Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Problemen beter kunnen aanpakken; een bescheidener houding #Leven als een local in Parijs; allerlei verschillende mensen ontmoeten #Hoe belangrijk het is om voor mijn rechten op te komen en mijn gevoelens te uiten; uitdagingen en lessen in relaties
Ik vond het heerlijk om er rustig en als een local rond te kijken. Parijs was al lange tijd een romantische droom van me. Parijs was de eerste plek die ik in Europa bezocht. Tien weken hier zijn ontzettend kostbaar.Hoewel ik het op dit moment niet in woorden kan uitleggen,weet ik het zeker. Er moet iets in mij veranderd zijn. En ik geloof dat dit me zeker zal helpen tijdens mijn lange leven. Parijs, Frankrijk — Ervaring met een tussenjaar / Song Ju-young, deelnemer aan een gezinsprogramma in een tussenjaar / 10 weken tussenjaar |
Zuid-Korea kampt momenteel met de volgende situatie:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, hebben 346.000 twintigers geen dromen en zitten ze maar wat rond, en ligt het verloop in het eerste jaar na indiensttreding inmiddels boven de 40%,is 75% van de universiteitsstudenten niet tevreden met het studentenleven en zegt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, willen we het ‘tussenjaar’ naar Zuid-Korea brengen.
‘Tussenjaar (gap year)’is een periode om een richting voor de toekomst te bepalen door studie en werk in balans te brengen of een pauze te nemen voor uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of het starten van een bedrijf,en het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de VS, Europa, Japan en andere landen.
# Omdat ik verwachtte dat het moeilijk zou worden, ging ik naar Parijs om die uitdaging aan te gaan.
Ik was niet iemand die in Korea zomaar een baan in de dienstverlening zou aannemen. Ik had nooit in cafés of andere servicebanen gewerkt, zoals veel leeftijdsgenoten. Ik vroeg me af of ik in een ander land werk zou kunnen doen dat ik in Korea nooit had gedaan. Omdat ik met mensen te maken zou krijgen, verwachtte ik dat het nog moeilijker zou zijn, dus ging ik naar Parijs om het te proberen.
# In het begin wist ik heel weinig over Parijs, maar ik leerde zoveel dat ik gasten rondleidingen kon geven en informatie met anderen kon delen.
Zonder contacten daar vroeg ik me af wat voor werk ik als deelnemer aan het tussenjaar zou doen en hoe. Ik had me zonder specifieke verwachtingen voor het tussenjaar aangemeld, maar was wel een beetje benieuwd hoe mijn ervaring van tien weken eruit zou zien.Aeroflot, berucht om zoekgeraakte bagage. Gelukkig raakte mijn bagage niet kwijt. Ongeveer 18 uur onderweg via Moskou. Ik kwam laat in de avond aan in Parijs, rond de tijd dat de laatste RER-treinen stopten met rijden.
Vanaf het verlaten vliegveld nam ik de Roissybus naar station Opéra. Met een slechte internetverbinding was ik een tijdlang op zoek naar de ingang waar ik een kaartje voor Opéra kon kopen... Eén koffer en één tas op onbekend Parijs terrein — dat was mijn eerste uitdaging. Een medewerker haalde me op bij de telefoonwinkel met internet, vlak bij het eindpunt van metrolijn 3. Wie zouden mijn collega’s zijn? Wat voor werk zou ik doen? Ik herinner me dat ik mijn eerste dag in het gastenverblijf doorbracht zonder ook maar enige informatie.
Ik wist helemaal niets. Tot dat moment... Ik zag de Eiffeltoren pas een week na aankomst in Parijs en leerde zoveel over de stad dat ik gasten rondleidingen kon geven en informatie met anderen kon delen.
Na allerlei taken te hebben gedaan, vlogen de tien weken voorbij. We hielden samen wijnfeestjes; tijdens avonddiensten sloten we de dag af en lieten we alleen het neonlicht ‘PARIS’ in het gastenverblijf branden; nadat we verhuisd waren, begon ik mijn dag om zeven uur ’s ochtends met vroege diensten, waarbij ik fris aan de slag moest om de agenda’s van gasten bij te houden, maaltijden klaar te maken en schoon te maken; en ik werkte korte tijd, ongeveer twee weken, als gids voor rondleidingen naar de Eiffeltoren, het nachtelijke uitzicht vanaf Montmartre en Île de la Cité.
