Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Verbeterde Engelse vaardigheden #Geweldige, oprechte vriendschappen #Een diepe genegenheid voor dierbare banden
Ik dacht dat het fijn zou zijn om altijd mooie herinneringen te delen met de mensen die ik op de Filipijnen had ontmoet,maar ik voelde ook dat dat me energie zou kosten, dus moet ik mijn best doen wanneer we samen kunnen zijn,''Ik hoop dat ze me niet vergeten en af en toe op bezoek komen.'' Dat dacht ik. Natuurlijk moet ik zelf ook mijn best doen. —Engels op een leuke manier leren zonder stress, meer niet! / Jeong Eunji, gap-yearfamilie / gapper / tussenjaar van 12 weken |
Bekijk deel 1 van Jeong Eunji's verslag over haar taalstudie op de Filipijnen < Klik
# Tijdens de moeilijkste periode van mijn leven nam ik een grote beslissing en vertrok ik.
(Taal)
Zoals velen zullen adviseren tijdens een intakegesprek of introductie,als je denkt dat je grammatica zwak is of je dingen bent vergeten omdat je al een tijd geen Engels hebt gestudeerd,kies dan zeker een cursus Engelse grammatica uit en bestudeer die voordat je vertrekt. (Sommigen deden grammatica bij Siwon School en volgden Engelse telefoonlessen? Eenmaal in het buitenland kom je, ongeacht je leeftijd, ontzettend gedreven mensen tegen.)
Taalscholen hebben wel grammaticaonderdelen, maar als je die uitleg in het Engels hoort, kun je er juist meer van in de war raken.Ik dacht dat mijn grammatica redelijk goed was en begon zelfs op een niveau boven gemiddeld, maar omdat ik geen aparte grammaticacursus volgde, verbeterden mijn vaardigheden niet echt — ze bleven ongeveer hetzelfde, haha.
Voor degenen die dit project doen en zich voorbereiden op het volgende, is SPREKEN!! het belangrijkst — ik denk dat jullie je vooral zullen richten op het verbeteren van dit niveau. Vanaf het begin had ik tijdens mijn drie maanden voortdurend moeite met spreken; tijdens de les wist ik niet wat ik moest zeggen en ik worstelde enorm met het vertalen van dingen naar het Engels (!).
Ik merkte dat ik meer vaste zinsconstructies miste dan woordenschat. Het zou heel nuttig zijn om een boek met Engelse conversaties mee te nemen. Daar had ik niet aan gedacht... Ik heb veel handige zinnen en Engelse zinsconstructies uit blogs en YouTube verzameld, en probeer er zelfs in Vietnam naar te blijven luisteren en ze te oefenen.
(Voor taalstudie: een elektronisch woordenboek in plaats van een smartphone!! Jammer als je er geen hebt. Het is ongemakkelijk om steeds te vragen: 'Mag ik een woord opzoeken?')
Voor vertrek naar de Filipijnen helpt het ook om een tv-serie of film achter elkaar te kijken en er helemaal in op te gaan. EnAls je een externe harde schijf volzet met materiaal voordat je vertrekt, kun je wat cultuur toevoegen aan het saaie dagelijkse leven, haha.
(Accommodatie)
Filipijnen — het is er echt, echt armoedig. Anderen hebben dit ook in hun verslagen geschreven, maar het is haast niet voor te stellen, haha. Ze raden kamers voor drie personen aan (waarschijnlijk omdat je door met meer vrienden samen te wonen een hechte band opbouwt), maar met drie bedden in dezelfde ruimte is het veel kleiner dan op de foto's. De bedden zijn hard, dus ik kon niet goed slapen; zelfs na een lange, diepe slaap voelde ik me niet uitgerust.
+ Maar misschien was het ook niet veel anders geweest als ik in een hotelbed had geslapen... Het bed was duidelijk zacht en ruim, dus waarom verdween de vermoeidheid dan niet...
