Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer plezier en zelfvertrouwen gekregen in het leren van Engels #De charme van de Filipijnen; waardevolle contacten #De levensvreugde hervonden
- Als je zonder stress met plezier Engels leert, is dat alles! Jo Minjeong, iemand met een tussenjaar / 12 weken tussenjaar
|
#Hoe lang kan ik nog bij mijn ouders blijven wonen?
Na mijn tussenjaar vond ik mijn ware zelf en leid ik een gelukkig leven vol dromen — ik ben de 26-jarige Jo Minjeong.
Ik werkte heel hard op school.Ik deed veel buitenschoolse activiteiten en deed mijn best om mijn cijfers op peil te houden. Ik dacht dat het goed ging, maar ik had steeds het gevoel dat ik geen adem kon halen. Soms rolden de tranen plotseling over mijn wangen terwijl ik in de bus zat, de trap opliep of alleen was. Ik wist niet waarom; ik voelde me zo benauwd dat ik meteen na afloop van mijn stage alleen en zonder plan vertrok.
(Uit mijn reisdagboek)
4 uur 's ochtends — Ik werd wakker van het gebabbel van de mensen die met vrienden op reis waren. Ik dacht dat het ochtend was en wilde opstaan, maar keek op de klok en was blij dat er nog wat tijd over was van de reis. Ik glimlachte toen ik me voorstelde hoe ik mijn vriend zou plagen.
Afhankelijk van hoe je het bekijkt, kun je boos zijn omdat de comfortabele tijd waarin je je op morgen kon voorbereiden je is afgenomen, of ondanks je slechte nachtrust juist blij zijn omdat je iets anders hebt gevoeld.
En toen schoot me vluchtig een gedachte te binnen: welk van die twee gevoelens zou ik moeten hebben? Ik besefte dat ik op een gegeven moment de gewoonte had ontwikkeld om de emoties die ik in een bepaalde situatie werkelijk voelde niet te accepteren, maar me af te vragen welke emotie ik hoorde te voelen.
Ik kwelde mezelf met gedachten als 'Ik moet het beter doen' en 'Ik moet perfect zijn.' Ik moet mijn eigen maatstaven vinden in plaats van volgens de maatstaven van anderen te leven.
Ik wist niet waar of hoe ik moest beginnen en maakte me zorgen dat ik achter zou raken op vrienden die al een baan hadden, maar ik voelde dat ik absoluut weg moest. Na advies over een tussenjaar besloot ik aan drie projecten mee te doen.
#Er was maar één reden waarom ik voor een taalstudie op de Filipijnen koos: 'mijn Engels verbeteren'.
Ik koos ervoor Engels te studeren op de Filipijnen om één simpele reden: mijn Engels verbeteren.
Ik wilde naar Thailand om kinderen Engels te leren en ook stage lopen met dementiepatiënten in Griekenland. Maar bovenal wilde ik niet zomaar bezienswaardigheden afvinken; ik wilde de cultuur echt ervaren en erin opgaan. Ik wilde met veel mensen praten,en omdat ik dacht dat een goede beheersing van het Engels mijn reis rijker zou maken, besloot ik mijn tussenjaar te beginnen met een taalstudieDat besloot ik.
Eigenlijk vroeg ik me af of ik, nu ik toch in het buitenland ging studeren, niet beter naar Canada of het Verenigd Koninkrijk kon gaan in plaats van naar de Filipijnen. Maar,Omdat ik nogal verlegen ben, paste het een-op-eenlesmodel op de Filipijnen perfect bij me. Dat was beter dan in een klas met veel leerlingen zitten en tijdens een les van een uur maar een paar woorden zeggen. Daarom ging ik naar de Filipijnen.
Ik ben erg angstig en stel me allerlei enge situaties voor. Zelfs voor een binnenlandse reis van twee nachten en drie dagen ploos ik tot de dag ervoor blogs uit van mensen die alleen waren gegaan en vroeg ik lokale vrienden de oren van het hoofd. Ik piekerde of ik wel moest gaan. Maar toen ik eenmaal ging, viel het reuze mee! (Op de eerste dag ging ik om 19.00 uur mijn accommodatie binnen... ^-^. Hahaha.)
