Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik ontwikkelde een gevoel van zingeving en verruilde een passieve houding voor een actievere instelling #Een nieuw perspectief dat stereotypen doorbrak #Een kostbare tijd en een kans om mezelf beter te begrijpen
[Vrijwilligerswerk/activiteit in het buitenland] Warme liefde hervinden met kinderen in Hanoi, Vietnam Kim Da-hye, deelnemer aan een tussenjaar (25, nam een tussenjaar na ontslag te hebben genomen) / tussenjaar van 8 weken
|
# Door me aan anderen aan te passen en te leven zoals iedereen, vond ik dankzij mijn tussenjaar sterke motivatie en doelen!
Hallo. Ik ben de 25-jarige Kim Da-hye. Na mijn afstuderen aan de universiteit stopte ik met mijn baan, die ongeveer anderhalf jaar duurde en verband hield met mijn studierichting, en koos ik voor een tussenjaar om een nieuwe omgeving te ervaren.
Mijn manier van leven was anderen volgen, een conventioneel leven nastreven en gewoon mijn gang gaan.Dus ik studeerde af, vond net als iedereen een baan en spaarde wat geld, maar ik had er geen plezier in. Integendeel, het voelde benauwend en zwaar, en ik vroeg me af waarom ik zo leefde.
Daarom besloot ik een tussenjaar te nemen. Na een project van twee maanden — ‘geen stress, genieten, Engels studeren en dat is het!’ — deed ik nog twee maanden mee aan dit project.
Omdat mijn eerste project zo leuk was, begon ik met hoge verwachtingen aan dit project. Ik was benieuwd welke nieuwe mensen ik zou ontmoeten en wat ik zou zien en ervaren. In de Filipijnen had ik ontdekt dat ik echt van mensen houd en dat mezelf uiten en met anderen communiceren iets is wat ik heel erg nodig heb, dus,
Via dit project wilde ik met meer vrienden praten en fijne herinneringen maken.Ik wilde ook beter ontdekken wat ik leuk vind en nodig heb. Omdat het tijd was om te beslissen wat ik na mijn terugkeer naar Korea zou gaan doen, wilde ik die keuze maken.
Als je dit hoort, klink ik misschien heel sociaal en als iemand die gemakkelijk vrienden maakt. Tijdens mijn studie sloot ik me niet eens aan bij de gebruikelijke studentenverenigingen, bracht ik mijn vrije dagen meestal thuis door en ging ik liever met anderen mee. Ik vond het niet bijzonder leuk om mensen te ontmoeten.
En ik dacht dat die eigenschappen verdwenen waren na het fijne project in de Filipijnen dat ik eerder noemde,Ik kwam met sterke motivatie en duidelijke doelen naar Vietnam en zei tegen mezelf: ‘Ik hoef nergens meer bang voor te zijn.’
* Korea Gap Year biedt educatief materiaal, zoals ‘introductiemateriaal, checklists, tussenjaarmissies, aantekeningen voor je tussenjaar en beurzen voor een tussenjaar’, om deelnemers te helpen zich ter plaatse aan te passen en zich persoonlijk te ontwikkelen.
Ten eerste heb ik veel ervaren op de kleuterschool waar we vrijwilligerswerk deden.Hoewel het lesgeven tijdens het vrijwilligerswerk zwaar was, kreeg ik veel energie van de tijd die ik met de kinderen doorbracht.In de accommodatie voelde ik me voortdurend geïntimideerd door de andere vrijwilligers en leek de plek die een rustplaats had moeten zijn een plek waar mijn energie steeds verder weglekte. Maar op de kleuterschool kwamen de kinderen steeds naar me toe, ook al spraken we niet dezelfde taal. Ze werden niet moe van het spelen met mij, en dat gaf me juist extra energie.
De kinderen kwamen steeds naar me toe rennen, wilden opgetild worden en vroegen of ik met ze wilde spelen.Hoe hechter ik met de kinderen werd, hoe gelukkiger en blijer ik me voelde. Die momenten hielpen me toen ik me aanvankelijk niet kon aanpassen.
