Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Volwassener dan voorheen #Het proces van verlangens uiten en vervullen #Mislukking is het gevolg van gebrek aan vaardigheden
Tijdens dit tussenjaar realiseerde ik me persoonlijk iets.
-Medisch vrijwilligerswerk in Cambodja, kinderen behandelen — iets wat iedereen kan doen / Yang Hyowon, gap-yeartribe-gapper / vier weken tussenjaar |
# Uiteindelijk leveren alleen daden zichtbare resultaten op en blijven die als feiten bestaan.
Een inzicht dat ik vandaag kreeg terwijl ik op internet zat: mensen beoordelen en evalueren anderen veel te gemakkelijk. Ze praten over iemand, haten of mogen diegene, alsof wat zichtbaar is het geheel vormt.Als je gewend raakt aan deze evaluaties en oordelen, begin je onbewust iemand te worden voor wie alleen het zichtbare bestaat.
Ik zag ooit een geval waarin een vader zijn tienerkind een klap in het gezicht gaf omdat het rookte. Het kind leert meteen. Nee — meestal leert het vooral: ‘Ik mag nooit meer roken’ of ‘Ik haat mijn vader; ik blijf roken.’ Of ze blijven uit verzet het problematische gedrag herhalen, of ze erkennen dat het een probleem is en stoppen ermee.De directe uitkomsten verschillen, maar uiteindelijk houdt het kind er een groter probleem aan over dan alleen het roken zelf.
Wat het kind leert, is niet ‘Ik ben gestopt omdat roken schadelijk is voor mijn lichaam’, maar ‘Ik ben gestopt omdat mijn vader me sloeg.’Hoewel roken schadelijk is voor mijn lichaam, kan ik ermee doorgaan omdat ik wrok koester tegen mijn vader.Het kind kon zijn werkelijke onvervulde verlangens of persoonlijke problemen niet zien. Als je zo’n fase overslaat en die manier van denken zich vastzet, zul je zelfs als volwassene geen eigen keuzes kunnen maken.De keuze was niet eens voor henzelf, en het resultaat voelt ook alsof het van iemand anders is.Anderen leerden hun dat ‘het niet van jou is’ en daardoor is het misschien ook niet van hen. Zo ben ik opgevoed.
‘Is dit een keuze voor mij?’ ‘Kan ik verantwoordelijkheid nemen voor de uitkomst?’ Nee — je moet op elk moment zo leren denken terwijl je opgroeit.
Je moet je op elk moment bewust zijn van jezelf. Je moet je eigen leven voorop kunnen stellen en ervan houden. De keuze is van mij. Het resultaat is van mij. Je moet uitgroeien tot een sterk individu dat niet afhankelijk is van anderen.
Plotseling voel ik vreugde. Mijn leven. Mijn keuze. Mijn resultaat. Ik heb verlangens, stel doelen, handel, doe mijn best, slaag. Faal. En begin opnieuw.
Door verlangens te hebben, kan mijn leven bijzonder worden. Door ze om te zetten in daden, wordt mijn leven bijzonder. Omdat het mijn verlangen, mijn keuze en mijn resultaat zijn, zijn ze bijzonder. Niets is onmogelijk. ‘Wat een geluk voor die persoon — het kan omdat die persoon het is.’ Dat klopt: het was mogelijk omdat die persoon het was.
Laten we ons richten op wat ik nu wil doen — mijn verlangens.Stel een doel, onderneem actie en doe je best. Omdat jij het bent, kun je slagen of falen — probeer het daarna opnieuw, of kies een ander verlangen en ga ervoor.
Afgunst — de onvolmaaktheid die erachter schuilgaat. En laten we ons op onze verlangens richten.
Is het echt voor mij?
# Voor toekomstige deelnemers
Door deze activiteit heb ik ervaren dat de tijd niet kan worden teruggedraaid en dat het heden het enige moment is om de best mogelijke resultaten te behalen.Mijn besluit over hoe ik mijn tweede tussenjaar wilde besteden, was een resultaat dat voortkwam uit mijn eerste tussenjaaractiviteit.Ik wil beginnen met te zeggen dat ik dankbaar ben voor deze kans en voor elk moment.
