Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Het vertrouwen dat ik het kan; een vrijer leven #Contact met mensen uit andere landen; nieuwe doelen #Ik nam de tijd om over mezelf na te denken
Op dit moment Ik heb nog geen concrete plannen gemaakt, maar ik heb er vertrouwen in gekregen dat ik iets kan doen als ik dat wil, en dat ik alles kan bereiken waar ik mijn zinnen op zet. Daardoor voelt het alsof ik misschien echt ga. Dit tussenjaar lijkt een enorme verandering in mijn leven teweeg te brengen, als een vlindereffect.
- Laat buitenlandse vrienden kennismaken met mijn Seoul — Gap Year Stay Seoul! / Jo Eun-bi, gapper bij Gap Year Family / 8 weken tussenjaar |
Op dit moment is Zuid-Korea,
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, zijn 346.000 twintigers werkloos en zonder dromen, en ligt het verlooppercentage in het eerste jaar na indiensttreding inmiddels boven de 40%. 75% van de studenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de kantoormedewerkers zegt zich niet gelukkig te voelen. Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, willen we het concept van een ‘tussenjaar’ ook in Zuid-Korea introduceren.
*Wat is een tussenjaar?
Een tussenjaar is een periode waarin iemand de studie tijdelijk onderbreekt of pauzeert (of combineert met andere activiteiten) om via uiteenlopende activiteiten, zoals reizen, vrijwilligerswerk, stages en onderwijs, dromen en talenten te ontdekken.
*Wat is Gap Year Stay?
Dit is een project waarbij deelnemers tegen een bescheiden vergoeding in een guesthouse verblijven en werkzaamheden als medewerker uitproberen, terwijl ze allerlei mensen ontmoeten. Het grootste voordeel van dit project is dat deelnemers met uiteenlopende mensen in contact komen en nieuwe inspiratie opdoen.
# Het voelde alsof ik een schatkist had gevonden.
Begin juli ontdekte ik via een aanbeveling van een vriend een Koreaanse website over tussenjaren. Nadat ik met alleen een middelbareschooldiploma een baan had gevonden Voor mij, die zich verstikt voelde door een eentonige routine en een beperkte wereld, voelde het alsof ik een schatkist vol fascinerende dingen had gevonden. Toen ik een paar dagen op de website rondkeek, vielen ‘Gap Year Stay Seoul’ en ‘Share House Seoul’ me op. Ik meldde me eerst aan voor het project ‘Gap Year Stay Seoul’, met een vaste looptijd van twee maanden en inclusief verblijf en maaltijden.
Ik had altijd al verlangd naar een leven in Seoul, omdat ik zag dat culturele activiteiten zoals restaurants, festivals en optredens, die op internet en sociale media werden gedeeld, zich daar concentreerden. Voor mij lag Seoul in hetzelfde land, maar toch zo ver van Busan. Behalve een tweedaagse trip met vrienden en een schoolreisje toen ik nog studeerde, had ik er geen ervaring mee en kende ik er niemand. Het was dus een plek waar ik altijd al naartoe wilde, maar nooit de moed voor had.
# Als ik me zo blijf afvragen of ik het wel kan, kom ik nergens Toen ik dat bedacht, hield ik op met piekeren.
Toen ik me aanmeldde, had ik ook een baan. Tijdens het aanmelden vroeg ik me dus af: ‘Wat als het echt doorgaat? Hoe zit het dan met mijn baan? Hoe overtuig ik mijn ouders?’ Na al dat gepieker dacht ik: ‘Als ik me zorgen blijf maken, bereik ik niets.’ Dus stopte ik met piekeren, diende ik haastig mijn aanvraag in en betaalde ik de aanbetaling. Zonder er echt bij stil te staan dat ik me had aangemeld, zette ik mijn dagelijkse leven voort, totdat ik bericht kreeg van het Koreaanse tussenjaarteam en de eigenaar van het guesthouse.
Toen ze vroegen wanneer ik kon beginnen, zei ik snel dat ik in augustus kon starten. Ik kreeg dat telefoontje rond half juli en nadat ik bevestiging had gekregen, vertelde ik mijn werkgever met enige schroom dat ik alleen tot het einde van de maand zou werken. Toen voelde mijn nieuwe leven in Seoul ineens echt.