Naarmate de tijd verstreek, leek elk klaslokaal op de kleuterschool een kleine afspiegeling van de maatschappij. Het gedrag van de kinderen en de manier waarop ze met elkaar omgingen, leken op relaties tussen volwassenen. De kinderen die goed met hun vriendjes overweg konden en gemakkelijk naar me toe kwamen, leken altijd gelukkig en goed hun draai te vinden op de kleuterschool. Net als in elke groep kunnen mensen met goede relaties met anderen zich goed aanpassen, tevreden zijn en gezond leven.
Er was een kind dat nog niet zo lang op de kleuterschool zat en zich niet kon aanpassen; het huilde letterlijk de hele dag. Het kon geen contact maken met de andere kinderen. Ik vond het heel naar om dat kind zo te zien. ‘Wat is er zo moeilijk dat het zo moet huilen? Als het niet bang was en gewoon met vriendjes speelde, wat rondstoeide, danste wanneer er muziek klonk en goed at tijdens de maaltijden, zou dat toch genoeg zijn.’ Ik voelde dat de situatie van het kind precies op de mijne leek.
Toen ik bij een bedrijf werkte en aan de universiteit studeerde, voelde ik me nooit op mijn gemak tussen mensen. Ik was altijd op mijn hoede, wantrouwig, bang of ongemakkelijk. Zelfs in de accommodatie, waar ik met vrienden uit het Westen woonde, had ik allerlei ingewikkelde gedachten: zou ik vreemd overkomen, zouden ze gefrustreerd raken omdat ze me niet begrepen? Daardoor voelde ik me niet op mijn gemak bij hen.
Maar terwijl ik naar dat kleintje keek,dacht ik: ‘Wat ik nodig heb, is gewoon de moed om mensen te benaderen; de ingewikkelde twijfels en mijn terughoudendheid maken het me moeilijk en bezorgen me angst.’Het zien van dat kind motiveerde me om me niet langer onnodig zorgen te maken en te proberen vrienden op een natuurlijkere manier te benaderen.
Uiteindelijk werd ik niet heel hecht met veel vrienden, maarik kon wel met een klein aantal vrienden wat hechter worden, en volgens mij kon ik me meer ontspannen zonder me zo druk te maken over wat anderen van me dachten.Het was geen Koreaanse kleuterschool en de kinderen spraken niet dezelfde taal, dus misschien vielen deze situaties me daarom zo op.
Vervolgens kon ik objectief zien hoe ik met problemen omga.Zoals ik eerder al zei, had ik het aan het begin van het project moeilijk doordat ik in de accommodatie met vrienden uit het Westen woonde en doordat ik Engels moest geven (ook al was het niveau heel eenvoudig). Ik werd toen overspoeld door sombere en ingewikkelde gevoelens. Toen ik erover nadacht, voelde dat vreemd. Ik vroeg me af: ‘Is dit echt een situatie om zo somber van te worden? Ik doe wat ik zelf heb gekozen, ik ben hier moedig aan begonnen omdat ik het wilde — hoort dit zo moeilijk te zijn?’ Die gedachten brachten me een beetje in verwarring.
Na lang nadenken besefte ik dat die sombere gevoelens en ingewikkelde gedachten uiteindelijk de enige manier waren die ik kende en gebruikte om deze moeilijke momenten te vermijden en eraan te ontsnappen. Telkens wanneer er moeilijke situaties ontstonden, werd ik al snel somber en gefrustreerd over mijn eigen machteloosheid. Ik dacht dan: ‘Uiteindelijk kan ik maar zo ver komen.’ Daarna stopte ik met de activiteit of bleef ik gewoon zitten wachten tot de tijd voorbijging.
Als dezelfde situatie zich in Korea had voorgedaan, had ik me samen met die sombere gevoelens allerlei excuses gemaakt: ‘Ik kan hier niet meer mee doorgaan vanwege dit en dat.’ Maar op die plek en op dat moment, waar ik geen excuses meer kon verzinnen, zag ik dat die gevoelens gewoon de enige manier waren waarop ik het probleem had vermeden.
Dus in plaats van zo te blijven lijden,besloot ik actie te ondernemen om de situatie vooruit te helpen.Als ik de lessen zwaar vond, hoefde ik me eigenlijk niet alleen maar verdrietig en somber te voelen — ik had gewoon wat meer tijd kunnen besteden aan de voorbereiding ervan.
