Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer zelfvertrouwen, positieve verandering #Veel liefde, veel lessen #Een zeer bevredigende ervaring
"Na mijn terugkeer ben ik als persoon enorm gegroeid. Ik heb veel gevoeld. In het begin dacht ik vaak dat het weggegooid geld was, maar als je net als ik iets leert en ervaringen opdoet, denk je helemaal niet meer aan het geld. Als mijn niveau vóór vertrek een 1 was en het maximum een 10, heb ik het gevoel dat ik tot ongeveer een 5 ben gegroeid."
[Vrijwilligerswerk/activiteiten in het buitenland] Warme liefde delen met kinderen in Hanoi, Vietnam Lee Dong-hwan, deelnemer aan een tussenjaar voor gezinnen (25 jaar, student) / tussenjaar van 8 weken
|
# Met dit tussenjaar wilde ik mijn zelfvertrouwen vergroten en de persoon worden die ik voor ogen heb.
Ik had van mezelf weinig zelfvertrouwen en wilde mezelf ontwikkelen. Toen las ik een boek van CEO An Si-jun en kwam ik hier terecht. Na een gesprek met CEO An Si-jun besloot ik aan dit project deel te nemen en vertrok ik. Ik Met dit tussenjaar wilde ik mijn zelfvertrouwen vergroten en de persoon worden die ik voor ogen heb.
Als ik er nu op terugkijk, heb ik in Vietnam veel mensen ontmoet en veel geleerd. Mensen zijn verschillend en hebben allerlei gedachten. Bovendien krijg je alles terug naar de mate waarin je je ervoor inzet. Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, dacht ik ook: "Als ik toch vrijwilligerswerk ga doen, haal ik er iets uit." Maar als je geen enkele moeite doet, krijg je absoluut niets.Mijn grootste winst was dat niet alleen de kinderen, maar ook de mensen die ik in Vietnam ontmoette, van me hielden.Dat is het, denk ik.
Zelfs tijdens de gesprekken wilde ik eigenlijk echt niet gaan. Daar waren verschillende redenen voor. Ik wist niet veel over Vietnam, maar de mensen om me heen spraken er negatief over.
Vietnam is bijvoorbeeld extreem warm en vochtig, vies en onderontwikkeld, waardoor alles onhandig is. Door de motorfietsen en dergelijke is de omgeving niet prettig. Eerlijk gezegd klopt dat allemaal. De eerste twee à drie weken had ik echt heimwee naar Korea en wilde ik terug. Maar nu mis ik Vietnam zo erg dat ik er weer naartoe wil. Echt, niemand zal begrijpen hoe ik zo veranderd ben, tenzij diegene het zelf meemaakt.
# Als ik er nu op terugkijk, vraag ik me af of ik in Korea ooit zo veel liefde heb gekregen.
In die twee maanden heb ik veel vervelende én mooie ervaringen opgedaan. Omdat ik gewend ben aan een goed land als Korea, kon ik sommige dingen in Vietnam niet accepteren en ergerde ik me behoorlijk. De meeste Vietnamezen spreken geen Engels. Soms voelde ik me zo gefrustreerd dat ik in mijn eentje boos werd. En hoewel ik was opgelicht door een reisbureau en het daardoor niet goed afliep, heb ik wel geprobeerd me te verzetten.
Ondanks al mijn klachten en frustraties ben ik met veel meer positieve gevoelens teruggekomen.Ik heb veel met vrienden gereisd en mooie herinneringen gemaakt. Ook waren er de medewerkers van de lokale organisatie, die me altijd vriendelijk hielpen, de kleuterleidsters en lokale begeleiders die niet goed Engels spraken maar me toch ijverig hielpen, en de kinderen op de kleuterschool, die me zo veel liefde gaven.Als ik er nu op terugkijk, vraag ik me af of ik in Korea ooit zo veel liefde heb gekregen.
Naast liefde heb ik ook veel geleerd en gevoeld. Ik vertrok naar Vietnam om mijn zelfvertrouwen te vergroten en liefde te ontvangen. Ik denk niet dat ik dat allemaal volledig heb bereikt. Maar sinds ik terug ben van mijn tussenjaar, voel ik me heel licht en goed. Ik denk dat ik wat meer ruimte in mijn hoofd heb gekregen.
Als ik nog dezelfde persoon was als vóór Vietnam, had ik misschien gezegd dat ik veel geld had uitgegeven om erheen te gaan, maar niets zichtbaars of iets om over op te scheppen had gekregen, en had ik het tussenjaar en de CEO vervloekt. De eerste twee à drie weken dacht ik inderdaad: 'Waarom ben ik hierheen gekomen?' Maar vervloeken deed ik niet.