Ik doe dit zelfs in Korea, waar ik gewoon kan communiceren. Hoe zou ik het dan niet eng vinden om alleen naar het buitenland te gaan?Mijn ouders waren er fel op tegen, dus het kostte me twee of drie maanden om hen over te halen. Maar toen het eenmaal besloten was, maakte ik me zoveel zorgen dat ik zelfs overwoog niet te gaan, omdat ik zo bang was.
Maar zodra je aankomt, kun je de weg vragen en veilig op je bestemming komen, zolang je het bordje van de school maar controleert. Er wordt vaak gewaarschuwd dat de Filipijnen gevaarlijk zijn, maar als je met vrienden op pad gaat, is het prima. Zoals overal geldt: dwaal 's avonds laat niet alleen rond!
# Wat ik zelf heb ervaren door mee te doenZes aantrekkelijke aspecten van dit project!
Ten eerste: Engels leren kan leuk worden!
Op een korte herinnering na aan hoe leuk ik Engels vond op een conversatiecursus toen ik 21 was, werd Engels vooral geassocieerd met 'Engels-TOEIC-stress' of 'Engelse cijfers-goede baan'. Ik denk dat ik er zelfs een beetje een afkeer van kreeg.
MaarOp de Filipijnen had ik allerlei redenen: ik wilde meer met mijn docenten praten, communiceren met vrienden uit andere landen zoals Japan, Taiwan en Vietnam, en naar het centrum gaan om een band op te bouwen met het cafépersoneel, enzovoort.Ik vond motivatie. Toen begon Engels leuk te worden. Ik vind het nog steeds geweldig dat ik Engels leuk ben gaan vinden!
Ten tweede: ik kan het!
Op de taalschool waren er Japanse en Vietnamese vrienden met wie ik altijd optrok. Omdat we Engels moesten spreken, dat niet onze moedertaal was, waren onze zinnen niet perfect. Toch combineerden we woorden, communiceerden we met gezichtsuitdrukkingen en gebruikten we woordenboeken en foto's om met elkaar te praten.
We deelden persoonlijke verhalen, bijvoorbeeld waarom we Engels kwamen leren, wat we in de toekomst wilden doen, waar we mee hadden geworsteld en hoe we dat hadden overwonnen. Het duurde twee keer zo lang, maar we gaven het niet op en bleven proberen gesprekken te voeren in ons gebrekkige Engels. De opwinding die we voelden toen we elkaar eindelijk begrepen, staat me nog helder voor de geest.
Als buitenlanders soms een gebrekkig antwoord geven of oogcontact vermijden wanneer je de weg vraagt, komt dat waarschijnlijk minder doordat ze geen Engels kunnen spreken en meer doordat ze bang zijn een fout te maken of iets niet te begrijpen. Door gesprekken met vrienden leerde ik dat eenvoudige zinnen en woorden genoeg zijn, en kreeg ik meer zelfvertrouwen.
Ik kreeg niet alleen meer zelfvertrouwen doordat ik vooruitging door het Engels vaak te gebruiken, maar ontwikkelde ook de houding: 'Nou en als ik er niet goed in ben? Het is toch genoeg dat we elkaar begrijpen?' Ik kreeg het vertrouwen dat fouten maken niet erg is en dat ik het kan.
Ten derde: verliefd worden op de charme van de Filipijnen
Omdat ik drie maanden op de Filipijnen verbleef, kon ik veel meer leren dan alleen Engels. Filippino's leken vreugde en geluk te vinden in de kleine dingen. Iedereen was zo blij als een kind met Kerstmis: cadeautjes uitwisselen en foto's maken. Ik vroeg me af wanneer ik zelf ooit zo van Kerstmis had genoten; zelfs alleen al naar hen kijken maakte me enthousiast.
Met één liedje kon een pauze veranderen in een dansfeest. En ik herinner me dat ze altijd zeiden: 'Vanaf nu doe ik het zo!'
Hun vermogen om geluk te vinden in kleine dingen en zich op hun eigen geluk te richten zonder in het verleden te blijven hangen, was een prachtig voorbeeld voor mij.
Ten vierde: geweldige mensen die me tot tranen toe ontroerden
Mijn huisgenoot, die me enorm hielp, en een dierbare vriendin zouden ongeveer tegelijk vertrekken. Natuurlijk wist ik dat we afscheid zouden nemen en dacht ik dat het wel goed zou komen, maar toen de dag aanbrak, kon ik niet stoppen met huilen. Ik huilde de hele dag en mijn ogen waren opgezwollen. Ik had zulke geweldige mensen ontmoet en zelfs nu word ik blij en warm vanbinnen als ik aan hen denk.