Een periode waarin ik door het samenleven met vrienden uit het Westen mijn vooroordelen kon doorbreken
Wat voor mij alleen als stress voelde,leerde me veel door samen te leven met vrienden uit het Westen. Zij hechtten waarde aan andere dingen dan de dingen die ik belangrijk vond.Ik volgde met de mensen om me heen een conventionele weg, luisterde naar hun gedachten en meningen over mijn ideeën, en wanneer ik een keuze moest maken, liet ik hun meningen meestal zwaar meewegen in mijn beslissing. Ik dacht dat dit de manier was om goed te leven, het pad dat ik moest volgen, de juiste weg, het goede antwoord. Bij mijn keuzes stond altijd ‘wat anderen denken’ centraal.
Maar nadat ik keuzes had gemaakt om aan hun maatstaven te voldoen en had geloofd dat dit de keuzes waren die ik zelf wilde maken, ontdekte ik na het vinden van een baan dat mijn leven benauwend voelde en niet was wat ik echt wilde. Ik wist niet wat ik moest doen nadat ik die baan had gekregen.
Maar deze vrienden leken vóór ze naar de universiteit gingen of een baan namen goed na te denken over de vraag of dat echt was wat ze wilden. Ze namen de tijd om zorgvuldig hun levenspad te kiezen door allerlei ervaringen op te doen. Daarom hadden de meesten van hen langere tijd een tussenjaar genomen.
DusIk besloot mezelf genoeg tijd te gunnen. Ik nam me voor om de dingen die ik wilde één voor één te doen. Zelfs heel onbenullige dingen die ik eerder had willen doen, maar zinloos had gevonden: als ik er zin in had, besloot ik ze gewoon te doen.
En terwijl ik ze één voor één ontmoette, raakte ik geïnteresseerd in landen waar ik eerder geen belangstelling voor had gehad en dacht ik: ‘O, er zijn landen waar mensen met zulke ideeën leven — misschien zou ik ook zo kunnen leven.’ Via die vrienden voelde ik dat de wereld groot is en dat er allerlei mensen leven op manieren die mijn vooroordelen te buiten gaan.
Neem de tijd om voor jezelf moedig te zijn en over jezelf na te denken!
Ik vertel dit omdat ik wil zeggen dat als ik gewoon op die plek was gebleven — aan een bureau bij dat bedrijf, in de armen van mijn familie, naast de mensen die ik al kende — ik niet de dingen had gezien, gevoeld of ervaren die ik dankzij mijn tussenjaar kon zien, voelen en overdenken.
Doordat ik afstand nam van de maatschappij en de overtuigingen waarin ik was opgegroeid en in een nieuwe omgeving terechtkwam, werden mijn gedachten en handelingen duidelijker en kon ik mezelf beter begrijpen.Dat betekent niet dat ik dankzij mijn tussenjaar een geweldig zelfbeeld of een droom heb ontdekt. Ik heb simpelweg veel van de ingewikkelde gedachten die steeds weer opkwamen op een rijtje gezet. Het was een periode waarin ik mezelf beter kon begrijpen en kon groeien.
Op dit moment werk ik parttime in een kledingwinkel. Vroeger had ik misschien gedacht: ‘Werken in een kledingwinkel lijkt me leuk en ik zou het best eens willen proberen, maar wat heeft het voor zin?’ Maar nu is het feit alleen al dat ik iets wil doen, ook al is het maar een beetje, voldoende motivatie. En ook al vinden anderen het niets bijzonders, ik haal voldoening uit dit werk doen, iets wat ik eerder niet kende.
En doordat ik dat werk heb geprobeerd, heb ik het gevoel dat ik dankzij die ervaring naar de volgende fase kan doorgroeien. Ik geloof dat die momenten zich zullen opstapelen en dat ik ooit de persoon zal zijn die ik echt wil zijn.
Soms vraag ik me af of de dingen die de afgelopen vier maanden zijn gebeurd echt zijn. Maar de dierbare contacten die ik tijdens die hele periode heb opgedaan, geven me het gevoel dat die dromerige vier maanden geen droom waren, maar werkelijkheid. Dankzij hen kon ik een stap verder komen in mijn denken. Ik hoop dat veel mensen die, net als ik, met allerlei zorgen leven, ook zo’n waardevolle tijd zullen meemaken.
