Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik heb het gevoel dat ik weer in de twintig ben #Nieuwe ervaringen, nieuwe contacten #Geraakt en getroost door mensen
Door de mensen die ik daar ontmoette, raakte ik soms ontroerd en vond ik soms troost, en kon ik mezelf opnieuw herpakken. Hoewel teruggaan naar Korea niet betekende dat alles netjes zou worden opgelost, heb ik iets meegemaakt wat niet iedereen meemaakt, en ben ik dankbaar dat ik mensen heb ontmoet met wie ik die herinneringen kan delen. - Paris Gap Year Stay / Kim Ha-min, gap-yeardeelnemer bij een gastgezin / gap year van 8 weken |
#Mijn doel voor dit gap year was om even op adem te komen na het leven in Korea.
Ik verbleef twee maanden in Parijs, met kost en inwoning inbegrepen. Ik vond dat een zeldzame kans om niet alleen bezienswaardigheden te bezoeken, maar ook het leven van de lokale bevolking te ervaren. Het was geen verandering, maar een uitdaging om dingen te doen waar ik in mijn twintiger jaren geen kans toe had gehad,Mijn doel voor dit gap year was om even op adem te komen na het leven in Korea.
#Ik had het gevoel dat ik terug was in mijn twintiger jaren en nieuwe ervaringen kon opdoen.
Ik kreeg direct na mijn afstuderen aan de universiteit een baan. Nadat ik ruim tien jaar bij een bedrijf had gewerkt en een behoorlijk inkomen had verdiend, besefte ik dat ik tevreden was geweest met de realiteit en gewoon had gewerkt, maar geen herinneringen had aan mijn onvervangbare jeugd in mijn twintiger jaren.
Nadat ik ontslag had genomen en een voor een de dingen had gedaan die ik altijd al wilde doen, hoorde ik via een kennis over het gap year en besloot ik me daarvoor aan te melden. Tijdens het gap yearIk had het gevoel dat ik terug was in mijn twintiger jaren en nieuwe ervaringen kon opdoen.
Ik was behoorlijk verrast toen ik het bericht kreeg dat ik definitief was aangenomen als tourmedewerker bij Gap Year Stay. Gezien mijn niet meer zo jonge leeftijd en het feit dat ik ruim twee maanden in Parijs zou wonen, was ik zowel enthousiast als vol zorgen. (Ik denk dat de baas ook een beetje een gokje waagde;;)
Ik ging er naïef van uit dat de gratis rondleidingen van het hostel met de auto zouden plaatsvinden. Op basis van die aanname meldde ik me aan als tourmedewerker en werd ik aangenomen, maar dat bleek een vergissing. Na aankomst in Parijs was de metro nemen naar de accommodatie ontzettend vermoeiend.
Het lag niet aan een jetlag of de lange reis. In Seoul zijn er vooral tijdens de spits zoveel mensen dat ik soms meerdere keren in en uit de metro stapte en zelfs eens instortte. Toch stapte ik in de metro van Parijs, omdat ik blogberichten had gelezen dat het openbaar vervoer er schoon was en overstappen niet moeilijk. Maar de metro rook sterk en was druk.
Na aankomst bij de accommodatie hoorde ik tijdens een gesprek met de baas dat de rondleidingen te voet en met de metro werden gedaan. Ik vertelde hem over mijn toestand: trauma door mijn instorting in een overvolle metro in Seoul, paniekstoornis en claustrofobie.
Ik vond het heel vervelend dat ik dit niet eerder had verteld. Omdat de medewerkers al aan taken waren toegewezen, bestond de kans dat ik terug naar Korea zou moeten.
Terwijl ik mijn gedachten op een rijtje zette en op een beslissing wachtte, maakte gelukkig een medewerker genaamd Eunseong de overstap naar het team van tourmedewerkers. Daardoor kon ik in Parijs blijven en algemene werkzaamheden doen.
Hoe langer ik er verbleef, hoe duidelijker het werd dat tourmedewerker zijn aantrekkelijk werk was. Maar omdat de metro van Parijs soms stilvalt (een groep gasten zat twee uur vast in een tunnel en er was ook eens tien minuten stroomuitval in een tunnel), raad ik mensen die, net als ik, niet in drukke metro's kunnen reizen af om zich aan te melden als tourmedewerker, enmensen met zulke bijzondere omstandigheden moeten dit beslist vooraf aan Gap Year en de baas melden.
#Ik heb iets meegemaakt wat niet iedereen kan ervaren, en ik ben dankbaar dat ik mensen heb ontmoet met wie ik die herinneringen kan delen.
