Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Minder bezig met wat ik niet kan #Levensadvies, een brief #Ik voelde dat ik kon loslaten en tot rust kwam
En op de Filipijnen raakte ik ongeveer twee keer in een dip, omdat ik mijn doel niet goed kon vinden of mijn draai niet kon vinden. Elke keer zocht ik begeleiding (destijds vond ik het echt moeilijk om in de les te praten).Ik kreeg serieuze levensbegeleiding, en dan ook nog in het Engels!!! Ik nam het ter harte. - Zonder stress op een leuke manier Engels leren — dat is het! / Jeong Eunji, gap-yearfamilie / 12 weken gap year |
Ik nam een grote beslissing en vertrok op het moeilijkste moment van mijn leven.
Hallo, ik ben Jeong Eunji. Ik vertrok de wereld in terwijl ik nog één semester te gaan had in mijn laatste studiejaar. Ik dacht: als ik het nu niet doe, kan ik lange tijd geen Engels studeren of een gap year proberen,Ik nam een grote beslissing en vertrok op het moeilijkste moment van mijn leven. Alsof dit jaar mijn laatste kans was!
Ik had vier adviesgesprekken en op de vierde dag werden drie projecten geselecteerd die bij me pasten. Na de duur en combinaties te hebben overwogen, besloot ik drie maanden naar de Filipijnen en twee maanden naar Hanoi te gaan.Ik dacht al een tijdje aan een taalstudie op de Filipijnen, maar had niet verwacht dat ik een gap year zou doen. Voor veel gap-yearprojecten moet je Engels kunnen spreken, dus het leek erop dat veel deelnemers doorgaans beginnen met drie maanden taalstudie op de Filipijnen.
Toen ik veel adviesgesprekken had, begon ik enthousiast te denken: ‘Wauw, er staat iets te gebeuren! De Filipijnen, Vietnam — alles wordt leuk!!’ Maar nadat ik al het geld had overgemaakt en de oriëntatie had bijgewoond, en er nog ongeveer een maand tot mijn vertrek was, begon ik het geleidelijk aan eng te vinden.
Niet zozeer het idee om lange tijd in het buitenland te verblijven,Ik denk dat het kwam doordat ik in die periode vergeten was waarom ik had besloten een gap year te nemen.Ik was niet zo goed in Engels en voordat ik naar de Filipijnen ging, had ik niet eens iets opgezocht — ik pakte gewoon haastig mijn spullen. Ik weet niet waarom ik me toen geen zorgen maakte over het weg zijn van mijn familie en thuis, haha.
De tijd tussen het einde van het tweede semester en mijn vertrek vloog zo snel voorbij dat ik me nauwelijks kon voorbereiden.Als je je spullen inpakt aan de hand van de checklist in het voorbereidende materiaal voor het gap year, kun je leven zonder iets te vergeten. De basismissies werden twee weken van tevoren verstrekt, dus toen begon ik aan de gap-yearmissies.
Ik had niet eens de energie om het voorbereidende materiaal in te vullen, maar de checklist en de missies voor bijzondere culturele ervaringen die ik toen deed, hielpen me om me mentaal enigszins voor te bereiden. Ik studeerde niet apart Engels; terwijl ik wachtte tot het semester afgelopen was, keek ik de seizoenen 1, 2 en 3 van Sherlock heel vaak.
Ik was te veel bezig met wat ik niet kon en besteedde veel tijd aan oefenen met loslaten.
Through this gap year I...op mezelf reflecteren en nadenken over wat voor persoon ik in de toekomst wil zijn.Ik wilde diep over allerlei dingen nadenken en mijn eigen antwoorden vinden. Het zou geweldig zijn geweest om mijn Engels te verbeteren, maar ik had geen hoge verwachtingen — ik vertrok met het idee om gewoon plezier te hebben en rond te reizen.
Hoewel ik met die instelling vertrok, werd ik, zodra ik in de schoolomgeving terechtkwam, gedreven om het goed te doen en kon ik niet goed Engels studeren of van mijn tijd genieten. Opgejaagd door het lesrooster raakte ik in een dip, omdat ik dacht dat ik mezelf niet op de Filipijnen zou kunnen vinden. Daarom vroeg ik de coördinator van de gap-yearmissies om advies en
“Don’t be too impatient, and if you had many goals, let them go for now.”