Mijn volgende tussenjaar draait om mezelf door middel van actie aan de wereld te laten zien, in plaats van alleen maar na te denken. Ik wil de angst voor nieuwe dingen actief overwinnen en, ook al is het misschien roekeloos, een gedurfd proces van zelfontdekking doorlopen. Zo kan ik nieuwe mogelijkheden en bredere paden creëren die ik eerder niet had.
Omdat dit een zeldzame kans is, zal ik zo min mogelijk overdenken, proberen zelfs kleine verlangens om te zetten in actie en ze te vervullen, en me tijdens dat proces richten op zelfontdekking.
Met andere woorden: richt je op je bewustzijn van het huidige moment en...blijf trouw aan je verlangens en instincten. Ik zal veel leren en bovenal zal het leuk zijn.
Ook heb ik persoonlijk iets ervaren tijdens dit tussenjaar.
Het leven is een proces waarin ik mijn verlangens uit en vervul. In dat proces slagen en falen we, stellen we doelen vanuit onze verlangens en behalen we met onze eigen capaciteiten resultaten terwijl we naar die doelen toewerken en successen en mislukkingen tot stand brengen.Belangrijk is dat we door dit proces volwassener zijn geworden dan voorheen.
Falen betekent beslist niet dat je schuld hebt. Het is slechts het resultaat van mijn huidige kunnen. Het is beslist niet zomaar een mislukking. Het is mijn mislukking. Vanuit dit resultaat ontdekken we soms andere mogelijkheden en proberen we het opnieuw. Laten we erkennen dat de uitdaging zelf, en de uitkomsten van falen en slagen, resultaten zijn die ik tot nu toe heb kunnen behalen.
Onthoud: laat je niet ontmoedigen door mislukking en word niet arrogant door succes. Alles is een logisch resultaat van wie ik tot nu toe ben; dat nemen we waar.
Geef je huidige capaciteiten niet de schuld, kleineer jezelf niet en laat jezelf niet lijden onder de frustratie van een mislukking.Laten we onderscheid maken tussen verlangen en hebzucht. binnen iemands mogelijkheden buitensporig alles begeer of proberen te genieten dat het hart/de geest is hebzucht.. het heden mij ontkennen in de toestand van dat meer dan wat verlangen naar het heden mij hebben in staat zijn om niet over betreffende frustratie binnen pijn toebrengen laten we niet. over succes betreffende met arrogantie het heden mij betreffende verwachtingen buitensporig verhogen laten we niet.
in het heden laten we ons richten. het heden als mezelf huidig mij erkennen liefhebben zo het heden met vreugde als ik leef dat is genoeghet is.
# Tot mijn verbazing besefte ik dat ik degene was die bevooroordeeld was.
''Ik wil er ook bij horen.'' ''Ik wil ook graag dichterbij komen, maar ik ben bang om de eerste stap te zetten.'' ''Moet ik echt close worden? Dit bezorgt me stress.''Toevallig deed zich een kans voor om met hen te praten en kon ik me bij hen aansluiten. EnIk besefte dat ik, in tegenstelling tot wat ik had verwacht, degene was die bevooroordeeld was.Is dit het enige wat ik verkeerd begrijp over mezelf?Ik begon de waarheid over mezelf te onderzoeken.
Om te beginnen: waarom voelde ik me gestrest omdat ik erbij wilde horen? Het begon met de wens om dichter bij hen te komen. Zodra ik die wens besefte, kwam de angst op. ''Wat als ze niet dichter bij me willen komen?'' ''Wat als ze me niet meer aardig vinden?''Omdat ik het zo graag wilde, was ik des te banger.Terwijl ik keuzes en acties uitstelde om aan mijn verlangen te voldoen, dacht ik veel na en leken er veel te veel risico's te zijn.
''Ik spreek niet goed Engels.'' ''Ik ben de enige Aziaat.''Al snel praatte ik mijn angst goed door mezelf voor te houden dat ik, omdat ik zo anders was dan zij, er niet bij kon horen.De gedachte dat het onmogelijk was, maakte alles zo vermoeiend. ''Ach, ik denk dat ik niet graag met vreemden omga.'' ''Ik geniet wel in mijn eentje en ga dan weg.''
