Ik ben veel meer tijd aan mezelf gaan besteden. Naast het leren maken van leren tassen heb ik van de Italianen veel geleerd over hun levensstijl. Sinds mijn terugkeer naar Korea probeer ik daar veel van toe te passen. Make luxury bags — and even get job training — in Florence, the world-famous city of leather craftsmanship! Song Min-kyung, deelnemer aan een sabbatical (36, met sabbatical na haar vertrek bij haar werkgever) / sabbatical van 12 weken |
# Na tien jaar bij hetzelfde bedrijf raakte ik in een dip; ik voelde me lusteloos en leeg.
Ik heet Song Min-kyung en ben dit jaar 36. Voordat ik aan mijn sabbatical deelnam, werkte ik bij een bedrijf. Nu ben ik werkloos ^^
Ik heb tien jaar gewerkt bij het bedrijf waar ik na mijn afstuderen aan de universiteit in dienst kwam. Ook tijdens mijn werk had ik veel dingen die ik wilde leren, dus volgde ik na werktijd en in het weekend lessen. Ik ben iemand die energie krijgt van actief leren.
Na tien jaar bij het bedrijf te hebben gewerkt, raakte ik in een dip, werd ik lusteloos en voelde ik me leeg. Ik had veel negatieve gevoelens.Ik probeerde die gevoelens te overwinnen door allerlei nieuwe dingen te leren, maar op een gegeven moment werkten die methoden niet meer.
Daarom dacht ik dat ik een nieuwe weg moest zoeken. Op de website ‘Gap Year’ vond ik een cursus tassen maken van leer.Ik vind het leuk om dingen te maken. Leren tassen waren nieuw voor me, maar ik wilde iets anders proberen, dus verdiepte ik me erin.Ik meldde me wat laat aan, maar gelukkig werd ik toegelaten en kon ik gaan.
# Ik wilde mijn lichaam en geest, uitgeput door het dagelijks leven, rust geven.
In eerste instantie besloot ik te gaan omdat ik gewoon weg wilde en iets nieuws wilde leren. Maar toen ik echt nadacht over het leven daar, maakte ik me zorgen over huisvesting en veiligheid. Ik had ook gehoord dat het water in Italië niet goed was, dus daar maakte ik me eveneens zorgen over.Ik bedacht dat het gewoon een plek is waar mensen wonen, dus pakte ik zo min mogelijk in en was ik van plan de benodigdheden daar te kopen. Uiteindelijk nam ik minder mee dan ik had gedacht.
Ik nam op 8 september ontslag, vloog op 9 september en moest op 11 september al mijn eerste les volgen. Het was een strak schema, dus ik kon me niet goed voorbereiden. Nadat mijn deelname aan de sabbatical was bevestigd, boekte ik een vliegticket en sloot ik een reisverzekering af. De dag voor vertrek pakte ik na mijn werk mijn spullen in en de volgende dag vloog ik weg.
Toen ik informatie opvroeg en me inschreef, dacht ik alleen maar: ‘Ik ga gewoon.’ Ik dacht niet dat mijn familie of werkgever me anders zou laten gaan, dus schreef ik me met een mengeling van angst en enthousiasme in. Toen begon het echt te voelen.Mijn doelen waren ervaring opdoen in een nieuw vakgebied, de vage opwinding van het idee om in een ander land te wonen en mijn lichaam en geest, vermoeid door het dagelijks leven, rust geven.Dat was zo.
# Een dag in Italië
Elke dag zijn er lessen van 10.30 tot 17.00 uur. Van 13.30 tot 14.00 uur is er lunchpauze. Omdat de lunchpauze kort is, nemen de meeste mensen broodjes of iets anders dat snel klaar is van huis mee, of kopen ze iets bij de pizzeria vlak bij de school.
De les wordt gegeven door twee docenten: de ene geeft uitleg in het Italiaans en de andere herhaalt die uitleg in het Engels.Het maakproces is stap voor stap uitgewerkt, dus als je de instructies volgt, kun je de tas maken.