That was the reply I received.In the Philippines I was overly fixated on what I couldn’t do, and I think I spent a lot of time practicing letting go.
(Three months felt long and tedious for studying English, but I think it was mostly insufficient for practicing how to let go.)
# Daily schedule in the Philippines
As you can see from the schedule, classes usually start at 8 and end before 5. The timetable is made based on first-week level-test results, so you might get extra breaks, have lunch and nap, or finish classes earlier than others — you never know. Still, you can always coordinate your timetable with your buddy teacher to create the most ideal schedule!
Na de les kun je eropuit gaan (de avondklok is doordeweeks om 10 uur? Een beetje vroeg — ik weet de avondklok niet meer precies), gaan zwemmen, met buitenlandse vrienden afspreken, huiswerk maken of de stof herhalen. Toch is van al die dingen het leukste om weer met buitenlanders te praten en eropuit te gaan om plezier te maken.
In het begin was ik een beetje in de war over de vraag of ik me moest richten op Engels studeren, het gap year of vrienden maken. Daarom bracht ik veel tijd door met studeren in de studiezaal. Ik denk ook dat ik veel tijd besteedde aan het bespreken van mijn zorgen met de coördinator van de missies, docenten en de anderen van mijn groep.
Er is op de Filipijnen genoeg te eten, te beleven en te doen, dus ik hoop dat je je niet te veel richt op studeren en vooruitgang boeken.
Het bier is geweldig…!!
# Serieuze levensbegeleiding, en dan ook nog in het Engels!!!
Omdat ik vijf dagen per week dezelfde docenten en vrienden zag, voelde ik een enorme druk en vroeg ik me af: ‘Hoe kan ik steeds weer iets nieuws bedenken om te zeggen?’ Maar nadat ik met de familie Emma&Ace en Vivian op reis naar Bohol was geweest, merkte ik dat ik enthousiast antwoord gaf op de openingsvraag van maandag: ‘Hoe is het met je?’ — ‘Ik heb dit en dat gedaan.’
En op de Filipijnen had ik moeite om doelen of richting te vinden en raakte ik ongeveer twee keer in een dip. Wanneer ik toen over mijn zorgen praatte (destijds vond ik het echt moeilijk om in de les te praten)…Ik kreeg serieuze levensbegeleiding, en dan ook nog in het Engels!!! Ik nam het ter harte.
Also, before I left for my gap year last year I had received lots of supportive letters from friends in the back of my diary as a guestbook, but this year there''s going to be about a half-year gap, right? I showed that to my buddy teacher and jokingly said, "Write me a letter~," and they actually filled two pages with tiny, meticulous handwriting.
Ze maakten zelfs een video van de foto’s die ik op Facebook had geplaatst..!Het was de eerste keer dat ik een brief in het Engels kreeg. Bij het lezen van een paar regels schoot ik vol en uiteindelijk moest ik huilen...
(Zoals ik in de brief schreef, wordt het steeds moeilijker voor me om zelf als eerste contact op te nemen. Dat is deels gewoon mijn manier van communiceren, en ik ben ontzettend dankbaar als ze me af en toe videobellen. Sinds ik naar Vietnam ben gekomen, is mijn Engels wat natuurlijker geworden, waardoor videobellen nu makkelijker gaat. Dat is fijn.)
Daarna beloofde ik mezelf dat ik tot mijn afstuderen niet meer zou huilen. En inderdaad, ik had het zo druk met de afstudeertoespraak en het haastig samengestelde PPAP-dansteam dat ik niet eens tijd had om een traantje te laten, lol.
Aan de vele vrienden die in de laatste week een onverwacht optreden voor mijn afstudeerfeest hebben voorbereid: ik was bang dat er niemand zou komen, maar toen ik mensen aanspoorde om te komen, kwamen er verrassend veel. Daar ben ik echt dankbaar voor. Het was fijn geweest om iedereen persoonlijk te bedanken en een groepsfoto te maken (ik haal er wel een beeld uit de video). Hehe. Mijn afstudeertoespraak is te gênant om opnieuw te bekijken, maar de beelden van de dans heb ik nog wel bekeken voordat ik de Filipijnen verliet, lol.