Ik vertelde het mijn ouders een week voor mijn vertrek. Eerst dachten ze dat ik zonder plan naar Seoul wilde en waren ze fel tegen; ze wilden niet luisteren. Maar toen ik het ze dringend smeekte en zelfs de website over het tussenjaar liet zien om ze te overtuigen, gaven ze me uiteindelijk met tegenzin toestemming. ‘Doe het dan maar twee maanden en kom terug.’ Dus werkte ik tot 30 juli en vertrok ik op de 31e naar Seoul.
# Ik had geen concrete plannen gemaakt, maar kreeg wel het vertrouwen dat ik iets kon doen als ik dat wilde — ‘Als ik mijn zinnen ergens op zet, kan ik alles bereiken.’
Bij aankomst in het guesthouse, half opgewonden en half bang, werd ik hartelijk ontvangen door de eigenaar met wie ik alleen telefonisch contact had gehad. En daar was Yeongsim, die ik tot dan toe alleen op foto's had gezien.Yeongsim was een golden retrieverpup van vier maanden oud. Ik ben dol op honden, maar mocht er van mijn ouders geen nemen. Daarom keek ik er het meest naar uit om met Yeongsim samen te wonen. Zodra ik aankwam en die schattige Yeongsim zag, dacht ik dat ik de juiste keuze had gemaakt door hierheen te komen.
Natuurlijk ergerde ik me later vaak aan Yeongsim (als ze op allerlei plekken poepte en afval kapotkauwde en er een troep van maakte).Nadat ik het guesthouse had bekeken, mijn spullen had uitgepakt, mijn ouders had gebeld, een klein welkom had gekregen en kennis had gemaakt met de andere medewerkers, was het al snel bedtijd. Ik was bang dat ik door de zenuwen niet zou kunnen slapen, maar viel als een blok in slaap op het zachte, brede bed. De volgende dag vertelde een andere medewerker dat ik zelfs had gesnurkt. Na een heerlijke nacht gaf de eigenaar me als eerste opdracht om Yeongsim uit te laten.
Mijn taak was om Yeongsim uit te laten en het dekbed in de wasmachine van de wasserette te doen. Terwijl ik met Yeongsim rondliep, keek ik verbaasd om me heen.De restaurants, cafés en bakkerijen die ik alleen online had gezien, kwamen nu gewoon voorbij terwijl ik erlangs liep. Daardoor ontwikkelde ik in Seoul de gewoonte om alleen uit eten te gaan (honbap).Oorspronkelijk had ik nog nooit alleen in een restaurant gegeten,maar in Seoul kende niemand me en waren er relatief veel mensen die alleen aten of dronken, dus dacht ik dat ik het wel kon proberen.
Omdat ik dacht ‘niemand hier kent me’, voelde mijn leven in Seoul veel vrijer en leuker. Ik trok me altijd erg aan wat anderen dachten, dus dingen alleen doen voelde vreemd en gênant, maar nu durf ik vol zelfvertrouwen te doen wat ik wil, op mijn eigen manier. Daarom eet ik ook in Busan vaak alleen en ga ik alleen naar de film.
Natuurlijk voelde ik me soms eenzaam omdat niemand me daar kende, maar dankzij vrienden uit Busan die op bezoek kwamen en de medewerkers en gasten van het guesthouse genoot ik echt van elke dag.
Vooral de medewerkers die via het tussenjaarprogramma waren gekomen, leken allemaal een vergelijkbaar karakter te hebben. We konden het ontzettend goed met elkaar vinden en waren soms zo uitgelaten dat de eigenaar niet wist wat hij ermee aan moest. Veel gasten mochten ons graag en buiten werktijd gingen we soms met gasten op pad in Seoul.
Er waren veel gelegenheden om met buitenlandse gasten op stap te gaan. Met mijn beperkte Engels communiceren was moeilijk, maar toch kan ik nu, door woord voor woord te spreken, grapjes maken en buitenlanders plagen en me op mijn gemak bij hen voelen. In het begin durfde ik niet eens oogcontact te maken, uit angst dat een buitenlander me zou aanspreken.
Ook raakten de medewerkers vaak bevriend met gasten die ongeveer drie nachten of langer bleven. Daardoor raakten we erg aan elkaar gehecht en was afscheid nemen moeilijk. Dankzij hen ben ik zelfs Facebook gaan gebruiken om contact te houden en heb ik buitenlandse vrienden gemaakt met wie ik nog steeds contact heb en nieuws uitwissel. Een gast die in Japan woont nodigde ons personeel zelfs uit. In november besloten drie medewerkers die hun tussenjaar hadden afgerond samen naar Japan te reizen — we hebben onze vliegtickets al geboekt.