+ O ja, ik heb in de Filipijnen echt meegemaakt dat iemand werd weggestuurd omdat mannen en vrouwen elkaars kamer binnengingen. Voor het geval je eraan dacht het te proberen, hehe.
(Maaltijden)
Het eten op de Filipijnen is te vet, zout en zoet. In Korea sloeg ik elke dag het ontbijt over, maar op de taalschool kregen we drie goede maaltijden per dag. Omdat je alleen rond het zwembad of buiten kunt sporten, is dit een land waar je heel makkelijk aankomt, haha.
Ik had niet speciaal Koreaans eten meegenomen (ik had instant rijst en geroosterde rijst meegenomen, maar er waren geen keukenfaciliteiten, dus ik kon die niet klaarmaken...), en ik houd niet zo van instantnoedels, dus die heb ik niet vaak gegeten. Ik denk dat ik het lokale eten gewoon erg lekker vond, lol.
Over de maaltijden valt niet veel te zeggen.
(Wat je moet meenemen)
Als je de checklist voor het tussenjaar raadpleegt, kun je bijna alles inpakken zonder iets te vergeten. Iedereen weet dat shampoo, douchegel enzovoort daar goedkoop zijn en dat je zo minder bagage hoeft mee te nemen, toch? Je kunt daarop vertrouwen en ze thuislaten. Ik had zelf ook niet verwacht zo weinig mee te nemen. Als je voor een verblijf van drie maanden de grote verpakkingen koopt, heb je waarschijnlijk genoeg.
En muggen zijn dol op mijn bloed. Op de Filipijnen gebruikte ik veel muggenmiddel (Vermuly), maar ik dacht er niet aan een nieuwe te kopen en nam alleen mee wat ik nog had, dus in Vietnam was het op. Iedereen had trouwens muggenmiddel of sprays meegenomen.
Ik had dit zelf niet meegenomen, maar Koreaanse vrienden met wie ik op de taalschool op de Filipijnen zat, gaven er me een toen ze afstudeerden. Die gebruik ik nu in Vietnam. Op de Filipijnen liepen de mieren door de hele kamer en ik schrok me rot vanaf de eerste dag; iemand had zelfs mierenmiddel uit Korea meegenomen. Als je er zo over praat, komt er geen einde aan de lijst met dingen die je moet inpakken, haha.
De coördinator benadrukte echt dat we persoonlijke medicijnen moesten meenemen, dus ik nam inderdaad twee grote tassen vol medicijnen mee. Ik heb nooit reizigersdiarree gehad, maar er waren momenten waarop mensen om de beurt verkouden werden of maagklachten kregen. Het is echt het beste om op zijn minst wat medicijnen uit Korea mee te nemen.
De airconditioning op de Filipijnen staat ontzettend koud, dus neem een hoodie of iets met lange mouwen mee. Toen ik er van januari tot maart was, was het tijdens de les koud door de airco en na de les was het al bijna schemerig, dus was het niet erg warm. In maart begon het meer als zomer aan te voelen en werd het behoorlijk heet.
# Ik hoop dat ze me niet vergeten en af en toe bij me op bezoek komen.
Tijdens de opdrachten voor het tussenjaar waren er veel taken om stil te staan bij de mensen om me heen.
''Iemand in mijn leven die me steunt.''
''Eigenschappen vinden om na te volgen bij de mensen om me heen.''
Samen gedeelde herinneringen, enzovoort.
Ik was niet iemand die gesprekken of bijeenkomsten leidde, enik had het gevoel dat ik met zo veel mogelijk mensen bevriend moest raken, en er was de druk of het doel om samen tijd door te brengen en veel gesprekken te voeren,en vanaf dat moment begon ik er wat stress van te krijgen. Dus ikdacht niet dat ik er met (veel) mensen vandaan zou komen...
Toch lukte het me om contact te houden met een paar dierbare, hechte vrienden.Ze zeggen dat goede mensen goede mensen aantrekken, maarik dacht vaak dat ik zelf een goed mens wilde worden, zodat ik meer van zulke mensen kon ontmoeten en we dingen met elkaar konden delen.
