Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Mijn teint is verbeterd en ik leid nu een meer ontspannen dagelijks leven #Een plek waar ik me op mezelf kon richten #Mijn neiging om me zorgen te maken maakte plaats voor een positievere houding
‘Voordat ik meedeed, was ik eigenlijk opgebrand. Ik was jarenlang onafgebroken druk geweest, verstrikt in allerlei taken en relaties, en het leven was niet leuk. Ik had het gevoel dat ik gedwongen leefde. Tegenwoordig zeggen mijn familie en vrienden in Korea dat mijn gezicht er anders uitziet — ze vinden dat ik veel opgewekter lijk. Zelf voel ik dat ook.’
A special Nordic working holiday to learn about the world and protect the environment Ki Eun-hwan, reiziger tijdens een tussenjaar (31, na ontslag te hebben genomen) / tussenjaar van 12 maanden
* Dit project is afgelopen en loopt niet meer.
|
# Eenendertig: een leven waarin ik overal op een koord balanceer tussen uitersten
Hallo! Ik ben Ki Eun-hwan, ‘Eenendertig’. Ik heb lang nagedacht over welke omschrijving ik vóór mijn naam zou zetten en uiteindelijk koos ik mijn leeftijd. Ik wil het niet per se over ouder of jonger zijn hebben — ik vind het gewoon bijzonder om te bedenken: ‘Ik heb al eenendertig jaar geleefd.’
Toen ik heel klein was, was ik op de eerste dag van de kleuterschool zo verlegen dat ik tegen de muur op de gang bleef staan en het klaslokaal niet eens in durfde. Maar zodra ik me op mijn gemak voelde, werd ik zo ondeugend dat oudere meisjes me in de eerste jaren van de basisschool kwamen vragen hun broertjes niet meer te plagen.
Waar ik ook was en wat ik ook deed, ik leefde op het scherpst van de snede, als een koorddanser die elk moment kon vallen. Soms viel ik plat op de grond, soms steeg ik op naar de hemel, en vaak maakte ik de mensen om me heen ongerust.Nu droom ik ervan mijn eigen, complete kunststuk op het koord(!) te maken. Soms wandel of ren ik, soms sta ik stil en bid ik, maar langzaam blijf ik vooruitgaan. Hoe ik ook leef, ik zal mijn leven gelukkig en met plezier leiden.
Een paar jaar voordat ik aan het tussenjaarproject begon, dacht ik vaag: ‘Ik wil naar het buitenland.’ Ik vertelde mijn vrienden: ‘Ik ga naar het buitenland.’ Alles om me heen leek perfect: een fijn gezin en goede vrienden, een salaris waarvan ik kon leven, al was het niet hoog, en een dagelijks leven met meer prettige dan vervelende dingen.
Maar vanbinnen bleven er barsten ontstaan. Het gekraak — krak, krak — klonk zo luid in mijn borst dat ik het niet kon verdragen. Ik denk dat ik me angstig voelde.Kan ik zo leven? Is dit echt goed? Naar het buitenland gaan zou me niet meteen veranderen in wie ik wil zijn, maar ik had op zijn minst een plek nodig waar ik alleen kon zijn en me op mezelf kon richten.
Toch hield de drempel die geld heet me lange tijd tegen; ik bleef maar hopen. En toen, zoals het gezegde luidt, ontmoette inzet een kans: op een dag diende het tussenjaarproject <Werkvakantie in de Noordse landen> zich plotseling aan.Dankzij mijn tussenjaar woon en leef ik nu op mijn eigen plek, met een ontspannen, waardevol en verrijkt dagelijks leven. :)
Vroeger maakte ik me echt overal zorgen over. Zelfs voordat ik vertrok, piekerde ik over van alles. Wat als ik me niet kan aanpassen en terug moet komen (ik spreek niet eens Engels…), wat als het leven in het buitenland me zo goed bevalt dat ik wil blijven (maar er wachten mensen op me…), wat als er thuis iets gebeurt terwijl ik weg ben (dat mag absoluut niet gebeuren…), wat als een dief mijn portemonnee steelt…? (ieuw, getver…) Ik maakte me zorgen over alles wat je maar kunt bedenken.
