Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer zelfvertrouwen en zelfwaardering; de zorgen over wat anderen van haar dachten overwonnen. #Internationale vrienden; ervaring met de Japanse cultuur. #Het besef dat elke ervaring waardevol is.
|
Het tussenjaar waarvoor ik me had aangemeld, was misschien een manier om aan de zwaarste tijden te ontsnappen, maar nu ben ik vol enthousiasme en vraag ik me af welke andere werelden er nog zijn, terwijl ik plannen maak voor nog een tussenjaar.Ik ben zo dankbaar voor de mensen die ik tijdens het tussenjaar heb ontmoet, de familieleden en vrijwilligers die ik tijdens de projecten heb leren kennen. Deze zomer, toen ik 22 was, zal ik nooit vergeten. Bedankt!
- Ontdek de charme van het groen! Een tussenjaar op een boerderij in Hokkaido, Japan Jo Hee-jin, reiziger met GapYear Korea / 8 weken tussenjaar |
# Het was spannend en leek me leuk.
Ik hoorde voor het eerst over een tussenjaar via mijn oudere zus, die het me aanraadde. Na een gesprek met een begeleider groeide mijn verlangen om ergens heen te gaan steeds verder. Tijdens mijn zoektocht raakte ik geïnteresseerd in minimalisme en het leven op het platteland. Zo ontdekte ik het verblijf op een boerderij in Hokkaido, Japan.
Ik deed mee omdat ik van de natuur houd en de unieke sfeer en uitstraling van Japan waardeer.
Meestal heb ik weinig zelfvertrouwen en heb ik zelden tijd doorgebracht met onbekenden. Dus was ik enthousiast en dacht ik dat het leuk zou zijn.Ik wilde dus meer zelfvertrouwen krijgen en zonder aarzeling vrienden maken met mensen uit andere landen.
Met dit tussenjaar wilde ik aan mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde werken. Ik wilde me niet langer laten beïnvloeden door wat anderen zeggen en vertrouwen hebben in wat ik doe en wat ik wil doen.
# Alles was nieuw en leuk.
Toen ik voor het eerst in Hokkaido aankwam, was het landschap zó mooi. De wolken en kleine dorpjes die ik alleen uit Japanse anime kende, maakten me enthousiast. Meteen na aankomst bracht ik een dag door in Sapporo. De volgende ochtend ging ik naar Shirataki, maar ik miste de trein en stapte uiteindelijk uit op het volgende station. Akito zei echter dat het niet erg was en zei dat ik daar moest wachten. Met een brede glimlach gaf hij me toen
mijn eerste begroeting.
Ik herinner me die eerste ontmoeting nog goed. Het was een plattelandsdorp, nog landelijker dan ik had verwacht. Toch voelde het anders aan dan het platteland in Korea. Overal om me heen waren bergen en in de verte stonden melkkoeien in de weilanden.Alles was nieuw en interessant.Toen ik Yoko-san voor het eerst ontmoette, was ik verbaasd over haar kookkunsten.
Ik had eerder al Japans eten in Korea geprobeerd, maar dit was de eerste keer dat ik een echte, huisgemaakte Japanse maaltijd at. Het was zo lekker. Ik had het gevoel dat ik er misschien van zou aankomen. Ze is klein van stuk, maar net een wondervrouw.
Het werk op de boerderij bleek zwaarder en minder leuk dan ik had gedacht. Tegen negen uur 's avonds viel ik in slaap en ik had niet eens door hoe de tijd voorbijging. In het weekend ging ik naar watervallen, dierentuinen en bloementuinen in de buurt. Toen voelde ik pas echt dat ik in een ander land was.
Naarmate de tijd verstreek, ontmoette ik nieuwe mensen. In het begin voelde het ongemakkelijk om met mensen uit andere landen samen te werken en te wonen, en ik durfde niet eens een gesprek te beginnen.Ik stelde alleen eenvoudige vragen zoals: 'Waar is dit?' en 'Wil je iets eten?' Als ik weinig zelfvertrouwen had en me wat overweldigd voelde, hielp Yoko-san me enorm. Ze begon gesprekken en hielp me zelfs met mijn Engelse studie.