Twee of drie keer per week dienstdoen als beheerder betekende gasten die aankwamen en vertrokken inchecken, brieven schrijven aan gasten die uitcheckten en huishoudelijke taken uitvoeren, zoals het beddengoed beheren en het gastenverblijf onderhouden. Daarnaast plantte ik bloemen, repareerde ik deurknoppen, ontstopte ik gootstenen, ruimde ik de opslagruimte op, maakte ik bedden op en repareerde ik van alles als een soort MacGyver — ik nam zelfs de ‘mannentaakjes’ op me en werd een soort ‘Song-Gyver’.
Zo alle aspecten van het gastenverblijf meemaken was voor mij een heel nieuwe ervaring, vergeleken met het werk dat ik eerder had gedaan.Ik wist niet dat ik het kon, maar toen ik me eenmaal aan de situatie had aangepast, ontdekte ik dat ik alles aankon.Daarom voelt het voor mij nog specialer. Mijn tussenjaar in Parijs...
# Ik vond het heerlijk om er rustig en als een local rond te kijken.
Als je er anders over nadenkt, krijg je niet vaak de kans om zo lang in Parijs te verblijven, dus ik ben dankbaar dat ik die kans heb gehad. Ik bezocht plaatsen buiten Parijs, maakte op zonnige dagen wandelingen in het park, dronk melkthee met medewerkers in de bakkerij bij het gastenverblijf en at chouquettes en croissants, keek de hele dag naar de Eiffeltoren en zag meerdere keren het sprankelende lichtspektakel op het hele uur.
Ik maakte een avondrondleiding door Montmartre, genoot van het nachtelijke uitzicht vanaf de Tour Montparnasse en de restaurants daar, bekeek de Eiffeltoren vanaf warenhuis Printemps, wandelde over de Champs-Élysées, fietste door Parijs, maakte gebruik van de avondopenstellingen van de musea Orsay en Louvre, ontspande op de groene stoelen in de Tuilerieën en roeide in een bootje in de tuinen van Versailles.
Nog meer heerlijk eten, éclairs, een espresso op een terras, een stokbroodje met zalm, kimchigebakken rijst die we samen met gasten maakten en aten, een bezoek aan de Sorbonne, de Joodse wijk in de Marais, Point Zéro voor de Notre-Dame, de Bateaux-Mouches, de Auchan-supermarkt waar we zo vaak kwamen, pho bij station Tolbiac, de Jacobin Ory-steak in de Rue Saint-Germain en de pistachemillefeuille in de tuin van Rodin, een indrukwekkend pretpark, de Nationale Bibliotheek van Frankrijk en de rommelmarkt van Vanves, enzovoort — en vooral het feit dat ik Parijs gedurende langere tijd op mijn gemak kon ontdekken.
Ik vond het heerlijk om rustig en lang rond te kijken, als een local. Parijs was altijd al mijn droom. Parijs was mijn eerste bestemming in Europa. De tien weken hier zijn ongelooflijk kostbaar.
Mijn persoonlijke aanrader voor een reis: de omgeving van Parijs!
Bezienswaardigheden in het centrum van Parijs, zoals de Eiffeltoren en de heuvel van Montmartre, zijn prachtig, maar zelf gaf ik de voorkeur aan de buitenwijken van Parijs.Pontoise en Auvers-sur-Oise, het kasteel van Fontainebleau, Chantilly, Monets tuin in Giverny, een rondleiding naar Mont Saint-Michel (georganiseerd door de eigenaar), Moret-sur-Loing (het dorp van Sisley), enzovoort — dit waren heerlijke plekken om tot rust te komen!
#Ik voelde ook dat ik voor mijn rechten en gevoelens moest opkomen en eerlijk, maar bescheiden, moest spreken.