Maar nu denk ik er zo over: ik heb er iets aan overgehouden.Ik weet niet of ik alles heb gekregen wat ik wilde, maar ik heb iets geleerd en dat is me echt heel dierbaar. Ook heb ik verschillende manieren ontdekt om mensen oprecht te behandelen.
# Ik heb mijn grootste probleem leren kennen en opgelost! Ik ben er trots op dat ik zelfs een kleine verandering in mezelf zie.
Er komen vrijwilligers uit allerlei landen naar lokale Vietnamese organisaties. Als je hen ontmoet en met ze praat, merk je dat ze echt anders zijn dan wij. In het begin vond ik die mensen niet aardig, negeerde ik ze en accepteerde ik ze niet, omdat ze niet pasten bij wat ik zelf goed vond.
Maar na verloop van tijd leerde ik verrassend genoeg anderen te begrijpen. Ik weet niet hoe ik zo veranderd ben. Hoe dan ook, ik zag wat mijn grootste probleem was en heb het opgelost.Omdat ik dingen echt begon te voelen in plaats van te doen alsof ik ze begreep, werd ik soms boos over de manier waarop ik tot dan toe had geleefd.
Na mijn terugkeer ben ik als persoon enorm gegroeid. Ik heb veel gevoeld. In het begin dacht ik vaak dat het weggegooid geld was, maar als je net als ik iets leert en ervaringen opdoet, denk je helemaal niet meer aan het geld.Als mijn niveau vóór vertrek een 1 was en het maximum een 10, heb ik het gevoel dat ik tot ongeveer een 5 ben gegroeid.
Het klinkt misschien wat klef, maar ik ben er trots op dat ik zelfs een kleine verandering in mezelf zie.Daarom kijk ik uit naar mijn volgende tussenjaar. Zoals CEO An Si-jun zei, heb ik het gevoel dat ik een beter mens word, dus ik voel me de laatste tijd erg goed. Ik hoop dat ik tijdens mijn volgende tussenjaar net zo veel kan leren als nu.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
(Taal)
In het begin had ik vertrouwen in mijn Engels. Maar toen ik er eenmaal was, bleek ik juist de slechtste te zijn, haha. Het is niet erg als je Engels niet goed is. Iedereen is vriendelijk en begrijpt je. Ik denk dat een beetje onzekerheid over je Engels alleen diepgaande gesprekken in de weg staat, maar het dagelijks leven niet belemmert, hehe.
(Accommodatie)
In de slaapzalen zijn de kamers gescheiden naar geslacht: mannen bij elkaar en vrouwen bij elkaar. Dat is niet ongemakkelijk. Maar omdat veel mensen er gebruik van maken, zijn ze niet erg schoon.
(Maaltijden)
Vietnamees eten is heerlijk en ook goedkoop. Er is iemand in de accommodatie die kookt. Diegene kookt best goed. Je hoeft je geen zorgen te maken over het eten.
(Reizen)
Uiteindelijk reis je veel met vrienden. Omdat Vietnamezen vaak niet goed Engels spreken en je ook vaak te veel moet betalen, maken mensen vaak gebruik van reisbureaus. Dat is iets duurder dan je zou verwachten.
Omdat Hanoi in het noorden ligt, reizen mensen vooral naar noordelijke gebieden. In het noorden zijn Sapa, Ha Longbaai en Ninh Binh beroemd. Iets verder naar het zuiden is Hoi An bekend. Voor Koreanen is Da Nang beroemd, maar in Hoi An is meer te doen en te zien dan in Da Nang. Ook Ho Chi Minhstad is erg populair bij Koreanen.
(Voor toekomstige deelnemers)
Dat besefte ik pas wat later. In het begin was ik erg teleurgesteld in Vietnam en voelde ik me heel somber omdat mijn Engels niet goed was, maar het hangt allemaal af van hoe je denkt en wat je doet. Het kan mensen niets schelen wat je doet of hoe je denkt.
Ze zullen je niet bekritiseren omdat je niet goed Engels spreekt. In Korea zijn mensen bijzonder gevoelig en velen leven met het gevoel dat ze zich moeten inhouden en niet voor zichzelf kunnen opkomen. Doe dat in Vietnam niet: doe wat je wilt en zeg wat je moet zeggen.
Toen begreep ik waarom ik zo had geleefd, haha.