Ook raakte ik door de verhalen en aanbevelingen van mensen die ik tijdens mijn tussenjaar ontmoette geïnteresseerd in werken in het buitenland. Ik denk eraan om meer talen te studeren, zodat ik volgend jaar misschien op werkvakantie naar Canada of Japan kan gaan, of een au-pairvisum kan aanvragen om in Frankrijk te wonen. Op dit moment,heb ik nog geen concrete plannen, maar omdat ik het vertrouwen heb gekregen dat ik iets kan doen als ik dat wil — dat ik alles kan bereiken waar ik mijn zinnen op zet — denk ik dat ik waarschijnlijk echt ga. Dit tussenjaar lijkt een grote verandering in mijn leven teweeg te brengen, als een vlindereffect.
Mijn persoonlijke aanraders in Seoul
Yeonnam-dong, Gyeongui Line Forest Park, Old Croissant Factory, Aoi Tori, Kyo Bakery, Kim Young-mo Confectionery,Hongdae-wandelstraat, Yeouido, Naksanpark, Gyeongnidan-gil
Mijn tips voor een tussenjaar
(Taal)
Het guesthouse waar ik verbleef was speciaal bedoeld voor buitenlanders, dus er waren heel veel internationale gasten.Toen ik in Busan was, kreeg ik nooit de kans om met buitenlanders te praten en had ik geen behoefte aan Engels,maar door in het guesthouse te verblijven vond ik gesprekken met buitenlanders minder eng en wilde ik met hen communiceren,dus kreeg ik zin om niet alleen Engels te leren, maar ook talen als Japans, Chinees en Frans.
(Bezienswaardigheden)
Zoals je mag verwachten van een van de jongste en hipste wijken van Korea, was het er altijd vol met interessante culturele activiteiten.Vooral de straatartiesten die dag en nacht optraden, zijn me bijgebleven.
(Activiteiten met het personeel)
Om te beginnen voelde het alsof het personeel het echt leuk vond om samen te wonen.Iedereen was ongeveer even oud en onze persoonlijkheden pasten goed bij elkaar, dus we hadden elke dag plezier.
En de eigenaar zorgde tijdens ons verblijf altijd voor ons alsof we jongere broertjes en zusjes waren.
(Pro-tip)
Het kost eigenlijk behoorlijk wat fysieke energie... bereid je goed voor!Wees erop voorbereid om veel huishoudelijk werk te doen.
#Deze tussenjaarervaring is het...beste cadeau dat ik mezelf heb gegeven.
Deze tussenjaarervaring is het...beste cadeau dat ik mezelf heb gegeven.Tijdens dit tussenjaar maakte ik mijn eerste tv-optreden, had ik een toevallige ontmoeting met de zanger van een liedje waar ik vroeger naar luisterde, maakte ik buitenlandse vrienden en hoorde ik veel verhalen van hen, beleefde ik fijne momenten samen, at ik heerlijk eten, genoot ik van allerlei culturele activiteiten zoals straatoptredens, voorstellingen, clubs en wandelingen en beleefde ik dankzij Yeongsim voor het eerst plaatsvervangend plezier aan het opvoeden van een huisdier. Ook plande ik mijn eerste reis naar het buitenland en deed ik kennis en ervaring op met huishoudelijke klusjes. Ik heb ontzettend veel geleerd.
Hoewel er tijdens het tussenjaar zeker ook moeilijke momenten waren, lijkt het achteraf alsof er alleen maar fijne en gelukkige herinneringen zijn overgebleven.Twee maanden is misschien kort, maar voor mij was het een kostbare tijd waarin ik mijn mogelijkheden ontdekte en leerde hoe ik gelukkig kan leven.Tijdens dit tussenjaar ontdekte ik kanten van mezelf die ik nog niet kende. Ik dacht dat ik graag alleen was, maar doordat ik tijdens dit tussenjaar met veel mensen omging, ontdekte ik hoe fijn het is om leuke momenten met anderen te delen.
