Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik werd gelukkiger en leerde van mezelf te houden #De onvoorwaardelijke glimlach van de kinderen #Ik voelde overweldigende liefde en dankbaarheid
"Om te kunnen zeggen: ‘Het gaat goed met me’, ongeacht wat anderen zeggen, moet je eerst op je gemak zijn met jezelf, jezelf aardig vinden en jezelf aanmoedigen. Dus als je ooit de weg kwijtraakt, laat het dan maar gebeuren; als iemand echt om je geeft, vindt diegene de weg terug. Na mijn tussenjaar dacht ik vaak: ‘Ik mag mezelf graag.’ En toen ik van mezelf begon te houden, begon ik ook van de mensen om me heen te houden."
Giving love to Vietnamese children with my small talents alongside foreign friends Kim Young-joo — gap-year participant (gapper) / 12-week gap year
|
# Ik hoopte dat ik door mijn tussenjaar gelukkig zou worden en van mezelf zou leren houden.
Hallo, ik ben Kim Young-joo en dit jaar ben ik 23 geworden; ik was jarig tijdens mijn tussenjaar. Na een adviesgesprek had ik mijn eerste tussenjaar in de Filipijnen afgerond. Ik was van plan naar Thailand te gaan voor vrijwilligerswerk, maar de aanmelding was al gesloten, dus ben ik naar Vietnam gekomen.
Ik keek ook naar andere projecten — in India of Afrika — maar vrijwilligersprogramma’s met kinderen met een beperking waren alleen beschikbaar binnen het project in Vietnam.Om de een of andere reden wilde ik het gewoon proberen. Misschien omdat het een ongewoon project was, wilde ik het simpelweg doen. Ik wilde mezelf uitdagen.
Ik hoopte dat ik door mijn tussenjaar gelukkig zou worden en van mezelf zou leren houden.
# Ik ben zo blij — hoe zou het zijn geweest als ik dit niet had gekend?
As the project description states, after arrival there is an orientation about the organization and the project, and during that week we also do a Hanoi city tour with the friends who arrived together.
De week daarop begin je met je vrijwilligerswerk. Je staat rond acht uur op, wast je en eet een eenvoudig ontbijt. Daarna neem je de bus naar de organisatie waar je vrijwilligerswerk doet. Je werkt ’s ochtends een tijdje, luncht en hebt wat vrije tijd, waarna je verdergaat met het middagprogramma.
Bijna elke dag speel ik met de kinderen. Als ik alleen niets te doen heb, verdwijnen mijn gedachten over mezelf naar de achtergrond. Meestal ga ik na afloop van het vrijwilligerswerk terug naar de accommodatie, rust ik uit, eet ik avondeten en sluit ik de dag af met een film die ik leuk vind.
In Vietnam zijn motorfietsen het belangrijkste vervoermiddel en zijn er meer motorfietsen dan auto’s. Als je over straat loopt, kun je dan ook schrikken en je soms in gevaar voelen door de onophoudelijke stroom motorfietsen. Maar op een dag stapte ik achterop bij een medewerker van de lokale organisatie en reden we over een open, rustige weg.
De zon was warm en terwijl ik de vele hoge bomen boven mijn hoofd voorbij zag glijden en de wind door mijn haren voelde waaien, ervoer ik een opwindende, enigszins gewaagde vreugde die ik nooit eerder had gekend, en een heerlijk gevoel van vrijheid.Terwijl ik achterop zat, bleef ik denken aan hoe het zou zijn geweest als ik me niet had aangemeld voor een tussenjaar in Vietnam — ‘Ik ben zo blij; hoe zou het zijn geweest als ik dit niet had gekend?’
# Wie zou er zo naar me glimlachen zonder er iets voor terug te verwachten? Verdien ik zo’n glimlach wel?
Ik begon aan een project waarin ik voor kinderen met een beperking zorgde, maar omdat ik weinig over hen wist, vond ik het in het begin moeilijk. Ik wist niet hoe ik tijd met hen moest doorbrengen of hoe ik met een verlegen kind moest omgaan — alles voelde ongemakkelijk en frustrerend.