De mensen die je vanzelfsprekend in een hostel ontmoet, hebben uiteenlopende beroepen en persoonlijkheden. Maar omdat we allemaal reizigers waren, werden we gewoon als mensen op reis vrienden.
Ik hoorde levensverhalen en verhalen over het leven ter plaatse van een oudere man die na zijn pensioen vrijwilligerswerk doet in Afrika, verhalen over de omgeving van een priester die in Israël verbleef, en het verhaal van een man van in de dertig die zijn baan bij de overheid had opgezegd om zijn carrière te heroverwegen en vervolgens besloot zich voor te bereiden op een terugkeer naar de overheidsdienst. Ik...Zo kon ik me de reisbestemmingen voorstellen en kreeg ik kostbare tijd om stil te staan bij mijn eigen leven.
Ook ik vertrok naar Parijs rond de tijd dat ik mijn zelfvertrouwen was kwijtgeraakt, omdat het niet eenvoudig was om weer aan het werk te komen. Werken als hostelmedewerker houdt in dat je met mensen omgaat en is zeker emotioneel zwaar. Niet iedereen die je ontmoet is een goed mens, maar toch raakte ik door de mensen die ik daar ontmoette ontroerd, vond ik troost en kon ik mezelf opnieuw herpakken.
Hoewel teruggaan naar Korea niet betekende dat alles duidelijk zou worden opgelost, heb ik iets meegemaakt wat niet iedereen meemaakt, en ben ik dankbaar dat ik mensen heb ontmoet met wie ik die herinneringen kan delen.
#Ik besteedde meer tijd helemaal aan mezelf.
Toen ik eind januari aankwam, was het februari nog winter. Er was weinig zon, het regende vaak en het was kouder dan ik had gedacht, waardoor ik steeds verkouden werd. (Als je in de winter gaat, neem dan zeker verkoudheidsmedicatie en mondkapjes mee.)
In de winter is het koud, dus zoek je vanzelf naar dingen om binnen te doen. Daardoor ging ik wat vaker naar musea, maar meestal bracht ik mijn tijd door in cafés, waar ik boeken las of in mijn dagboek schreef.Ik besteedde meer tijd helemaal aan mezelf.
Cafés sluiten eerder dan in Korea. Als ze dichtgingen, wandelde ik eindeloos langs de Seine. Ook had ik het geluk een kathedraal binnen te kunnen gaan en, als het goed uitkwam, een mis bij te wonen.Ik had gehoord dat je als je in Parijs woont vanzelf plekken vindt die je fijn vindt. Ook ik ontdekte zulke plekken en ging erheen wanneer ik tijd had.
Ik begon Parijs steeds leuker te vinden: ik maakte broodjes klaar zoals de lokale bevolking, ging liggen lezen, keek uit over de Seine en genoot van de rust. Ik ben lui, dus ik bezocht geen buurlanden. Maar nadat ik mijn werkzaamheden als medewerker had afgerond, ging ik naar Nice en Monaco, waar ik tijdens mijn werk bij een bedrijf al eens was geweest.
In april genoot ik in Nice, waar het weer zomers was, van herinneringen en van een ontspanning en romantiek die ik tijdens mijn zakenreizen niet had ervaren.
#Mijn tips voor een gap year
(Taal)
Het is handig om niet alleen eenvoudige begroetingen te kennen, maar ook de getallen en de dagen van de week.
(Ik raad aan om basiszinnen voor gesprekken uit het hoofd te leren en ze steeds opnieuw te oefenen in restaurants of winkels.)
(Accommodatie)
Neem in de winter zeker een elektrische warmtemat of handwarmers mee.
(Maaltijden)
Het is gezellig om samen te koken en te eten.
(Benodigdheden)
Bekers, lepels en eetstokjes worden gedeeld. Als je je zorgen maakt over de hygiëne, raad ik aan je eigen drinkbeker mee te nemen. Shampoo, douchegel en dergelijke worden soms door gasten achtergelaten en zijn goedkoop in de supermarkt, dus je hoeft geen zware flessen mee te nemen.
(Een woord voor toekomstige deelnemers)
Werken als medewerker is zeker niet makkelijk. Of je nu reguliere taken doet of rondleidingen geeft, je werkt met mensen en moet er rekening mee houden dat dit emotioneel zwaar kan zijn. En als je sterk reageert op het weer, raad ik je af om in de winter te werken.
Ook hangt het ervan af hoe je je tijd gebruikt; het is zeker dat je meer plekken kunt zien en meer ervaringen kunt opdoen.