Ik hoop dat je met moed tijd voor jezelf neemt — om diep over jezelf na te denken. En als je de moed hebt, hoop ik dat je door dat proces steeds weer over jezelf nadenkt, dingen voelt en veel over jezelf leert.
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Hoe kom je er)
Nadat ik de luchthaven had verlaten, ontmoette ik degene die me kwam ophalen en ging ik op mijn gemak naar de accommodatie.
(Taal)
Het personeel van de vrijwilligersorganisatie en de accommodatie sprak allemaal Engels, dus dat ging prima. De kleuterleidsters die de vrijwilligersactiviteiten begeleidden, spraken echter geen Engels, dus ik kon niet echt met hen praten. Ik deed gewoon mijn taken en ging weer weg.
In het openbaar vervoer en in gewone restaurants spreken mensen niet goed Engels, maar met eenvoudig Engels kun je je prima redden. Tijdens de introductie voor vrijwilligers leer je eenvoudige Vietnamese zinnetjes, dus ik heb er toen een paar geleerd en gebruikt.
(Accommodatie)
Meestal delen zes mensen een kamer, dus je moet voorbereid zijn op gemeenschappelijk wonen. Mannen en vrouwen verblijven in hetzelfde gebouw, maar de kamers zijn gescheiden naar geslacht.
(Maaltijden)
Alle drie de maaltijden worden in de accommodatie verzorgd. Het eten dat je buiten koopt is lekker en goedkoop, dus ga eropuit en probeer van alles!
(Wat meenemen)
Ik nam stickers mee voor de kinderen en ze vonden die erg leuk.
Omdat het een warm land is, had ik vooral korte broeken ingepakt,maar in de kleuterschool mag je geen korte broek dragen.Dus kocht ik een goedkoop exemplaar op de avondmarkt en droeg dat. Je kunt er zelf een meenemen of, net als ik, een goedkope kopen.
Mijn tussenjaar:
Ervaring ★★★★☆
Leren ★★★★☆
Omgeving ★★★☆☆
Veiligheid ★★★★☆
Vrije tijd ★★★★☆
[Vrijwilligerswerk/activiteit in het buitenland] Warme liefde hervinden met kinderen in Hanoi, Vietnam Kim Da-hye, deelnemer aan een tussenjaar (25, nam een tussenjaar na ontslag te hebben genomen) / tussenjaar van 8 weken
|
# Door me aan anderen aan te passen en te leven zoals iedereen, vond ik dankzij mijn tussenjaar sterke motivatie en doelen!
Hallo. Ik ben de 25-jarige Kim Da-hye. Na mijn afstuderen aan de universiteit stopte ik met mijn baan, die ongeveer anderhalf jaar duurde en verband hield met mijn studierichting, en koos ik voor een tussenjaar om een nieuwe omgeving te ervaren.
Mijn manier van leven was anderen volgen, een conventioneel leven nastreven en gewoon mijn gang gaan.Dus ik studeerde af, vond net als iedereen een baan en spaarde wat geld, maar ik had er geen plezier in. Integendeel, het voelde benauwend en zwaar, en ik vroeg me af waarom ik zo leefde.
Daarom besloot ik een tussenjaar te nemen. Na een project van twee maanden — ‘geen stress, genieten, Engels studeren en dat is het!’ — deed ik nog twee maanden mee aan dit project.
Omdat mijn eerste project zo leuk was, begon ik met hoge verwachtingen aan dit project. Ik was benieuwd welke nieuwe mensen ik zou ontmoeten en wat ik zou zien en ervaren. In de Filipijnen had ik ontdekt dat ik echt van mensen houd en dat mezelf uiten en met anderen communiceren iets is wat ik heel erg nodig heb, dus,
Via dit project wilde ik met meer vrienden praten en fijne herinneringen maken.Ik wilde ook beter ontdekken wat ik leuk vind en nodig heb. Omdat het tijd was om te beslissen wat ik na mijn terugkeer naar Korea zou gaan doen, wilde ik die keuze maken.
