Voordat ik aan het project begon, was ik een beetje bang om mensen uit andere landen te ontmoeten en met hen te communiceren. Dankzij Gap Year durfde ik hen echter te benaderen in plaats van me door die vage angst te laten tegenhouden. Ook is mijn oorspronkelijke doel met Gap Year — mijn inzicht in andere culturen verbreden — verder gegroeid.
[Vrijwilligerswerk/activiteiten in het buitenland] Het moment waarop ik tot mijn recht kom: geluk delen met kinderen in Ho Chi Minh, Vietnam Gwak Shin-young, deelnemer aan Gap Year (Gapper) (22, student) / Gap Year van 2 weken |
# Een nieuwe ervaring waarin ik alles zelf moest doen
Hallo, ik heet Gwak Shin-young en ik zit momenteel in mijn tweede jaar aan de universiteit. Ik ontdekte dit programma toen ik op zoek was naar vrijwilligerswerk dat ik samen met een vriend kon doen.Ik ben dol op kinderen en was erg geïnteresseerd in Vietnam, dus koos ik voor dit projecten besloot ik mee te doen.
Ik ben bovendien christen. Omdat dit weeshuis verbonden is aan het boeddhisme, wilde ik dit project aangrijpen als een kans om meer te leren over het boeddhisme, waar ik niet veel van weet.
Afgezien van een taalreis naar de Filipijnen op de middelbare school had ik nog nooit in het buitenland verbleven. De taalreis was met een groep, waardoor die minder spannend was, maar deze keerwas ik erg bang dat ik alles zelf zou moeten regelen.Ik maakte me zorgen.
Ik maakte me ook extra zorgen omdat Engels in Vietnam niet zo goed van pas komt. Maar toen ik er eenmaal was, bleken de mensen vriendelijk. Als Engels niet werkte, konden we zonder problemen met gebaren communiceren. Ik was ook bang dat het eten me niet zou bevallen, maar ik vond het juist erg lekker.
Wat de voorbereidingen voor vertrek betreft: ik vertrok een paar dagen na mijn tentamens aan de universiteit, dus ik denk niet dat ik me heel grondig had voorbereid. Voor mijn tentamens had ik mijn visum voor Vietnam geregeld en ik had me voorbereid aan de hand van de aanwijzingen van Gap Year. Ook had ik wat basiskennis Vietnamees en Engelse conversatie geoefend.
Ik vond het overweldigend omdat ik niet wist hoe ik me moest voorbereiden, maar de checklist van Gap Year was erg nuttig.
* Bij Korea Gap Year bieden we deelnemers educatief materiaal voor hun aanpassing ter plaatse en persoonlijke groei, zoals introductiemateriaal, checklists, Gap Year-missies, Gap Year-aantekeningen en Gap Year-beurzen, om hen te ondersteunen.
# Een dag in Ho Chi Minh: ontroerende momenten waarop we elkaar met ons hart begrepen
Om 8 uur vertrek ik van huis en neem ik de bus naar de vrijwilligerslocatie. Tijdens mijn ochtenddienst zorgde ik voor jonge kinderen van ongeveer 2 tot 4 jaar.Rond 10 uur eten de kinderen en gaan ze douchen. Dan hielp ik ze in bad, kleedde ik ze om en speelde ik met ze. Rond 11 uur ging ik terug naar de accommodatie om te eten.
Na het eten en een korte rustpauze,begon het vrijwilligerswerk om 14.00 uur weer. Dan werkte ik met kinderen van ongeveer 5 à 6 jaaren deden we samen activiteiten. Wanneer de kinderen om 16.30 uur gingen eten, eindigde mijn dienst en keerde ik terug naar de accommodatie.
Mijn Franse kamergenoot en veel lokale vrijwilligersvrienden hielpen me in het begin enorm om te wennen. Wat ik ook fijn vond aan het project,was dat ik vrijwilligers uit allerlei landen kon ontmoeten.