# Ik kon foto's maken met de vrijwilligers, gesprekken voeren en ook meer zelfvertrouwen krijgen.
Zonder Yoko-san zou het leven in Japan honderd keer moeilijker zijn geweest.
In die periode kon ik foto's maken met de vrijwilligers, gesprekken voeren en zelfvertrouwen opbouwen. De taal zorgde voor veel moeilijkheden. Ik sprak niet goed Japans en ook mijn Engels was niet goed, dus maakte ik me veel zorgen. Het was moeilijk omdat ik de emoties die ik wilde overbrengen niet goed kon uitdrukken.
Er waren dus ook moeilijke momenten. Maar ik kon mijn tijd hier niet zomaar zo laten voorbijgaan, dus deed ik mijn best om weer te studeren en gesprekken te voeren. Ik ontmoette ook een paar vrienden, van wie de meesten Japans waren. Omdat zij ook Engels konden spreken, kon ik eenvoudige gesprekken met hen voeren en werden we goede vrienden. We maakten zelfs samen uitstapjes en gingen in yukata naar een festival.
# Ik begon zelfs te neuriën tijdens het werk.
Ik maakte dus een paar vrienden en geleidelijk aan werd het leven hier steeds leuker.
Tijdens het werk kon ik een melodietje neuriën. In het begin was het zwaar, maar naarmate de tijd verstreek, raakte ik eraan gewend. Misschien was ik er inmiddels gewoon aan gewend, maar het was niet meer zo moeilijk. Ik had zelfs genoeg vrije tijd om na het werk andere dingen te doen.
Ik ging dus fietsen om de omgeving te verkennen. Eerlijk gezegd bestond die vooral uit velden en bergen, maar iets verderop lag een klein stadje. Er was een treinstation en kinderen gingen na school naar huis. Terwijl ik daar alleen rondliep, dacht ik echt dat het een goede beslissing was geweest om hierheen te komen.
Fietsen terwijl ik naar muziek luisterde was op zich geen bijzonder betekenisvolle bezigheid, maar ik heb het gevoel dat ik toen veel kon nadenken. Als ik in Korea was geweest, zou ik wakker zijn geworden als de zon onderging, hebben gegeten, tot laat films hebben gekeken en een leven hebben geleid dat zinloos aanvoelde. Natuurlijk dacht ik dat ik op mijn eigen manier plezier had, maar door hierheen te komen, wat productief en betekenisvol werk te doen, 's ochtends op te staan, 's nachts te slapen en een regelmatig leven te leiden, had ik het gevoel dat ik mijn gezondheid terugkreeg.
# Ook al waren het maar twee maanden, ik ben enorm gehecht geraakt aan deze plek.
Als ik op mijn vrije dag op reis ging, bracht Yoko-san me altijd naar het busstation om me uit te zwaaien.
Het was de eerste keer dat ik alleen op reis ging en ik was behoorlijk zenuwachtig. Toen ze mijn bezorgde gezicht zag, stelde ze me gerust door op papier op te schrijven wat ik nodig had en te zeggen dat ik contact met haar moest opnemen als er iets gebeurde. Daarna keek ze me na terwijl ik vertrok, en Nono rende achter de bus aan.
Ik kan nog steeds niet vergeten hoe alles toen was. Hoewel het maar twee korte maanden waren, raakte ik er enorm aan gehecht. In die twee maanden gebeurde er ontzettend veel. Soms was het zwaar, soms leuk, en er waren momenten waarop ik naar huis wilde. Maar ik heb het allemaal doorstaan en net toen het leuk en vertrouwd begon te worden, was het tijd om terug te gaan.
In september was het aardappeloogsttijd, dus hadden we het druk. Akito-san werkte dag en nacht, zo hard dat ik hem nauwelijks te zien kreeg. Ik bewonderde zijn toewijding enorm. Daarom hielp ik tot het allerlaatst met de aardappeloogst.
