel van het pension kreeg wel een waarschuwing, maar de vrijwilligers konden hun uitstapjes blijven maken.
Door dit incident besefte ik dat ik mezelf had verwaarloosd doordat ik altijd aan anderen dacht. Het werd ook een gelegenheid om rekening met mezelf te houden.
Als ik het gevoel heb dat ik niet aan mezelf denk, sta ik even stil. En als een mantra zeg ik tegen mezelf: ‘Hoe zou ik me voelen als ik me zo gedraag?’
# Leven in het ‘nu’
Voordat ik naar Thailand ging, dacht ik, wanneer ik moe was van het studeren van Engels in de Filipijnen of ziek was: ‘Als ik hier maar doorheen kom, wordt alles beter, toch? Ik zal gelukkig zijn als ik in Thailand aankom.’
Maar toen ik voor het eerst in Thailand aankwam, was het, hoewel leuk, niet geweldig. Het Engels was moeilijk, ik kon me niet aanpassen en voor elk probleem dat ik oploste, dook er weer een nieuw op. Zoals ik al eerder vertelde, raakte ik zelfs gewond. Ik begon de Filipijnen te missen, nam contact op met vrienden en dacht: ‘Ach, ik zou graag naar Griekenland gaan, mijn volgende bestemming.’
Maar toen ik naar mezelf keek, dacht ik: als ik naar Griekenland ga, zal ik dit moment waarschijnlijk missen, net zoals ik nu de Filipijnen mis. Ik besefte dat het zonde zou zijn om dit moment voorbij te laten gaan. In plaats van me alleen maar zorgen te maken, besloot ik iets te doen om mezelf op dit moment gelukkig te maken. Daarna kon ik volop genieten van het moment.
Vrijdagavond was de laatste kans voor de vrijwilligers om van de stad te genieten en iedereen maakte zich enthousiast klaar om uit te gaan. Plotseling brak er een storm los en konden we geen auto bellen. Alle lichten vielen uit en we zaten in een situatie waarin we niets konden doen. Ik dacht bij mezelf: ‘Hoe kunnen we dit moment optimaal benutten?’ en stelde de kinderen voor om een horrorfilm te kijken. Het was jammer dat we niet uit konden gaan, maar op dat moment konden we genieten van de perfecte omgeving om een horrorfilm te kijken.
# Trouw blijven aan wat ik wil
Als ik naar een les moet die ver van de vrijwilligersorganisatie plaatsvindt, verblijf ik in een hostel. Op een dag voelde ik me niet goed, dus bleef ik achter en ging ik niet naar de les. Toen ik me weer beter voelde, zei ik dat ik ook zou gaan. De leider zei echter dat ik nog meer rust nodig had en vroeg me tot het einde van de week te blijven. Ik dacht: ‘Ik kan er toch niets aan doen,’ en stond op het punt af te zien van het vrijwilligerswerk.
Toen verstomde plotseling het gelach van mijn vrienden naast me en vroegen ze me serieus:
‘Wil je gaan of niet?’
‘Ik wil gaan, maar... omdat ze zeiden dat we hier konden uitrusten... misschien is rusten ook geen slecht idee.’
‘Nee, zeg gewoon wat je wilt doen.’
‘Eerlijk gezegd wil ik niet gaan.’
‘Je hebt het recht om te kiezen. We helpen je opnieuw met de leiding te praten.’
Met die woorden hielpen ze me vol vertrouwen om opnieuw naar de leiding te stappen en met hen te praten, en ik kon met hen meegaan.
Later praatte ik met twee Koreaanse vrienden naast me. Iedereen, ook ik, dacht: ‘Jammer, maar we moeten het accepteren.’ Mijn buitenlandse vrienden dachten allemaal: ‘Laten we ons uitspreken en proberen het te veranderen.’
Wat indruk op me maakte, was dat ze niet zomaar de mening van die persoon accepteerden, maar ervoor zorgden dat diegene mijn mening accepteerde. Op dat moment besefte ik dat dingen kunnen veranderen als je je uitspreekt, en dat je ze kunt veranderen.
# Het is oké om geen plan te hebben
In de rijdende auto vroeg een vriend aan de zus die achterin de auto hing:
‘Wat ben je van plan te doen na dit vrijwilligerswerk?’
‘Ik weet het niet. Ik reis gewoon tot mijn geld op is en denk erover na als ik terugga.’