Als je dit hoort, klink ik misschien heel sociaal en als iemand die gemakkelijk vrienden maakt. Tijdens mijn studie sloot ik me niet eens aan bij de gebruikelijke studentenverenigingen, bracht ik mijn vrije dagen meestal thuis door en ging ik liever met anderen mee. Ik vond het niet bijzonder leuk om mensen te ontmoeten.
En ik dacht dat die eigenschappen verdwenen waren na het fijne project in de Filipijnen dat ik eerder noemde,Ik kwam met sterke motivatie en duidelijke doelen naar Vietnam en zei tegen mezelf: ‘Ik hoef nergens meer bang voor te zijn.’
* Korea Gap Year biedt educatief materiaal, zoals ‘introductiemateriaal, checklists, tussenjaarmissies, aantekeningen voor je tussenjaar en beurzen voor een tussenjaar’, om deelnemers te helpen zich ter plaatse aan te passen en zich persoonlijk te ontwikkelen.
Ten eerste heb ik veel ervaren op de kleuterschool waar we vrijwilligerswerk deden.Hoewel het lesgeven tijdens het vrijwilligerswerk zwaar was, kreeg ik veel energie van de tijd die ik met de kinderen doorbracht.In de accommodatie voelde ik me voortdurend geïntimideerd door de andere vrijwilligers en leek de plek die een rustplaats had moeten zijn een plek waar mijn energie steeds verder weglekte. Maar op de kleuterschool kwamen de kinderen steeds naar me toe, ook al spraken we niet dezelfde taal. Ze werden niet moe van het spelen met mij, en dat gaf me juist extra energie.
De kinderen kwamen steeds naar me toe rennen, wilden opgetild worden en vroegen of ik met ze wilde spelen.Hoe hechter ik met de kinderen werd, hoe gelukkiger en blijer ik me voelde. Die momenten hielpen me toen ik me aanvankelijk niet kon aanpassen.
Naarmate de tijd verstreek, leek elk klaslokaal op de kleuterschool een kleine afspiegeling van de maatschappij. Het gedrag van de kinderen en de manier waarop ze met elkaar omgingen, leken op relaties tussen volwassenen. De kinderen die goed met hun vriendjes overweg konden en gemakkelijk naar me toe kwamen, leken altijd gelukkig en goed hun draai te vinden op de kleuterschool. Net als in elke groep kunnen mensen met goede relaties met anderen zich goed aanpassen, tevreden zijn en gezond leven.
Er was een kind dat nog niet zo lang op de kleuterschool zat en zich niet kon aanpassen; het huilde letterlijk de hele dag. Het kon geen contact maken met de andere kinderen. Ik vond het heel naar om dat kind zo te zien. ‘Wat is er zo moeilijk dat het zo moet huilen? Als het niet bang was en gewoon met vriendjes speelde, wat rondstoeide, danste wanneer er muziek klonk en goed at tijdens de maaltijden, zou dat toch genoeg zijn.’ Ik voelde dat de situatie van het kind precies op de mijne leek.
Toen ik bij een bedrijf werkte en aan de universiteit studeerde, voelde ik me nooit op mijn gemak tussen mensen. Ik was altijd op mijn hoede, wantrouwig, bang of ongemakkelijk. Zelfs in de accommodatie, waar ik met vrienden uit het Westen woonde, had ik allerlei ingewikkelde gedachten: zou ik vreemd overkomen, zouden ze gefrustreerd raken omdat ze me niet begrepen? Daardoor voelde ik me niet op mijn gemak bij hen.
Maar terwijl ik naar dat kleintje keek,dacht ik: ‘Wat ik nodig heb, is gewoon de moed om mensen te benaderen; de ingewikkelde twijfels en mijn terughoudendheid maken het me moeilijk en bezorgen me angst.’Het zien van dat kind motiveerde me om me niet langer onnodig zorgen te maken en te proberen vrienden op een natuurlijkere manier te benaderen.
Uiteindelijk werd ik niet heel hecht met veel vrienden, maarik kon wel met een klein aantal vrienden wat hechter worden, en volgens mij kon ik me meer ontspannen zonder me zo druk te maken over wat anderen van me dachten.Het was geen Koreaanse kleuterschool en de kinderen spraken niet dezelfde taal, dus misschien vielen deze situaties me daarom zo op.