# Echt alles aan deze plek is zo kostbaar en betekenisvol.
Op de laatste avond hadden we samen een feestje. Er was al mijn lievelingseten... het voelde onwerkelijk. Na het eten gaf ik Yoko-san een brief. Toen haalde Yoko-san ook iets tevoorschijn. Het was een brief, geschreven op papier dat was gemaakt van een foto die we lang geleden samen hadden genomen. Toen ik hem kreeg, voelde het alsof het echt voorbij was en stond ik bijna op het punt om te huilen.Alles hier is me zo dierbaar geweest.Of het nu goed of slecht was, ik denk dat al die herinneringen in de toekomst mooie herinneringen zullen worden. Misschien gebeurt dat nu al, maar deze mensen zijn me echt dierbaar en ik heb het gevoel dat ik onvergetelijke herinneringen en ervaringen heb opgedaan.
Voordat ik naar Hokkaido ging, twijfelde ik veel, maar die twijfels lijken nu onbeduidend, omdat ik zulke fijne mensen om me heen had en onvergetelijke ervaringen heb opgedaan. Nu ik terug ben in Korea voelt alles als een droom. Maar terwijl ik dit schrijf, komen die momenten weer bij me op en denk ik er opnieuw aan.
Tijdens dit tussenjaar is er niet veel veranderd, maar ik heb het gevoel dat ik de wereld vanuit een iets ander perspectief ben gaan bekijken.Ik weet niet zeker of ik het zelfvertrouwen heb gekregen dat ik wilde, of dat ik ben veranderd zoals ik van plan was, maar als ik nadenk over wat ik nu probeer te doen en de gedachten die ik heb, en wanneer ik nog steeds contact houd met die vrienden van toen,denk ik dat er in ieder geval iets in mij is veranderd.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
(Taal)
Bij talen zoals Japans vraag ik eerst naar de betekenis in het Engels en schrijf ik vervolgens de Japanse woorden en zinnen op die ik denk nodig te hebben, in een notitieboekje. Japanse series of films kijken helpt erg, en het is ook belangrijk om vaak naar gesprekken te luisteren.
Voor Engels is het handig om vertaalhulpmiddelen te gebruiken, maar ik probeer ook zelf zinnen te schrijven en die vervolgens met de vertaling van zo'n hulpmiddel te vergelijken. Ook schrijf ik belangrijke dagelijkse gesprekken, uitdrukkingen en woorden uit tv-programma's, films en YouTube-video's op in mijn notitieboekje. Het is het beste om ze op te schrijven op een plek waar je er gemakkelijk bij kunt wanneer je ze nodig hebt.
(Accommodatie)
Omdat je bij een gastgezin verblijft, kan het misschien een beetje onwennig zijn, maar je hebt een eigen kamer. In gedeelde ruimtes zoals de woonkamer, badkamer en keuken is het belangrijk je op je gemak te voelen en te helpen met schoonmaken en opruimen. Als iedereen zijn steentje bijdraagt, ontstaan er geen problemen.
(Maaltijden)
Ik had helemaal geen problemen met de maaltijden en omdat er steeds voor eten werd gezorgd, hoefde ik alleen te helpen met opruimen en eten klaarmaken. Als je zelf iets kunt koken, is het leuk om dat ook aan anderen aan te bieden.
(Paklijst)
Je hebt veel sokken nodig, en comfortabele kleding zoals sportkleding of T-shirts is onmisbaar. Het is ook een goed idee om een paar outfits mee te nemen voor als je in het weekend uitgaat, maar over het algemeen is vrijetijdskleding het beste. Omdat de temperatuur sterk schommelt, moet je verschillende soorten kleding inpakken, waaronder shirts met korte mouwen en sweatshirts.
(Voor toekomstige deelnemers)
Soms vroeg ik me af waarom ik hierheen was gekomen en of ik dit allemaal wel moest doen. Maar als ik terugdacht aan de redenen waarom ik hier in eerste instantie naartoe wilde komen, probeerde ik positief te blijven. Met dit werk help ik deze mensen, en dat geeft me op mijn beurt een gevoel van trots.
Ik zou niet zeggen dat ik hierheen ben gekomen om iets groots te bereiken. Het is gewoon fijn om het leven in de natuur te ervaren, zonder bepaalde gedachten of plannen.
