"Dankzij deze kans kon ik het sociale leven ervaren en besefte ik dat je persoonlijkheid veranderen in sommige opzichten verrassend makkelijker is dan ik dacht. Maar op een gegeven moment had ik gewoon het gevoel dat ik een beetje beter was geworden. Het lijkt erop dat je gewoon je best moet doen en vanzelf jezelf moet zijn."" Gapyearproject: stage bij sociale ondernemingen die de wereld veranderen Hyunbin Kim, deelnemer aan het gapyearprogramma (gapper) (23, student) / gapyear van 8 weken * In deze reviewDe foto's zijn niet door de deelnemer gemaakt; ze dienen ter illustratie. |
# Ik ben blij dat ik toen zei dat ik er echt voor wilde gaan.
“Ik zeg niet dat je hard moet werken. Ik zeg dat je het goed moet doen.”
Dat zei de CEO na ons kennismakingsgesprek op de eerste dag, toen ik zei dat ik hard zou werken. Eerlijk gezegd dacht ik eerst: ‘Wie kan het vanaf het begin goed doen? Ze zeiden toch dat ze hard zouden werken.’
Als ik erop terugkijk, was mijn reden om hierheen te komen aanvankelijk niet zo bijzonder. Ik wilde een beetje afstand nemen van mijn familie en misschien proberen met mensen om te gaan..? Zo is het gewoon begonnen. In het gesprek met de CEO zei ik wel dat ik ernaar uitkeek, maar eerlijk gezegd waren het maar woorden. Ik wilde wel werken, maar ik was bezorgd en bang.
Hoe dan ook, ik kwam hier zonder er veel over na te denken, maar na het gesprek op de eerste dag voelde ik op de een of andere manier dat ik dit moest doen.Niet vanwege mijn oorspronkelijke redenen, maar omdat er tijdens het gesprek allerlei aanvullende persoonlijke redenen naar boven kwamen. Als ik er nu op terugkijk, ben ik blij dat ik toen zei dat ik ernaar uitkeek.
# Waar kan ik niet van genieten?
“Heb je je laptop meegenomen?”
"Nee. Ik heb niets meegenomen."
Ik wist van niets... Ik kwam gewoon opdagen... Ze zeiden dat ik me in stadsvernieuwing moest verdiepen, maar ik had niets bij me, dus leende ik de laptop van een andere medewerker. Ik deed onderzoek en gaf een presentatie, maar die was een complete mislukking. Toen dacht ik: ‘Misschien schiet ik echt tekort.’
Na de mislukte presentatie praatte ik meer met de CEO. Ik zat er maar somber bij te luisteren toen hij zei:
"Wees niet zo gevoelig en sta niet meteen op je hoede—geniet gewoon ook van wat anderen leuk vinden."
Door die woorden schoten de tranen me in de ogen (ik was tot tranen toe geroerd).
Waar kan ik niet van genieten?
Ik huilde veel, omdat ik me op de een of andere manier onrechtvaardig behandeld voelde.
Ik denk dat dit het moment was waarop ik besefte dat het vermoeiend en pijnlijk was geworden om zonder doel te leven, op mijn hoede te zijn en iedereen behalve mezelf niet aardig te vinden.
Eerlijk gezegd heb ik nooit echt iets vrolijk en hartelijk met anderen gedaan. Het waren altijd groepsactiviteiten of opdrachten die ik op school kreeg. Ik had er zelfs zo'n hekel aan om dingen met anderen te doen dat ik ze liever alleen deed als er iets misging.Maar het belangrijkste is dat ik leefde zonder dat echt van mezelf te weten.
Mijn hobby's en vaardigheden waren dingen die ik alleen deed, dus alleen zijn voelde het prettigst en comfortabelst. Toch had ik op de een of andere manier het gevoel dat alleen dingen doen misschien niet langer zo makkelijk zou zijn. Ik probeerde naar kampen te gaan en debatlessen te volgen, maar uiteindelijk dacht ik steeds: ‘Alleen is het beste—dan raak ik tenminste niet gefrustreerd,’ en ik dacht dat het deze keer net zo zou gaan.
Wat deze keer anders was, is dat ik dacht: ‘Ik moet anderen geen last bezorgen,’ en daarom deed ik meer mijn best.Daardoor voelde het anders dan eerdere ervaringen. Zou ik zeggen dat ik een beetje vooruitgang had geboekt?
# Het werd geleidelijk leuk — waarom eigenlijk?
Ik begon dus onderzoek te doen in het planningsteam. Eerst verdiepte ik me in stadsvernieuwing en zocht ik relevante organisaties op. Daarna dacht ik na over de onderwerpen waarin ik geïnteresseerd was en onderzocht ik organisaties uit de selectie van mijn begeleider in het planningsteam.
Wat ik vooral deed, was onderzoek naar organisaties rond bepaalde thema's. In het begin vond ik het saai en deden mijn ogen pijn van de hele dag naar mijn laptop staren... Kortom, het was echt niet leuk. Maar vreemd genoeg werd het geleidelijk leuk — hoe kwam dat eigenlijk?