# Voor toekomstige deelnemers
Als je voor dit gap-yearproject hebt gekozen om Engels te studeren of een taalstudie op de Filipijnen te doen,
dan is de grootste troef van deze taalschool het grote aantal buitenlanders!Pas nadat ik de Filipijnen had verlaten, besefte ik wat de sterke punten van deze academie zijn: de docenten zijn enthousiast en de kwaliteit van de lessen is best goed.Ik hoop dat je het beste uit die omgeving kunt halen.
Op de Filipijnen is iedereen er om te studeren,En aangezien iedereen zegt dat ze niet goed zijn in Engels, hoef je je geen zorgen te maken over fouten. Oefen eerst met hardop spreken,If you make multinational friends, endless possibilities arise, like showing them around Korea later or traveling to their country!
Don''t worry too much. This is advice I heard from the project manager: the Philippines is one of the projects with many reviews, so you can get a lot of help by reading them. If you do the things you can and enjoy them one by one, three months will pass quickly... well, not exactly quickly, but you can spend it well. Still, three months is too long—friends who come for one month often leave just as they''re getting used to it—so I think 6 weeks or 2 months is appropriate!!! lol
I feel like I''ve already given a lot of advice in other sections,so don''t get all worked up about English or needing to level up for tests,and focus on having fun!!
I didn''t notice it while I was in the Philippines, butif you speak all the time, your English improves little by little, but...if you suddenly use a lot of Korean for a day or two, you can lose it quickly, that''s the strange little anecdote I heard.
It''s just that I''d been so withdrawn for a long time.The next participants will all do well.I think it''s common to feel a sudden wave of worry at the beginning. It might be helpful to share your concerns with the fellow gappers you live with.
# Mijn TIP voor een tussenjaar
Jeong Eun-ji's verslag van haar taalstudie op de Filipijnen
En op de Filipijnen raakte ik ongeveer twee keer in een dip, omdat ik mijn doel niet goed kon vinden of mijn draai niet kon vinden. Elke keer zocht ik begeleiding (destijds vond ik het echt moeilijk om in de les te praten).Ik kreeg serieuze levensbegeleiding, en dan ook nog in het Engels!!! Ik nam het ter harte. - Zonder stress op een leuke manier Engels leren — dat is het! / Jeong Eunji, gap-yearfamilie / 12 weken gap year |
Ik nam een grote beslissing en vertrok op het moeilijkste moment van mijn leven.
Hallo, ik ben Jeong Eunji. Ik vertrok de wereld in terwijl ik nog één semester te gaan had in mijn laatste studiejaar. Ik dacht: als ik het nu niet doe, kan ik lange tijd geen Engels studeren of een gap year proberen,Ik nam een grote beslissing en vertrok op het moeilijkste moment van mijn leven. Alsof dit jaar mijn laatste kans was!
Ik had vier adviesgesprekken en op de vierde dag werden drie projecten geselecteerd die bij me pasten. Na de duur en combinaties te hebben overwogen, besloot ik drie maanden naar de Filipijnen en twee maanden naar Hanoi te gaan.Ik dacht al een tijdje aan een taalstudie op de Filipijnen, maar had niet verwacht dat ik een gap year zou doen. Voor veel gap-yearprojecten moet je Engels kunnen spreken, dus het leek erop dat veel deelnemers doorgaans beginnen met drie maanden taalstudie op de Filipijnen.
Toen ik veel adviesgesprekken had, begon ik enthousiast te denken: ‘Wauw, er staat iets te gebeuren! De Filipijnen, Vietnam — alles wordt leuk!!’ Maar nadat ik al het geld had overgemaakt en de oriëntatie had bijgewoond, en er nog ongeveer een maand tot mijn vertrek was, begon ik het geleidelijk aan eng te vinden.
