Sinds ik aan het Gap Year-project heb deelgenomen, denk ik dat ik proactiever ben geworden. Vergeleken met vroeger maak ik me minder zorgen over de mening van anderen en durf ik voor mijn mening uit te komen. Voor mijn tussenjaar ontweek ik mensen, maar nu kan ik zelf een gesprek beginnen of zelfs een grapje maken.
[Vrijwilligerswerk in het buitenland/buitenschoolse activiteit] Cambodjaanse kinderen via Engelse les een grenzeloze wereld laten zien Heo Seung-hyun, deelnemer aan het tussenjaar (gapper) (24 jaar, universiteitsstudent) / tussenjaar van 12 weken |
# Sociale angst doordat ik bang was voor mensen — het vrijwilligerswerk dat ik koos om die te overwinnen
Hallo, ik ben Heo Seung-hyun en ik ben nu 24 jaar.
Eigenlijk heb ik een beetje last van sociale angst. Ik ben enigszins bang voor mensen. Dat heb ik ook ontdekt tijdens de begeleiding voor mijn tussenjaar
en de voorgestelde oplossing was vrijwilligerswerk.
Wat een langer tussenjaar in Cambodja betreft: ik dacht dat Cambodja een economisch arm land was, maar ik wist niet dat Phnom Penh zo’n grote stad zou zijn. De prijzen zijn er gewoon laag, maar ik ontdekte dat ze er vrijwel alles hebben: cafés, kledingwinkels, supermarkten, zwembaden, sportscholen, gamehallen, bars en clubs. Toen ik dat eenmaal wist, besefte ik dat ik me nergens zorgen over hoefde te maken.
Voor mijn vertrek hield ik me vooral bezig met vaccinaties en het regelen van mijn visum. Omdat Cambodja een erg warm land is, nam ik zonnebrandcrème en sunblock mee. Tijdens mijn taalcursus in de Filipijnen hadden de docenten ons bovendien verteld dat we spelletjes moesten voorbereiden om de concentratie van de kinderen tijdens de les te vergroten. Daarom bedacht ik een paar eenvoudige Engelse spelletjes.
Mijn doel voor dit tussenjaar wasom mijn sociale angst te overwinnen door allerlei verschillende mensen te ontmoeten.Ook hoopte ik door vrijwilligerswerk voor de kinderen meer vertrouwen en liefde voor mensen te voelen en mezelf te veranderenin een hoopvol persoon.
# Laten we, als een vlieger die tegen de wind in stijgt, proberen te doen wat ik wil!
Een gewone dag in het project begon met opstaan om half zeven, me wassen en ontbijten. Om half acht fietste ik weg, in de hoop dat de lunch die de manager had klaargemaakt kip zou bevatten. Rond acht uur kwamen we aan en begonnen de lessen. Mijn taak was om samen met de kinderen liedjes te zingen of ze het alfabet te leren.
Daarna gaf ik om elf uur ongeveer dertig minuten les aan de leerkrachten. Na een lunchpauze van twintig minuten hield ik tot twee uur samen met de kinderen een middagdutje. Daarna hadden we tot half vijf weer les met de kinderen, en dan zat de dag erop.
Een van de dingen die me tijdens het project zijn bijgebleven, is dat ik al mijn zorgen deelde met John, een psycholoog en mijn beste vriend tijdens het tussenjaar.Ik trok me altijd veel aan van wat anderen dachten. Ik vroeg me af waarom en kwam tot de conclusie dat ik niet wilde dat iemand me niet aardig vond.
Toen ik mezelf opnieuw afvroeg waarom ik niet gehaat wilde worden, besefte ik dat ik ontzettend gespannen raakte als iemand zich ongemakkelijk voelde door iets wat ik had gedaan of gezegd. Dan hield ik mijn mond, durfde ik niet voor mezelf op te komen en ging ik mensen steeds meer uit de weg.zei ik.
Nadat hij alles had aangehoord wat ik te zeggen had, zei John na een lange stilte:
Vertrouw gewoon op jezelf, hoe gek het ook mag klinken,
ongeacht wat anderen denken.
Als je door iedereen geliefd wilt worden en alle problemen wilt vermijden,
dan is er geen reden voor je om te bestaan.
(Ook als je oren worden bereikt door iets absurds, wat anderen ook denken,
geloof gewoon in jezelf.
Als je door iedereen geliefd wilt worden en alle problemen wilt vermijden,
dan is er geen reden voor je om te bestaan.)
Wat ik dankzij John heb ingezien, is:Waar ik ook naartoe ga of wat ik ook doe, er zullen altijd mensen zijn met wie ik niet goed overweg kan. Ik mag me daardoor niet laten ontmoedigen. Net als een vlieger die tegen de wind in stijgt, moet ik doen wat ik zelf juist vind.
En wat vrijwilligerswerk betreft: vóór mijn tussenjaar dacht ik dat je vrijwilligerswerk deed uit plichtsbesef en verantwoordelijkheidsgevoel, maar dat bleek niet zo te zijn. Iets goeds doen voor anderen geeft vreugde en draagt bij aan de gezondheid en het geluk van degene die het doet. Eerlijk gezegd was vrijwilligerswerk niet makkelijk, maar het heeft me geleerd dat het proces en de moeite die je erin steekt waardevol zijn.
Het is echt zwaar, maar wanneer de kinderen ‘Meester!’ roepen, zijn ze zo schattig dat ik ervan moet glimlachen. Door die ervaring denk ik te hebben ingezien dat geluk in je eigen hart zit.
Ik ben proactiever geworden en durf voor mijn mening uit te komen!
