"Uiteindelijk werd mijn lege hart als mens gevuld door andere mensen. Ik kreeg meer zekerheid over de waarde van het leven en over wat ik wilde nastreven. En ik vond de moed om te dromen." Vrijwilligerswerk in Bangkok, Thailand, een warme stad waar ngo’s van over de hele wereld samenkomen Kim Da-bin, deelnemer aan een tussenjaar (20 jaar, student) / tussenjaar van 8 weken |
# De verwachting die ik voelde wanneer ik terugdacht aan die tijd was zo levendig, en ik was er erg dankbaar voor.
Hallo, ik ben Kim Da-bin en inmiddels twintig jaar oud. In dit artikel wil ikde emoties, waarden en aspecten van mezelf delen die door mijn tussenjaar zijn veranderd en gegroeid.
Afgelopen zomer bracht ik twee maanden van mijn tussenjaar door bij een ngo in Bangkok, waar ik Engelse les gaf aan kinderen — met andere woorden, ik was er vrijwilliger.
Op basis van die korte introductie denk je misschien dat ik iets groots en ongewoons heb geprobeerd. Maar ik wil benadrukken dat dat helemaal niet zo is. Ik kwam bij Korea Gap Year terecht om een onbeduidende reden.
In 2016 nam ik deel aan een uitwisselingsprogramma voor scholieren in de Verenigde Staten en maakte ik me zorgen over de lange zomervakantie die eraan kwam. Mijn ouders, die altijd geïnteresseerd zijn in en begaan met de passie van jongeren en zelf ook een jeugdig leven willen leiden, gaven me toen iets om over na te denken en zeiden dat ik er zelf over moest nadenken.
Wat ze me gaven was ‘Korea Gap Year’. Een tussenjaar. Omdat ik tijdens de lange vakantie in de VS niet doelloos wilde rondhangen, ging ik actief informatie verzamelen.
De opwinding die ik voelde toen ik het vrijwilligersprogramma voor Engelse les in Bangkok koos, terwijl ik me voorstelde dat ik mezelf over een paar weken veel betekenis en waardevolle contacten zou geven, was zo levendig. Ik was erg dankbaar voor de verwachting die ik voelde wanneer ik terugdacht aan die tijd.
Met dat dankbare gevoel zocht ik naar programma’s waarmee ik mijn tijd goed kon besteden. Ik bepaalde mijn doel en verwoordde het helder: ‘Als Engelse leerkracht voor de kinderen neem ik mijn verantwoordelijkheid en geniet ik ervan, en ik creëer een ervaring die ik nooit meer zal meemaken.’
# Ik besefte dat ik mijn eigen lesmethode nodig had.
Ik kwam aan op de luchthaven Suvarnabhumi in Thailand. Anders dan tijdens mijn eerdere bezoek met mijn familie voelde de sfeer op de luchthaven een beetje intimiderend en nieuw.Allereerst kwamen de Koreaanse ouderejaars die haar tussenjaar al in Bangkok doorbracht, de coördinator van de organisatie en de leerlingen me ophalen. Omdat het laat was, voelde ik me bezwaard, maar vooral voelde ik me gerustgesteld en dankbaar.
De volgende dag ging alles snel. Ik maakte kennis met de mensen die bij de organisatie werkten, praatte met hen en stemde de roosters af. Daardoor voelde ik me wat meer op mijn gemak. Bovenal was ik dankbaar dat ik kon terugvallen op de Koreaanse vrouw die bij mij op dezelfde plek verbleef.
Omdat ik geen motor kon rijden, was lesgeven op een verafgelegen school voor mij een enorme drempel. Daarom voerde ik veel gesprekken met verschillende mensen om de school en de roosters op elkaar af te stemmen. Toen volgde mijn eerste officiële les. Ik moest de lessen en spelletjes zelf plannen en begeleiden, en dacht goed na over activiteiten die de aandacht van de kinderen zouden trekken en hen zouden aanmoedigen actief mee te doen.
Ik dacht dus dat ik een bevredigend resultaat had neergezet, maar de medewerker kinderonderwijs die de les observeerde dacht daar kennelijk heel anders over. ^^; Haar kritiek en advies brachten me van mijn stuk, maar werden lessen die ik ter harte nam.
Ik voelde dat ik mijn eigen lesmethode nodig had.Ik wilde lesgeven over wat ik zelf wilde overbrengen en wat ik hoopte dat de kinderen zouden leren, en over dingen die de kinderen en ik konden ontdekken terwijl we op een leuke manier met elkaar in gesprek waren.
# De kinderen hadden liefde nodig.
De kinderen hielden van spelletjes en liedjes. Voor de kinderen die gewend waren om vooral woorden te leren, herschreef ik liedteksten zodat ze het geleerde konden toepassen, en organiseerde ik spelletjes die ze leuk zouden vinden.