EnIk heb nog steeds contact met de docenten en vrienden die ik heb leren kennen. Door de afstand is het moeilijk elkaar te zien, maar soms hebben we groepsgesprekken via spraakverbinding die twee of drie uur duren. Het is heel geruststellend om vrienden te hebben die me van veraf steunen en me kracht geven. Ik denk dat dit misschien wel het hartverwarmendste voordeel van een tussenjaar is.
Ah! Deze week komt een Japanse vriendin op bezoek en we hebben afgesproken samen naar de Han-rivier te gaan! ^^
Ten vijfde, de drijvende kracht in het leven
Je kunt allerlei mensen ontmoeten: een stel dat op werkvakantie ging en even terugkwam om verder Engels te studeren, vrienden die naar Australië, Canada of Nieuw-Zeeland wilden voor een werkvakantie, een vrouw die voor haar promotie bij haar bedrijf TOEIC studeerde, mensen die impulsief waren gekomen omdat ze gefrustreerd waren over hun werk, een tienermeisje dat zich voorbereidde op de toelating tot een universiteit in de VS, basisschoolkinderen die met hun moeders waren gekomen voor vroegtijdig Engels onderwijs, jonge mannen die direct na hun militaire dienst waren gekomen, en zelfs een Filipijnse docent die van K-pop hield en Apink-dansjes leerde.
Door kennis te maken met ieders levensstijl kreeg ik veel inspiratie en motivatie; zelfs nu krijg ik updates van hen en denk ik dat ik zulke dingen ook moet proberen, wat mijn leven energie geeft.
Ten zesde, de uitdagingen van de jeugd
Was het omdat naar een nieuwe plek gaan op zichzelf al een daad van moed was?
Ik denk dat ik dingen heb gedaan die ik me nooit had kunnen voorstellen: een slang kussen en, ondanks mijn hoogtevrees en het feit dat ik niet kon zwemmen — vroeger plonsde ik alleen wat rond bij het zand — vond ik op de een of andere manier het vertrouwen om vanaf een zeeklif van 11 meter te springen waar zelfs de mannen voor terugdeinsden, plons! (Waarschijnlijk doe ik dat niet nog eens — nee, dat doe ik niet, haha. Ik dacht dat ik een hartaanval kreeg...) Toch ben ik daardoor nu best goed in dingen als tokkelen.
In de weekenden reisde ik veel met vrienden. Tijdens uitstapjes waarbij we genoten van de adembenemende natuur van de Filipijnen, snorkelden en met dolfijnen en walvishaaien zwommen, maakte ik geweldige en bijzondere herinneringen.
#Mijn favoriete reisbestemmingen in de Filipijnen
Ten eerste: Camotes Island!!!!!!!!!!!!!!
Ik raad Camotes Island zonder aarzelen aan! Het is een ongelooflijk mooi eiland. Toen een goede vriend vroeg: "Ga je niet met me mee?", besloot ik plotseling te gaan. Ik weet zeker dat ik spijt had gekregen als ik niet was gegaan.
Ik ben die vriend nog steeds dankbaar (Bedankt, Brian, ♥) Mijn grootste uitdagingen in het leven: van een klif van 11 meter springen, zwemmen in een grot, kajakken — en de sterren. Als de sterren die je tot nu toe hebt gezien kleine snoepjes zijn, dan waren de sterren die ik hier zag reuzensnoepjes.
Dit was de accommodatie waar ik verbleef. Natuurlijk zijn er misschien mooiere plekken, maar deze ligt vlak aan zee. Toen ik er 's ochtends was, was er iemand die je voor 3.000 won met een klein bootje naar het nabijgelegen eiland bracht. De voorzieningen waren gemiddeld, maar het zwembad met uitzicht op zee, samen met de adembenemende natuur eromheen, maakt dit tot een werkelijk onvergetelijke, prachtige plek. Een echte aanrader!
Ten tweede: Top Hills!
Achterop een motorfiets bij een bestuurder vanaf Gaisano Mall over de wegen zoeven, de heerlijke gerechten bij restaurant Lantao en het nachtelijke uitzicht op Cebu beneden, met het maanlicht dat weerkaatst op de zee erachter — alles klopt; het is een perfecte plek. Twee keer!!!!!!! Ga drie keer!!!!!!!