Ik dacht dat het fijn zou zijn om altijd mooie herinneringen te delen met de mensen die ik op de Filipijnen had ontmoet,maar dat zou me energie kosten, dus doe ik mijn best wanneer we samen kunnen zijn,'Ik hoop dat ze me niet vergeten en me af en toe komen opzoeken.' Dat dacht ik ook. Natuurlijk moet ik zelf ook mijn best doen.
Mijn tussenjaar was
ervaring★★★★☆
Ik kon eilandactiviteiten uitproberen die ik nog niet eerder had gedaan, zoals eilandhoppen en duiken. Ik woonde samen met vrienden uit Mongolië, Taiwan, Japan, China, Vietnam en andere landen en had contact met hen.
leren★★★★☆
Achteraf besef ik dat alle lessen nuttig waren — taalscholen ter plaatse zijn echt geweldig.
Omgeving★★☆☆☆
De slaapzaal was klein en oncomfortabel.Het is waar dat het er veilig is, maar er ontbreekt vanaf het begin van alles: er geldt een avondklok en er zijn geen keukenvoorzieningen of wasmachines, enzovoort.
Veiligheid★★★★☆
Het klopt dat mensen overal hetzelfde leven. Als je vermijdt wat je niet mag doen, gebeurt er niets gevaarlijks — ik had er zelfs geen problemen mee om na de les 's avonds alleen naar de supermarkt te gaan. Filipino's gaan vaak in gezinsverband op stap, maar ik ging naar cafés en kon me prima alleen verplaatsen.
Vrije tijd★★★☆☆
Acht uur les neemt een groot deel van de dag in beslag; als je ijverig huiswerk maakt en de stof herhaalt om Engels te leren, houd je na de les niets meer over om te doen. Als ik het eilandhoppen en de eilandactiviteiten meereken, zou ik vier sterren geven. Als je de weekenden gebruikt om de bezienswaardigheden van Cebu te bezoeken, zijn drie maanden zo voorbij.)
Ik dacht dat het fijn zou zijn om altijd mooie herinneringen te delen met de mensen die ik op de Filipijnen had ontmoet,maar ik voelde ook dat dat me energie zou kosten, dus moet ik mijn best doen wanneer we samen kunnen zijn,''Ik hoop dat ze me niet vergeten en af en toe op bezoek komen.'' Dat dacht ik. Natuurlijk moet ik zelf ook mijn best doen. —Engels op een leuke manier leren zonder stress, meer niet! / Jeong Eunji, gap-yearfamilie / gapper / tussenjaar van 12 weken |
Bekijk deel 1 van Jeong Eunji's verslag over haar taalstudie op de Filipijnen < Klik
# Tijdens de moeilijkste periode van mijn leven nam ik een grote beslissing en vertrok ik.
(Taal)
Zoals velen zullen adviseren tijdens een intakegesprek of introductie,als je denkt dat je grammatica zwak is of je dingen bent vergeten omdat je al een tijd geen Engels hebt gestudeerd,kies dan zeker een cursus Engelse grammatica uit en bestudeer die voordat je vertrekt. (Sommigen deden grammatica bij Siwon School en volgden Engelse telefoonlessen? Eenmaal in het buitenland kom je, ongeacht je leeftijd, ontzettend gedreven mensen tegen.)
Taalscholen hebben wel grammaticaonderdelen, maar als je die uitleg in het Engels hoort, kun je er juist meer van in de war raken.Ik dacht dat mijn grammatica redelijk goed was en begon zelfs op een niveau boven gemiddeld, maar omdat ik geen aparte grammaticacursus volgde, verbeterden mijn vaardigheden niet echt — ze bleven ongeveer hetzelfde, haha.
