Tijdens het project ontmoette ik veel mensen en moest ik mezelf aan hen uiten; ze begrepen mijn verhaal en mijn keuzes en leefden met me mee. Al die momenten waren zo fijn. Ze gaven me vertrouwen in mijn keuzes, en ik denk dat ze me hebben laten zien dat een leven leiden dat ik zelf kies gelukkiger is dan de keuzes van anderen volgen.
[Philippines Cebu/Language Study Review] Enjoy without stress—have fun and study English, that''s it! Kim Dahye, deelnemer aan een tussenjaar (25, tussenjaar na ontslag) / tussenjaar van 8 weken |
# Na mijn afstuderen een baan gevonden—dit was echt niet het leven dat ik wilde
Hallo~ Ik ben de 25-jarige Kim Dahye. Na mijn afstuderen aan de universiteit heb ik ongeveer anderhalf jaar gewerkt in een vakgebied dat aansloot bij mijn studie. Omdat ik behoefte had aan een nieuwe ervaring, nam ik ontslag en nam ik deel aan het tussenjaarproject.
Tot ik een baan kreeg, volgde ik het gebruikelijke pad dat de maatschappij voorschrijft. Ik studeerde om toegelaten te worden tot een goede universiteit en begon meteen na mijn afstuderen met solliciteren, zodat ik niet achter anderen zou raken. In het jaar van mijn afstuderen vond ik een baan. En zo...Toen ik bij het bedrijf werkte, voelde ik dat dit echt niet het leven was dat ik wilde. Hoewel ik niet precies wist wat ik dan wel wilde, dacht ik dat ik naar een nieuwe omgeving moest.Toen hoorde ik toevallig over een tussenjaar en nam ik via Korean Gap Year deel aan het project.
Zoals ik eerder al zei, besefte ik na ongeveer een jaar bij het bedrijf dat dit echt niet het leven was dat ik wilde. Ik dacht dat ik iets nieuws moest beginnen, maar ik wist niet waarmee.
Zelfs nadat ik over Korean Gap Year had gehoord, bleef ik twijfelen over aan welk project ik zou deelnemen. Toen ontdekte ik dat er een persoonlijk adviesgesprek mogelijk was, dus besloot ik dat aan te vragen.Aanvankelijk dacht ik dat het alleen een gesprek zou zijn om een passend project te kiezen, maar de adviseur nam mijn gedachten en situatie in hun geheel zorgvuldig met me door en raadde meeen project aan.
Misschien omdat ik nog nooit langere tijd in het buitenland had verbleven, of omdat ik al veel details over het project kende, maakte ik me niet al te veel zorgen. Ik was alleen een beetje beduusd, omdat alles nieuw was.
In een nieuwe wereld die ik nog nooit had gezien, had ik geen idee wat er met me zou gebeuren. Voorlopig voelde ik me erg opgelucht dat ik al die ingewikkelde gedachten en bagage achter me kon laten en Korea kon verlaten, al was het maar tijdelijk, om aan de saaie situaties te ontsnappen.
Ik bereidde me voor door de gebruikelijke benodigdheden en de paklijst van Gap Year te bekijken.De Gap Year-pagina en het oriëntatiemateriaal dat jullie me stuurden, waren een grote hulp bij de voorbereidingen. Ze leken me voldoende informatie te geven. Dankzij de lijst, waarop alles stond wat ik nodig had, kon ik me goed voorbereiden zonder iets tekort te komen.
Ik kon niet inschatten hoeveel geld ik ter plaatse nodig zou hebben. Daarom wisselde ik voor de zekerheid een bescheiden bedrag in dollars, met het plan om zo nodig geld op te nemen bij een geldautomaat. Dankzij die voorbereiding kon ik daar zonder problemen leven.
Ik maakte me een beetje zorgen of ik alles wel goed had voorbereid, maar dacht: ‘Het komt vast wel goed als ik er eenmaal ben.’ Ik deed wat ik kon en vertrok.
# Ik wilde iemand worden die weet wat ik leuk vind en wat ik wil
Mijn belangrijkste doel met het tussenjaar was om te veranderen en iemand te worden die weet wat ze leuk vindt en wat ze wil.Ik had geen vertrouwen meer in mijn eigen keuzes en wist niet wat ik wilde doen of leuk vond. Ik had een erg besluiteloos karakter. Zelf een keuze maken vond ik te moeilijk, dus volgde ik gewoon de gebruikelijke keuzes van anderen.