- Als je zonder stress met plezier Engels leert, is dat alles! Jo Minjeong, iemand met een tussenjaar / 12 weken tussenjaar
|
#Hoe lang kan ik nog bij mijn ouders blijven wonen?
Na mijn tussenjaar vond ik mijn ware zelf en leid ik een gelukkig leven vol dromen — ik ben de 26-jarige Jo Minjeong.
Ik werkte heel hard op school.Ik deed veel buitenschoolse activiteiten en deed mijn best om mijn cijfers op peil te houden. Ik dacht dat het goed ging, maar ik had steeds het gevoel dat ik geen adem kon halen. Soms rolden de tranen plotseling over mijn wangen terwijl ik in de bus zat, de trap opliep of alleen was. Ik wist niet waarom; ik voelde me zo benauwd dat ik meteen na afloop van mijn stage alleen en zonder plan vertrok.
(Uit mijn reisdagboek)
4 uur 's ochtends — Ik werd wakker van het gebabbel van de mensen die met vrienden op reis waren. Ik dacht dat het ochtend was en wilde opstaan, maar keek op de klok en was blij dat er nog wat tijd over was van de reis. Ik glimlachte toen ik me voorstelde hoe ik mijn vriend zou plagen.
Afhankelijk van hoe je het bekijkt, kun je boos zijn omdat de comfortabele tijd waarin je je op morgen kon voorbereiden je is afgenomen, of ondanks je slechte nachtrust juist blij zijn omdat je iets anders hebt gevoeld.
En toen schoot me vluchtig een gedachte te binnen: welk van die twee gevoelens zou ik moeten hebben? Ik besefte dat ik op een gegeven moment de gewoonte had ontwikkeld om de emoties die ik in een bepaalde situatie werkelijk voelde niet te accepteren, maar me af te vragen welke emotie ik hoorde te voelen.
Ik kwelde mezelf met gedachten als 'Ik moet het beter doen' en 'Ik moet perfect zijn.' Ik moet mijn eigen maatstaven vinden in plaats van volgens de maatstaven van anderen te leven.
Ik wist niet waar of hoe ik moest beginnen en maakte me zorgen dat ik achter zou raken op vrienden die al een baan hadden, maar ik voelde dat ik absoluut weg moest. Na advies over een tussenjaar besloot ik aan drie projecten mee te doen.
#Er was maar één reden waarom ik voor een taalstudie op de Filipijnen koos: 'mijn Engels verbeteren'.
Ik koos ervoor Engels te studeren op de Filipijnen om één simpele reden: mijn Engels verbeteren.
Ik wilde naar Thailand om kinderen Engels te leren en ook stage lopen met dementiepatiënten in Griekenland. Maar bovenal wilde ik niet zomaar bezienswaardigheden afvinken; ik wilde de cultuur echt ervaren en erin opgaan. Ik wilde met veel mensen praten,en omdat ik dacht dat een goede beheersing van het Engels mijn reis rijker zou maken, besloot ik mijn tussenjaar te beginnen met een taalstudieDat besloot ik.
Eigenlijk vroeg ik me af of ik, nu ik toch in het buitenland ging studeren, niet beter naar Canada of het Verenigd Koninkrijk kon gaan in plaats van naar de Filipijnen. Maar,Omdat ik nogal verlegen ben, paste het een-op-eenlesmodel op de Filipijnen perfect bij me. Dat was beter dan in een klas met veel leerlingen zitten en tijdens een les van een uur maar een paar woorden zeggen. Daarom ging ik naar de Filipijnen.
Ik ben erg angstig en stel me allerlei enge situaties voor. Zelfs voor een binnenlandse reis van twee nachten en drie dagen ploos ik tot de dag ervoor blogs uit van mensen die alleen waren gegaan en vroeg ik lokale vrienden de oren van het hoofd. Ik piekerde of ik wel moest gaan. Maar toen ik eenmaal ging, viel het reuze mee! (Op de eerste dag ging ik om 19.00 uur mijn accommodatie binnen... ^-^. Hahaha.)
Ik doe dit zelfs in Korea, waar ik gewoon kan communiceren. Hoe zou ik het dan niet eng vinden om alleen naar het buitenland te gaan?Mijn ouders waren er fel op tegen, dus het kostte me twee of drie maanden om hen over te halen. Maar toen het eenmaal besloten was, maakte ik me zoveel zorgen dat ik zelfs overwoog niet te gaan, omdat ik zo bang was.