Pas nadat ik tijd met hen had doorgebracht, besefte ik: het is leuk.Ik vind het fijn om met mensen op te schieten. Dat was mijn oorspronkelijke verlangen. Het was een moment waarop dingen die ik als waar had beschouwd, twijfelachtig werden.
# Ik ben dankbaar dat ik vandaag mijn werkelijke probleem heb kunnen herkennen.
Ik heb onvermijdelijk weinig vertrouwen in mezelf. Door angst kan ik niet zelf kiezen of handelen, tenzij iemand in mijn omgeving me aanspoort — ik was degene die ten onrechte dacht dat ik het gewoon niet kon.
Pas nu besef ik dat dit een probleem met mijn ''zelfwaardering'' was.De angst: ''Wat als ze me niet respecteren of begrijpen?'' Het heden, dat wil zeggen,Ik vertrouwde op en hield meer van het illusoire ''ik'' dat door anderen werd erkend dan van mijn echte ''ik.''Ik zag mijn eigenheid als ''anders'' en beoordeelde dat verschil negatief. Mijn onvervulde verlangens zag ik als zwakheden. En mijn ware gevoelens, die ik niet kon uiten en waarvoor ik me schaamde. In die tijd was mijn lage zelfwaardering het probleem.
Ik had geloofd dat de gedachten en keuzes die ik maakte om mezelf aan anderen te laten zien — zowel het proces als de resultaten — allemaal ''ik'' waren, de waarheid.Ik ben dankbaar dat ik nu pas mijn werkelijke probleem kan herkennen.
Respect en begrip zijn aan hen om te geven, en ik moet mezelf kunnen respecteren, begrijpen en liefhebben. Ik moet als mezelf keuzes kunnen maken en de uitkomsten ervan kunnen aanvaarden. Zo moet ik mijn gevoel van eigenwaarde stevig verankeren, zodat ik niet afhankelijk ben van anderen.
Ik heb veel tijd kunnen nemen om na te denken over mijn problemen. Ongetwijfeld zal ik tijdens mijn tweede tussenjaar, door bijzondere ervaringen in het buitenland, een andere kant van mezelf ontdekken,Ik zal de kans kunnen grijpen om andere keuzes te maken.
Lees de rest< Klik
Tijdens dit tussenjaar realiseerde ik me persoonlijk iets.
-Medisch vrijwilligerswerk in Cambodja, kinderen behandelen — iets wat iedereen kan doen / Yang Hyowon, gap-yeartribe-gapper / vier weken tussenjaar |
# Uiteindelijk leveren alleen daden zichtbare resultaten op en blijven die als feiten bestaan.
Een inzicht dat ik vandaag kreeg terwijl ik op internet zat: mensen beoordelen en evalueren anderen veel te gemakkelijk. Ze praten over iemand, haten of mogen diegene, alsof wat zichtbaar is het geheel vormt.Als je gewend raakt aan deze evaluaties en oordelen, begin je onbewust iemand te worden voor wie alleen het zichtbare bestaat.
Ik zag ooit een geval waarin een vader zijn tienerkind een klap in het gezicht gaf omdat het rookte. Het kind leert meteen. Nee — meestal leert het vooral: ‘Ik mag nooit meer roken’ of ‘Ik haat mijn vader; ik blijf roken.’ Of ze blijven uit verzet het problematische gedrag herhalen, of ze erkennen dat het een probleem is en stoppen ermee.De directe uitkomsten verschillen, maar uiteindelijk houdt het kind er een groter probleem aan over dan alleen het roken zelf.
Wat het kind leert, is niet ‘Ik ben gestopt omdat roken schadelijk is voor mijn lichaam’, maar ‘Ik ben gestopt omdat mijn vader me sloeg.’Hoewel roken schadelijk is voor mijn lichaam, kan ik ermee doorgaan omdat ik wrok koester tegen mijn vader.Het kind kon zijn werkelijke onvervulde verlangens of persoonlijke problemen niet zien. Als je zo’n fase overslaat en die manier van denken zich vastzet, zul je zelfs als volwassene geen eigen keuzes kunnen maken.De keuze was niet eens voor henzelf, en het resultaat voelt ook alsof het van iemand anders is.Anderen leerden hun dat ‘het niet van jou is’ en daardoor is het misschien ook niet van hen. Zo ben ik opgevoed.