Een vergelijking van voor en na mijn deelname aan het Gap Year-project:Na deelname aan het Gap Year-project denk ik dat ik proactiever ben geworden. Vergeleken met vroeger maak ik me minder zorgen over de mening van anderen en durf ik voor mijn mening uit te komen. Voor mijn tussenjaar ontweek ik mensen, maar nu kan ik zelf een gesprek beginnen of een grapje maken.
Ook ben ik gewoon dankbaar dat de begeleiders van het Gap Year veel aandacht aan me besteedden en me met troostende e-mails steunden wanneer ik het moeilijk had. Tijdens het hele project waren ze een steunpilaar voor me.
Als ik advies zou geven aan mensen die van plan zijn aan het Gap Year-project deel te nemen: mijn enige spijt is dat ik hierheen had moeten komen nadat ik veel harder Engels had gestudeerd. Hoewel mijn Engels dankzij de taalcursus in de Filipijnen flink is verbeterd, wilde ik meer gesprekken voeren met buitenlandse vrienden. Maar ik kon niet goed Engels spreken, dus bleef ik alleen maar bedenken wat ik wilde zeggen en stapte ik minder vaak op hen af dan ik had gewild. Dat vind ik een beetje jammer.Het zou geweldig zijn om vóór je komst veel praktisch Engels te leren dat je in echte situaties kunt gebruiken.
* Voor Heo Seung-hyeon, die zichzelf met nieuwe ervaringen wilde uitdagen en zijn carrièrepad wilde vinden,werden dagelijkse opdrachten aangeboden die bestaande denkwijzen uitdaagden, persoonlijke één-op-één-opdrachten op maat rond nieuwe ervaringen en vragen over zijn carrière, en een Gap Year-notitieboek om op zichzelf te reflecteren en plannen te maken.
Mijn persoonlijke Gap Year-tip
(Hoe kom je er?)
Op het vliegveld stond iemand op me te wachten met een bord waarop ‘korea gap year’ stond, dus dat ging heel gemakkelijk.
(Accommodatie)
Omdat het Cambodja is, dacht ik dat we in tenten zouden slapen, maar ik was verrast: de accommodatie was beter dan die van de meeste andere plekken.
Je hoeft je geen zorgen te maken. Er zijn wel veel muggen, dus het is verstandig om muggenspray mee te nemen.
(Maaltijden)
Als je een lunchpakket wilt meenemen naar je werk, ligt er op de eettafel op de plek waar je eet een formulier waarop je je de dag ervoor kunt aanmelden voor een lunchpakket,en als je het invult, kun je het de volgende ochtend ophalen.
(Wat je moet meenemen)
"Armwarmers, een hoed en een mondkapje" zijn onmisbaar!
De zon schijnt elke ochtend zo fel dat je de kracht ervan echt voelt.
Bovendien is het verkeer hier net zo hectisch als tijdens de spits om 7 uur; misschien zit het daardoor vol uitlaatgassen van motoren en tuktuks, dus het is een goed idee om een mondkapje mee te nemen.
Neem ook"medicijnen voor noodgevallen en muggenspray"mee. In de lobby op de eerste verdieping spelen vrienden kaartspelletjes of drinken ze bier en kletsen ze, en soms komen de muggen ook meedoen.
Als je toevallig van plan bent alleen naar Angkor Wat te reizen, raad ik je aan een boek over de tempels mee te nemenIk raad het aan.Ik reisde alleen naar Angkor Wat voor drie nachten en vier dagen; het was heel fijn om de ruïnes rustig te verkennen terwijl ik een boek las.
En als je wat extra tijd hebt, kan het handig zijn om te leren fietsen of motorrijden. Als je maar een korte afstand naar je werk hoeft, hoef je niet per se een tuktuk te nemen, maar als het ver is en er geen collega's zijn om mee te gaan, kunnen dagelijkse ritjes met een tuktuk een flinke kostenpost worden.
Het kan dus iets goedkoper zijn om een fiets te kopen van iemand die zijn vrijwilligerswerk afrondt, of een motor te huren. Maar als je het niet prettig vindt om een motor of fiets te gebruiken...de app Kakao Taxi Pass in CambodjaAls je die installeert om een tuktuk te bestellen, wordt de prijs automatisch op basis van de afstand berekend en is die redelijker dan wanneer je er zomaar een aanhoudt. Het is dus handig om deze app te kennen.
Maar als zelfs dat te veel moeite is, zul je moeten afdingen: tuktukchauffeurs roepen gewoon: "5 dollar". Hoor dat niet aan en zeg niet zomaar: "oké, gaan!". Natuurlijk zijn de prijzen laag vergeleken met die in ons land, maar dit is Cambodja.Ding af tot 3 dollar. Voor de meeste ritten is ongeveer 3 dollar genoeg.Je kunt dit zien als de Cambodjaanse manier om taxi's te gebruiken.
Mijn tussenjaar is
Ervaring ★★★★☆
Je kunt je blik verruimen door de diverse mensen te ontmoeten die vrijwilligerswerk komen doen.
Leren ★★★★☆
Ik leer ook veel tijdens het lesgeven aan kinderen.
Omgeving ★★★★★
Het was niet erg anders dan waar ik vroeger woonde, maar doordat ik op mezelf was, kreeg ik de ruimte om na te denken over mezelf. Dat was fijn.
Veiligheid ★★☆☆☆
Er zijn zakkenrollers, dus je moet goed opletten.
Vrije tijd ★★★★☆
De prijzen zijn hier echt laag, dus je kunt veel leuke dingen doen.
Startpagina