Vervolgens kon ik objectief zien hoe ik met problemen omga.Zoals ik eerder al zei, had ik het aan het begin van het project moeilijk doordat ik in de accommodatie met vrienden uit het Westen woonde en doordat ik Engels moest geven (ook al was het niveau heel eenvoudig). Ik werd toen overspoeld door sombere en ingewikkelde gevoelens. Toen ik erover nadacht, voelde dat vreemd. Ik vroeg me af: ‘Is dit echt een situatie om zo somber van te worden? Ik doe wat ik zelf heb gekozen, ik ben hier moedig aan begonnen omdat ik het wilde — hoort dit zo moeilijk te zijn?’ Die gedachten brachten me een beetje in verwarring.
Na lang nadenken besefte ik dat die sombere gevoelens en ingewikkelde gedachten uiteindelijk de enige manier waren die ik kende en gebruikte om deze moeilijke momenten te vermijden en eraan te ontsnappen. Telkens wanneer er moeilijke situaties ontstonden, werd ik al snel somber en gefrustreerd over mijn eigen machteloosheid. Ik dacht dan: ‘Uiteindelijk kan ik maar zo ver komen.’ Daarna stopte ik met de activiteit of bleef ik gewoon zitten wachten tot de tijd voorbijging.
Als dezelfde situatie zich in Korea had voorgedaan, had ik me samen met die sombere gevoelens allerlei excuses gemaakt: ‘Ik kan hier niet meer mee doorgaan vanwege dit en dat.’ Maar op die plek en op dat moment, waar ik geen excuses meer kon verzinnen, zag ik dat die gevoelens gewoon de enige manier waren waarop ik het probleem had vermeden.
Dus in plaats van zo te blijven lijden,besloot ik actie te ondernemen om de situatie vooruit te helpen.Als ik de lessen zwaar vond, hoefde ik me eigenlijk niet alleen maar verdrietig en somber te voelen — ik had gewoon wat meer tijd kunnen besteden aan de voorbereiding ervan.
Een periode waarin ik door het samenleven met vrienden uit het Westen mijn vooroordelen kon doorbreken
Wat voor mij alleen als stress voelde,leerde me veel door samen te leven met vrienden uit het Westen. Zij hechtten waarde aan andere dingen dan de dingen die ik belangrijk vond.Ik volgde met de mensen om me heen een conventionele weg, luisterde naar hun gedachten en meningen over mijn ideeën, en wanneer ik een keuze moest maken, liet ik hun meningen meestal zwaar meewegen in mijn beslissing. Ik dacht dat dit de manier was om goed te leven, het pad dat ik moest volgen, de juiste weg, het goede antwoord. Bij mijn keuzes stond altijd ‘wat anderen denken’ centraal.
Maar nadat ik keuzes had gemaakt om aan hun maatstaven te voldoen en had geloofd dat dit de keuzes waren die ik zelf wilde maken, ontdekte ik na het vinden van een baan dat mijn leven benauwend voelde en niet was wat ik echt wilde. Ik wist niet wat ik moest doen nadat ik die baan had gekregen.
Maar deze vrienden leken vóór ze naar de universiteit gingen of een baan namen goed na te denken over de vraag of dat echt was wat ze wilden. Ze namen de tijd om zorgvuldig hun levenspad te kiezen door allerlei ervaringen op te doen. Daarom hadden de meesten van hen langere tijd een tussenjaar genomen.
DusIk besloot mezelf genoeg tijd te gunnen. Ik nam me voor om de dingen die ik wilde één voor één te doen. Zelfs heel onbenullige dingen die ik eerder had willen doen, maar zinloos had gevonden: als ik er zin in had, besloot ik ze gewoon te doen.
En terwijl ik ze één voor één ontmoette, raakte ik geïnteresseerd in landen waar ik eerder geen belangstelling voor had gehad en dacht ik: ‘O, er zijn landen waar mensen met zulke ideeën leven — misschien zou ik ook zo kunnen leven.’ Via die vrienden voelde ik dat de wereld groot is en dat er allerlei mensen leven op manieren die mijn vooroordelen te buiten gaan.
Neem de tijd om voor jezelf moedig te zijn en over jezelf na te denken!