# Dankzij dit project ben ik het belang van familie gaan waarderen en heb ik mijn zelfvertrouwen teruggekregen.
Het klopt dat ik me de eerste één à twee weken na aankomst in Parijs erg uitgeput voelde. Misschien kwam het doordat de zon de hele dag niet tevoorschijn kwam en het weer somber was, doordat er meer werk was dan ik had verwacht, of door de last van de oudste zijn — mijn stemming en conditie waren niet goed. Eunsung vroeg me toen of ik een kop koffie wilde gaan drinken. Ze was jong, maar had een warm hart en was attent — een warme vriendin.
Niet alleen Eunsung, maar ook de vrolijke en levendige Yeonggyeong, Jangwon, de relaxte jongste, de tante met haar meisjesachtige gevoeligheid en de tsundere-baas hielpen me mezelf te herpakken en vol te houden.Ik wil ze allemaal bedanken.
Dankzij dit project ben ik het belang van familie gaan waarderen en heb ik mijn zelfvertrouwen teruggekregen.Door verschillende mensen te ontmoeten en te praten over reizen en het leven, besefte ik dat ook ik mijn best heb gedaan in het leven. Het was een moment om mezelf te troosten.
Als medewerker was het een grote steun in het dagelijks leven om mensen te hebben met wie ik in goede en slechte tijden kon meevoelen en praten.
Tot slot wil ik GapYear bedanken voor de zorg en hulp waardoor ik aan dit project kon deelnemen.
Mijn tussenjaar
Ervaring★★★★★
Een guesthouse is ook een kleine organisatie of samenleving.
Leren★★★★★
Leer getallen en dagen van de week uit je hoofd en studeer een beetje Frans, zodat je het direct kunt gebruiken in winkels en restaurants en meer plezier hebt in Parijs.
Omgeving★★★★☆
Als je je verwachtingen te hoog stelt, kun je erg teleurgesteld raken. (Vooral zaken zoals het schoonmaken van de accommodatie doen de medewerkers samen.)
Veiligheid★★★★☆
Het komt zelden voor dat buitenlanders ons om hulp vragen, bijvoorbeeld om de weg te wijzen. Wees op je hoede voor vreemden die te dichtbij komen.
Vrije tijd★★★★★
Bezoek nabijgelegen plekken die je met een OV-kaart (Navigo) kunt bereiken.
Door de mensen die ik daar ontmoette, raakte ik soms ontroerd en vond ik soms troost, en kon ik mezelf opnieuw herpakken. Hoewel teruggaan naar Korea niet betekende dat alles netjes zou worden opgelost, heb ik iets meegemaakt wat niet iedereen meemaakt, en ben ik dankbaar dat ik mensen heb ontmoet met wie ik die herinneringen kan delen. - Paris Gap Year Stay / Kim Ha-min, gap-yeardeelnemer bij een gastgezin / gap year van 8 weken |
#Mijn doel voor dit gap year was om even op adem te komen na het leven in Korea.
Ik verbleef twee maanden in Parijs, met kost en inwoning inbegrepen. Ik vond dat een zeldzame kans om niet alleen bezienswaardigheden te bezoeken, maar ook het leven van de lokale bevolking te ervaren. Het was geen verandering, maar een uitdaging om dingen te doen waar ik in mijn twintiger jaren geen kans toe had gehad,Mijn doel voor dit gap year was om even op adem te komen na het leven in Korea.
#Ik had het gevoel dat ik terug was in mijn twintiger jaren en nieuwe ervaringen kon opdoen.
Ik kreeg direct na mijn afstuderen aan de universiteit een baan. Nadat ik ruim tien jaar bij een bedrijf had gewerkt en een behoorlijk inkomen had verdiend, besefte ik dat ik tevreden was geweest met de realiteit en gewoon had gewerkt, maar geen herinneringen had aan mijn onvervangbare jeugd in mijn twintiger jaren.
Nadat ik ontslag had genomen en een voor een de dingen had gedaan die ik altijd al wilde doen, hoorde ik via een kennis over het gap year en besloot ik me daarvoor aan te melden. Tijdens het gap yearIk had het gevoel dat ik terug was in mijn twintiger jaren en nieuwe ervaringen kon opdoen.