# Zonder dit tussenjaar had ik deze gevoelens niet ervaren.
Tijdens mijn verblijf ontmoette ik veel mensen: het gastgezin, de vrijwilligers met wie ik samenwerkte en de broers en zussen die ik in het gastenverblijf ontmoette. Het waren allemaal geweldige mensen en tijdens mijn verblijf hebben ze me enorm geholpen. Daar ben ik ze ontzettend dankbaar voor.
Tijdens dit tussenjaar heb ik zoveel dingen ingezien.Om te beginnen besefte ik dat er zoveel mensen op de wereld zijn die ieder op hun eigen manier hard werken en hun leven leiden.Als ik hier niet naartoe was gekomen, had ik niet beseft hoe groot de wereld is en hoeveel geweldige mensen een prachtig leven leiden..
Daardoor vind ik het niet langer vanzelfsprekend om gewoon naar de universiteit te gaan en het ‘veilige’, ‘voorgeschreven’ pad te volgen. Dat pad is niet de enige juiste keuze.Ik ben gaan begrijpen dat ik iets niet ook hoef te doen alleen omdat anderen het doen. Mijn blik is een beetje verruimd.De gevoelens die ik heb ervaren, waren zonder dit tussenjaar niet mogelijk geweest.
Ik heb het gevoel dat mijn blik is verruimd. Ik voelde altijd een zekere haast als het om de toekomst ging, maar nu denk ik dat het prima is om het rustig aan te doen en meer dingen te doen die ik leuk vind. Er is geen goede of foute weg — ik geloof dat de weg waarop ik doe wat me gelukkig maakt, voor mij de juiste is.
Het tussenjaar waarvoor ik me had aangemeld, was aanvankelijk misschien een vlucht uit een moeilijke periode. Maar nu denk ik erover om nog een tussenjaar te nemen, vol enthousiasme en nieuwsgierigheid naar de andere werelden die er zijn.
Ik ben heel dankbaar voor alle mensen die ik tijdens dit tussenjaar heb ontmoet en voor de familieleden en vrijwilligers die ik tijdens het project heb leren kennen. Dank jullie wel allemaal!
|
Het tussenjaar waarvoor ik me had aangemeld, was misschien een manier om aan de zwaarste tijden te ontsnappen, maar nu ben ik vol enthousiasme en vraag ik me af welke andere werelden er nog zijn, terwijl ik plannen maak voor nog een tussenjaar.Ik ben zo dankbaar voor de mensen die ik tijdens het tussenjaar heb ontmoet, de familieleden en vrijwilligers die ik tijdens de projecten heb leren kennen. Deze zomer, toen ik 22 was, zal ik nooit vergeten. Bedankt!
- Ontdek de charme van het groen! Een tussenjaar op een boerderij in Hokkaido, Japan Jo Hee-jin, reiziger met GapYear Korea / 8 weken tussenjaar |
# Het was spannend en leek me leuk.
Ik hoorde voor het eerst over een tussenjaar via mijn oudere zus, die het me aanraadde. Na een gesprek met een begeleider groeide mijn verlangen om ergens heen te gaan steeds verder. Tijdens mijn zoektocht raakte ik geïnteresseerd in minimalisme en het leven op het platteland. Zo ontdekte ik het verblijf op een boerderij in Hokkaido, Japan.
Ik deed mee omdat ik van de natuur houd en de unieke sfeer en uitstraling van Japan waardeer.
Meestal heb ik weinig zelfvertrouwen en heb ik zelden tijd doorgebracht met onbekenden. Dus was ik enthousiast en dacht ik dat het leuk zou zijn.Ik wilde dus meer zelfvertrouwen krijgen en zonder aarzeling vrienden maken met mensen uit andere landen.
Met dit tussenjaar wilde ik aan mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde werken. Ik wilde me niet langer laten beïnvloeden door wat anderen zeggen en vertrouwen hebben in wat ik doe en wat ik wil doen.