Vroeger dacht ik dat reizen vermoeiend was, geldverspilling en gedoe, maar toen ik buitenlandse gasten Korea zag bezoeken, veranderde mijn gedachte in: 'Ik wil ook een bredere wereld ervaren.'
Het was ook een kans om de moed en het doorzettingsvermogen te krijgen om iets te kunnen als ik er echt voor ga.Ik wil eigenlijk nog meer ervaren hoe het is om in Seoul te wonen. Daarom ben ik van plan om na mijn reis naar Japan in november een baan te zoeken in Seoul en meer van het leven daar te genieten. Als ik deze Gap Year Stay Seoul niet had meegemaakt, zou ik waarschijnlijk nog steeds vanuit Busan vaag naar het leven in Seoul verlangen. Ik ben dankbaar voor de vriend die me over het tussenjaar vertelde, eigenaar Dong-gil, Bokyung unni, Jaewon, Soyeon unni, Minhae unni, Sohyun, Juhyun oppa en mijn ouders — heel erg bedankt allemaal!!
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
In korte tijd heb ik meer mensen ontmoet dan ooit tevoren in mijn leven; ik heb beroemdheden gezien en mocht op tv verschijnen.
Leren★★★★☆
Ik heb veel geleerd over huishoudelijke klusjes, mijn Engels is er een beetje op vooruitgegaan en mijn zelfvertrouwen om spontaan met anderen te praten is enorm gegroeid.
Omgeving★★★★★
De beste omgeving om van het culturele leven te genieten — ik vond de vele straatartiesten, het Gyeongui Line Forest Trail en het dak van het guesthouse geweldig; ze waren echt, echt fantastisch.
Veiligheid★★★★★
Misschien omdat het Hongdae is, is het er altijd druk en lijkt de openbare veiligheid in Seoul goed.
Vrije tijd★★☆☆☆
Zelf had ik ook een bijbaan, dus ik had niet veel vrije tijd.Op dagen dat ik zowel in het guesthouse als bij mijn bijbaan werkte, was ik uitgeput en ging ik gewoon slapen. Maar de dag voor een vrije dag of op mijn vrije dagen had ik ontzettend veel plezier.
▼Bekijk de details: Tussenjaaradvies — de eerste stap om mezelf te veranderen▼
Op dit moment Ik heb nog geen concrete plannen gemaakt, maar ik heb er vertrouwen in gekregen dat ik iets kan doen als ik dat wil, en dat ik alles kan bereiken waar ik mijn zinnen op zet. Daardoor voelt het alsof ik misschien echt ga. Dit tussenjaar lijkt een enorme verandering in mijn leven teweeg te brengen, als een vlindereffect.
- Laat buitenlandse vrienden kennismaken met mijn Seoul — Gap Year Stay Seoul! / Jo Eun-bi, gapper bij Gap Year Family / 8 weken tussenjaar |
Op dit moment is Zuid-Korea,
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, zijn 346.000 twintigers werkloos en zonder dromen, en ligt het verlooppercentage in het eerste jaar na indiensttreding inmiddels boven de 40%. 75% van de studenten is niet tevreden met het studentenleven en meer dan 80% van de kantoormedewerkers zegt zich niet gelukkig te voelen. Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, willen we het concept van een ‘tussenjaar’ ook in Zuid-Korea introduceren.
*Wat is een tussenjaar?
Een tussenjaar is een periode waarin iemand de studie tijdelijk onderbreekt of pauzeert (of combineert met andere activiteiten) om via uiteenlopende activiteiten, zoals reizen, vrijwilligerswerk, stages en onderwijs, dromen en talenten te ontdekken.
*Wat is Gap Year Stay?
Dit is een project waarbij deelnemers tegen een bescheiden vergoeding in een guesthouse verblijven en werkzaamheden als medewerker uitproberen, terwijl ze allerlei mensen ontmoeten. Het grootste voordeel van dit project is dat deelnemers met uiteenlopende mensen in contact komen en nieuwe inspiratie opdoen.
# Het voelde alsof ik een schatkist had gevonden.
Begin juli ontdekte ik via een aanbeveling van een vriend een Koreaanse website over tussenjaren. Nadat ik met alleen een middelbareschooldiploma een baan had gevonden Voor mij, die zich verstikt voelde door een eentonige routine en een beperkte wereld, voelde het alsof ik een schatkist vol fascinerende dingen had gevonden. Toen ik een paar dagen op de website rondkeek, vielen ‘Gap Year Stay Seoul’ en ‘Share House Seoul’ me op. Ik meldde me eerst aan voor het project ‘Gap Year Stay Seoul’, met een vaste looptijd van twee maanden en inclusief verblijf en maaltijden.