Ze zei het heel koeltjes. Ze leek vrij. Ik was onder de indruk dat ze zich niet somber voelde omdat ze geen plannen had, en besefte dat het ook zonder een duidelijke richting goed is.
Ik vond het een goede beslissing om te vertrekken, maar maakte me ook zorgen over de onzekere toekomst. Toen ik naar mijn vriendin keek, dacht ik: ‘Ik hoef er nu niet over na te denken; dat kan later ook.’
# Niets is vanzelfsprekend.
In de slaapzaal van de instelling zitten hagedissen, reusachtige spinnen en allerlei andere insecten. Er is geen warm water. De badkamer moet je zelf schoonmaken, de wifi is traag en bij slecht weer werkt de dienst niet. Het was niet gegarandeerd dat de wifi goed zou werken, dat ik met warm water kon douchen, dat er stevige muren zouden zijn die bescherming boden tegen de zandstorm, of dat er snelle wifi zou zijn. Niets was gegarandeerd, hoewel ik het allemaal als vanzelfsprekend had beschouwd.
Toen ik besefte dat zelfs kleine dingen niet vanzelfsprekend zijn, werd ik dankbaar voor zelfs de kleinste dingen.
# Kan ik gelukkig zijn?
Het was het einde van de eerste lesweek en ik was op weg terug naar de slaapzaal. Een monnik kwam naar me toe en zei: ‘Je ziet er niet gelukkig uit.’ Ik was verbaasd en glimlachte. Die vraag bleef door mijn hoofd spoken. ‘Hij zegt alleen dat ik er niet gelukkig uitzie, maar misschien klopt dat niet.’
Toen vroeg ik mezelf af: ‘Maakt wat ik nu doe me eigenlijk gelukkig?’ Maar ik kon geen antwoord geven. Eigenlijk dacht ik dat ik gelukkig zou zijn zodra ik aan mijn tussenjaar begon. Maar dat was niet zo. Ik dacht dat ik gelukkig zou worden zodra ik vertrok, maar dat bleek niet zo te zijn ^-^.. Haha. Toch heeft dit besef me geholpen om vooruitgang te boeken.
Het gaat er niet om ‘iets’ te doen om dichter bij geluk te komen.
Daarna begon ik me af te vragen: ‘Hoe word ik gelukkig?’ en ‘Kan ik gelukkig worden?’
Tijdens mijn tijd in Thailand heb ik ervaren en ingezien datgeluk niet voortkomt uit iets bijzonders doen, maar uit de kleine dingen die vreugde brengen Ik heb manieren kunnen vinden om geluk na te streven.
Een tussenjaar nemen maakt je niet meteen gelukkig. Maar het schept er wel de mogelijkheid toe. Ik kon veranderen toen ik besefte dat ik eerder niet gelukkig was.
Als iemand anders vraagt: ‘Kan ik gaan als ik dat wil?’,
zou ik zonder aarzelen antwoorden.
‘JA’
‘De aantrekkingskracht van dit project, waaraan ik deelnam en dat ik zelf heb ervaren’
# Ik vond het gevoel uit mijn kindertijd terug.
Toen ik 9 was en met mijn vrienden op de speelplaats speelde, voelde ik het. Ik herontdekte de onschuld die ik vergeten was. We hielden een wedstrijd om te zien wie in één minuut de beste piraat kon tekenen. ‘Wil je het stilstaande water drinken of een spin kussen?’ ‘Ik kies de spin.’ ‘Ik ga voor het water!’
Rond het kampvuur zitten en vragen stellen die de stroom van gedachten volgen, ’s nachts door het donkere bos lopen en griezelverhalen vertellen, of het spel spelen waarbij we een zin zeggen als ‘Er was eens, ik...’ of ‘Er was eens, ik... had rijst’ of ‘Er was eens, ik... had rijst — poef!’ Dit spel wordt gespeeld terwijl je rond het kampvuur zit.
Ik kon het gevoel uit mijn kindertijd, dat ik vergeten was, weer herinneren. Ik probeer dit gevoel vast te houden. Liedjes zingen, tekeningen maken, kleine spelletjes spelen. Ik kon dingen doen die ik kende, maar was vergeten.
# Vrienden, plekken en herinneringen die ik zonder deze plek niet had leren kennen
Naar de avondmarkt gaan en traditionele dansen doen met mijn oma, een biertje drinken met de Super Family als ik langskom, en de vertrouwde winkeltjes die me altijd begroeten. Onze vaste ontmoetingsplek, Coconut Bar, waar we elke vrijdag naartoe gingen; het vreemde dorp waar alle inwoners om 22.00 uur naar bed gingen en om 5.00 uur weer opstonden.