Ik bleef denken dat ik goed voor deze kinderen moest zorgen en dat ik niet met een negatieve blik naar hen mocht kijken. Terwijl ik tijd met hen doorbracht, besefte ik dat het gewoon mensen zijn en niet zo anders dan ik. Vanaf dat moment voelde ik niet meer dat ze vreemd voor me waren. Ik was het juist zelf die de scheidslijn had getrokken.
Oorspronkelijk kon ik emoties niet oprecht voelen en me niet in de gevoelens van anderen verplaatsen, maar bij het eerste centrum waar ik verbleef, voelde ik voor het eerst ‘emotie’.Als we samen tijd doorbrachten, ergerde ik me soms aan kinderen die niet meewerkten en raakte ik gefrustreerd. Maar als die kinderen me begroetten, naar me glimlachten, me omhelsden en hun liefde toonden, begon ik geleidelijk hetzelfde te doen.
Ik voelde echt dezelfde emoties. Wat ik niet kan vergeten, is een vriend die me, zoals gewoonlijk, stralend toelachte in de ruimte waar ik was. Op dat moment dacht ik erover om van vrijwilligerscentrum te veranderen, maar door de stralende glimlach van die vriend voelde ik me zo verdrietig, zo blij, zo dankbaar en zo overweldigd.
Wie zou er zo naar me glimlachen zonder er iets voor terug te verwachten? Verdien ik zo’n glimlach wel? Wanneer zal ik ooit weer zo’n stralende glimlach zien? Door die gedachten stonden de tranen me bijna in de ogen.Ik was die vriend dan ook ontzettend dankbaar — het is een dierbare herinnering waardoor ik besefte dat ik zo’n glimlach verdien.
# Mijn persoonlijke bestemmingen in Vietnam
In Vietnam bezocht ik Halong Bay en Ninh Binh. De populairste bestemmingen zijn Halong Bay, Sapa en Da Nang. Voor Halong Bay maakte ik een tweedaagse cruise met één overnachting en bracht ik een dag door op een kleine boot die via een lokaal reisbureau was geregeld.
Zelfs alleen al in de Oude Wijk zijn er zo veel reisbureaus dat je ze gemakkelijk kunt vinden. Of typ de plaatsnaam in Google in en je krijgt allerlei opties te zien. Ik maakte via een ander bureau een dagtocht naar Ninh Binh. Beide plekken zijn prachtig. Het landschap in Vietnam lijkt op dat van China — niet precies hetzelfde, maar de sfeer voelt vergelijkbaar.
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Taal)
Eigenlijk had ik in de Filipijnen een beetje Engels geleerd en voelde ik me zelfverzekerd. Ik dacht: ‘Dit gaat prima~’ Maar daar zat een reden achter. In de Filipijnen was ik alleen met andere Aziatische vrienden. Hoewel de lessen vooral op spreken gericht waren, ging het op de talenschool niet om praktische gesprekken en lag het tempo anders dan in het echte leven. Daarom vond ik het toen niet zo moeilijk, maar in Vietnam was het totaal anders.
Op dat moment was ik de enige Koreaan. Afgezien van het lokale kantoorpersoneel waren al mijn huisgenoten Europeanen. In het begin was het dus echt moeilijk. Ik had hoge verwachtingen van veel te kunnen communiceren, maar raakte erg ontmoedigd door het echte Engels van vrienden die zonder veel moeite als moedertaalsprekers Engels spraken. Ook vond ik de verschillende vormen van Engels met uiteenlopende accenten nog moeilijker.
Ik herinner me dat ik bijna een maand lang van het ene uiterste naar het andere ging. Maar,Omdat ik elke dag naar Engels luisterde en het zelfs in korte stukjes gebruikte, tot ik er bijna genoeg van had, begon ik op een gegeven moment de uitspraak en intonatie van mijn vrienden na te doen. Ik leerde veelgebruikte dagelijkse uitdrukkingen uit mijn hoofd en begon ze uit gewoonte te gebruiken.Bij het luisteren zijn er nog steeds dingen die ik moeilijk kan verstaan, maar het belangrijkste is dat ik niet meer opkijk van Engels met de lokale uitspraak.