Ik was behoorlijk verrast toen ik het bericht kreeg dat ik definitief was aangenomen als tourmedewerker bij Gap Year Stay. Gezien mijn niet meer zo jonge leeftijd en het feit dat ik ruim twee maanden in Parijs zou wonen, was ik zowel enthousiast als vol zorgen. (Ik denk dat de baas ook een beetje een gokje waagde;;)
Ik ging er naïef van uit dat de gratis rondleidingen van het hostel met de auto zouden plaatsvinden. Op basis van die aanname meldde ik me aan als tourmedewerker en werd ik aangenomen, maar dat bleek een vergissing. Na aankomst in Parijs was de metro nemen naar de accommodatie ontzettend vermoeiend.
Het lag niet aan een jetlag of de lange reis. In Seoul zijn er vooral tijdens de spits zoveel mensen dat ik soms meerdere keren in en uit de metro stapte en zelfs eens instortte. Toch stapte ik in de metro van Parijs, omdat ik blogberichten had gelezen dat het openbaar vervoer er schoon was en overstappen niet moeilijk. Maar de metro rook sterk en was druk.
Na aankomst bij de accommodatie hoorde ik tijdens een gesprek met de baas dat de rondleidingen te voet en met de metro werden gedaan. Ik vertelde hem over mijn toestand: trauma door mijn instorting in een overvolle metro in Seoul, paniekstoornis en claustrofobie.
Ik vond het heel vervelend dat ik dit niet eerder had verteld. Omdat de medewerkers al aan taken waren toegewezen, bestond de kans dat ik terug naar Korea zou moeten.
Terwijl ik mijn gedachten op een rijtje zette en op een beslissing wachtte, maakte gelukkig een medewerker genaamd Eunseong de overstap naar het team van tourmedewerkers. Daardoor kon ik in Parijs blijven en algemene werkzaamheden doen.
Hoe langer ik er verbleef, hoe duidelijker het werd dat tourmedewerker zijn aantrekkelijk werk was. Maar omdat de metro van Parijs soms stilvalt (een groep gasten zat twee uur vast in een tunnel en er was ook eens tien minuten stroomuitval in een tunnel), raad ik mensen die, net als ik, niet in drukke metro's kunnen reizen af om zich aan te melden als tourmedewerker, enmensen met zulke bijzondere omstandigheden moeten dit beslist vooraf aan Gap Year en de baas melden.
#Ik heb iets meegemaakt wat niet iedereen kan ervaren, en ik ben dankbaar dat ik mensen heb ontmoet met wie ik die herinneringen kan delen.
De mensen die je vanzelfsprekend in een hostel ontmoet, hebben uiteenlopende beroepen en persoonlijkheden. Maar omdat we allemaal reizigers waren, werden we gewoon als mensen op reis vrienden.
Ik hoorde levensverhalen en verhalen over het leven ter plaatse van een oudere man die na zijn pensioen vrijwilligerswerk doet in Afrika, verhalen over de omgeving van een priester die in Israël verbleef, en het verhaal van een man van in de dertig die zijn baan bij de overheid had opgezegd om zijn carrière te heroverwegen en vervolgens besloot zich voor te bereiden op een terugkeer naar de overheidsdienst. Ik...Zo kon ik me de reisbestemmingen voorstellen en kreeg ik kostbare tijd om stil te staan bij mijn eigen leven.
Ook ik vertrok naar Parijs rond de tijd dat ik mijn zelfvertrouwen was kwijtgeraakt, omdat het niet eenvoudig was om weer aan het werk te komen. Werken als hostelmedewerker houdt in dat je met mensen omgaat en is zeker emotioneel zwaar. Niet iedereen die je ontmoet is een goed mens, maar toch raakte ik door de mensen die ik daar ontmoette ontroerd, vond ik troost en kon ik mezelf opnieuw herpakken.
Hoewel teruggaan naar Korea niet betekende dat alles duidelijk zou worden opgelost, heb ik iets meegemaakt wat niet iedereen meemaakt, en ben ik dankbaar dat ik mensen heb ontmoet met wie ik die herinneringen kan delen.
#Ik besteedde meer tijd helemaal aan mezelf.
Toen ik eind januari aankwam, was het februari nog winter. Er was weinig zon, het regende vaak en het was kouder dan ik had gedacht, waardoor ik steeds verkouden werd. (Als je in de winter gaat, neem dan zeker verkoudheidsmedicatie en mondkapjes mee.)
In de winter is het koud, dus zoek je vanzelf naar dingen om binnen te doen. Daardoor ging ik wat vaker naar musea, maar meestal bracht ik mijn tijd door in cafés, waar ik boeken las of in mijn dagboek schreef.Ik besteedde meer tijd helemaal aan mezelf.