De tijd die ik doorbracht met spelletjes spelen met de kinderen uit de buurt, tot bedtijd. Als ik mijn ogen sluit, verschijnt Chiang Rai in mijn gedachten, vol warme herinneringen.
Je kunt niet alleen de populaire toeristische plekken bezoeken, maar ook elke hoek van Chiang Rai ontdekken. Zonder dit project had ik de vrienden, plekken en herinneringen die ik heb opgedaan niet leren kennen.
# Jij kunt de kinderen helpen.
Engels spreken biedt kinderen op zichzelf al kansen op werk en is een manier om hun levenskwaliteit te verbeteren. Er zijn niet veel mogelijkheden om Engels te leren. Wij kunnen tijd voor hen vrijmaken om te leren. Alleen al weten dat we de kinderen kunnen helpen, is iets waar we trots op zijn.
# De les die ik zelf samenstel
Alles wordt door de vrijwilligers zelf gepland en uitgevoerd.
Het was de eerste kans om zelf iets van begin tot eind te proberen! Ik ging van ‘Kan ik dit?’ naar ‘Ik kan dit!’
Ik was gewend dat anderen me steeds vertelden wat ik moest doen, dus vond ik het moeilijk om dingen te doen zonder instructies van iemand anders. Maar dankzij deze ervaring kon ik proberen iets op eigen houtje te doen.
Ik dacht dat ik mijn werkgerelateerde kwalificaties opgaf, maar deze ervaringen werden leuke aanvullingen op mijn cv.
# Leren terwijl ik tijd doorbreng met vrienden
Om de twee weken komen er nieuwe vrienden bij.
Melissa, die niet bang was om zichzelf voor schut te zetten met grappige gezichtsuitdrukkingen om de kinderen erbij te betrekken; Muscle Queen, die zelfs tijdens pauzes hard trainde om haar buikspieren in vorm te houden; de energieke Joshua, die meer energie had dan wie dan ook; Rebecca, de koningin van taal en eten, die alles onder de knie kreeg, van de Koreaanse taal tot de Koreaanse keuken; Sofia, de fijngevoelige vrouw die vrijwilligerswerk in de bouw uitprobeerde voordat ze op kantoor ging werken; en twee vrienden uit Londen die samen een tussenjaar van achttien maanden namen. Page, de koningin van het aantekeningen maken, die alles documenteerde. Mensen die vrijwilligerswerk deden tijdens het reizen en van Bali naar India en vervolgens naar Thailand trokken.
Het was geweldig om zo'n betekenisvolle reis te maken, en ik dacht dat ik dat ook eens moest proberen. Omdat ik in een omgeving was waar ik met veel verschillende mensen en vrienden kon omgaan, viel er van ieder van hen veel te leren.
# Mijn aanbevolen reisbestemmingen
Chiang Mai - Elephant Jungle Sanctuary
Dit is een plek die olifanten helpt te ontsnappen aan mishandeling en vrij te leven. Je kunt ze bananen voeren, met ze in de modder spelen, ze wassen en met ze wandelen. Je kunt een band opbouwen met olifanten die van vreugde lijken te lachen.
In tegenstelling tot dieren zoals paarden hebben olifanten een skeletstructuur die niet geschikt is om dingen op hun rug te dragen. Er wordt gezegd dat olifantentochten het gevolg zijn van mishandeling en botmisvormingen kunnen veroorzaken.
Dit is inmiddels een enorme bedrijfstak, en de enige manier om die te stoppen is door een andere weg in te slaan dan de meeste mensen.
Ik raad het ‘Chiang Mai Elephant Sanctuary’ aan: daar kunnen niet alleen wij plezier hebben en herinneringen maken, maar kunnen de olifanten ook gelukkig zijn.
|
Geluk komt niet voort uit iets buitengewoons doen; ik heb juist geleerd geluk te vinden in de kleine dingen. Ik wist manieren te ontdekken om vreugde te vinden.
Een tussenjaar maakt je niet automatisch gelukkig. Maar het bood me de kans om gelukkig te worden.
Ik besefte dat ik niet echt gelukkig was, en dankzij dat inzicht kon ik veranderingen aanbrengen.