Ik vertel dit omdat ik wil zeggen dat als ik gewoon op die plek was gebleven — aan een bureau bij dat bedrijf, in de armen van mijn familie, naast de mensen die ik al kende — ik niet de dingen had gezien, gevoeld of ervaren die ik dankzij mijn tussenjaar kon zien, voelen en overdenken.
Doordat ik afstand nam van de maatschappij en de overtuigingen waarin ik was opgegroeid en in een nieuwe omgeving terechtkwam, werden mijn gedachten en handelingen duidelijker en kon ik mezelf beter begrijpen.Dat betekent niet dat ik dankzij mijn tussenjaar een geweldig zelfbeeld of een droom heb ontdekt. Ik heb simpelweg veel van de ingewikkelde gedachten die steeds weer opkwamen op een rijtje gezet. Het was een periode waarin ik mezelf beter kon begrijpen en kon groeien.
Op dit moment werk ik parttime in een kledingwinkel. Vroeger had ik misschien gedacht: ‘Werken in een kledingwinkel lijkt me leuk en ik zou het best eens willen proberen, maar wat heeft het voor zin?’ Maar nu is het feit alleen al dat ik iets wil doen, ook al is het maar een beetje, voldoende motivatie. En ook al vinden anderen het niets bijzonders, ik haal voldoening uit dit werk doen, iets wat ik eerder niet kende.
En doordat ik dat werk heb geprobeerd, heb ik het gevoel dat ik dankzij die ervaring naar de volgende fase kan doorgroeien. Ik geloof dat die momenten zich zullen opstapelen en dat ik ooit de persoon zal zijn die ik echt wil zijn.
Soms vraag ik me af of de dingen die de afgelopen vier maanden zijn gebeurd echt zijn. Maar de dierbare contacten die ik tijdens die hele periode heb opgedaan, geven me het gevoel dat die dromerige vier maanden geen droom waren, maar werkelijkheid. Dankzij hen kon ik een stap verder komen in mijn denken. Ik hoop dat veel mensen die, net als ik, met allerlei zorgen leven, ook zo’n waardevolle tijd zullen meemaken.
Ik hoop dat je met moed tijd voor jezelf neemt — om diep over jezelf na te denken. En als je de moed hebt, hoop ik dat je door dat proces steeds weer over jezelf nadenkt, dingen voelt en veel over jezelf leert.
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Hoe kom je er)
Nadat ik de luchthaven had verlaten, ontmoette ik degene die me kwam ophalen en ging ik op mijn gemak naar de accommodatie.
(Taal)
Het personeel van de vrijwilligersorganisatie en de accommodatie sprak allemaal Engels, dus dat ging prima. De kleuterleidsters die de vrijwilligersactiviteiten begeleidden, spraken echter geen Engels, dus ik kon niet echt met hen praten. Ik deed gewoon mijn taken en ging weer weg.
In het openbaar vervoer en in gewone restaurants spreken mensen niet goed Engels, maar met eenvoudig Engels kun je je prima redden. Tijdens de introductie voor vrijwilligers leer je eenvoudige Vietnamese zinnetjes, dus ik heb er toen een paar geleerd en gebruikt.
(Accommodatie)
Meestal delen zes mensen een kamer, dus je moet voorbereid zijn op gemeenschappelijk wonen. Mannen en vrouwen verblijven in hetzelfde gebouw, maar de kamers zijn gescheiden naar geslacht.
(Maaltijden)
Alle drie de maaltijden worden in de accommodatie verzorgd. Het eten dat je buiten koopt is lekker en goedkoop, dus ga eropuit en probeer van alles!
(Wat meenemen)
Ik nam stickers mee voor de kinderen en ze vonden die erg leuk.
Omdat het een warm land is, had ik vooral korte broeken ingepakt,maar in de kleuterschool mag je geen korte broek dragen.Dus kocht ik een goedkoop exemplaar op de avondmarkt en droeg dat. Je kunt er zelf een meenemen of, net als ik, een goedkope kopen.
Mijn tussenjaar:
Ervaring ★★★★☆
Leren ★★★★☆
Omgeving ★★★☆☆
Veiligheid ★★★★☆
Vrije tijd ★★★★☆
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