‘Is dit een keuze voor mij?’ ‘Kan ik verantwoordelijkheid nemen voor de uitkomst?’ Nee — je moet op elk moment zo leren denken terwijl je opgroeit.
Je moet je op elk moment bewust zijn van jezelf. Je moet je eigen leven voorop kunnen stellen en ervan houden. De keuze is van mij. Het resultaat is van mij. Je moet uitgroeien tot een sterk individu dat niet afhankelijk is van anderen.
Plotseling voel ik vreugde. Mijn leven. Mijn keuze. Mijn resultaat. Ik heb verlangens, stel doelen, handel, doe mijn best, slaag. Faal. En begin opnieuw.
Door verlangens te hebben, kan mijn leven bijzonder worden. Door ze om te zetten in daden, wordt mijn leven bijzonder. Omdat het mijn verlangen, mijn keuze en mijn resultaat zijn, zijn ze bijzonder. Niets is onmogelijk. ‘Wat een geluk voor die persoon — het kan omdat die persoon het is.’ Dat klopt: het was mogelijk omdat die persoon het was.
Laten we ons richten op wat ik nu wil doen — mijn verlangens.Stel een doel, onderneem actie en doe je best. Omdat jij het bent, kun je slagen of falen — probeer het daarna opnieuw, of kies een ander verlangen en ga ervoor.
Afgunst — de onvolmaaktheid die erachter schuilgaat. En laten we ons op onze verlangens richten.
Is het echt voor mij?
# Voor toekomstige deelnemers
Door deze activiteit heb ik ervaren dat de tijd niet kan worden teruggedraaid en dat het heden het enige moment is om de best mogelijke resultaten te behalen.Mijn besluit over hoe ik mijn tweede tussenjaar wilde besteden, was een resultaat dat voortkwam uit mijn eerste tussenjaaractiviteit.Ik wil beginnen met te zeggen dat ik dankbaar ben voor deze kans en voor elk moment.
Mijn volgende tussenjaar draait om mezelf door middel van actie aan de wereld te laten zien, in plaats van alleen maar na te denken. Ik wil de angst voor nieuwe dingen actief overwinnen en, ook al is het misschien roekeloos, een gedurfd proces van zelfontdekking doorlopen. Zo kan ik nieuwe mogelijkheden en bredere paden creëren die ik eerder niet had.
Omdat dit een zeldzame kans is, zal ik zo min mogelijk overdenken, proberen zelfs kleine verlangens om te zetten in actie en ze te vervullen, en me tijdens dat proces richten op zelfontdekking.
Met andere woorden: richt je op je bewustzijn van het huidige moment en...blijf trouw aan je verlangens en instincten. Ik zal veel leren en bovenal zal het leuk zijn.
Ook heb ik persoonlijk iets ervaren tijdens dit tussenjaar.
Het leven is een proces waarin ik mijn verlangens uit en vervul. In dat proces slagen en falen we, stellen we doelen vanuit onze verlangens en behalen we met onze eigen capaciteiten resultaten terwijl we naar die doelen toewerken en successen en mislukkingen tot stand brengen.Belangrijk is dat we door dit proces volwassener zijn geworden dan voorheen.
Falen betekent beslist niet dat je schuld hebt. Het is slechts het resultaat van mijn huidige kunnen. Het is beslist niet zomaar een mislukking. Het is mijn mislukking. Vanuit dit resultaat ontdekken we soms andere mogelijkheden en proberen we het opnieuw. Laten we erkennen dat de uitdaging zelf, en de uitkomsten van falen en slagen, resultaten zijn die ik tot nu toe heb kunnen behalen.
Onthoud: laat je niet ontmoedigen door mislukking en word niet arrogant door succes. Alles is een logisch resultaat van wie ik tot nu toe ben; dat nemen we waar.