"Na mijn terugkeer ben ik als persoon enorm gegroeid. Ik heb veel gevoeld. In het begin dacht ik vaak dat het weggegooid geld was, maar als je net als ik iets leert en ervaringen opdoet, denk je helemaal niet meer aan het geld. Als mijn niveau vóór vertrek een 1 was en het maximum een 10, heb ik het gevoel dat ik tot ongeveer een 5 ben gegroeid."
[Vrijwilligerswerk/activiteiten in het buitenland] Warme liefde delen met kinderen in Hanoi, Vietnam Lee Dong-hwan, deelnemer aan een tussenjaar voor gezinnen (25 jaar, student) / tussenjaar van 8 weken
|
# Met dit tussenjaar wilde ik mijn zelfvertrouwen vergroten en de persoon worden die ik voor ogen heb.
Ik had van mezelf weinig zelfvertrouwen en wilde mezelf ontwikkelen. Toen las ik een boek van CEO An Si-jun en kwam ik hier terecht. Na een gesprek met CEO An Si-jun besloot ik aan dit project deel te nemen en vertrok ik. Ik Met dit tussenjaar wilde ik mijn zelfvertrouwen vergroten en de persoon worden die ik voor ogen heb.
Als ik er nu op terugkijk, heb ik in Vietnam veel mensen ontmoet en veel geleerd. Mensen zijn verschillend en hebben allerlei gedachten. Bovendien krijg je alles terug naar de mate waarin je je ervoor inzet. Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, dacht ik ook: "Als ik toch vrijwilligerswerk ga doen, haal ik er iets uit." Maar als je geen enkele moeite doet, krijg je absoluut niets.Mijn grootste winst was dat niet alleen de kinderen, maar ook de mensen die ik in Vietnam ontmoette, van me hielden.Dat is het, denk ik.
Zelfs tijdens de gesprekken wilde ik eigenlijk echt niet gaan. Daar waren verschillende redenen voor. Ik wist niet veel over Vietnam, maar de mensen om me heen spraken er negatief over.
Vietnam is bijvoorbeeld extreem warm en vochtig, vies en onderontwikkeld, waardoor alles onhandig is. Door de motorfietsen en dergelijke is de omgeving niet prettig. Eerlijk gezegd klopt dat allemaal. De eerste twee à drie weken had ik echt heimwee naar Korea en wilde ik terug. Maar nu mis ik Vietnam zo erg dat ik er weer naartoe wil. Echt, niemand zal begrijpen hoe ik zo veranderd ben, tenzij diegene het zelf meemaakt.
# Als ik er nu op terugkijk, vraag ik me af of ik in Korea ooit zo veel liefde heb gekregen.
In die twee maanden heb ik veel vervelende én mooie ervaringen opgedaan. Omdat ik gewend ben aan een goed land als Korea, kon ik sommige dingen in Vietnam niet accepteren en ergerde ik me behoorlijk. De meeste Vietnamezen spreken geen Engels. Soms voelde ik me zo gefrustreerd dat ik in mijn eentje boos werd. En hoewel ik was opgelicht door een reisbureau en het daardoor niet goed afliep, heb ik wel geprobeerd me te verzetten.
Ondanks al mijn klachten en frustraties ben ik met veel meer positieve gevoelens teruggekomen.Ik heb veel met vrienden gereisd en mooie herinneringen gemaakt. Ook waren er de medewerkers van de lokale organisatie, die me altijd vriendelijk hielpen, de kleuterleidsters en lokale begeleiders die niet goed Engels spraken maar me toch ijverig hielpen, en de kinderen op de kleuterschool, die me zo veel liefde gaven.Als ik er nu op terugkijk, vraag ik me af of ik in Korea ooit zo veel liefde heb gekregen.
Naast liefde heb ik ook veel geleerd en gevoeld. Ik vertrok naar Vietnam om mijn zelfvertrouwen te vergroten en liefde te ontvangen. Ik denk niet dat ik dat allemaal volledig heb bereikt. Maar sinds ik terug ben van mijn tussenjaar, voel ik me heel licht en goed. Ik denk dat ik wat meer ruimte in mijn hoofd heb gekregen.
Als ik nog dezelfde persoon was als vóór Vietnam, had ik misschien gezegd dat ik veel geld had uitgegeven om erheen te gaan, maar niets zichtbaars of iets om over op te scheppen had gekregen, en had ik het tussenjaar en de CEO vervloekt. De eerste twee à drie weken dacht ik inderdaad: 'Waarom ben ik hierheen gekomen?' Maar vervloeken deed ik niet.