Een vrolijke ervaring: Engelse les geven met buitenlandse vrienden in Chiang Rai, Thailand Jo Min-jeong, deelnemer aan Korea GapYear (27 jaar, tussenjaar voor loopbaanplanning) / tussenjaar van 12 weken
|
# ‘Maak toekomstige keuzes gewoon op die manier~’
Een soloreis om mijn frustratie te verwerken over het feit dat ik mijn gevoelens niet begreep. Ik ontmoette een jongere die in een pension werkte en me kennis liet maken met het begrip ‘tussenjaar’.
Ik keerde terug naar mijn dagelijkse leven. Omdat ik een langere reis wilde maken, zocht ik de hele dag naar dingen die ik kon doen. Voor het eerst stond ik op eigen benen en voelde ik me overweldigd: waar moest ik beginnen?
Op dat moment kwam het idee van een tussenjaar plotseling bij me op. Ik bekeek de website en vond een gesprek voor ‘mensen die niet weten wat ze moeten doen’.
Ik woonde op Jeju en had mijn eerste gesprek telefonisch. Ik wilde er graag persoonlijk naartoe, dus vroeg ik een afspraak op locatie aan en reisde ik erheen. Tegen het einde van het gesprek stelde de directeur van het tussenjaarprogramma me een vraag.
‘Wat dacht je toen je besloot hierheen te komen?’
‘Ik voelde gewoon dat ik moest komen, dus ben ik meteen gekomen.’
‘Maak voortaan je keuzes op die manier.’
Ik had nooit vertrouwen in mijn eigen keuzes. Toen ik die woorden hoorde, dacht ik: ‘O, ik heb zelfverzekerd gekozen, hè? Ik kan dit echt.’ Door me de versie van mezelf te herinneren die zonder aarzelen keuzes maakte, kon ik de kracht ontwikkelen om beslissingen te nemen.
# Deze keer stond alleen ‘ikzelf’ bovenaan mijn prioriteitenlijst.
Hallo, ik ben Baek Jo Min-jung, 27 jaar, en momenteel op een werkvakantie in Seoul. Ik heb een tussenjaar van negen maanden gehad waarin ik allerlei activiteiten deed, waaronder een taalstudieprogramma in de Filipijnen, vrijwilligerswerk als Engelse docent in Thailand en een stage in Griekenland gericht op psychologische therapie voor ouderen met dementie.
Ik had er altijd van gedroomd om vrijwilligerswerk in het buitenland te doen. Ik besloot wat tijd voor mezelf te nemen. Door een pauze van school te nemen, maakte ik daar tijd voor. Tijdens een gesprek over een tussenjaar werd me een programma aangeraden dat bij me leek te passen. Maar toen het moment om te vertrekken eenmaal daar was, begon ik te twijfelen. Het leek duur te worden, ik had weinig vertrouwen in mijn Engels en bovenal was ik bang dat ik ‘tijd zou verspillen aan iets zinloos’.
Ik besprak mijn zorgen met de begeleider van het tussenjaar. Zou ik mijn Engels kunnen verbeteren? Wie zou feedback geven na de lessen? Zou het, gezien de tijd en het geld die ermee gemoeid waren, het echt waard zijn? Ik bleef vraag na vraag stellen.
Ze stelden me gerust: ik zou Engels leren, lessen in het Engels volgen en vooral met moedertaalsprekers omgaan, waardoor ik voortdurend Engels zou gebruiken. Iedereen die eerder was gegaan, had getwijfeld, maar uiteindelijk was iedereen tevreden. Omdat de vrijwilligers alles zelf planden, zou ik veel aan de ervaring hebben. Ze beantwoordden al mijn vragen, stuk voor stuk, en deze keer dacht ik: ‘Zal ik echt gaan?’Ik vroeg het nog eens.
De directeur zei toen: ‘Waarom ga je niet een jaar in Canada studeren?’ Toen viel het kwartje. Ik besefte dat ik niet puur voor mezelf om een ervaring vroeg, maar vooral om mijn cv een boost te geven. Natuurlijk is dat ook belangrijk, maar deze keer stond alleen ‘ikzelf’ bovenaan mijn prioriteitenlijst.
‘Als ik dit voor mezelf doe, wanneer krijg ik dan nog de kans om de vrijwilligersreis naar het buitenland te maken waar ik altijd al van droomde?’ Ik besloot het te doen.