Maar zodra je aankomt, kun je de weg vragen en veilig op je bestemming komen, zolang je het bordje van de school maar controleert. Er wordt vaak gewaarschuwd dat de Filipijnen gevaarlijk zijn, maar als je met vrienden op pad gaat, is het prima. Zoals overal geldt: dwaal 's avonds laat niet alleen rond!
# Wat ik zelf heb ervaren door mee te doenZes aantrekkelijke aspecten van dit project!
Ten eerste: Engels leren kan leuk worden!
Op een korte herinnering na aan hoe leuk ik Engels vond op een conversatiecursus toen ik 21 was, werd Engels vooral geassocieerd met 'Engels-TOEIC-stress' of 'Engelse cijfers-goede baan'. Ik denk dat ik er zelfs een beetje een afkeer van kreeg.
MaarOp de Filipijnen had ik allerlei redenen: ik wilde meer met mijn docenten praten, communiceren met vrienden uit andere landen zoals Japan, Taiwan en Vietnam, en naar het centrum gaan om een band op te bouwen met het cafépersoneel, enzovoort.Ik vond motivatie. Toen begon Engels leuk te worden. Ik vind het nog steeds geweldig dat ik Engels leuk ben gaan vinden!
Ten tweede: ik kan het!
Op de taalschool waren er Japanse en Vietnamese vrienden met wie ik altijd optrok. Omdat we Engels moesten spreken, dat niet onze moedertaal was, waren onze zinnen niet perfect. Toch combineerden we woorden, communiceerden we met gezichtsuitdrukkingen en gebruikten we woordenboeken en foto's om met elkaar te praten.
We deelden persoonlijke verhalen, bijvoorbeeld waarom we Engels kwamen leren, wat we in de toekomst wilden doen, waar we mee hadden geworsteld en hoe we dat hadden overwonnen. Het duurde twee keer zo lang, maar we gaven het niet op en bleven proberen gesprekken te voeren in ons gebrekkige Engels. De opwinding die we voelden toen we elkaar eindelijk begrepen, staat me nog helder voor de geest.
Als buitenlanders soms een gebrekkig antwoord geven of oogcontact vermijden wanneer je de weg vraagt, komt dat waarschijnlijk minder doordat ze geen Engels kunnen spreken en meer doordat ze bang zijn een fout te maken of iets niet te begrijpen. Door gesprekken met vrienden leerde ik dat eenvoudige zinnen en woorden genoeg zijn, en kreeg ik meer zelfvertrouwen.
Ik kreeg niet alleen meer zelfvertrouwen doordat ik vooruitging door het Engels vaak te gebruiken, maar ontwikkelde ook de houding: 'Nou en als ik er niet goed in ben? Het is toch genoeg dat we elkaar begrijpen?' Ik kreeg het vertrouwen dat fouten maken niet erg is en dat ik het kan.
Ten derde: verliefd worden op de charme van de Filipijnen
Omdat ik drie maanden op de Filipijnen verbleef, kon ik veel meer leren dan alleen Engels. Filippino's leken vreugde en geluk te vinden in de kleine dingen. Iedereen was zo blij als een kind met Kerstmis: cadeautjes uitwisselen en foto's maken. Ik vroeg me af wanneer ik zelf ooit zo van Kerstmis had genoten; zelfs alleen al naar hen kijken maakte me enthousiast.
Met één liedje kon een pauze veranderen in een dansfeest. En ik herinner me dat ze altijd zeiden: 'Vanaf nu doe ik het zo!'
Hun vermogen om geluk te vinden in kleine dingen en zich op hun eigen geluk te richten zonder in het verleden te blijven hangen, was een prachtig voorbeeld voor mij.
Ten vierde: geweldige mensen die me tot tranen toe ontroerden
Mijn huisgenoot, die me enorm hielp, en een dierbare vriendin zouden ongeveer tegelijk vertrekken. Natuurlijk wist ik dat we afscheid zouden nemen en dacht ik dat het wel goed zou komen, maar toen de dag aanbrak, kon ik niet stoppen met huilen. Ik huilde de hele dag en mijn ogen waren opgezwollen. Ik had zulke geweldige mensen ontmoet en zelfs nu word ik blij en warm vanbinnen als ik aan hen denk.