Maar ik voelde dat het te zwaar zou zijn om de rest van mijn leven zo door te brengen en was erg gefrustreerd over mezelf. Ik dacht dat nieuwe ervaringen me het antwoord zouden geven, en...Tijdens het project heb ik door allerlei ervaringen ontdekt wat ik nodig had. Voor het eerst in lange tijd voelde ik dat ik zelf iets wilde leren.
# Het leven op de Filipijnen, waar elk uur van de dag fijn was
Ik had negen lesuren per dag. Ik stond op, ontbeet en volgde van 8.00 tot 12.00 uur lessen van 45 minuten. Na een lunchpauze van een uur volgde ik nog vier lessen en daarna waren de lessen afgelopen. Alle lessen eindigden om 17.00 uur; daarna mocht je de school verlaten.
Ik vond het echt leuk om naar de lessen te gaan. Vooral tijdens de privélessen kon ik veel praten met de lokale docenten. Iedereen was zo aardig en vrolijk dat ik ervan genoot.Na de lessen bestond mijn dagelijkse routine uit lachen en kletsen met vrienden, lekker uit eten gaan, gewoon plezier maken en daarna in slaap vallen.
Elke dag was alle 24 uur lang fijn.
Ik ontmoette veel vrienden, van wie velen me vergezelden. Ik leerde Koreaanse, Taiwanese en Japanse vrienden kennen die altijd met me op pad gingen en tijdens het project een enorme steun waren, docenten die me steeds weer blij maakten, medewerkers van cafés waar ik zo vaak kwam dat we bevriend raakten, en nog veel meer mensen.
Ik beschouwde mezelf als behoorlijk introvert en had nooit verwacht dat ik in zo korte tijd met zoveel mensen bevriend zou raken. Dankzij hen—die mijn gekke streken en dwaze opmerkingen accepteerden, altijd aandacht voor me hadden en over me waakten—kreeg ik meer zelfvertrouwen,Dankzij hen was ik zo gelukkig dat ik steeds zei: ‘Dit is het gelukkigste moment van mijn leven.’
# Vertrouwen in mijn keuzes en het geluk voelen van een leven dat ik zelf heb gekozen
Ik heb tijdens het project veel gevoeld en geleerd. Het belangrijkste wat ik leerde, was: ‘Ik denk dat ik nu zelf kan kiezen wat ik wil en daar een goed leven mee kan leiden.’ Ik was altijd besluiteloos, maar koos zelf voor een tussenjaar en gebruikte het geld dat ik had verdiend om voor het eerst tijd voor mezelf te nemen.
Tijdens het project ontmoette ik veel mensen en moest ik mezelf aan hen uiten; ze begrepen mijn verhalen en keuzes en leefden met me mee. Al die momenten waren zo fijn.Die momenten gaven me vertrouwen in mijn keuzes en leerden me, denk ik, dat een leven leiden dat ik zelf kies gelukkiger is dan de keuzes van anderen najagen.
Als ik mezelf van vóór en na mijn deelname aan het tussenjaarproject vergelijk, zoals ik eerder al zei,Door het project besefte ik dat ik op eigen kracht en naar eigen inzicht in de wereld moet leven.Tot dan toe dacht ik op school en op mijn werk: ‘Waarom moet ik dit allemaal verdragen en volhouden?’ Nu denk ik: ‘Ik moet werk vinden dat ik graag doe en het leven leiden dat ik wil.’
De ervaring dat ik dingen die ik zelf had gekozen met plezier kon doen en tot een goed einde kon brengen, heeft me volgens mij geleerd: ‘Ook in de toekomst kan ik een gelukkig leven leiden door zelf keuzes te maken.’Natuurlijk ben ik nog niet gewend om iets nieuws aan te gaan en er alleen op uit te trekken, en maak ik me daar een beetje zorgen over. Maar ik geloof dat de ervaringen en herinneringen aan mijn tussenjaar mijn toekomstige zelf moed zullen geven.
* Voor Kim Da-hye, die nieuwe ervaringen wilde opdoen en haar loopbaanrichting wilde vinden,kreeg ze dagelijks opdrachten die haar bestaande denkpatronen doorbraken, op maat gemaakte persoonlijke opdrachten over nieuwe ervaringen en loopbaanvragen, en een tussenjaardagboek om over zichzelf na te denken en plannen te makenDat werd aangeboden.