# Alles was nieuw en leuk.
Toen ik voor het eerst in Hokkaido aankwam, was het landschap zó mooi. De wolken en kleine dorpjes die ik alleen uit Japanse anime kende, maakten me enthousiast. Meteen na aankomst bracht ik een dag door in Sapporo. De volgende ochtend ging ik naar Shirataki, maar ik miste de trein en stapte uiteindelijk uit op het volgende station. Akito zei echter dat het niet erg was en zei dat ik daar moest wachten. Met een brede glimlach gaf hij me toen
mijn eerste begroeting.
Ik herinner me die eerste ontmoeting nog goed. Het was een plattelandsdorp, nog landelijker dan ik had verwacht. Toch voelde het anders aan dan het platteland in Korea. Overal om me heen waren bergen en in de verte stonden melkkoeien in de weilanden.Alles was nieuw en interessant.Toen ik Yoko-san voor het eerst ontmoette, was ik verbaasd over haar kookkunsten.
Ik had eerder al Japans eten in Korea geprobeerd, maar dit was de eerste keer dat ik een echte, huisgemaakte Japanse maaltijd at. Het was zo lekker. Ik had het gevoel dat ik er misschien van zou aankomen. Ze is klein van stuk, maar net een wondervrouw.
Het werk op de boerderij bleek zwaarder en minder leuk dan ik had gedacht. Tegen negen uur 's avonds viel ik in slaap en ik had niet eens door hoe de tijd voorbijging. In het weekend ging ik naar watervallen, dierentuinen en bloementuinen in de buurt. Toen voelde ik pas echt dat ik in een ander land was.
Naarmate de tijd verstreek, ontmoette ik nieuwe mensen. In het begin voelde het ongemakkelijk om met mensen uit andere landen samen te werken en te wonen, en ik durfde niet eens een gesprek te beginnen.Ik stelde alleen eenvoudige vragen zoals: 'Waar is dit?' en 'Wil je iets eten?' Als ik weinig zelfvertrouwen had en me wat overweldigd voelde, hielp Yoko-san me enorm. Ze begon gesprekken en hielp me zelfs met mijn Engelse studie.
# Ik kon foto's maken met de vrijwilligers, gesprekken voeren en ook meer zelfvertrouwen krijgen.
Zonder Yoko-san zou het leven in Japan honderd keer moeilijker zijn geweest.
In die periode kon ik foto's maken met de vrijwilligers, gesprekken voeren en zelfvertrouwen opbouwen. De taal zorgde voor veel moeilijkheden. Ik sprak niet goed Japans en ook mijn Engels was niet goed, dus maakte ik me veel zorgen. Het was moeilijk omdat ik de emoties die ik wilde overbrengen niet goed kon uitdrukken.
Er waren dus ook moeilijke momenten. Maar ik kon mijn tijd hier niet zomaar zo laten voorbijgaan, dus deed ik mijn best om weer te studeren en gesprekken te voeren. Ik ontmoette ook een paar vrienden, van wie de meesten Japans waren. Omdat zij ook Engels konden spreken, kon ik eenvoudige gesprekken met hen voeren en werden we goede vrienden. We maakten zelfs samen uitstapjes en gingen in yukata naar een festival.
# Ik begon zelfs te neuriën tijdens het werk.
Ik maakte dus een paar vrienden en geleidelijk aan werd het leven hier steeds leuker.
Tijdens het werk kon ik een melodietje neuriën. In het begin was het zwaar, maar naarmate de tijd verstreek, raakte ik eraan gewend. Misschien was ik er inmiddels gewoon aan gewend, maar het was niet meer zo moeilijk. Ik had zelfs genoeg vrije tijd om na het werk andere dingen te doen.
Ik ging dus fietsen om de omgeving te verkennen. Eerlijk gezegd bestond die vooral uit velden en bergen, maar iets verderop lag een klein stadje. Er was een treinstation en kinderen gingen na school naar huis. Terwijl ik daar alleen rondliep, dacht ik echt dat het een goede beslissing was geweest om hierheen te komen.