Ongeveer twintig mensen volgden de cursus samen. Er waren zo’n vier Koreanen; de rest kwam uit andere delen van Europa, de VS en Zuid-Amerika. Je zit drie maanden aan dezelfde tafel met de mensen die daar zitten. Aan mijn tafel zaten Zwitserse en Amerikaanse cursisten, maar zij volgden een cursus van één of twee maanden en gingen daarna weer naar huis. Een Israëlische vriendin van de tafel achter ons kwam op hun plek zitten en werkte met ons samen.
Iedereen was aardig en had, afhankelijk van het land waar diegene vandaan kwam, een eigen persoonlijkheid. Het was leuk om samen te werken, ondertussen te praten en meer te leren over elkaars land.
# Het mooiste was het gevoel van voldoening doordat ik iets had gemaakt.
Als mensen me vroegen waarom ik speciaal naar Italië was gegaan om tassen te maken, zei ik half voor de grap en half serieus dat ik een ambacht wilde leren. Het sprak me aan om iets met mijn handen te leren maken. Mijn werk bestond uit kantoortaken: achter een computer zitten en mijn hoofd gebruiken om volgens de regels van het bedrijf te werken.
Maar de opdrachten waren juist het tegenovergestelde:handwerk. Hoewel vooraf vaststond welke tas je zou maken, mocht je zelf de vorm en de werkwijze bepalen. De docenten hielden daar rekening mee, waardoor ik het gevoel had dat mijn mening ertoe deed. Het gevoel van voldoening doordat ik iets had gemaakt, was het mooiste.Dat was zo.
# Voor wie overweegt deel te nemen
Wie al eerder tassen heeft gemaakt, vindt de eerste maand misschien saai. De cursus begint bij de basis, zoals werken met de naaimachine en snijden met een mes. Wie al ervaring heeft, kan het gevoel krijgen dat dit tijdverspilling is.
Aan de andere kant hoef je niet bang te zijn dat het je niet zal lukken als je het nog nooit hebt geprobeerd.Als je precies doet wat de docenten zeggen, kun je alles maken. Wat je niet lukt, kun je aan de docenten vragen en oefenen. Je hoeft je daar dus niet druk om te maken.
Als je helemaal geen Engels spreekt, kun je wel stress ervaren door de taalbarrière.Ik raad aan om van tevoren wat basiswoorden te leren..
# Mijn persoonlijke reistip voor Italië
Doordeweeks kon ik vanwege de lessen nergens heen. Op zondag zijn de meeste winkels en restaurants gesloten, dus maakte ik op zaterdag alleen uitstapjes in de buurt.
In plaats van naar bekende plekken te gaan, kun je gewoon Google Maps openen, een klein stadje kiezen waar misschien treinen naartoe rijden en controleren of er een trein komt.Ook als er niet veel informatie over te vinden is, raad ik aan kleine stadjes te bezoeken waar weinig mensen komen. Stap uit bij het station, wandel rond, ontdek de omgeving en ga lunchen zodra je een restaurant tegenkomt..
# Uiteindelijk ben ik veel meer tijd aan mezelf gaan besteden.
Omdat ik maar weinig bagage meenam, was ik gedwongen eenvoudig te leven. Dingen die in Korea onmisbaar zijn, miste ik daar soms helemaal niet. Hoewel ik alleen leefde met wat ik echt nodig had, ben ik uiteindelijk veel meer tijd aan mezelf gaan besteden.
Naast het leren maken van leren tassen heb ik van de Italianen veel geleerd over hun levensstijl. Sinds mijn terugkeer naar Korea probeer ik veel van die dingen toe te passen.
In Korea reisde ik vroeger elke dag in alle vroegte naar mijn werk. Omdat ik na werktijd in het donker naar huis ging, was ik onverschillig geworden voor veranderingen in het weer en mijn omgeving. Daar bewonderde ik de taferelen die elke dag met het weer veranderden, maakte ik foto’s en legde ik ze vast. Ik besefte dat de route die ik in Korea dagelijks aflegde ook een uitzicht had kunnen zijn om van te genieten, maar dat ik die waardevolle dingen niet had opgemerkt. Daarom probeer ik nu ook in Korea volop te genieten van de bloemen om me heen, de wolken aan de hemel, het weer en alles daaromheen.
Startpagina