Niet zozeer het idee om lange tijd in het buitenland te verblijven,Ik denk dat het kwam doordat ik in die periode vergeten was waarom ik had besloten een gap year te nemen.Ik was niet zo goed in Engels en voordat ik naar de Filipijnen ging, had ik niet eens iets opgezocht — ik pakte gewoon haastig mijn spullen. Ik weet niet waarom ik me toen geen zorgen maakte over het weg zijn van mijn familie en thuis, haha.
De tijd tussen het einde van het tweede semester en mijn vertrek vloog zo snel voorbij dat ik me nauwelijks kon voorbereiden.Als je je spullen inpakt aan de hand van de checklist in het voorbereidende materiaal voor het gap year, kun je leven zonder iets te vergeten. De basismissies werden twee weken van tevoren verstrekt, dus toen begon ik aan de gap-yearmissies.
Ik had niet eens de energie om het voorbereidende materiaal in te vullen, maar de checklist en de missies voor bijzondere culturele ervaringen die ik toen deed, hielpen me om me mentaal enigszins voor te bereiden. Ik studeerde niet apart Engels; terwijl ik wachtte tot het semester afgelopen was, keek ik de seizoenen 1, 2 en 3 van Sherlock heel vaak.
Ik was te veel bezig met wat ik niet kon en besteedde veel tijd aan oefenen met loslaten.
Through this gap year I...op mezelf reflecteren en nadenken over wat voor persoon ik in de toekomst wil zijn.Ik wilde diep over allerlei dingen nadenken en mijn eigen antwoorden vinden. Het zou geweldig zijn geweest om mijn Engels te verbeteren, maar ik had geen hoge verwachtingen — ik vertrok met het idee om gewoon plezier te hebben en rond te reizen.
Hoewel ik met die instelling vertrok, werd ik, zodra ik in de schoolomgeving terechtkwam, gedreven om het goed te doen en kon ik niet goed Engels studeren of van mijn tijd genieten. Opgejaagd door het lesrooster raakte ik in een dip, omdat ik dacht dat ik mezelf niet op de Filipijnen zou kunnen vinden. Daarom vroeg ik de coördinator van de gap-yearmissies om advies en
“Don’t be too impatient, and if you had many goals, let them go for now.”
That was the reply I received.In the Philippines I was overly fixated on what I couldn’t do, and I think I spent a lot of time practicing letting go.
(Three months felt long and tedious for studying English, but I think it was mostly insufficient for practicing how to let go.)
# Daily schedule in the Philippines
As you can see from the schedule, classes usually start at 8 and end before 5. The timetable is made based on first-week level-test results, so you might get extra breaks, have lunch and nap, or finish classes earlier than others — you never know. Still, you can always coordinate your timetable with your buddy teacher to create the most ideal schedule!
Na de les kun je eropuit gaan (de avondklok is doordeweeks om 10 uur? Een beetje vroeg — ik weet de avondklok niet meer precies), gaan zwemmen, met buitenlandse vrienden afspreken, huiswerk maken of de stof herhalen. Toch is van al die dingen het leukste om weer met buitenlanders te praten en eropuit te gaan om plezier te maken.
In het begin was ik een beetje in de war over de vraag of ik me moest richten op Engels studeren, het gap year of vrienden maken. Daarom bracht ik veel tijd door met studeren in de studiezaal. Ik denk ook dat ik veel tijd besteedde aan het bespreken van mijn zorgen met de coördinator van de missies, docenten en de anderen van mijn groep.
Er is op de Filipijnen genoeg te eten, te beleven en te doen, dus ik hoop dat je je niet te veel richt op studeren en vooruitgang boeken.
Het bier is geweldig…!!
# Serieuze levensbegeleiding, en dan ook nog in het Engels!!!
Omdat ik vijf dagen per week dezelfde docenten en vrienden zag, voelde ik een enorme druk en vroeg ik me af: ‘Hoe kan ik steeds weer iets nieuws bedenken om te zeggen?’ Maar nadat ik met de familie Emma&Ace en Vivian op reis naar Bohol was geweest, merkte ik dat ik enthousiast antwoord gaf op de openingsvraag van maandag: ‘Hoe is het met je?’ — ‘Ik heb dit en dat gedaan.’