Ik deelde een kamer met iemand uit een westers land. Dat was een mooie ervaring waardoor ik dat land beter leerde kennen, en het was fijn om de Vietnamese cultuur te leren begrijpen. Het meest ontroerende moment tijdens het project wasdat ik tijdens het vrijwilligerswerk niet met woorden met de Vietnamese kinderen kon communiceren, maar diep geraakt was doordat we elkaar toch met ons hart begrepen.
# Advies voor toekomstige deelnemers en mijn favoriete plekken om te bezoeken
Op de vrijwilligerslocatie is geen airconditioning en omdat je met de kinderen bezig bent, ga je flink zweten.Je kunt het beste kleding dragen die snel droogt. Omdat je veel lichamelijk contact met de kinderen hebt, raad ik een lange broek aan in plaats van een korte broek.Die raad ik aan! Je moet uitstappen en naar de vrijwilligerslocatie lopen, duseen hoed is onmisbaar vanwege de felle zon.Toen ik er was, regende het bovendien vaak onverwachts, duseen paraplu of regenjas is absoluut onmisbaar.Dat denk ik wel. (Het zou vervelend zijn als het onderweg naar het vrijwilligerswerk regent en je helemaal doorweekt raakt.)
Als je lang haar hebt, vinden de kinderen het leuk om eraan te zitten en maken ze je vastgebonden haar vaak los. Je kunt je haar dus het beste in een knot dragen. Sieraden kun je beter helemaal achterwege laten. De accommodatie is schoon, maar er zitten kakkerlakken, dus het is verstandig om kakkerlakkenbestrijdingsmiddel mee te nemen.
Je kunt zonder problemen Engels spreken met de lokale vrijwilligers. Als je niet zo goed Engels spreekt, kun je van tevoren wat oefenen; zo bouw je een betere band op met de lokale vrijwilligers. Het eten wordt op Vietnamese wijze bereid,dus als je een moeilijke eter bent, neem dan zeewier of gochujang (Koreaanse chilipasta) mee om door de rijst van de accommodatie te mengen!
Bus 3 brengt je van de accommodatie naar de vrijwilligerslocatie. De eindhalte ligt bij De Tham Street en Ben Thanh Market, ideale plekken om te winkelen en lekker te eten die je als reiziger zeker moet bezoeken. Daarom ging ik er elk weekend naartoe. Als je vanaf de vrijwilligerslocatie richting de bushalte loopt en nog een stukje verder gaat, kom je bij het Bitexco Building.
Op de laatste weekendavondging ik naar een bar in Bitexco. Het uitzicht over Ho Chi Minh was prachtig en de sfeer was er zo fijn dat ik de plek zeker aanraad. We hielden er mooie foto's en herinneringen aan over.Ik raad die plek zeker aan. Als restauranttip: er is een restaurant genaamd Podin waar je Japanse yakiniku kunt eten. Dat was het lekkerste restaurant waar ik in Ho Chi Minh heb gegeten.
# Na mijn Gap Year durfde ik anderen als eerste te benaderen in plaats van me door een vage angst te laten tegenhouden
Ik ben toegelaten tot de opleiding verpleegkunde en mijn droom is om na mijn afstuderen verpleegkundige te worden en medisch vrijwilligerswerk te doen. Daarom koos ik voor dit vrijwilligersprogramma om die droom concreter te maken. Ik wilde ook de cultuur van het land leren kennen, allerlei mensen ontmoeten en van hen leren, en mijn vage angst voor het buitenland overwinnen.
Voordat ik aan het project deelnam, was ik een beetje bang om mensen uit andere landen te ontmoeten en met hen te communiceren, maardankzij Gap Year durfde ik anderen als eerste te benaderen in plaats van me door die vage angst te laten tegenhouden. Ook is mijn inzicht in andere culturen — het doel dat ik aanvankelijk met Gap Year wilde bereiken — verbreed.
Mijn Gap Year is
Ervaring★★★★☆
Leren ★★★★☆
Omgeving ★★★★☆
Veiligheid ★★★★★
Vrije tijd ★★★★☆
Startpagina