Voor degenen die dit project doen en zich voorbereiden op het volgende, is SPREKEN!! het belangrijkst — ik denk dat jullie je vooral zullen richten op het verbeteren van dit niveau. Vanaf het begin had ik tijdens mijn drie maanden voortdurend moeite met spreken; tijdens de les wist ik niet wat ik moest zeggen en ik worstelde enorm met het vertalen van dingen naar het Engels (!).
Ik merkte dat ik meer vaste zinsconstructies miste dan woordenschat. Het zou heel nuttig zijn om een boek met Engelse conversaties mee te nemen. Daar had ik niet aan gedacht... Ik heb veel handige zinnen en Engelse zinsconstructies uit blogs en YouTube verzameld, en probeer er zelfs in Vietnam naar te blijven luisteren en ze te oefenen.
(Voor taalstudie: een elektronisch woordenboek in plaats van een smartphone!! Jammer als je er geen hebt. Het is ongemakkelijk om steeds te vragen: 'Mag ik een woord opzoeken?')
Voor vertrek naar de Filipijnen helpt het ook om een tv-serie of film achter elkaar te kijken en er helemaal in op te gaan. EnAls je een externe harde schijf volzet met materiaal voordat je vertrekt, kun je wat cultuur toevoegen aan het saaie dagelijkse leven, haha.
(Accommodatie)
Filipijnen — het is er echt, echt armoedig. Anderen hebben dit ook in hun verslagen geschreven, maar het is haast niet voor te stellen, haha. Ze raden kamers voor drie personen aan (waarschijnlijk omdat je door met meer vrienden samen te wonen een hechte band opbouwt), maar met drie bedden in dezelfde ruimte is het veel kleiner dan op de foto's. De bedden zijn hard, dus ik kon niet goed slapen; zelfs na een lange, diepe slaap voelde ik me niet uitgerust.
+ Maar misschien was het ook niet veel anders geweest als ik in een hotelbed had geslapen... Het bed was duidelijk zacht en ruim, dus waarom verdween de vermoeidheid dan niet...
+ O ja, ik heb in de Filipijnen echt meegemaakt dat iemand werd weggestuurd omdat mannen en vrouwen elkaars kamer binnengingen. Voor het geval je eraan dacht het te proberen, hehe.
(Maaltijden)
Het eten op de Filipijnen is te vet, zout en zoet. In Korea sloeg ik elke dag het ontbijt over, maar op de taalschool kregen we drie goede maaltijden per dag. Omdat je alleen rond het zwembad of buiten kunt sporten, is dit een land waar je heel makkelijk aankomt, haha.
Ik had niet speciaal Koreaans eten meegenomen (ik had instant rijst en geroosterde rijst meegenomen, maar er waren geen keukenfaciliteiten, dus ik kon die niet klaarmaken...), en ik houd niet zo van instantnoedels, dus die heb ik niet vaak gegeten. Ik denk dat ik het lokale eten gewoon erg lekker vond, lol.
Over de maaltijden valt niet veel te zeggen.
(Wat je moet meenemen)
Als je de checklist voor het tussenjaar raadpleegt, kun je bijna alles inpakken zonder iets te vergeten. Iedereen weet dat shampoo, douchegel enzovoort daar goedkoop zijn en dat je zo minder bagage hoeft mee te nemen, toch? Je kunt daarop vertrouwen en ze thuislaten. Ik had zelf ook niet verwacht zo weinig mee te nemen. Als je voor een verblijf van drie maanden de grote verpakkingen koopt, heb je waarschijnlijk genoeg.
En muggen zijn dol op mijn bloed. Op de Filipijnen gebruikte ik veel muggenmiddel (Vermuly), maar ik dacht er niet aan een nieuwe te kopen en nam alleen mee wat ik nog had, dus in Vietnam was het op. Iedereen had trouwens muggenmiddel of sprays meegenomen.
Ik had dit zelf niet meegenomen, maar Koreaanse vrienden met wie ik op de taalschool op de Filipijnen zat, gaven er me een toen ze afstudeerden. Die gebruik ik nu in Vietnam. Op de Filipijnen liepen de mieren door de hele kamer en ik schrok me rot vanaf de eerste dag; iemand had zelfs mierenmiddel uit Korea meegenomen. Als je er zo over praat, komt er geen einde aan de lijst met dingen die je moet inpakken, haha.