Ik besefte opnieuw dat iemand mijn toon en gedrag, anders dan ik bedoelde, negatief kon opvatten. Door erover na te denken kon ik dat inzien en ervan leren. Ik denk dat ik gevoeliger en me meer bewust van de groep ben geworden.Ik merkte opnieuw dat er werkelijk allerlei soorten mensen op de wereld zijn, en dat hun gedachten heel anders kunnen zijn dan de mijne. Zelfs bij dezelfde woorden heb je taal nodig die rekening houdt met de ander en die respecteert...
Ik vond dat ik moest aangeven wanneer iets moeilijk was en duidelijk moest zeggen wat ik nodig had als ik iets vroeg — dat het belangrijk is om voor mijn rechten en gevoelens op te komen en eerlijk, maar bescheiden, te spreken. Eerder liet ik niet merken waar ik mee worstelde en deed ik stilletjes mijn werk; daar ben ik nog steeds niet zo handig in.Vergeleken met vroeger laat ik nu vaker merken dat ik geïrriteerd ben en geef ik toe dat ik het moeilijk heb.
Ik herinner me een gesprek met de eigenaar. Soms moet je een beer zijn en soms een vos... Als je alleen maar een beer probeert te zijn, zul je alleen maar lijden en gekwetst raken. Je moet ook een vos kunnen zijn om hulp en zorg van anderen te krijgen. Die opmerking — dat ik misschien een deel van mijn persoonlijkheid moest veranderen — is me bijgebleven.Het ontroerde me dat anderen, de gasten, wat ik gewoon als mijn werk beschouwde, als zorgzaamheid zagen en daar hun dankbaarheid voor uitspraken.
#Ik heb het gevoel dat ik door alle ervaringen veel heb geleerd, dingen heb ingezien en ben gegroeid.
Door de aard van een gastenverblijf kunnen zich allerlei situaties voordoen en waren er taken die niet bij mijn functie hoorden, maar die ik samen met anderen moest uitvoeren. Vooral de verhuizing van het gastenverblijf was zwaar: wennen aan een andere functie, de sfeer en mijn positie als jongste van de nieuwe medewerkers, en dat alles terwijl ik me lichamelijk op mijn slechtst voelde.
Toen mijn lichaam en geest uitgeput raakten, zorgde mijn gedrag tegenover medewerkers die ik voor het eerst ontmoette soms onbedoeld voor misverstanden. Wat ik als attent bedoelde, kon door anderen heel anders worden ervaren. Ik vroeg me af of ik me misschien verkeerd had uitgedrukt. Tijdens het proces van opnieuw beginnen en me aan de situatie aanpassen heb ik veel geleerd, dingen ingezien en ben ik gegroeid.
Eigenlijk waren niet zozeer de taken die de eigenaar me gaf of het werk in het gastenverblijf moeilijk, maar vooral het in harmonie samenleven met mijn collega’s. Wat ik deed om andere medewerkers te helpen, ook als dat mij wat extra inspanning kostte, kan voor hen juist een extra last zijn geweest.
In zulke relaties dacht ik niet zozeer: ‘Waarom zou ik iets doen dat niet mijn taak is?’, maar eerder dat we prettiger konden samenwerken als we elkaar warm en attent tegemoetkwamen en er samen doorheen kwamen...Soms is iets verliezen voor mij niet alleen maar verlies. Wat ik als een verlies beschouw, kan later in mijn leven juist een grote hulp en een opstap zijn.
#Ik denk dat het op de lange termijn zeker zal helpen.
Gasten die extra goed voor me zorgden toen ik het na de verhuizing van het gastenverblijf moeilijk had, gasten die genoten van mijn eerste rondleiding en met me meeliepen, gasten die zelfs cadeautjes meebrachten en zeiden dat ze die tijdens het winkelen hadden uitgezocht—het zijn kleine dingen, maar hun oprechtheid en de uitwisseling van gevoelens gaven me kracht en raakten me.
Zoals het oude gezegde luidt: zelfs als je een tijgerhol binnengaat, kun je overleven als je je hoofd erbij houdt. Ik besefte hierdoor nog sterker dat ik me aan de situatie kan aanpassen en alles kan overwinnen.Eerlijk gezegd weet ik nog niet precies welke concrete veranderingen er in mij zijn opgetreden voor en na het tussenjaar, of hoe ik in de toekomst zal veranderen. Hoewel ik het nu niet onder woorden kan brengen...Ik weet het zeker. Er moet iets in mij veranderd zijn. En ik denk dat het me zeker zal helpen in mijn lange leven.