* Omdat Minjung Cho sterk gericht was op persoonlijke groei, kreeg ze vóór haar deelname aan het project een persoonlijk dagprogramma met opdrachten gericht op zelfstandigheid en zelfreflectie, plus een tussenjaarnotitieboek om plannen te maken en te reflecteren.
# In het begin was het moeilijk om te wennen.
In het begin was het echt moeilijk om me aan te passen. Voordat ik vrijwilligerswerk ging doen, volgde ik een taalcursus en had ik behoorlijk veel vertrouwen in mijn Engels. Maar op de eerste oriëntatiedag begreep ik geen woord. Alles ging langs me heen: het onbekende accent en het snelle tempo van het Engels. Zelfs eenvoudige aanwijzingen kon ik niet volgen. Ik maakte me grote zorgen over wat ik nu moest doen. Die zorgen werden steeds groter.
Ik gaf mezelf alleen maar de schuld omdat ik geen Engels kende. Ik raakte steeds ontmoediger en had geen zin meer om iets te proberen. Als ik mezelf met anderen vergeleek, voelde ik me alleen maar slechter over mijn eigen taalvaardigheid.
Op dat moment besefte ik dat mezelf voortdurend vergelijken mijn zelfvertrouwen alleen maar zou ondermijnen, zonder dat het iets opleverde. ‘Dat klopt, ik ben niet goed in Engels. Het is niet eens mijn moedertaal, dus dat is oké. Wat kan ik vanaf hier doen om beter te worden?’
Ik begon met wat ik wél kon. Als mijn vrienden praatten, deed ik alsof ik in een film zat en luisterde ik gewoon. Twee weken later was er een ochtendbijeenkomst en begreep ik alles. Normaal gesproken gokte ik maar wat en deed ik de rest na, dus ik was zo trots dat ik na afloop riep: ‘Ik heb het begrepen!’
In het begin durfde ik geen les te geven, dus bleef ik achter in de klas en keek ik naar de kinderen. Langzaam bracht ik steeds meer tijd voor de klas door. Uiteindelijk gaf ik zelf les en zong ik zelfs mee! Het was een uitdaging, maar ik paste me aan omdat ik niet opgaf.
Vroeger voelde ik me machteloos en vroeg ik mezelf af: ‘Wat moet ik doen?’, maar nu denk ik: ‘Hoe kan ik dit goed oplossen?’ Ik heb geleerd dat ik mezelf niet met anderen hoef te vergelijken en me gewoon kan richten op het vullen van mijn leven met dingen die ik daadwerkelijk kan doen.
Ik hoop dat iedereen die aan het tussenjaarproject meedoet in zichzelf kan geloven en zichzelf moed kan inspreken, ook als diegene zich tekort voelt schieten!
# Hoe zou ik me voelen als ik me zo gedroeg?
Door dit project begon ik mezelf af te vragen ‘Hoe zou ik me voelen als ik me zo gedroeg?’ want vroeger dacht ik altijd: ‘Hoe zou de ander zich voelen als ik dit deed?’
Op een dag was mijn les eerder afgelopen. De gastheer van het pension bood aan me een apenpark te laten zien, dus ging ik mee. Helaas viel een aap me aan en moest ik me medisch laten behandelen en een tijdlang regelmatig vaccinaties halen.
Na de behandeling vroeg het personeel van het pension me dit geheim te houden voor de vrijwilligerscoördinator. Als die erachter zou komen, mochten medewerkers vrijwilligers in de toekomst misschien niet meer rondleiden, en kon het personeelslid bovendien in de problemen komen.
Het ziekenhuis was ver weg en ik moest naar de les, dus was ik bang dat er iets mis zou gaan. Ik dacht dat ik hulp kon krijgen als ik het aan de organisatie vertelde, maar toen ik aan het personeel dacht, besefte ik dat ze het voor ons deden...
Ze vroegen me het geheim te houden en ik voelde me daar rot over, maar de andere vrijwilligers leken te denken dat het beter was om het geheim te houden...
In het weekend ging ik alleen naar het ziekenhuis. Op de terugweg naar de accommodatie wist ik niet goed wat ik nu moest doen. Ik huilde stiekem in de bus, zonder dat mijn vrienden het merkten.
Na lang nadenken nam ik contact op met Gap Year. Ze zeiden dat ik voor één keer aan mezelf moest denken. Het was goed als ik nu eens voor mezelf koos; ik hoefde niet altijd rekening met anderen te houden. Dat bedoelden ze niet op een slechte, maar juist op een goede manier.