De coördinator benadrukte echt dat we persoonlijke medicijnen moesten meenemen, dus ik nam inderdaad twee grote tassen vol medicijnen mee. Ik heb nooit reizigersdiarree gehad, maar er waren momenten waarop mensen om de beurt verkouden werden of maagklachten kregen. Het is echt het beste om op zijn minst wat medicijnen uit Korea mee te nemen.
De airconditioning op de Filipijnen staat ontzettend koud, dus neem een hoodie of iets met lange mouwen mee. Toen ik er van januari tot maart was, was het tijdens de les koud door de airco en na de les was het al bijna schemerig, dus was het niet erg warm. In maart begon het meer als zomer aan te voelen en werd het behoorlijk heet.
# Ik hoop dat ze me niet vergeten en af en toe bij me op bezoek komen.
Tijdens de opdrachten voor het tussenjaar waren er veel taken om stil te staan bij de mensen om me heen.
''Iemand in mijn leven die me steunt.''
''Eigenschappen vinden om na te volgen bij de mensen om me heen.''
Samen gedeelde herinneringen, enzovoort.
Ik was niet iemand die gesprekken of bijeenkomsten leidde, enik had het gevoel dat ik met zo veel mogelijk mensen bevriend moest raken, en er was de druk of het doel om samen tijd door te brengen en veel gesprekken te voeren,en vanaf dat moment begon ik er wat stress van te krijgen. Dus ikdacht niet dat ik er met (veel) mensen vandaan zou komen...
Toch lukte het me om contact te houden met een paar dierbare, hechte vrienden.Ze zeggen dat goede mensen goede mensen aantrekken, maarik dacht vaak dat ik zelf een goed mens wilde worden, zodat ik meer van zulke mensen kon ontmoeten en we dingen met elkaar konden delen.
Ik dacht dat het fijn zou zijn om altijd mooie herinneringen te delen met de mensen die ik op de Filipijnen had ontmoet,maar dat zou me energie kosten, dus doe ik mijn best wanneer we samen kunnen zijn,'Ik hoop dat ze me niet vergeten en me af en toe komen opzoeken.' Dat dacht ik ook. Natuurlijk moet ik zelf ook mijn best doen.
Mijn tussenjaar was
ervaring★★★★☆
Ik kon eilandactiviteiten uitproberen die ik nog niet eerder had gedaan, zoals eilandhoppen en duiken. Ik woonde samen met vrienden uit Mongolië, Taiwan, Japan, China, Vietnam en andere landen en had contact met hen.
leren★★★★☆
Achteraf besef ik dat alle lessen nuttig waren — taalscholen ter plaatse zijn echt geweldig.
Omgeving★★☆☆☆
De slaapzaal was klein en oncomfortabel.Het is waar dat het er veilig is, maar er ontbreekt vanaf het begin van alles: er geldt een avondklok en er zijn geen keukenvoorzieningen of wasmachines, enzovoort.
Veiligheid★★★★☆
Het klopt dat mensen overal hetzelfde leven. Als je vermijdt wat je niet mag doen, gebeurt er niets gevaarlijks — ik had er zelfs geen problemen mee om na de les 's avonds alleen naar de supermarkt te gaan. Filipino's gaan vaak in gezinsverband op stap, maar ik ging naar cafés en kon me prima alleen verplaatsen.
Vrije tijd★★★☆☆
Acht uur les neemt een groot deel van de dag in beslag; als je ijverig huiswerk maakt en de stof herhaalt om Engels te leren, houd je na de les niets meer over om te doen. Als ik het eilandhoppen en de eilandactiviteiten meereken, zou ik vier sterren geven. Als je de weekenden gebruikt om de bezienswaardigheden van Cebu te bezoeken, zijn drie maanden zo voorbij.)
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