#Ik ben gewoon mezelf. Dat ben ik meer gaan accepteren.
Voordat ik aan een tussenjaar begon, probeerde ik mijn betrouwbare zelf te veranderen. Ik was in de war over wie ik was. Ik probeerde zelfs anders te leven dan voorheen, op een plek waar niemand me kende.Eigenlijk is wie ik hier ben vrijwel hetzelfde gebleven. Ik probeerde te veranderen en mezelf uit te dagen, maar mijn ware aard is gebleven. Ik ben gewoon mezelf. Dat ben ik meer gaan accepteren.
Maar mensen om me heen zeggen dat ik een stuk opgewekter ben geworden; ze zeggen dat ik heb ingezien dat anderen me anders zien dan ik mezelf zie. Ze zeggen dat mijn gedrag en toon zachter zijn geworden, waardoor ik beter met het personeel overweg kan en vriendelijker ben voor de gasten. Misschien komt dat doordat ik in mijn eerdere ervaringen vooral leidinggevende rollen had,Als ik terugkijk, lijkt de koppige, bazige houding die ik had tegenover het leiden van anderen echt veranderd.
Vooral nadat ik naar een ander gastenverblijf verhuisde en als jongste met het oudere personeel samenwoonde en met veel verschillende mensen omging, leerde ik sociale signalen sneller op te pikken en werd ik wat bescheidener. In dit proces heb ik mijn sterke en zwakke punten beter leren kennen en mijn eigen manier van zijn aanvaard. Betrouwbaarheid is mijn kenmerkende kracht.Ik ben zelf ook benieuwd. Welke opdracht zal een veranderd aspect van mezelf me in de toekomst geven, en welke resultaten zal dat opleveren?
# Ik ben zo dankbaar voor elke ontmoeting.
Ik heb me vanaf het begin eigenlijk aangemeld omdat ik met nieuwe mensen wilde samenwonen en onderweg nieuwe contacten wilde opdoen. Het lijkt erop dat ik dat doel heb bereikt. De eigenaar, die aan de buitenkant ruig maar vanbinnen teder is en voor ons zorgde als familie door ons “onze Juyeong” te noemen; Seunga en de vrouw van de eigenaar; en Hyerim unnie, van wie ik veel heb geleerd en die me daarom bijzonder is bijgebleven.
Songyi, een vriendin die ik maar heel kort heb gekend, maar met wie ik toch een band heb; Hyunseop oppa, de Koreaan die ik voor het eerst in Parijs ontmoette en die me ophaalde toen ik laat in de avond aankwam; fotograaf meneer Kang (Suhyun oppa), met wie ik niet veel praatte, maar die op de dag dat ik naar het gastenverblijf verhuisde heerlijke gebakken rijst voor me maakte; de tante (imo-nim) die de ster is van de zin “il eopsso~”; Eunbin en Jonghoon, voor wie ik na de verhuizing naar het andere gastenverblijf niet veel kon doen en om wie ik me daardoor nog schuldiger voel; en de ervaren Hajung unnie, die me vanaf onze eerste ontmoeting veel heeft begeleid en voor me heeft gezorgd, zelf gestoomd ei en engelkaassalade maakte en zelfs mijn make-up deed.
Eigenaar Gu, die naar Engeland vertrok zodra ik aankwam; de tante van het gastenverblijf die goed voor me zorgde toen ik in Parijs was en dankzij wie ik veel heerlijke maaltijden at—ik mis haar noedels en japchae enorm; Jongwon, die ik tegen het einde van het tussenjaar ontmoette en met wie ik tijd doorbracht, en voor wie ik dankbaar ben; Juyeong unnie, die me extra is bijgebleven omdat we dezelfde naam en zelfs dezelfde geboorteplaats delen—een verrassende, bijzondere band; en Jieun, die de overdracht heel goed opvolgde en voor wie ik dankbaar ben, en die met grote toewijding rondleidingen geeft.