# Advies voor wie een tussenjaar overweegt
Ik vind de Filipijnen echt een land waar je geluk kunt ervaren. Omdat het land nog niet zo ontwikkeld is, denk je misschien dat het er moeilijk is om te wonen. Maar je kunt er prima leven, en ik garandeer je dat je veel van de mensen daar zult leren en meenemen.
En natuurlijk leer je er ook Engels! Ik kende alleen heel eenvoudige Engelse woorden en zinnen, maar gedurende twee maanden probeerde ik veel met buitenlanders te praten. Nu kan ik alledaagse gesprekken voeren.Als je je ongemakkelijk of ontevreden voelt over je huidige leven en dagelijkse routine, moet je zonder aarzelen een tussenjaar nemen.
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Hoe je er komt)
Toen ik de luchthaven uitkwam, hield iemand een bordje met de naam van de taalschool vast, zodat ik hen meteen kon vinden.
Ik nam een taxi van de luchthaven naar de school en kwam comfortabel aan.
(Taal)
Tagalog is natuurlijk hun moedertaal, maar bijna alle Filipino’s kunnen in het Engels communiceren. De docenten op de projectschool gebruiken op school uiteraard alleen Engels.
Ik volgde een cursus die gericht was op conversatie. Als je vooraf de basisgrammatica en woordenschat van het Engels bestudeert, verbeter je je vaardigheden tijdens de projectperiode sneller. In plaats van de basis ter plaatse te leren,lijkt het praktischer om te leren hoe je de basisgrammatica en woordenschat die je al kent, toepast in echte gesprekken.
(Accommodatie)
Ik had een driepersoonskamer en die was veel comfortabeler en mooier dan ik had verwacht. Elke slaapzaal heeft airconditioning (aanvankelijk twijfelde ik of die wel goed zou werken vanwege het uiterlijk, maar hij werkt uitstekend). Je kunt het beddengoed om de twee weken verschonen en er wordt wekelijks schoongemaakt. Als er iets in de kamer kapot is, wordt het meteen gerepareerd.
De was wordt echter met de hand gedaan als je die bij de wasvoorziening van de school afgeeft, want er is geen wasmachine. Om de een of andere reden komt de kleding stijf terug, maar dat heeft geen enkele invloed op het dagelijks leven. Elke kamer heeft een balkon met een waslijn, dus je kunt je kleding zelf met de hand wassen en ophangen.
(Maaltijden)
De schoolmaaltijden bestonden voornamelijk uit Koreaans eten, dus ik had geen problemen met eten. In het winkeltje van de kantine verkochten ze zelfs Koreaanse snacks en ramen, dus ik miste Koreaans eten niet. Bovendien waren er veel lekkere restaurants in de buurt van de school, waardoor ik wanneer ik maar wilde kon genieten van zowel Koreaans als Filipijns eten.
(Wat je moet meenemen)
Ik propte grote kleerhangers in mijn koffer, maar er waren er genoeg in de slaapzalen, dus je hoeft ze waarschijnlijk niet mee te nemen.
Ik had de haardroger meegenomen die ik in Korea gebruikte en zette hem aan, maar de spanning klopte niet en hij ontplofte... Daardoor viel de stroom in mijn kamer uit en voelde ik me erg schuldig tegenover mijn kamergenoten. Later vroeg ik het aan de Koreaanse manager, die zei dat dit Koreaanse studenten vaak overkomt.Je kunt ze ter plaatse goedkoop kopen, dus koop er daar een, of neem er een aan die afgestudeerde studenten hebben achtergelaten en gebruik die!
(Aanbevolen bestemmingen)
Ik raad twee plekken aan die vanaf de campus makkelijk te bereiken zijn.
1. Reis naar Bohol (1 nacht, 2 dagen)
- Eerste dag: Alona Beach (eilandhoppen, snorkelen)
- Tweede dag: Chocolate Hills (uitkijkpunt, quadrijden) > tokkelen
2. Reis naar Cebu
- Eerste dag: Kawasan Falls (duiken: ik was te bang om het te doen, maar probeer het vooral!) > Moalboal (snorkelen: de sardinetrek en de schildpadden zal ik nooit vergeten.)
- Tweede dag: Oslob (maak foto’s met walvishaaien)
Mijn tussenjaar:
Ervaring★★★★☆
Leren★★★★☆
Omgeving★★★★☆
Veiligheid★★★☆☆
Vrije tijd★★★★★
Startpagina