Ten eerste denk ik dat de belangrijkste reden was dat ik onderzoek kon doen naar onderwerpen die me interesseerden.
Door de omgeving waarin ik opgroeide, was ik enigszins afgesloten van de buitenwereld (ik bedoel niet dat ik in een afgelegen gebied woonde — mijn voogd was gewoon zo streng dat het eng was. De plek waar ik woonde was ook een beetje afgelegen), waardoor ik niet veel contact met anderen had.
Terwijl ik daar zat en op internet rondkeek, was er iets waardoor mijn hart sneller klopte, alsof ik er echt was.
Zelfs toen ik onderzoek deed naar landen die ik kende, zoals de VS of de Filipijnen, voelde ik me onverwacht opgewonden, alsof ik er weer naartoe ging. Naast het bestuderen van informatie vond ik het ook leuk om reisinformatie te zoeken en reviews van allerlei programma's, zoals kampen of ambachtsscholen, te onderzoeken en te ordenen.
Het voelde alsof ik er indirect op reis ging — in elk geval alsof ik in gedachten de wereld rondreisde. Terwijl ik zo werkte, vlogen de acht weken, die eerst veel te lang leken, voorbij toen ik eenmaal aan de slag was, ook al had ik niet het gevoel dat ik zo veel had gedaan.
‘Wat heb ik eigenlijk gedaan? Maar ik heb wel het gevoel dat ik veranderd ben.’
# Ik voelde me niet vastzitten of verveeld.
Toen ik niet duidelijk kon zeggen of ik veranderd was, kwam die gedachte plotseling bij me op.
‘O, ik ben niet meer zo op mijn hoede.’
‘Ik heb geen klachten.’
‘Ik voel me ook niet ongemakkelijk.’
‘Nu zit het me echt niet meer dwars. Het voelt prettig.’
“Ik denk dat de band die je op dit moment hebt ontzettend belangrijk is.
Houden van de persoon met wie je op dit moment praat,
Dat betekent: ‘Ik hou nu van je.’”
Aaaah, mentor — zo lief. Dit is het meest memorabele wat ik heb gehoord. Je hoeft jezelf niet te dwingen erbij te horen; je kunt er gewoon zijn, op een natuurlijke manier. De Kleine Prins dwong zichzelf niet om bevriend te raken met de vos. Hij was gewoon bij hem.
Bewustwording was belangrijk. Het besef dat niemand het me moeilijk zou maken. Toen ik dat eenmaal besefte, voelde ik me meer op mijn gemak. Ik weet niet wanneer ik het inzag, maar op een gegeven moment begon ik mezelf vanbinnen vanzelf op te merken en te accepteren.
Niets van mezelf verwachten kan klinken alsof ik waardeloos ben, maar op een bepaalde manier betekent het volgens mij dat ik gewoon mag blijven zoals ik ben.Het betekent dat ik niet mijn best hoef te doen en dat ik goed ben zoals ik nu ben.
# Op een gegeven moment had ik gewoon het gevoel dat ik een beetje beter was geworden.
Toen ik aan dit project begon, wilde ik tijdens de pauze zo veel mogelijk van huis weg zijn en andere activiteiten ondernemen. Ook hoopte ik minder op mijn hoede te zijn bij mensen. Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat ik beide doelen heb bereikt.
Dankzij deze kans kon ik het sociale leven ervaren. Ook heb ik geleerd dat je sommige kanten van je persoonlijkheid op bepaalde manieren verrassend makkelijker kunt veranderen dan je denkt.
De tijd vloog zo snel voorbij dat ik eigenlijk niet precies weet wat ik hier heb gedaan en wat er is veranderd. Maar op een gegeven moment had ik gewoon het gevoel dat ik een beetje beter was geworden. Omdat iedereen anders is, kan ik anderen niet zeggen: ‘Als je dit doet, zul je vooruitgaan.’ Ik weet zelf niet eens precies genoeg hoe ik ben veranderd om het in detail uit te leggen.
Maar het lijkt voldoende om gewoon je best te doen en jezelf te zijn.
Mijn tussenjaar was
Ervaring★★★★★
Omdat ik voor het eerst dingen probeerde die ik nog nooit eerder had gedaan
Leren★★★★☆
Eigenlijk verliep alles vanzelf en veranderde er veel, dus ik kan niet zeggen dat ik één specifiek ding heb geleerd. Ik heb op verschillende gebieden tegelijk allerlei dingen geleerd.
Omgeving ★★★★☆
Ik vond het fijn dat het rustig was en mensen elkaar niet aanraakten. Maar het was zó stil en er was zo weinig lichamelijk contact dat ik daar in het begin van opkeek.
Veiligheid ★★★★★
We brachten bijna al onze tijd binnen door, dus er gebeurden geen gevaarlijke dingen.
Vrije tijd ★★★★☆
Het lag niet echt aan het tussenjaar, maar omdat het ver van huis was, kon ik niet veel slapen en was ik elke dag moe. Toch vond ik het fijn dat niemand me tijdens werktijd veel lastigviel.
.jpg "33950257173_8e3908cb86_b_(1).jpg")
Startpagina