Wat ik later besefte, is dat veel gesprekken voeren het belangrijkst is. Maak je niet druk om grammatica — het is belangrijk dat je gewoon woorden zegt, of zelfs maar korte zinnetjes.Als je je zorgen maakt over de reactie van de ander, laat die angst dan los. Als iemand echt met je wil praten en je wil leren kennen, maakt diegene zich niet druk om grammatica- of uitspraakfouten.
(Accommodatie)
Huizen in Vietnam hebben meerdere verdiepingen en tellen doorgaans vijf verdiepingen; voor Koreanen kan dat even wennen zijn. Er zijn veel trappen, dus zorg dat je genoeg uithoudingsvermogen hebt om ze elke dag op en af te lopen. De wifi is niet zo snel als in Korea, maar wel goed genoeg. Soms werkt hij echter niet, dus neem een beetje geduld mee.
Er slapen gemiddeld meer dan vijf huisgenoten op één kamer. Dat kan gezellig zijn, maar ook ongemakkelijk. Iedereen heeft een andere leefstijl. Hoewel het misschien lastig is, hoef je niet altijd degene te zijn die zich aanpast als jij je ergens ongemakkelijk bij voelt. Als iets je dwarszit, kun je dat beter uitspreken, in het belang van jullie allebei. Dat heb ik geleerd en ingezien toen ik samenwoonde met buitenlandse vrienden die individualistischer zijn.
(Maaltijden)
In het begin zul je het eten lekker vinden. Het verschilt niet veel van wat we meestal eten, dus waarschijnlijk zul je niet kieskeurig zijn. Maar dat duurt maar even — omdat er een vast menu is, kun je je op een gegeven moment gaan vervelen. Zelf vond ik het eten soms niet alleen eentonig, maar ook te vet, en daarom liet ik bepaalde gerechten staan.
Dus als je eens iets anders wilt, kun je prima af en toe buiten de deur eten.Koreaans eten is het lekkerst, dus het is een goed idee om instantnoedels of de basiskruiden die je misschien wilt gebruiken mee te nemen..
(Wat je moet meenemen)
Bijna iedereen neemt een laptop mee om de vrije tijd door te brengen, dus het is handig om er een mee te nemen. De accommodatie verstrekt geen slippers. Als je tijdens het eten geen slippers draagt, kunnen je voeten vies en ongemakkelijk worden — neem er dus een paar mee.
Medicijnen zijn essentieel; het is goed om medicijnen voor verschillende situaties mee te nemen. Zonder hulp van lokaal personeel kan het door communicatieproblemen moeilijk zijn om bij een apotheek de juiste medicijnen te kopen.
# Voor wie een tussenjaar plant
Je komt aan met allerlei dromen, maar eenmaal ter plaatse gaat het misschien niet zo goed als je had verwacht. Daardoor kun je ongeduldig worden. De druk om binnen het kader van vrijwilligerswerk iets te moeten doen en te moeten veranderen, kan ervoor zorgen dat je de weg kwijtraakt.
Als zo’n sombere periode aanbreekt, hoop ik dat je jezelf genoeg tijd geeft om gewoon somber te zijn.Als je geïrriteerd bent, voel dat dan; als je verdrietig bent, voel dat dan — uit wat je voelt en neem daar de tijd voor. Het belangrijkste is dat je na zo’n periode van verdriet de tijd neemt om jezelf te troosten.
Ik hoop dat je die ongeduldige gedachten loslaat — zoals „het hoort zo te zijn”, „ik kom zwak over” of „ik moet veranderen”. Ook op deze plek, waar je uit eigen keuze naartoe bent gekomen, vind ik dat je vrij en op je gemak moet kunnen leven zonder je zorgen te maken over de mening van anderen. Onlangs keek ik toevallig naar Charlie and the Chocolate Factory en hoorde ik een zin die precies bij mijn gevoelens paste.
‘Je hoeft niet nuttig te zijn — het is tenslotte chocolade.’