Fietsen terwijl ik naar muziek luisterde was op zich geen bijzonder betekenisvolle bezigheid, maar ik heb het gevoel dat ik toen veel kon nadenken. Als ik in Korea was geweest, zou ik wakker zijn geworden als de zon onderging, hebben gegeten, tot laat films hebben gekeken en een leven hebben geleid dat zinloos aanvoelde. Natuurlijk dacht ik dat ik op mijn eigen manier plezier had, maar door hierheen te komen, wat productief en betekenisvol werk te doen, 's ochtends op te staan, 's nachts te slapen en een regelmatig leven te leiden, had ik het gevoel dat ik mijn gezondheid terugkreeg.
# Ook al waren het maar twee maanden, ik ben enorm gehecht geraakt aan deze plek.
Als ik op mijn vrije dag op reis ging, bracht Yoko-san me altijd naar het busstation om me uit te zwaaien.
Het was de eerste keer dat ik alleen op reis ging en ik was behoorlijk zenuwachtig. Toen ze mijn bezorgde gezicht zag, stelde ze me gerust door op papier op te schrijven wat ik nodig had en te zeggen dat ik contact met haar moest opnemen als er iets gebeurde. Daarna keek ze me na terwijl ik vertrok, en Nono rende achter de bus aan.
Ik kan nog steeds niet vergeten hoe alles toen was. Hoewel het maar twee korte maanden waren, raakte ik er enorm aan gehecht. In die twee maanden gebeurde er ontzettend veel. Soms was het zwaar, soms leuk, en er waren momenten waarop ik naar huis wilde. Maar ik heb het allemaal doorstaan en net toen het leuk en vertrouwd begon te worden, was het tijd om terug te gaan.
In september was het aardappeloogsttijd, dus hadden we het druk. Akito-san werkte dag en nacht, zo hard dat ik hem nauwelijks te zien kreeg. Ik bewonderde zijn toewijding enorm. Daarom hielp ik tot het allerlaatst met de aardappeloogst.
# Echt alles aan deze plek is zo kostbaar en betekenisvol.
Op de laatste avond hadden we samen een feestje. Er was al mijn lievelingseten... het voelde onwerkelijk. Na het eten gaf ik Yoko-san een brief. Toen haalde Yoko-san ook iets tevoorschijn. Het was een brief, geschreven op papier dat was gemaakt van een foto die we lang geleden samen hadden genomen. Toen ik hem kreeg, voelde het alsof het echt voorbij was en stond ik bijna op het punt om te huilen.Alles hier is me zo dierbaar geweest.Of het nu goed of slecht was, ik denk dat al die herinneringen in de toekomst mooie herinneringen zullen worden. Misschien gebeurt dat nu al, maar deze mensen zijn me echt dierbaar en ik heb het gevoel dat ik onvergetelijke herinneringen en ervaringen heb opgedaan.
Voordat ik naar Hokkaido ging, twijfelde ik veel, maar die twijfels lijken nu onbeduidend, omdat ik zulke fijne mensen om me heen had en onvergetelijke ervaringen heb opgedaan. Nu ik terug ben in Korea voelt alles als een droom. Maar terwijl ik dit schrijf, komen die momenten weer bij me op en denk ik er opnieuw aan.
Tijdens dit tussenjaar is er niet veel veranderd, maar ik heb het gevoel dat ik de wereld vanuit een iets ander perspectief ben gaan bekijken.Ik weet niet zeker of ik het zelfvertrouwen heb gekregen dat ik wilde, of dat ik ben veranderd zoals ik van plan was, maar als ik nadenk over wat ik nu probeer te doen en de gedachten die ik heb, en wanneer ik nog steeds contact houd met die vrienden van toen,denk ik dat er in ieder geval iets in mij is veranderd.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
(Taal)
Bij talen zoals Japans vraag ik eerst naar de betekenis in het Engels en schrijf ik vervolgens de Japanse woorden en zinnen op die ik denk nodig te hebben, in een notitieboekje. Japanse series of films kijken helpt erg, en het is ook belangrijk om vaak naar gesprekken te luisteren.