De eerste twee maanden voelde het alsof ik droomde dat ik in het buitenland was. Ik maakte me zelfs zorgen: ‘Wat als ik uit deze droom wakker word?’ Maar zoals je ziet, waren al die zorgen nergens voor nodig, toch?Het Tibetaanse spreekwoord ‘Als piekeren zorgen kon wegnemen, bestonden er geen zorgen’ is waar. Als je je van tevoren zorgen maakt, klampen die zorgen zich echt aan je vast. Nu leef ik vol positieve en vreugdevolle gevoelens.
# Een project van een jaar: houd van jezelf, hoe je ook bent!
De <Werkvakantie in de Noordse landen> is een project van een jaar. Voorafgaand aan het hoofdonderdeel, een reis van drie maanden (van de VS naar Costa Rica),spaar je zes maanden in Denemarken voor de reiskosten, bereid je je twee maanden in Noorwegen voor op de reis, reis je vervolgens drie maanden, keer je terug en rond je de reis in de laatste maand in Noorwegen af.Zo zit het project in elkaar.
Momenteel werk ik op een kleine school in Denemarken. Voor de vakanties begint het werk op school om half negen ’s ochtends. Ik doe vooral tuinwerk, maak de school schoon en help in de keuken. Daarna kom ik rond drie uur ’s middags thuis en heb ik vrije tijd. In het weekend rust ik meestal uit. Na de vakanties help ik ongeveer vijf uur met huishoudelijke klusjes op de plek waar ik woon.
Mijn werktijden liggen vast en de rest van de tijd kan ik zelf invullen. Vergeleken met werken in Korea heb ik dus een heel behapbare hoeveelheid werk en gegarandeerd genoeg vrije tijd.
Mijn doelen voor het tussenjaar veranderden steeds. De ene dag wilde ik alles doen! Op andere dagen dacht ik: laten we gewoon gezond blijven en dit volhouden! Ik maakte strakke, gedetailleerde plannen en raakte gestrest als ik ze niet kon naleven. Dan at ik te veel en lag ik twee of drie dagen in bed naar het plafond te staren.
Op dagen waarop ik de hele dag grappige YouTube-filmpjes keek, dacht ik: ‘Ik ben helemaal hierheen gekomen en doe nu dit,’ en vervolgens: ‘En wat dan nog?’ Als Dr. Jekyll en Mr. Hyde slingerde ik heen en weer — soms voelde ik me zo ellendig dat ik moest huilen.
Dus is mijn doel nu:‘Van mezelf houden, hoe ik ook ben.’ Mijn eigen grootste steun zijn. Ontdekken wat ik echt wil. Een tussenjaar van één jaar is een cadeau aan mezelf. Deze tijd is helemaal van mij. Voor mezelf leven en samenleven met de mensen om me heen.Is dat ambitieus of bescheiden? Over een jaar ben ik iemand die veel meer van zichzelf houdt dan nu. :)
# Dagen vol leven, leren en nieuwe banden smeden met een heel diverse groep mensen
Om te beginnen onze teamgenoten Jaeri en Yehee. De vrienden die ik in Noorwegen ontmoette, de vrienden en leerlingen met wie ik op de Deense school werk, mijn huisgenoten, de Duitse vriend die met me sliep op luchthaven London Heathrow, en de talloze mensen die ik hier en daar ontmoette en met wie ik mijn pad kruiste.
Ik leef echt samen met allerlei verschillende mensen, ga nieuwe relaties aan en leer veel. En aan de tussenjaarbegeleiders: heel erg bedankt voor het opzetten van een geweldig project, voor het af en toe informeren hoe het met ons gaat en voor jullie hulp om ons via de tussenjaaropdrachten de moed te geven allerlei uitdagingen aan te gaan. :)
Omdat Denemarken aan Duitsland grenst, bezocht ik tijdens de paasvakantie Bremen.Bremen is klein, maar werkelijk een prachtige stad. Bescheiden en traditioneel, maar ook vol moderne schoonheid — ga er zeker minstens één keer naartoe!De prijzen zijn er lager dan in grote Duitse steden zoals Berlijn en Hamburg, dus het is een ideale bestemming. :)
<Zo reis je door Bremen>
1. Ga eerst naar Bremen.
2. Ga naar het toeristeninformatiecentrum om een kaart en een overzicht van de stad te halen.
3. De stad is niet groot en veel bezienswaardigheden liggen dicht bij elkaar. Heb je genoeg tijd en energie, maak dan een ontspannen wandeling. Zo niet, koop dan een vervoerspas die geldig is zolang je er verblijft.