Toen ik dat zag, vond ik die zin zowel bij mij tijdens mijn tussenjaar als bij mij nu passen. Als je eenmaal aan een tussenjaar bent begonnen, wil je het beter doen dan wie dan ook, wil je het niet verspillen en denk je dat je moet voldoen aan de dromen die je voor ogen had. Maar ik denk niet dat dat nodig is.
Je hoeft jezelf met niemand te vergelijken. Deze tijd heb je voor jezelf genomen omdat je die nodig had — hoe zou wat je doet dan verspild kunnen zijn? Zelfs als iemand anders die tijd als ‘nutteloos’ ziet, kan juist die ‘nutteloosheid’ voor jou de tijd zijn die je nodig hebt.
Vroeger dacht ik dat alleen andere mensen me verdrietig maakten, maar ik besefte dat ik het mezelf ook moeilijk maak. Wat anderen ook zeggen, om me goed te voelen moet ik eerst op mijn gemak zijn met mezelf, mezelf aardig vinden en mezelf aanmoedigen.
Dus als je de weg kwijtraakt, laat het dan gewoon gebeuren. Als iemand echt om me geeft, vindt diegene de weg terug.Na mijn tussenjaar dacht ik vaak: „Ik mag mezelf graag.” En toen ik van mezelf begon te houden, ging ik ook meer houden van de mensen om me heen.
Mijn tussenjaar was
Ervaring★★★★★
Alleen al omdat ik weg was uit een omgeving die ik goed kende, verdient het een hoge beoordeling.
Leren★★★★☆
Hoewel je door het vrijwilligerswerk iets leert dat aansluit bij het doel van het programma, heb ik tijdens de tijd die ik alleen doorbracht meer geleerd.
Omgeving★★★☆☆
Zoals verwacht brengt een andere omgeving ongemakken met zich mee: het weer, het eten en de mensen om je heen.
Veiligheid★★★★☆
Het is relatief veilig, maar het lijkt ervan af te hangen wie je bent.
Vrije tijd★★★★☆
Vietnam heeft veel bezienswaardigheden, maar buiten het reizen om is er niet veel variatie in eenvoudige, korte uitstapjes.
"Om te kunnen zeggen: ‘Het gaat goed met me’, ongeacht wat anderen zeggen, moet je eerst op je gemak zijn met jezelf, jezelf aardig vinden en jezelf aanmoedigen. Dus als je ooit de weg kwijtraakt, laat het dan maar gebeuren; als iemand echt om je geeft, vindt diegene de weg terug. Na mijn tussenjaar dacht ik vaak: ‘Ik mag mezelf graag.’ En toen ik van mezelf begon te houden, begon ik ook van de mensen om me heen te houden."
Giving love to Vietnamese children with my small talents alongside foreign friends Kim Young-joo — gap-year participant (gapper) / 12-week gap year
|
# Ik hoopte dat ik door mijn tussenjaar gelukkig zou worden en van mezelf zou leren houden.
Hallo, ik ben Kim Young-joo en dit jaar ben ik 23 geworden; ik was jarig tijdens mijn tussenjaar. Na een adviesgesprek had ik mijn eerste tussenjaar in de Filipijnen afgerond. Ik was van plan naar Thailand te gaan voor vrijwilligerswerk, maar de aanmelding was al gesloten, dus ben ik naar Vietnam gekomen.
Ik keek ook naar andere projecten — in India of Afrika — maar vrijwilligersprogramma’s met kinderen met een beperking waren alleen beschikbaar binnen het project in Vietnam.Om de een of andere reden wilde ik het gewoon proberen. Misschien omdat het een ongewoon project was, wilde ik het simpelweg doen. Ik wilde mezelf uitdagen.
Ik hoopte dat ik door mijn tussenjaar gelukkig zou worden en van mezelf zou leren houden.
# Ik ben zo blij — hoe zou het zijn geweest als ik dit niet had gekend?
As the project description states, after arrival there is an orientation about the organization and the project, and during that week we also do a Hanoi city tour with the friends who arrived together.