Terwijl ik bleef praten, besefte ik dat ik mijn mond moest opendoen, niet alleen voor mezelf, maar ook om te voorkomen dat mensen zoals ik hetzelfde zouden moeten meemaken.
Ik vertelde de organisatie de waarheid. Nadat ik dat had gedaan, hielpen ze me en kon ik gemakkelijk behandeld worden. Het personeel van het pension kreeg wel een waarschuwing, maar de vrijwilligers konden hun uitstapjes blijven maken.
Door dit incident besefte ik dat ik mezelf had verwaarloosd doordat ik altijd aan anderen dacht. Het werd ook een gelegenheid om rekening met mezelf te houden.
Als ik het gevoel heb dat ik niet aan mezelf denk, sta ik even stil. En als een mantra zeg ik tegen mezelf: ‘Hoe zou ik me voelen als ik me zo gedraag?’
# Leven in het ‘nu’
Voordat ik naar Thailand ging, dacht ik, wanneer ik moe was van het studeren van Engels in de Filipijnen of ziek was: ‘Als ik hier maar doorheen kom, wordt alles beter, toch? Ik zal gelukkig zijn als ik in Thailand aankom.’
Maar toen ik voor het eerst in Thailand aankwam, was het, hoewel leuk, niet geweldig. Het Engels was moeilijk, ik kon me niet aanpassen en voor elk probleem dat ik oploste, dook er weer een nieuw op. Zoals ik al eerder vertelde, raakte ik zelfs gewond. Ik begon de Filipijnen te missen, nam contact op met vrienden en dacht: ‘Ach, ik zou graag naar Griekenland gaan, mijn volgende bestemming.’
Maar toen ik naar mezelf keek, dacht ik: als ik naar Griekenland ga, zal ik dit moment waarschijnlijk missen, net zoals ik nu de Filipijnen mis. Ik besefte dat het zonde zou zijn om dit moment voorbij te laten gaan. In plaats van me alleen maar zorgen te maken, besloot ik iets te doen om mezelf op dit moment gelukkig te maken. Daarna kon ik volop genieten van het moment.
Vrijdagavond was de laatste kans voor de vrijwilligers om van de stad te genieten en iedereen maakte zich enthousiast klaar om uit te gaan. Plotseling brak er een storm los en konden we geen auto bellen. Alle lichten vielen uit en we zaten in een situatie waarin we niets konden doen. Ik dacht bij mezelf: ‘Hoe kunnen we dit moment optimaal benutten?’ en stelde de kinderen voor om een horrorfilm te kijken. Het was jammer dat we niet uit konden gaan, maar op dat moment konden we genieten van de perfecte omgeving om een horrorfilm te kijken.
# Trouw blijven aan wat ik wil
Als ik naar een les moet die ver van de vrijwilligersorganisatie plaatsvindt, verblijf ik in een hostel. Op een dag voelde ik me niet goed, dus bleef ik achter en ging ik niet naar de les. Toen ik me weer beter voelde, zei ik dat ik ook zou gaan. De leider zei echter dat ik nog meer rust nodig had en vroeg me tot het einde van de week te blijven. Ik dacht: ‘Ik kan er toch niets aan doen,’ en stond op het punt af te zien van het vrijwilligerswerk.
Toen verstomde plotseling het gelach van mijn vrienden naast me en vroegen ze me serieus:
‘Wil je gaan of niet?’
‘Ik wil gaan, maar... omdat ze zeiden dat we hier konden uitrusten... misschien is rusten ook geen slecht idee.’
‘Nee, zeg gewoon wat je wilt doen.’
‘Eerlijk gezegd wil ik niet gaan.’
‘Je hebt het recht om te kiezen. We helpen je opnieuw met de leiding te praten.’
Met die woorden hielpen ze me vol vertrouwen om opnieuw naar de leiding te stappen en met hen te praten, en ik kon met hen meegaan.
Later praatte ik met twee Koreaanse vrienden naast me. Iedereen, ook ik, dacht: ‘Jammer, maar we moeten het accepteren.’ Mijn buitenlandse vrienden dachten allemaal: ‘Laten we ons uitspreken en proberen het te veranderen.’
Wat indruk op me maakte, was dat ze niet zomaar de mening van die persoon accepteerden, maar ervoor zorgden dat diegene mijn mening accepteerde. Op dat moment besefte ik dat dingen kunnen veranderen als je je uitspreekt, en dat je ze kunt veranderen.