Voor Engels is het handig om vertaalhulpmiddelen te gebruiken, maar ik probeer ook zelf zinnen te schrijven en die vervolgens met de vertaling van zo'n hulpmiddel te vergelijken. Ook schrijf ik belangrijke dagelijkse gesprekken, uitdrukkingen en woorden uit tv-programma's, films en YouTube-video's op in mijn notitieboekje. Het is het beste om ze op te schrijven op een plek waar je er gemakkelijk bij kunt wanneer je ze nodig hebt.
(Accommodatie)
Omdat je bij een gastgezin verblijft, kan het misschien een beetje onwennig zijn, maar je hebt een eigen kamer. In gedeelde ruimtes zoals de woonkamer, badkamer en keuken is het belangrijk je op je gemak te voelen en te helpen met schoonmaken en opruimen. Als iedereen zijn steentje bijdraagt, ontstaan er geen problemen.
(Maaltijden)
Ik had helemaal geen problemen met de maaltijden en omdat er steeds voor eten werd gezorgd, hoefde ik alleen te helpen met opruimen en eten klaarmaken. Als je zelf iets kunt koken, is het leuk om dat ook aan anderen aan te bieden.
(Paklijst)
Je hebt veel sokken nodig, en comfortabele kleding zoals sportkleding of T-shirts is onmisbaar. Het is ook een goed idee om een paar outfits mee te nemen voor als je in het weekend uitgaat, maar over het algemeen is vrijetijdskleding het beste. Omdat de temperatuur sterk schommelt, moet je verschillende soorten kleding inpakken, waaronder shirts met korte mouwen en sweatshirts.
(Voor toekomstige deelnemers)
Soms vroeg ik me af waarom ik hierheen was gekomen en of ik dit allemaal wel moest doen. Maar als ik terugdacht aan de redenen waarom ik hier in eerste instantie naartoe wilde komen, probeerde ik positief te blijven. Met dit werk help ik deze mensen, en dat geeft me op mijn beurt een gevoel van trots.
Ik zou niet zeggen dat ik hierheen ben gekomen om iets groots te bereiken. Het is gewoon fijn om het leven in de natuur te ervaren, zonder bepaalde gedachten of plannen.
# Zonder dit tussenjaar had ik deze gevoelens niet ervaren.
Tijdens mijn verblijf ontmoette ik veel mensen: het gastgezin, de vrijwilligers met wie ik samenwerkte en de broers en zussen die ik in het gastenverblijf ontmoette. Het waren allemaal geweldige mensen en tijdens mijn verblijf hebben ze me enorm geholpen. Daar ben ik ze ontzettend dankbaar voor.
Tijdens dit tussenjaar heb ik zoveel dingen ingezien.Om te beginnen besefte ik dat er zoveel mensen op de wereld zijn die ieder op hun eigen manier hard werken en hun leven leiden.Als ik hier niet naartoe was gekomen, had ik niet beseft hoe groot de wereld is en hoeveel geweldige mensen een prachtig leven leiden..
Daardoor vind ik het niet langer vanzelfsprekend om gewoon naar de universiteit te gaan en het ‘veilige’, ‘voorgeschreven’ pad te volgen. Dat pad is niet de enige juiste keuze.Ik ben gaan begrijpen dat ik iets niet ook hoef te doen alleen omdat anderen het doen. Mijn blik is een beetje verruimd.De gevoelens die ik heb ervaren, waren zonder dit tussenjaar niet mogelijk geweest.
Ik heb het gevoel dat mijn blik is verruimd. Ik voelde altijd een zekere haast als het om de toekomst ging, maar nu denk ik dat het prima is om het rustig aan te doen en meer dingen te doen die ik leuk vind. Er is geen goede of foute weg — ik geloof dat de weg waarop ik doe wat me gelukkig maakt, voor mij de juiste is.
Het tussenjaar waarvoor ik me had aangemeld, was aanvankelijk misschien een vlucht uit een moeilijke periode. Maar nu denk ik erover om nog een tussenjaar te nemen, vol enthousiasme en nieuwsgierigheid naar de andere werelden die er zijn.
Ik ben heel dankbaar voor alle mensen die ik tijdens dit tussenjaar heb ontmoet en voor de familieleden en vrijwilligers die ik tijdens het project heb leren kennen. Dank jullie wel allemaal!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