De week daarop begin je met je vrijwilligerswerk. Je staat rond acht uur op, wast je en eet een eenvoudig ontbijt. Daarna neem je de bus naar de organisatie waar je vrijwilligerswerk doet. Je werkt ’s ochtends een tijdje, luncht en hebt wat vrije tijd, waarna je verdergaat met het middagprogramma.
Bijna elke dag speel ik met de kinderen. Als ik alleen niets te doen heb, verdwijnen mijn gedachten over mezelf naar de achtergrond. Meestal ga ik na afloop van het vrijwilligerswerk terug naar de accommodatie, rust ik uit, eet ik avondeten en sluit ik de dag af met een film die ik leuk vind.
In Vietnam zijn motorfietsen het belangrijkste vervoermiddel en zijn er meer motorfietsen dan auto’s. Als je over straat loopt, kun je dan ook schrikken en je soms in gevaar voelen door de onophoudelijke stroom motorfietsen. Maar op een dag stapte ik achterop bij een medewerker van de lokale organisatie en reden we over een open, rustige weg.
De zon was warm en terwijl ik de vele hoge bomen boven mijn hoofd voorbij zag glijden en de wind door mijn haren voelde waaien, ervoer ik een opwindende, enigszins gewaagde vreugde die ik nooit eerder had gekend, en een heerlijk gevoel van vrijheid.Terwijl ik achterop zat, bleef ik denken aan hoe het zou zijn geweest als ik me niet had aangemeld voor een tussenjaar in Vietnam — ‘Ik ben zo blij; hoe zou het zijn geweest als ik dit niet had gekend?’
# Wie zou er zo naar me glimlachen zonder er iets voor terug te verwachten? Verdien ik zo’n glimlach wel?
Ik begon aan een project waarin ik voor kinderen met een beperking zorgde, maar omdat ik weinig over hen wist, vond ik het in het begin moeilijk. Ik wist niet hoe ik tijd met hen moest doorbrengen of hoe ik met een verlegen kind moest omgaan — alles voelde ongemakkelijk en frustrerend.
Ik bleef denken dat ik goed voor deze kinderen moest zorgen en dat ik niet met een negatieve blik naar hen mocht kijken. Terwijl ik tijd met hen doorbracht, besefte ik dat het gewoon mensen zijn en niet zo anders dan ik. Vanaf dat moment voelde ik niet meer dat ze vreemd voor me waren. Ik was het juist zelf die de scheidslijn had getrokken.
Oorspronkelijk kon ik emoties niet oprecht voelen en me niet in de gevoelens van anderen verplaatsen, maar bij het eerste centrum waar ik verbleef, voelde ik voor het eerst ‘emotie’.Als we samen tijd doorbrachten, ergerde ik me soms aan kinderen die niet meewerkten en raakte ik gefrustreerd. Maar als die kinderen me begroetten, naar me glimlachten, me omhelsden en hun liefde toonden, begon ik geleidelijk hetzelfde te doen.
Ik voelde echt dezelfde emoties. Wat ik niet kan vergeten, is een vriend die me, zoals gewoonlijk, stralend toelachte in de ruimte waar ik was. Op dat moment dacht ik erover om van vrijwilligerscentrum te veranderen, maar door de stralende glimlach van die vriend voelde ik me zo verdrietig, zo blij, zo dankbaar en zo overweldigd.
Wie zou er zo naar me glimlachen zonder er iets voor terug te verwachten? Verdien ik zo’n glimlach wel? Wanneer zal ik ooit weer zo’n stralende glimlach zien? Door die gedachten stonden de tranen me bijna in de ogen.Ik was die vriend dan ook ontzettend dankbaar — het is een dierbare herinnering waardoor ik besefte dat ik zo’n glimlach verdien.
# Mijn persoonlijke bestemmingen in Vietnam
In Vietnam bezocht ik Halong Bay en Ninh Binh. De populairste bestemmingen zijn Halong Bay, Sapa en Da Nang. Voor Halong Bay maakte ik een tweedaagse cruise met één overnachting en bracht ik een dag door op een kleine boot die via een lokaal reisbureau was geregeld.