# Het is oké om geen plan te hebben
In de rijdende auto vroeg een vriend aan de zus die achterin de auto hing:
‘Wat ben je van plan te doen na dit vrijwilligerswerk?’
‘Ik weet het niet. Ik reis gewoon tot mijn geld op is en denk erover na als ik terugga.’
Ze zei het heel koeltjes. Ze leek vrij. Ik was onder de indruk dat ze zich niet somber voelde omdat ze geen plannen had, en besefte dat het ook zonder een duidelijke richting goed is.
Ik vond het een goede beslissing om te vertrekken, maar maakte me ook zorgen over de onzekere toekomst. Toen ik naar mijn vriendin keek, dacht ik: ‘Ik hoef er nu niet over na te denken; dat kan later ook.’
# Niets is vanzelfsprekend.
In de slaapzaal van de instelling zitten hagedissen, reusachtige spinnen en allerlei andere insecten. Er is geen warm water. De badkamer moet je zelf schoonmaken, de wifi is traag en bij slecht weer werkt de dienst niet. Het was niet gegarandeerd dat de wifi goed zou werken, dat ik met warm water kon douchen, dat er stevige muren zouden zijn die bescherming boden tegen de zandstorm, of dat er snelle wifi zou zijn. Niets was gegarandeerd, hoewel ik het allemaal als vanzelfsprekend had beschouwd.
Toen ik besefte dat zelfs kleine dingen niet vanzelfsprekend zijn, werd ik dankbaar voor zelfs de kleinste dingen.
# Kan ik gelukkig zijn?
Het was het einde van de eerste lesweek en ik was op weg terug naar de slaapzaal. Een monnik kwam naar me toe en zei: ‘Je ziet er niet gelukkig uit.’ Ik was verbaasd en glimlachte. Die vraag bleef door mijn hoofd spoken. ‘Hij zegt alleen dat ik er niet gelukkig uitzie, maar misschien klopt dat niet.’
Toen vroeg ik mezelf af: ‘Maakt wat ik nu doe me eigenlijk gelukkig?’ Maar ik kon geen antwoord geven. Eigenlijk dacht ik dat ik gelukkig zou zijn zodra ik aan mijn tussenjaar begon. Maar dat was niet zo. Ik dacht dat ik gelukkig zou worden zodra ik vertrok, maar dat bleek niet zo te zijn ^-^.. Haha. Toch heeft dit besef me geholpen om vooruitgang te boeken.
Het gaat er niet om ‘iets’ te doen om dichter bij geluk te komen.
Daarna begon ik me af te vragen: ‘Hoe word ik gelukkig?’ en ‘Kan ik gelukkig worden?’
Tijdens mijn tijd in Thailand heb ik ervaren en ingezien datgeluk niet voortkomt uit iets bijzonders doen, maar uit de kleine dingen die vreugde brengen Ik heb manieren kunnen vinden om geluk na te streven.
Een tussenjaar nemen maakt je niet meteen gelukkig. Maar het schept er wel de mogelijkheid toe. Ik kon veranderen toen ik besefte dat ik eerder niet gelukkig was.
Als iemand anders vraagt: ‘Kan ik gaan als ik dat wil?’,
zou ik zonder aarzelen antwoorden.
‘JA’
‘De aantrekkingskracht van dit project, waaraan ik deelnam en dat ik zelf heb ervaren’
# Ik vond het gevoel uit mijn kindertijd terug.
Toen ik 9 was en met mijn vrienden op de speelplaats speelde, voelde ik het. Ik herontdekte de onschuld die ik vergeten was. We hielden een wedstrijd om te zien wie in één minuut de beste piraat kon tekenen. ‘Wil je het stilstaande water drinken of een spin kussen?’ ‘Ik kies de spin.’ ‘Ik ga voor het water!’
Rond het kampvuur zitten en vragen stellen die de stroom van gedachten volgen, ’s nachts door het donkere bos lopen en griezelverhalen vertellen, of het spel spelen waarbij we een zin zeggen als ‘Er was eens, ik...’ of ‘Er was eens, ik... had rijst’ of ‘Er was eens, ik... had rijst — poef!’ Dit spel wordt gespeeld terwijl je rond het kampvuur zit.