4. Bekijk, hoor, voel en beleef Bremen. (Ga zeker naar Schnoor! :) )
‘Voordat ik meedeed, was ik eigenlijk opgebrand. Ik was jarenlang onafgebroken druk geweest, verstrikt in allerlei taken en relaties, en het leven was niet leuk. Ik had het gevoel dat ik gedwongen leefde. Tegenwoordig zeggen mijn familie en vrienden in Korea dat mijn gezicht er anders uitziet — ze vinden dat ik veel opgewekter lijk. Zelf voel ik dat ook.’
A special Nordic working holiday to learn about the world and protect the environment Ki Eun-hwan, reiziger tijdens een tussenjaar (31, na ontslag te hebben genomen) / tussenjaar van 12 maanden
* Dit project is afgelopen en loopt niet meer.
|
# Eenendertig: een leven waarin ik overal op een koord balanceer tussen uitersten
Hallo! Ik ben Ki Eun-hwan, ‘Eenendertig’. Ik heb lang nagedacht over welke omschrijving ik vóór mijn naam zou zetten en uiteindelijk koos ik mijn leeftijd. Ik wil het niet per se over ouder of jonger zijn hebben — ik vind het gewoon bijzonder om te bedenken: ‘Ik heb al eenendertig jaar geleefd.’
Toen ik heel klein was, was ik op de eerste dag van de kleuterschool zo verlegen dat ik tegen de muur op de gang bleef staan en het klaslokaal niet eens in durfde. Maar zodra ik me op mijn gemak voelde, werd ik zo ondeugend dat oudere meisjes me in de eerste jaren van de basisschool kwamen vragen hun broertjes niet meer te plagen.
Waar ik ook was en wat ik ook deed, ik leefde op het scherpst van de snede, als een koorddanser die elk moment kon vallen. Soms viel ik plat op de grond, soms steeg ik op naar de hemel, en vaak maakte ik de mensen om me heen ongerust.Nu droom ik ervan mijn eigen, complete kunststuk op het koord(!) te maken. Soms wandel of ren ik, soms sta ik stil en bid ik, maar langzaam blijf ik vooruitgaan. Hoe ik ook leef, ik zal mijn leven gelukkig en met plezier leiden.
Een paar jaar voordat ik aan het tussenjaarproject begon, dacht ik vaag: ‘Ik wil naar het buitenland.’ Ik vertelde mijn vrienden: ‘Ik ga naar het buitenland.’ Alles om me heen leek perfect: een fijn gezin en goede vrienden, een salaris waarvan ik kon leven, al was het niet hoog, en een dagelijks leven met meer prettige dan vervelende dingen.
Maar vanbinnen bleven er barsten ontstaan. Het gekraak — krak, krak — klonk zo luid in mijn borst dat ik het niet kon verdragen. Ik denk dat ik me angstig voelde.Kan ik zo leven? Is dit echt goed? Naar het buitenland gaan zou me niet meteen veranderen in wie ik wil zijn, maar ik had op zijn minst een plek nodig waar ik alleen kon zijn en me op mezelf kon richten.
Toch hield de drempel die geld heet me lange tijd tegen; ik bleef maar hopen. En toen, zoals het gezegde luidt, ontmoette inzet een kans: op een dag diende het tussenjaarproject <Werkvakantie in de Noordse landen> zich plotseling aan.Dankzij mijn tussenjaar woon en leef ik nu op mijn eigen plek, met een ontspannen, waardevol en verrijkt dagelijks leven. :)
Vroeger maakte ik me echt overal zorgen over. Zelfs voordat ik vertrok, piekerde ik over van alles. Wat als ik me niet kan aanpassen en terug moet komen (ik spreek niet eens Engels…), wat als het leven in het buitenland me zo goed bevalt dat ik wil blijven (maar er wachten mensen op me…), wat als er thuis iets gebeurt terwijl ik weg ben (dat mag absoluut niet gebeuren…), wat als een dief mijn portemonnee steelt…? (ieuw, getver…) Ik maakte me zorgen over alles wat je maar kunt bedenken.
De eerste twee maanden voelde het alsof ik droomde dat ik in het buitenland was. Ik maakte me zelfs zorgen: ‘Wat als ik uit deze droom wakker word?’ Maar zoals je ziet, waren al die zorgen nergens voor nodig, toch?Het Tibetaanse spreekwoord ‘Als piekeren zorgen kon wegnemen, bestonden er geen zorgen’ is waar. Als je je van tevoren zorgen maakt, klampen die zorgen zich echt aan je vast. Nu leef ik vol positieve en vreugdevolle gevoelens.