Zelfs alleen al in de Oude Wijk zijn er zo veel reisbureaus dat je ze gemakkelijk kunt vinden. Of typ de plaatsnaam in Google in en je krijgt allerlei opties te zien. Ik maakte via een ander bureau een dagtocht naar Ninh Binh. Beide plekken zijn prachtig. Het landschap in Vietnam lijkt op dat van China — niet precies hetzelfde, maar de sfeer voelt vergelijkbaar.
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Taal)
Eigenlijk had ik in de Filipijnen een beetje Engels geleerd en voelde ik me zelfverzekerd. Ik dacht: ‘Dit gaat prima~’ Maar daar zat een reden achter. In de Filipijnen was ik alleen met andere Aziatische vrienden. Hoewel de lessen vooral op spreken gericht waren, ging het op de talenschool niet om praktische gesprekken en lag het tempo anders dan in het echte leven. Daarom vond ik het toen niet zo moeilijk, maar in Vietnam was het totaal anders.
Op dat moment was ik de enige Koreaan. Afgezien van het lokale kantoorpersoneel waren al mijn huisgenoten Europeanen. In het begin was het dus echt moeilijk. Ik had hoge verwachtingen van veel te kunnen communiceren, maar raakte erg ontmoedigd door het echte Engels van vrienden die zonder veel moeite als moedertaalsprekers Engels spraken. Ook vond ik de verschillende vormen van Engels met uiteenlopende accenten nog moeilijker.
Ik herinner me dat ik bijna een maand lang van het ene uiterste naar het andere ging. Maar,Omdat ik elke dag naar Engels luisterde en het zelfs in korte stukjes gebruikte, tot ik er bijna genoeg van had, begon ik op een gegeven moment de uitspraak en intonatie van mijn vrienden na te doen. Ik leerde veelgebruikte dagelijkse uitdrukkingen uit mijn hoofd en begon ze uit gewoonte te gebruiken.Bij het luisteren zijn er nog steeds dingen die ik moeilijk kan verstaan, maar het belangrijkste is dat ik niet meer opkijk van Engels met de lokale uitspraak.
Wat ik later besefte, is dat veel gesprekken voeren het belangrijkst is. Maak je niet druk om grammatica — het is belangrijk dat je gewoon woorden zegt, of zelfs maar korte zinnetjes.Als je je zorgen maakt over de reactie van de ander, laat die angst dan los. Als iemand echt met je wil praten en je wil leren kennen, maakt diegene zich niet druk om grammatica- of uitspraakfouten.
(Accommodatie)
Huizen in Vietnam hebben meerdere verdiepingen en tellen doorgaans vijf verdiepingen; voor Koreanen kan dat even wennen zijn. Er zijn veel trappen, dus zorg dat je genoeg uithoudingsvermogen hebt om ze elke dag op en af te lopen. De wifi is niet zo snel als in Korea, maar wel goed genoeg. Soms werkt hij echter niet, dus neem een beetje geduld mee.
Er slapen gemiddeld meer dan vijf huisgenoten op één kamer. Dat kan gezellig zijn, maar ook ongemakkelijk. Iedereen heeft een andere leefstijl. Hoewel het misschien lastig is, hoef je niet altijd degene te zijn die zich aanpast als jij je ergens ongemakkelijk bij voelt. Als iets je dwarszit, kun je dat beter uitspreken, in het belang van jullie allebei. Dat heb ik geleerd en ingezien toen ik samenwoonde met buitenlandse vrienden die individualistischer zijn.
(Maaltijden)
In het begin zul je het eten lekker vinden. Het verschilt niet veel van wat we meestal eten, dus waarschijnlijk zul je niet kieskeurig zijn. Maar dat duurt maar even — omdat er een vast menu is, kun je je op een gegeven moment gaan vervelen. Zelf vond ik het eten soms niet alleen eentonig, maar ook te vet, en daarom liet ik bepaalde gerechten staan.
Dus als je eens iets anders wilt, kun je prima af en toe buiten de deur eten.Koreaans eten is het lekkerst, dus het is een goed idee om instantnoedels of de basiskruiden die je misschien wilt gebruiken mee te nemen..