Ik had altijd al verlangd naar een leven in Seoul, omdat ik zag dat culturele activiteiten zoals restaurants, festivals en optredens, die op internet en sociale media werden gedeeld, zich daar concentreerden. Voor mij lag Seoul in hetzelfde land, maar toch zo ver van Busan. Behalve een tweedaagse trip met vrienden en een schoolreisje toen ik nog studeerde, had ik er geen ervaring mee en kende ik er niemand. Het was dus een plek waar ik altijd al naartoe wilde, maar nooit de moed voor had.
# Als ik me zo blijf afvragen of ik het wel kan, kom ik nergens Toen ik dat bedacht, hield ik op met piekeren.
Toen ik me aanmeldde, had ik ook een baan. Tijdens het aanmelden vroeg ik me dus af: ‘Wat als het echt doorgaat? Hoe zit het dan met mijn baan? Hoe overtuig ik mijn ouders?’ Na al dat gepieker dacht ik: ‘Als ik me zorgen blijf maken, bereik ik niets.’ Dus stopte ik met piekeren, diende ik haastig mijn aanvraag in en betaalde ik de aanbetaling. Zonder er echt bij stil te staan dat ik me had aangemeld, zette ik mijn dagelijkse leven voort, totdat ik bericht kreeg van het Koreaanse tussenjaarteam en de eigenaar van het guesthouse.
Toen ze vroegen wanneer ik kon beginnen, zei ik snel dat ik in augustus kon starten. Ik kreeg dat telefoontje rond half juli en nadat ik bevestiging had gekregen, vertelde ik mijn werkgever met enige schroom dat ik alleen tot het einde van de maand zou werken. Toen voelde mijn nieuwe leven in Seoul ineens echt.
Ik vertelde het mijn ouders een week voor mijn vertrek. Eerst dachten ze dat ik zonder plan naar Seoul wilde en waren ze fel tegen; ze wilden niet luisteren. Maar toen ik het ze dringend smeekte en zelfs de website over het tussenjaar liet zien om ze te overtuigen, gaven ze me uiteindelijk met tegenzin toestemming. ‘Doe het dan maar twee maanden en kom terug.’ Dus werkte ik tot 30 juli en vertrok ik op de 31e naar Seoul.
# Ik had geen concrete plannen gemaakt, maar kreeg wel het vertrouwen dat ik iets kon doen als ik dat wilde — ‘Als ik mijn zinnen ergens op zet, kan ik alles bereiken.’
Bij aankomst in het guesthouse, half opgewonden en half bang, werd ik hartelijk ontvangen door de eigenaar met wie ik alleen telefonisch contact had gehad. En daar was Yeongsim, die ik tot dan toe alleen op foto's had gezien.Yeongsim was een golden retrieverpup van vier maanden oud. Ik ben dol op honden, maar mocht er van mijn ouders geen nemen. Daarom keek ik er het meest naar uit om met Yeongsim samen te wonen. Zodra ik aankwam en die schattige Yeongsim zag, dacht ik dat ik de juiste keuze had gemaakt door hierheen te komen.
Natuurlijk ergerde ik me later vaak aan Yeongsim (als ze op allerlei plekken poepte en afval kapotkauwde en er een troep van maakte).Nadat ik het guesthouse had bekeken, mijn spullen had uitgepakt, mijn ouders had gebeld, een klein welkom had gekregen en kennis had gemaakt met de andere medewerkers, was het al snel bedtijd. Ik was bang dat ik door de zenuwen niet zou kunnen slapen, maar viel als een blok in slaap op het zachte, brede bed. De volgende dag vertelde een andere medewerker dat ik zelfs had gesnurkt. Na een heerlijke nacht gaf de eigenaar me als eerste opdracht om Yeongsim uit te laten.