Ik kon het gevoel uit mijn kindertijd, dat ik vergeten was, weer herinneren. Ik probeer dit gevoel vast te houden. Liedjes zingen, tekeningen maken, kleine spelletjes spelen. Ik kon dingen doen die ik kende, maar was vergeten.
# Vrienden, plekken en herinneringen die ik zonder deze plek niet had leren kennen
Naar de avondmarkt gaan en traditionele dansen doen met mijn oma, een biertje drinken met de Super Family als ik langskom, en de vertrouwde winkeltjes die me altijd begroeten. Onze vaste ontmoetingsplek, Coconut Bar, waar we elke vrijdag naartoe gingen; het vreemde dorp waar alle inwoners om 22.00 uur naar bed gingen en om 5.00 uur weer opstonden.
De tijd die ik doorbracht met spelletjes spelen met de kinderen uit de buurt, tot bedtijd. Als ik mijn ogen sluit, verschijnt Chiang Rai in mijn gedachten, vol warme herinneringen.
Je kunt niet alleen de populaire toeristische plekken bezoeken, maar ook elke hoek van Chiang Rai ontdekken. Zonder dit project had ik de vrienden, plekken en herinneringen die ik heb opgedaan niet leren kennen.
# Jij kunt de kinderen helpen.
Engels spreken biedt kinderen op zichzelf al kansen op werk en is een manier om hun levenskwaliteit te verbeteren. Er zijn niet veel mogelijkheden om Engels te leren. Wij kunnen tijd voor hen vrijmaken om te leren. Alleen al weten dat we de kinderen kunnen helpen, is iets waar we trots op zijn.
# De les die ik zelf samenstel
Alles wordt door de vrijwilligers zelf gepland en uitgevoerd.
Het was de eerste kans om zelf iets van begin tot eind te proberen! Ik ging van ‘Kan ik dit?’ naar ‘Ik kan dit!’
Ik was gewend dat anderen me steeds vertelden wat ik moest doen, dus vond ik het moeilijk om dingen te doen zonder instructies van iemand anders. Maar dankzij deze ervaring kon ik proberen iets op eigen houtje te doen.
Ik dacht dat ik mijn werkgerelateerde kwalificaties opgaf, maar deze ervaringen werden leuke aanvullingen op mijn cv.
# Leren terwijl ik tijd doorbreng met vrienden
Om de twee weken komen er nieuwe vrienden bij.
Melissa, die niet bang was om zichzelf voor schut te zetten met grappige gezichtsuitdrukkingen om de kinderen erbij te betrekken; Muscle Queen, die zelfs tijdens pauzes hard trainde om haar buikspieren in vorm te houden; de energieke Joshua, die meer energie had dan wie dan ook; Rebecca, de koningin van taal en eten, die alles onder de knie kreeg, van de Koreaanse taal tot de Koreaanse keuken; Sofia, de fijngevoelige vrouw die vrijwilligerswerk in de bouw uitprobeerde voordat ze op kantoor ging werken; en twee vrienden uit Londen die samen een tussenjaar van achttien maanden namen. Page, de koningin van het aantekeningen maken, die alles documenteerde. Mensen die vrijwilligerswerk deden tijdens het reizen en van Bali naar India en vervolgens naar Thailand trokken.
Het was geweldig om zo'n betekenisvolle reis te maken, en ik dacht dat ik dat ook eens moest proberen. Omdat ik in een omgeving was waar ik met veel verschillende mensen en vrienden kon omgaan, viel er van ieder van hen veel te leren.
# Mijn aanbevolen reisbestemmingen
Chiang Mai - Elephant Jungle Sanctuary
Dit is een plek die olifanten helpt te ontsnappen aan mishandeling en vrij te leven. Je kunt ze bananen voeren, met ze in de modder spelen, ze wassen en met ze wandelen. Je kunt een band opbouwen met olifanten die van vreugde lijken te lachen.
In tegenstelling tot dieren zoals paarden hebben olifanten een skeletstructuur die niet geschikt is om dingen op hun rug te dragen. Er wordt gezegd dat olifantentochten het gevolg zijn van mishandeling en botmisvormingen kunnen veroorzaken.
Dit is inmiddels een enorme bedrijfstak, en de enige manier om die te stoppen is door een andere weg in te slaan dan de meeste mensen.
Ik raad het ‘Chiang Mai Elephant Sanctuary’ aan: daar kunnen niet alleen wij plezier hebben en herinneringen maken, maar kunnen de olifanten ook gelukkig zijn.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