Geef je huidige capaciteiten niet de schuld, kleineer jezelf niet en laat jezelf niet lijden onder de frustratie van een mislukking.Laten we onderscheid maken tussen verlangen en hebzucht. binnen iemands mogelijkheden buitensporig alles begeer of proberen te genieten dat het hart/de geest is hebzucht.. het heden mij ontkennen in de toestand van dat meer dan wat verlangen naar het heden mij hebben in staat zijn om niet over betreffende frustratie binnen pijn toebrengen laten we niet. over succes betreffende met arrogantie het heden mij betreffende verwachtingen buitensporig verhogen laten we niet.
in het heden laten we ons richten. het heden als mezelf huidig mij erkennen liefhebben zo het heden met vreugde als ik leef dat is genoeghet is.
# Tot mijn verbazing besefte ik dat ik degene was die bevooroordeeld was.
''Ik wil er ook bij horen.'' ''Ik wil ook graag dichterbij komen, maar ik ben bang om de eerste stap te zetten.'' ''Moet ik echt close worden? Dit bezorgt me stress.''Toevallig deed zich een kans voor om met hen te praten en kon ik me bij hen aansluiten. EnIk besefte dat ik, in tegenstelling tot wat ik had verwacht, degene was die bevooroordeeld was.Is dit het enige wat ik verkeerd begrijp over mezelf?Ik begon de waarheid over mezelf te onderzoeken.
Om te beginnen: waarom voelde ik me gestrest omdat ik erbij wilde horen? Het begon met de wens om dichter bij hen te komen. Zodra ik die wens besefte, kwam de angst op. ''Wat als ze niet dichter bij me willen komen?'' ''Wat als ze me niet meer aardig vinden?''Omdat ik het zo graag wilde, was ik des te banger.Terwijl ik keuzes en acties uitstelde om aan mijn verlangen te voldoen, dacht ik veel na en leken er veel te veel risico's te zijn.
''Ik spreek niet goed Engels.'' ''Ik ben de enige Aziaat.''Al snel praatte ik mijn angst goed door mezelf voor te houden dat ik, omdat ik zo anders was dan zij, er niet bij kon horen.De gedachte dat het onmogelijk was, maakte alles zo vermoeiend. ''Ach, ik denk dat ik niet graag met vreemden omga.'' ''Ik geniet wel in mijn eentje en ga dan weg.''
Pas nadat ik tijd met hen had doorgebracht, besefte ik: het is leuk.Ik vind het fijn om met mensen op te schieten. Dat was mijn oorspronkelijke verlangen. Het was een moment waarop dingen die ik als waar had beschouwd, twijfelachtig werden.
# Ik ben dankbaar dat ik vandaag mijn werkelijke probleem heb kunnen herkennen.
Ik heb onvermijdelijk weinig vertrouwen in mezelf. Door angst kan ik niet zelf kiezen of handelen, tenzij iemand in mijn omgeving me aanspoort — ik was degene die ten onrechte dacht dat ik het gewoon niet kon.
Pas nu besef ik dat dit een probleem met mijn ''zelfwaardering'' was.De angst: ''Wat als ze me niet respecteren of begrijpen?'' Het heden, dat wil zeggen,Ik vertrouwde op en hield meer van het illusoire ''ik'' dat door anderen werd erkend dan van mijn echte ''ik.''Ik zag mijn eigenheid als ''anders'' en beoordeelde dat verschil negatief. Mijn onvervulde verlangens zag ik als zwakheden. En mijn ware gevoelens, die ik niet kon uiten en waarvoor ik me schaamde. In die tijd was mijn lage zelfwaardering het probleem.
Ik had geloofd dat de gedachten en keuzes die ik maakte om mezelf aan anderen te laten zien — zowel het proces als de resultaten — allemaal ''ik'' waren, de waarheid.Ik ben dankbaar dat ik nu pas mijn werkelijke probleem kan herkennen.
Respect en begrip zijn aan hen om te geven, en ik moet mezelf kunnen respecteren, begrijpen en liefhebben. Ik moet als mezelf keuzes kunnen maken en de uitkomsten ervan kunnen aanvaarden. Zo moet ik mijn gevoel van eigenwaarde stevig verankeren, zodat ik niet afhankelijk ben van anderen.
Ik heb veel tijd kunnen nemen om na te denken over mijn problemen. Ongetwijfeld zal ik tijdens mijn tweede tussenjaar, door bijzondere ervaringen in het buitenland, een andere kant van mezelf ontdekken,Ik zal de kans kunnen grijpen om andere keuzes te maken.
Lees de rest< Klik
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