(Wat je moet meenemen)
Bijna iedereen neemt een laptop mee om de vrije tijd door te brengen, dus het is handig om er een mee te nemen. De accommodatie verstrekt geen slippers. Als je tijdens het eten geen slippers draagt, kunnen je voeten vies en ongemakkelijk worden — neem er dus een paar mee.
Medicijnen zijn essentieel; het is goed om medicijnen voor verschillende situaties mee te nemen. Zonder hulp van lokaal personeel kan het door communicatieproblemen moeilijk zijn om bij een apotheek de juiste medicijnen te kopen.
# Voor wie een tussenjaar plant
Je komt aan met allerlei dromen, maar eenmaal ter plaatse gaat het misschien niet zo goed als je had verwacht. Daardoor kun je ongeduldig worden. De druk om binnen het kader van vrijwilligerswerk iets te moeten doen en te moeten veranderen, kan ervoor zorgen dat je de weg kwijtraakt.
Als zo’n sombere periode aanbreekt, hoop ik dat je jezelf genoeg tijd geeft om gewoon somber te zijn.Als je geïrriteerd bent, voel dat dan; als je verdrietig bent, voel dat dan — uit wat je voelt en neem daar de tijd voor. Het belangrijkste is dat je na zo’n periode van verdriet de tijd neemt om jezelf te troosten.
Ik hoop dat je die ongeduldige gedachten loslaat — zoals „het hoort zo te zijn”, „ik kom zwak over” of „ik moet veranderen”. Ook op deze plek, waar je uit eigen keuze naartoe bent gekomen, vind ik dat je vrij en op je gemak moet kunnen leven zonder je zorgen te maken over de mening van anderen. Onlangs keek ik toevallig naar Charlie and the Chocolate Factory en hoorde ik een zin die precies bij mijn gevoelens paste.
‘Je hoeft niet nuttig te zijn — het is tenslotte chocolade.’
Toen ik dat zag, vond ik die zin zowel bij mij tijdens mijn tussenjaar als bij mij nu passen. Als je eenmaal aan een tussenjaar bent begonnen, wil je het beter doen dan wie dan ook, wil je het niet verspillen en denk je dat je moet voldoen aan de dromen die je voor ogen had. Maar ik denk niet dat dat nodig is.
Je hoeft jezelf met niemand te vergelijken. Deze tijd heb je voor jezelf genomen omdat je die nodig had — hoe zou wat je doet dan verspild kunnen zijn? Zelfs als iemand anders die tijd als ‘nutteloos’ ziet, kan juist die ‘nutteloosheid’ voor jou de tijd zijn die je nodig hebt.
Vroeger dacht ik dat alleen andere mensen me verdrietig maakten, maar ik besefte dat ik het mezelf ook moeilijk maak. Wat anderen ook zeggen, om me goed te voelen moet ik eerst op mijn gemak zijn met mezelf, mezelf aardig vinden en mezelf aanmoedigen.
Dus als je de weg kwijtraakt, laat het dan gewoon gebeuren. Als iemand echt om me geeft, vindt diegene de weg terug.Na mijn tussenjaar dacht ik vaak: „Ik mag mezelf graag.” En toen ik van mezelf begon te houden, ging ik ook meer houden van de mensen om me heen.
Mijn tussenjaar was
Ervaring★★★★★
Alleen al omdat ik weg was uit een omgeving die ik goed kende, verdient het een hoge beoordeling.
Leren★★★★☆
Hoewel je door het vrijwilligerswerk iets leert dat aansluit bij het doel van het programma, heb ik tijdens de tijd die ik alleen doorbracht meer geleerd.
Omgeving★★★☆☆
Zoals verwacht brengt een andere omgeving ongemakken met zich mee: het weer, het eten en de mensen om je heen.
Veiligheid★★★★☆
Het is relatief veilig, maar het lijkt ervan af te hangen wie je bent.
Vrije tijd★★★★☆
Vietnam heeft veel bezienswaardigheden, maar buiten het reizen om is er niet veel variatie in eenvoudige, korte uitstapjes.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