Mijn taak was om Yeongsim uit te laten en het dekbed in de wasmachine van de wasserette te doen. Terwijl ik met Yeongsim rondliep, keek ik verbaasd om me heen.De restaurants, cafés en bakkerijen die ik alleen online had gezien, kwamen nu gewoon voorbij terwijl ik erlangs liep. Daardoor ontwikkelde ik in Seoul de gewoonte om alleen uit eten te gaan (honbap).Oorspronkelijk had ik nog nooit alleen in een restaurant gegeten,maar in Seoul kende niemand me en waren er relatief veel mensen die alleen aten of dronken, dus dacht ik dat ik het wel kon proberen.
Omdat ik dacht ‘niemand hier kent me’, voelde mijn leven in Seoul veel vrijer en leuker. Ik trok me altijd erg aan wat anderen dachten, dus dingen alleen doen voelde vreemd en gênant, maar nu durf ik vol zelfvertrouwen te doen wat ik wil, op mijn eigen manier. Daarom eet ik ook in Busan vaak alleen en ga ik alleen naar de film.
Natuurlijk voelde ik me soms eenzaam omdat niemand me daar kende, maar dankzij vrienden uit Busan die op bezoek kwamen en de medewerkers en gasten van het guesthouse genoot ik echt van elke dag.
Vooral de medewerkers die via het tussenjaarprogramma waren gekomen, leken allemaal een vergelijkbaar karakter te hebben. We konden het ontzettend goed met elkaar vinden en waren soms zo uitgelaten dat de eigenaar niet wist wat hij ermee aan moest. Veel gasten mochten ons graag en buiten werktijd gingen we soms met gasten op pad in Seoul.
Er waren veel gelegenheden om met buitenlandse gasten op stap te gaan. Met mijn beperkte Engels communiceren was moeilijk, maar toch kan ik nu, door woord voor woord te spreken, grapjes maken en buitenlanders plagen en me op mijn gemak bij hen voelen. In het begin durfde ik niet eens oogcontact te maken, uit angst dat een buitenlander me zou aanspreken.
Ook raakten de medewerkers vaak bevriend met gasten die ongeveer drie nachten of langer bleven. Daardoor raakten we erg aan elkaar gehecht en was afscheid nemen moeilijk. Dankzij hen ben ik zelfs Facebook gaan gebruiken om contact te houden en heb ik buitenlandse vrienden gemaakt met wie ik nog steeds contact heb en nieuws uitwissel. Een gast die in Japan woont nodigde ons personeel zelfs uit. In november besloten drie medewerkers die hun tussenjaar hadden afgerond samen naar Japan te reizen — we hebben onze vliegtickets al geboekt.
Ook raakte ik door de verhalen en aanbevelingen van mensen die ik tijdens mijn tussenjaar ontmoette geïnteresseerd in werken in het buitenland. Ik denk eraan om meer talen te studeren, zodat ik volgend jaar misschien op werkvakantie naar Canada of Japan kan gaan, of een au-pairvisum kan aanvragen om in Frankrijk te wonen. Op dit moment,heb ik nog geen concrete plannen, maar omdat ik het vertrouwen heb gekregen dat ik iets kan doen als ik dat wil — dat ik alles kan bereiken waar ik mijn zinnen op zet — denk ik dat ik waarschijnlijk echt ga. Dit tussenjaar lijkt een grote verandering in mijn leven teweeg te brengen, als een vlindereffect.
Mijn persoonlijke aanraders in Seoul
Yeonnam-dong, Gyeongui Line Forest Park, Old Croissant Factory, Aoi Tori, Kyo Bakery, Kim Young-mo Confectionery,Hongdae-wandelstraat, Yeouido, Naksanpark, Gyeongnidan-gil
Mijn tips voor een tussenjaar
(Taal)
Het guesthouse waar ik verbleef was speciaal bedoeld voor buitenlanders, dus er waren heel veel internationale gasten.Toen ik in Busan was, kreeg ik nooit de kans om met buitenlanders te praten en had ik geen behoefte aan Engels,maar door in het guesthouse te verblijven vond ik gesprekken met buitenlanders minder eng en wilde ik met hen communiceren,dus kreeg ik zin om niet alleen Engels te leren, maar ook talen als Japans, Chinees en Frans.
(Bezienswaardigheden)
Zoals je mag verwachten van een van de jongste en hipste wijken van Korea, was het er altijd vol met interessante culturele activiteiten.Vooral de straatartiesten die dag en nacht optraden, zijn me bijgebleven.