EnIk heb nog steeds contact met de docenten en vrienden die ik heb leren kennen. Door de afstand is het moeilijk elkaar te zien, maar soms hebben we groepsgesprekken via spraakverbinding die twee of drie uur duren. Het is heel geruststellend om vrienden te hebben die me van veraf steunen en me kracht geven. Ik denk dat dit misschien wel het hartverwarmendste voordeel van een tussenjaar is.
Ah! Deze week komt een Japanse vriendin op bezoek en we hebben afgesproken samen naar de Han-rivier te gaan! ^^
Ten vijfde, de drijvende kracht in het leven
Je kunt allerlei mensen ontmoeten: een stel dat op werkvakantie ging en even terugkwam om verder Engels te studeren, vrienden die naar Australië, Canada of Nieuw-Zeeland wilden voor een werkvakantie, een vrouw die voor haar promotie bij haar bedrijf TOEIC studeerde, mensen die impulsief waren gekomen omdat ze gefrustreerd waren over hun werk, een tienermeisje dat zich voorbereidde op de toelating tot een universiteit in de VS, basisschoolkinderen die met hun moeders waren gekomen voor vroegtijdig Engels onderwijs, jonge mannen die direct na hun militaire dienst waren gekomen, en zelfs een Filipijnse docent die van K-pop hield en Apink-dansjes leerde.
Door kennis te maken met ieders levensstijl kreeg ik veel inspiratie en motivatie; zelfs nu krijg ik updates van hen en denk ik dat ik zulke dingen ook moet proberen, wat mijn leven energie geeft.
Ten zesde, de uitdagingen van de jeugd
Was het omdat naar een nieuwe plek gaan op zichzelf al een daad van moed was?
Ik denk dat ik dingen heb gedaan die ik me nooit had kunnen voorstellen: een slang kussen en, ondanks mijn hoogtevrees en het feit dat ik niet kon zwemmen — vroeger plonsde ik alleen wat rond bij het zand — vond ik op de een of andere manier het vertrouwen om vanaf een zeeklif van 11 meter te springen waar zelfs de mannen voor terugdeinsden, plons! (Waarschijnlijk doe ik dat niet nog eens — nee, dat doe ik niet, haha. Ik dacht dat ik een hartaanval kreeg...) Toch ben ik daardoor nu best goed in dingen als tokkelen.
In de weekenden reisde ik veel met vrienden. Tijdens uitstapjes waarbij we genoten van de adembenemende natuur van de Filipijnen, snorkelden en met dolfijnen en walvishaaien zwommen, maakte ik geweldige en bijzondere herinneringen.
#Mijn favoriete reisbestemmingen in de Filipijnen
Ten eerste: Camotes Island!!!!!!!!!!!!!!
Ik raad Camotes Island zonder aarzelen aan! Het is een ongelooflijk mooi eiland. Toen een goede vriend vroeg: "Ga je niet met me mee?", besloot ik plotseling te gaan. Ik weet zeker dat ik spijt had gekregen als ik niet was gegaan.
Ik ben die vriend nog steeds dankbaar (Bedankt, Brian, ♥) Mijn grootste uitdagingen in het leven: van een klif van 11 meter springen, zwemmen in een grot, kajakken — en de sterren. Als de sterren die je tot nu toe hebt gezien kleine snoepjes zijn, dan waren de sterren die ik hier zag reuzensnoepjes.
Dit was de accommodatie waar ik verbleef. Natuurlijk zijn er misschien mooiere plekken, maar deze ligt vlak aan zee. Toen ik er 's ochtends was, was er iemand die je voor 3.000 won met een klein bootje naar het nabijgelegen eiland bracht. De voorzieningen waren gemiddeld, maar het zwembad met uitzicht op zee, samen met de adembenemende natuur eromheen, maakt dit tot een werkelijk onvergetelijke, prachtige plek. Een echte aanrader!
Ten tweede: Top Hills!
Achterop een motorfiets bij een bestuurder vanaf Gaisano Mall over de wegen zoeven, de heerlijke gerechten bij restaurant Lantao en het nachtelijke uitzicht op Cebu beneden, met het maanlicht dat weerkaatst op de zee erachter — alles klopt; het is een perfecte plek. Twee keer!!!!!!! Ga drie keer!!!!!!!
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