# Een project van een jaar: houd van jezelf, hoe je ook bent!
De <Werkvakantie in de Noordse landen> is een project van een jaar. Voorafgaand aan het hoofdonderdeel, een reis van drie maanden (van de VS naar Costa Rica),spaar je zes maanden in Denemarken voor de reiskosten, bereid je je twee maanden in Noorwegen voor op de reis, reis je vervolgens drie maanden, keer je terug en rond je de reis in de laatste maand in Noorwegen af.Zo zit het project in elkaar.
Momenteel werk ik op een kleine school in Denemarken. Voor de vakanties begint het werk op school om half negen ’s ochtends. Ik doe vooral tuinwerk, maak de school schoon en help in de keuken. Daarna kom ik rond drie uur ’s middags thuis en heb ik vrije tijd. In het weekend rust ik meestal uit. Na de vakanties help ik ongeveer vijf uur met huishoudelijke klusjes op de plek waar ik woon.
Mijn werktijden liggen vast en de rest van de tijd kan ik zelf invullen. Vergeleken met werken in Korea heb ik dus een heel behapbare hoeveelheid werk en gegarandeerd genoeg vrije tijd.
Mijn doelen voor het tussenjaar veranderden steeds. De ene dag wilde ik alles doen! Op andere dagen dacht ik: laten we gewoon gezond blijven en dit volhouden! Ik maakte strakke, gedetailleerde plannen en raakte gestrest als ik ze niet kon naleven. Dan at ik te veel en lag ik twee of drie dagen in bed naar het plafond te staren.
Op dagen waarop ik de hele dag grappige YouTube-filmpjes keek, dacht ik: ‘Ik ben helemaal hierheen gekomen en doe nu dit,’ en vervolgens: ‘En wat dan nog?’ Als Dr. Jekyll en Mr. Hyde slingerde ik heen en weer — soms voelde ik me zo ellendig dat ik moest huilen.
Dus is mijn doel nu:‘Van mezelf houden, hoe ik ook ben.’ Mijn eigen grootste steun zijn. Ontdekken wat ik echt wil. Een tussenjaar van één jaar is een cadeau aan mezelf. Deze tijd is helemaal van mij. Voor mezelf leven en samenleven met de mensen om me heen.Is dat ambitieus of bescheiden? Over een jaar ben ik iemand die veel meer van zichzelf houdt dan nu. :)
# Dagen vol leven, leren en nieuwe banden smeden met een heel diverse groep mensen
Om te beginnen onze teamgenoten Jaeri en Yehee. De vrienden die ik in Noorwegen ontmoette, de vrienden en leerlingen met wie ik op de Deense school werk, mijn huisgenoten, de Duitse vriend die met me sliep op luchthaven London Heathrow, en de talloze mensen die ik hier en daar ontmoette en met wie ik mijn pad kruiste.
Ik leef echt samen met allerlei verschillende mensen, ga nieuwe relaties aan en leer veel. En aan de tussenjaarbegeleiders: heel erg bedankt voor het opzetten van een geweldig project, voor het af en toe informeren hoe het met ons gaat en voor jullie hulp om ons via de tussenjaaropdrachten de moed te geven allerlei uitdagingen aan te gaan. :)
Omdat Denemarken aan Duitsland grenst, bezocht ik tijdens de paasvakantie Bremen.Bremen is klein, maar werkelijk een prachtige stad. Bescheiden en traditioneel, maar ook vol moderne schoonheid — ga er zeker minstens één keer naartoe!De prijzen zijn er lager dan in grote Duitse steden zoals Berlijn en Hamburg, dus het is een ideale bestemming. :)
<Zo reis je door Bremen>
1. Ga eerst naar Bremen.
2. Ga naar het toeristeninformatiecentrum om een kaart en een overzicht van de stad te halen.
3. De stad is niet groot en veel bezienswaardigheden liggen dicht bij elkaar. Heb je genoeg tijd en energie, maak dan een ontspannen wandeling. Zo niet, koop dan een vervoerspas die geldig is zolang je er verblijft.
4. Bekijk, hoor, voel en beleef Bremen. (Ga zeker naar Schnoor! :) )
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
.png&w=1080&q=75)