Maar nu denk ik er zo over: ik heb er iets aan overgehouden.Ik weet niet of ik alles heb gekregen wat ik wilde, maar ik heb iets geleerd en dat is me echt heel dierbaar. Ook heb ik verschillende manieren ontdekt om mensen oprecht te behandelen.
# Ik heb mijn grootste probleem leren kennen en opgelost! Ik ben er trots op dat ik zelfs een kleine verandering in mezelf zie.
Er komen vrijwilligers uit allerlei landen naar lokale Vietnamese organisaties. Als je hen ontmoet en met ze praat, merk je dat ze echt anders zijn dan wij. In het begin vond ik die mensen niet aardig, negeerde ik ze en accepteerde ik ze niet, omdat ze niet pasten bij wat ik zelf goed vond.
Maar na verloop van tijd leerde ik verrassend genoeg anderen te begrijpen. Ik weet niet hoe ik zo veranderd ben. Hoe dan ook, ik zag wat mijn grootste probleem was en heb het opgelost.Omdat ik dingen echt begon te voelen in plaats van te doen alsof ik ze begreep, werd ik soms boos over de manier waarop ik tot dan toe had geleefd.
Na mijn terugkeer ben ik als persoon enorm gegroeid. Ik heb veel gevoeld. In het begin dacht ik vaak dat het weggegooid geld was, maar als je net als ik iets leert en ervaringen opdoet, denk je helemaal niet meer aan het geld.Als mijn niveau vóór vertrek een 1 was en het maximum een 10, heb ik het gevoel dat ik tot ongeveer een 5 ben gegroeid.
Het klinkt misschien wat klef, maar ik ben er trots op dat ik zelfs een kleine verandering in mezelf zie.Daarom kijk ik uit naar mijn volgende tussenjaar. Zoals CEO An Si-jun zei, heb ik het gevoel dat ik een beter mens word, dus ik voel me de laatste tijd erg goed. Ik hoop dat ik tijdens mijn volgende tussenjaar net zo veel kan leren als nu.
# Mijn persoonlijke tips voor een tussenjaar
(Taal)
In het begin had ik vertrouwen in mijn Engels. Maar toen ik er eenmaal was, bleek ik juist de slechtste te zijn, haha. Het is niet erg als je Engels niet goed is. Iedereen is vriendelijk en begrijpt je. Ik denk dat een beetje onzekerheid over je Engels alleen diepgaande gesprekken in de weg staat, maar het dagelijks leven niet belemmert, hehe.
(Accommodatie)
In de slaapzalen zijn de kamers gescheiden naar geslacht: mannen bij elkaar en vrouwen bij elkaar. Dat is niet ongemakkelijk. Maar omdat veel mensen er gebruik van maken, zijn ze niet erg schoon.
(Maaltijden)
Vietnamees eten is heerlijk en ook goedkoop. Er is iemand in de accommodatie die kookt. Diegene kookt best goed. Je hoeft je geen zorgen te maken over het eten.
(Reizen)
Uiteindelijk reis je veel met vrienden. Omdat Vietnamezen vaak niet goed Engels spreken en je ook vaak te veel moet betalen, maken mensen vaak gebruik van reisbureaus. Dat is iets duurder dan je zou verwachten.
Omdat Hanoi in het noorden ligt, reizen mensen vooral naar noordelijke gebieden. In het noorden zijn Sapa, Ha Longbaai en Ninh Binh beroemd. Iets verder naar het zuiden is Hoi An bekend. Voor Koreanen is Da Nang beroemd, maar in Hoi An is meer te doen en te zien dan in Da Nang. Ook Ho Chi Minhstad is erg populair bij Koreanen.
(Voor toekomstige deelnemers)
Dat besefte ik pas wat later. In het begin was ik erg teleurgesteld in Vietnam en voelde ik me heel somber omdat mijn Engels niet goed was, maar het hangt allemaal af van hoe je denkt en wat je doet. Het kan mensen niets schelen wat je doet of hoe je denkt.
Ze zullen je niet bekritiseren omdat je niet goed Engels spreekt. In Korea zijn mensen bijzonder gevoelig en velen leven met het gevoel dat ze zich moeten inhouden en niet voor zichzelf kunnen opkomen. Doe dat in Vietnam niet: doe wat je wilt en zeg wat je moet zeggen.
Toen begreep ik waarom ik zo had geleefd, haha.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