En op de Filipijnen had ik moeite om doelen of richting te vinden en raakte ik ongeveer twee keer in een dip. Wanneer ik toen over mijn zorgen praatte (destijds vond ik het echt moeilijk om in de les te praten)…Ik kreeg serieuze levensbegeleiding, en dan ook nog in het Engels!!! Ik nam het ter harte.
Also, before I left for my gap year last year I had received lots of supportive letters from friends in the back of my diary as a guestbook, but this year there''s going to be about a half-year gap, right? I showed that to my buddy teacher and jokingly said, "Write me a letter~," and they actually filled two pages with tiny, meticulous handwriting.
Ze maakten zelfs een video van de foto’s die ik op Facebook had geplaatst..!Het was de eerste keer dat ik een brief in het Engels kreeg. Bij het lezen van een paar regels schoot ik vol en uiteindelijk moest ik huilen...
(Zoals ik in de brief schreef, wordt het steeds moeilijker voor me om zelf als eerste contact op te nemen. Dat is deels gewoon mijn manier van communiceren, en ik ben ontzettend dankbaar als ze me af en toe videobellen. Sinds ik naar Vietnam ben gekomen, is mijn Engels wat natuurlijker geworden, waardoor videobellen nu makkelijker gaat. Dat is fijn.)
Daarna beloofde ik mezelf dat ik tot mijn afstuderen niet meer zou huilen. En inderdaad, ik had het zo druk met de afstudeertoespraak en het haastig samengestelde PPAP-dansteam dat ik niet eens tijd had om een traantje te laten, lol.
Aan de vele vrienden die in de laatste week een onverwacht optreden voor mijn afstudeerfeest hebben voorbereid: ik was bang dat er niemand zou komen, maar toen ik mensen aanspoorde om te komen, kwamen er verrassend veel. Daar ben ik echt dankbaar voor. Het was fijn geweest om iedereen persoonlijk te bedanken en een groepsfoto te maken (ik haal er wel een beeld uit de video). Hehe. Mijn afstudeertoespraak is te gênant om opnieuw te bekijken, maar de beelden van de dans heb ik nog wel bekeken voordat ik de Filipijnen verliet, lol.
# Voor toekomstige deelnemers
Als je voor dit gap-yearproject hebt gekozen om Engels te studeren of een taalstudie op de Filipijnen te doen,
dan is de grootste troef van deze taalschool het grote aantal buitenlanders!Pas nadat ik de Filipijnen had verlaten, besefte ik wat de sterke punten van deze academie zijn: de docenten zijn enthousiast en de kwaliteit van de lessen is best goed.Ik hoop dat je het beste uit die omgeving kunt halen.
Op de Filipijnen is iedereen er om te studeren,En aangezien iedereen zegt dat ze niet goed zijn in Engels, hoef je je geen zorgen te maken over fouten. Oefen eerst met hardop spreken,If you make multinational friends, endless possibilities arise, like showing them around Korea later or traveling to their country!
Don''t worry too much. This is advice I heard from the project manager: the Philippines is one of the projects with many reviews, so you can get a lot of help by reading them. If you do the things you can and enjoy them one by one, three months will pass quickly... well, not exactly quickly, but you can spend it well. Still, three months is too long—friends who come for one month often leave just as they''re getting used to it—so I think 6 weeks or 2 months is appropriate!!! lol
I feel like I''ve already given a lot of advice in other sections,so don''t get all worked up about English or needing to level up for tests,and focus on having fun!!
I didn''t notice it while I was in the Philippines, butif you speak all the time, your English improves little by little, but...if you suddenly use a lot of Korean for a day or two, you can lose it quickly, that''s the strange little anecdote I heard.
It''s just that I''d been so withdrawn for a long time.The next participants will all do well.I think it''s common to feel a sudden wave of worry at the beginning. It might be helpful to share your concerns with the fellow gappers you live with.
# Mijn TIP voor een tussenjaar
Jeong Eun-ji's verslag van haar taalstudie op de Filipijnen
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