(Activiteiten met het personeel)
Om te beginnen voelde het alsof het personeel het echt leuk vond om samen te wonen.Iedereen was ongeveer even oud en onze persoonlijkheden pasten goed bij elkaar, dus we hadden elke dag plezier.
En de eigenaar zorgde tijdens ons verblijf altijd voor ons alsof we jongere broertjes en zusjes waren.
(Pro-tip)
Het kost eigenlijk behoorlijk wat fysieke energie... bereid je goed voor!Wees erop voorbereid om veel huishoudelijk werk te doen.
#Deze tussenjaarervaring is het...beste cadeau dat ik mezelf heb gegeven.
Deze tussenjaarervaring is het...beste cadeau dat ik mezelf heb gegeven.Tijdens dit tussenjaar maakte ik mijn eerste tv-optreden, had ik een toevallige ontmoeting met de zanger van een liedje waar ik vroeger naar luisterde, maakte ik buitenlandse vrienden en hoorde ik veel verhalen van hen, beleefde ik fijne momenten samen, at ik heerlijk eten, genoot ik van allerlei culturele activiteiten zoals straatoptredens, voorstellingen, clubs en wandelingen en beleefde ik dankzij Yeongsim voor het eerst plaatsvervangend plezier aan het opvoeden van een huisdier. Ook plande ik mijn eerste reis naar het buitenland en deed ik kennis en ervaring op met huishoudelijke klusjes. Ik heb ontzettend veel geleerd.
Hoewel er tijdens het tussenjaar zeker ook moeilijke momenten waren, lijkt het achteraf alsof er alleen maar fijne en gelukkige herinneringen zijn overgebleven.Twee maanden is misschien kort, maar voor mij was het een kostbare tijd waarin ik mijn mogelijkheden ontdekte en leerde hoe ik gelukkig kan leven.Tijdens dit tussenjaar ontdekte ik kanten van mezelf die ik nog niet kende. Ik dacht dat ik graag alleen was, maar doordat ik tijdens dit tussenjaar met veel mensen omging, ontdekte ik hoe fijn het is om leuke momenten met anderen te delen.
Vroeger dacht ik dat reizen vermoeiend was, geldverspilling en gedoe, maar toen ik buitenlandse gasten Korea zag bezoeken, veranderde mijn gedachte in: 'Ik wil ook een bredere wereld ervaren.'
Het was ook een kans om de moed en het doorzettingsvermogen te krijgen om iets te kunnen als ik er echt voor ga.Ik wil eigenlijk nog meer ervaren hoe het is om in Seoul te wonen. Daarom ben ik van plan om na mijn reis naar Japan in november een baan te zoeken in Seoul en meer van het leven daar te genieten. Als ik deze Gap Year Stay Seoul niet had meegemaakt, zou ik waarschijnlijk nog steeds vanuit Busan vaag naar het leven in Seoul verlangen. Ik ben dankbaar voor de vriend die me over het tussenjaar vertelde, eigenaar Dong-gil, Bokyung unni, Jaewon, Soyeon unni, Minhae unni, Sohyun, Juhyun oppa en mijn ouders — heel erg bedankt allemaal!!
Mijn tussenjaar is
Ervaring★★★★★
In korte tijd heb ik meer mensen ontmoet dan ooit tevoren in mijn leven; ik heb beroemdheden gezien en mocht op tv verschijnen.
Leren★★★★☆
Ik heb veel geleerd over huishoudelijke klusjes, mijn Engels is er een beetje op vooruitgegaan en mijn zelfvertrouwen om spontaan met anderen te praten is enorm gegroeid.
Omgeving★★★★★
De beste omgeving om van het culturele leven te genieten — ik vond de vele straatartiesten, het Gyeongui Line Forest Trail en het dak van het guesthouse geweldig; ze waren echt, echt fantastisch.
Veiligheid★★★★★
Misschien omdat het Hongdae is, is het er altijd druk en lijkt de openbare veiligheid in Seoul goed.
Vrije tijd★★☆☆☆
Zelf had ik ook een bijbaan, dus ik had niet veel vrije tijd.Op dagen dat ik zowel in het guesthouse als bij mijn bijbaan werkte, was ik uitgeput en ging ik gewoon slapen. Maar de dag voor een vrije dag of op mijn vrije dagen had ik ontzettend veel plezier.
▼Bekijk de details: Tussenjaaradvies — de eerste stap om mezelf te veranderen▼
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