Cafés sluiten eerder dan in Korea. Als ze dichtgingen, wandelde ik eindeloos langs de Seine. Ook had ik het geluk een kathedraal binnen te kunnen gaan en, als het goed uitkwam, een mis bij te wonen.Ik had gehoord dat je als je in Parijs woont vanzelf plekken vindt die je fijn vindt. Ook ik ontdekte zulke plekken en ging erheen wanneer ik tijd had.
Ik begon Parijs steeds leuker te vinden: ik maakte broodjes klaar zoals de lokale bevolking, ging liggen lezen, keek uit over de Seine en genoot van de rust. Ik ben lui, dus ik bezocht geen buurlanden. Maar nadat ik mijn werkzaamheden als medewerker had afgerond, ging ik naar Nice en Monaco, waar ik tijdens mijn werk bij een bedrijf al eens was geweest.
In april genoot ik in Nice, waar het weer zomers was, van herinneringen en van een ontspanning en romantiek die ik tijdens mijn zakenreizen niet had ervaren.
#Mijn tips voor een gap year
(Taal)
Het is handig om niet alleen eenvoudige begroetingen te kennen, maar ook de getallen en de dagen van de week.
(Ik raad aan om basiszinnen voor gesprekken uit het hoofd te leren en ze steeds opnieuw te oefenen in restaurants of winkels.)
(Accommodatie)
Neem in de winter zeker een elektrische warmtemat of handwarmers mee.
(Maaltijden)
Het is gezellig om samen te koken en te eten.
(Benodigdheden)
Bekers, lepels en eetstokjes worden gedeeld. Als je je zorgen maakt over de hygiëne, raad ik aan je eigen drinkbeker mee te nemen. Shampoo, douchegel en dergelijke worden soms door gasten achtergelaten en zijn goedkoop in de supermarkt, dus je hoeft geen zware flessen mee te nemen.
(Een woord voor toekomstige deelnemers)
Werken als medewerker is zeker niet makkelijk. Of je nu reguliere taken doet of rondleidingen geeft, je werkt met mensen en moet er rekening mee houden dat dit emotioneel zwaar kan zijn. En als je sterk reageert op het weer, raad ik je af om in de winter te werken.
Ook hangt het ervan af hoe je je tijd gebruikt; het is zeker dat je meer plekken kunt zien en meer ervaringen kunt opdoen.
# Dankzij dit project ben ik het belang van familie gaan waarderen en heb ik mijn zelfvertrouwen teruggekregen.
Het klopt dat ik me de eerste één à twee weken na aankomst in Parijs erg uitgeput voelde. Misschien kwam het doordat de zon de hele dag niet tevoorschijn kwam en het weer somber was, doordat er meer werk was dan ik had verwacht, of door de last van de oudste zijn — mijn stemming en conditie waren niet goed. Eunsung vroeg me toen of ik een kop koffie wilde gaan drinken. Ze was jong, maar had een warm hart en was attent — een warme vriendin.
Niet alleen Eunsung, maar ook de vrolijke en levendige Yeonggyeong, Jangwon, de relaxte jongste, de tante met haar meisjesachtige gevoeligheid en de tsundere-baas hielpen me mezelf te herpakken en vol te houden.Ik wil ze allemaal bedanken.
Dankzij dit project ben ik het belang van familie gaan waarderen en heb ik mijn zelfvertrouwen teruggekregen.Door verschillende mensen te ontmoeten en te praten over reizen en het leven, besefte ik dat ook ik mijn best heb gedaan in het leven. Het was een moment om mezelf te troosten.
Als medewerker was het een grote steun in het dagelijks leven om mensen te hebben met wie ik in goede en slechte tijden kon meevoelen en praten.
Tot slot wil ik GapYear bedanken voor de zorg en hulp waardoor ik aan dit project kon deelnemen.
Mijn tussenjaar
Ervaring★★★★★
Een guesthouse is ook een kleine organisatie of samenleving.
Leren★★★★★
Leer getallen en dagen van de week uit je hoofd en studeer een beetje Frans, zodat je het direct kunt gebruiken in winkels en restaurants en meer plezier hebt in Parijs.
Omgeving★★★★☆
Als je je verwachtingen te hoog stelt, kun je erg teleurgesteld raken. (Vooral zaken zoals het schoonmaken van de accommodatie doen de medewerkers samen.)
Veiligheid★★★★☆
Het komt zelden voor dat buitenlanders ons om hulp vragen, bijvoorbeeld om de weg te wijzen. Wees op je hoede voor vreemden die te dichtbij komen.
Vrije tijd★★★★★
Bezoek nabijgelegen plekken die je met een OV-kaart (Navigo) kunt bereiken.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