Als ik in de zuivere, onbevangen ogen van de kinderen keek en hun vrolijke gelach hoorde, was ik zo dankbaar voor de tijd die ik met hen doorbracht en waarin ik hun lesgaf.Het beeld van de kinderen die me na de les achternaliepen en met heldere stemmen ‘Juf, juf!’ riepen om een high five te geven of op de foto te gaan, staat me nog levendig voor de geest.
Ik kreeg ook kleine, maar heel warme knuffels. De kinderen hadden liefde nodig — een beetje aandacht en genegenheid. Zelfs de kleine beetjes liefde die ze kregen maakten hen heel gelukkig, en ze gaven nog meer liefde terug dan ze hadden ontvangen.
# Ik was zo dankbaar en vond het waardevol dat ik mensen om me heen had die met hun ogen en hart met me communiceerden.
Naast de tijd die ik met lesgeven aan de kinderen doorbracht, beleefde ik heel gelukkige en dankbare momenten met bijzondere mensen. Eerst was ik verlegen en afhankelijk, maarToen mijn genegenheid voor de organisatie groeide en mijn spijt toenam naarmate de tijd verstreek, begon ik lokale vrienden te maken.
Er waren leeftijdsgenoten die bij de organisatie waren opgeleid en later lesgaven aan de kinderen. Door met hen om te gaan, kreeg ik de kans om over Korea te vertellen. Als ze al veel over Korea wisten, maakten we grapjes en praatten we gezellig samen.
Nadat de Koreaanse vrouw die haar tussenjaar met mij doorbracht was vertrokken, moest ik alleen in de accommodatie verblijven. Vrienden bleven toen bij me. We aten samen hapjes van de markt die je alleen in Bangkok vindt, en ik werd bij hen thuis uitgenodigd voor heerlijke zelfgemaakte maaltijden.
Het was hartverwarmend hoe ze buitenlandse vrijwilligers van verschillende nationaliteiten en met verschillende talen verwelkomden en liefhadden alsof we vrienden uit hun geboortestad en zelfs familie waren. Ik was zo dankbaar en vond het waardevol dat ik mensen om me heen had die met hun ogen en hart met me communiceerden.
Ook maakte ik goed gebruik van mijn weekenden in Bangkok. Ik koos toeristische plekken uit die ik opnieuw wilde bezoeken, plande mijn budget en route en genoot van de ‘soloreis’ waar ik altijd van had gedroomd. Omdat ik me er steeds van bewust was dat ik alleen was, vermeed ik tijdens het reizen zo veel mogelijk risico’s. Ook hield ik mijn uitgaven zorgvuldig bij en controleerde ik ze. :-)
Ik ontmoette ook een Thaise vriendin die ik in de Verenigde Staten had leren kennen, en andere vrienden van haar. We hadden het gezellig. Ik was heel blij en dankbaar. Misschien waren het mensen die ik maar één keer zou ontmoeten, maar ik koesterde elke ontmoeting met nieuwe mensen. Door hen te ontmoeten dacht ik na over de richting van mijn leven. Ik kreeg ook de moed om de wereld in mijn eentje tegemoet te treden.
Op zondag ging ik naar een Koreaanse kerk en ontmoette ik nog meer bijzondere mensen. Ik ontmoette tieners en jongvolwassenen die op lokale scholen studeerden of werkten. Hoewel ik er maar kort was, behandelden ze me met liefde, alsof we al die tijd samen deel uitmaakten van dezelfde kerkgemeenschap.
# I gained the courage to dream.
Tijdens mijn tussenjaar kwam ik overal waar ik ging mensen tegen. Ze leidden allemaal op verschillende manieren een veelzijdig leven. Ik besefte ook dat het geluk waar ieder mens in het leven naar op zoek is, vele vormen kan aannemen.
De tijd die ik doorbracht met het ontmoeten van mensen leerde me dat de betekenis en het geluk die ik in het leven kan vinden een enorm breed bereik hebben en echt bestaan.Toen ik negen was, zei mijn klassenleraar: ‘Ik geef je het geschenk van tijd.’
Uiteindelijk gaf ik mezelf dat geschenk. Dankzij die ‘tijd’ raakte ik ervan overtuigd dat ik iemand moest zijn die betekenis en geluk in het leven zoekt, en niet alleen iemand die zich voorbereidt op toelating tot de universiteit en een baan.
Ik kreeg meer moed. Het herinnerde me eraan dat het leven meer betekenis krijgt wanneer ik mijn eigen licht op iemand anders laat schijnen en diegene ook begint te stralen.
Uiteindelijk werd mijn lege hart als mens gevuld door anderen. Ik kreeg meer zekerheid over de waarden van het leven en over wat ik wilde nastreven. En ik kreeg de moed om te dromen.
Aan iedereen die een tussenjaar overweegt, worstelt met dromen, levensdoelen en waarden, of volop in het heden leeft: ik hoop dat je even de tijd neemt om om je heen te kijken, andere mensen te ontmoeten die naast je leven, de moed te verzamelen en de betekenis en het geluk van het leven te zoeken en na te streven.
Startpagina