Jin, die ik helemaal aan het einde maar heel kort zag, wat ik jammer vind; en Hyeri unnie, mijn dierbare familie die vanaf het begin tot het einde van mijn tussenjaar bij me is geweest en nog steeds met me meereist, door dik en dun.Mijn vriendengasten die voor het eerst met me meegingen om de Bateaux-Mouches en de Tour Montparnasse te zien; de dierenarts-gasten die voor het eerst samen met Hyeri unnie incheckten; de gasten die me steunden toen ik het moeilijk had; de gasten die deelnamen aan de rondleidingen in Parijs;En de vele andere gasten die ik heb ontmoet... Ik ben zo dankbaar voor al deze contacten.
# Een verzameling dierbare dagen is voor mij jouw ‘tussenjaar’.
Ik denk dat je beter kunt komen zonder al te hoge verwachtingen dan met een heleboel verwachtingen. Dat betekent overigens niet dat je zonder doelen moet komen.Denk na over je eigen doelen, maar leef elke dag ten volle—doe het werk dat je krijgt toegewezen.Die dierbare dagen samen vormen voor mij jouw ‘tussenjaar’.Mensen ontmoeten en over mezelf nadenken: dat gebeurt allebei in die dagelijkse momenten. Laten we oprecht leven, dag na dag, moment na moment.
# Praktische tips
Het weer in Parijs is onvoorspelbaar. Zelfs in april en mei dragen mensen vaak jassen, dus het is verstandig om een paar kledingstukken met lange mouwen of jassen mee te nemen. In dit gastenverblijf zijn genoeg reisgidsen over Parijs, dus die onnodig meenemen maakt je bagage alleen maar zwaarder. Je kunt shampoo of eenvoudige toiletartikelen meenemen, of ze hier kopen.
Je kunt de computer van het gastenverblijf gebruiken, maar als je eigen laptop niet te zwaar is, is het handig om die mee te nemen. Je zult waarschijnlijk veel foto's maken, dus neem een externe harde schijf mee of extra externe opslag voor je telefoon of camera.
Aan toekomstige deelnemers aan een tussenjaar wil ik dit zeggen: Wil je een leven leiden dat anders is dan in Korea? Kom je naar het tussenjaar om aan mensen te ontsnappen? Nee hoor. Hier zul je minstens zoveel mensen zien en met ze omgaan als in Korea. Het is niet zo anders, en je moet weten hoe je met je collega-medewerkers samenleeft en met gasten omgaat.
Misschien ben je hierheen gekomen omdat je veel mensen wilde ontmoeten, maar naarmate je meer mensen ontmoet, kan het als werk gaan voelen en kun je het ontmoeten van mensen beu worden. Maar ook al is het soms zwaar, tussen mensen zijn zal je zeker iets leren en je helpen groeien. Zonder dat je het zelf doorhebt, zul je duidelijk zien wat je kunt leren van mensen die anders zijn dan jij.
# Drie tips voor deelnemers aan een tussenjaar
Omdat ik dit heb geschreven, hoop ik dat je niet al te bang wordt of alles negatief opvat voordat je aan je tussenjaar begint. Ik wilde oprecht advies geven over dingen die je misschien niet verwacht. Vergeet niet dat je verblijf in Parijs ongetwijfeld ook veel gelukkige en fijne momenten zal brengen—zoals de contacten die ik opdeed en die met me meegingen op mijn reizen door Europa.
1. Vanuit het perspectief van degene die de overdracht ontvangt.
Of je nu goed kunt opschieten met de medewerkers met wie je werkt of niet, vergeet vanaf het begin niet dat jullie tien weken samen zullen wonen en werken.
Welke leidinggevende ervaring je ook in Korea hebt opgedaan, die doet er hier niet echt toe. Je begint opnieuw, alsof alles is gereset, in een fase waarin je nog niets weet. Je woont samen met nieuwe medewerkers die je nog niet kent en doet samen het werk in dit gastenverblijf.
Aandacht voor elkaar, communicatie, empathie, samenwerking en compromissen sluiten—dit zijn in deze situatie allemaal uiterst belangrijke elementen.De kennis die je al hebt, kan je later misschien helpen bij je werk, maar tijdens de overdrachtsperiode moet je voorrang geven aan de adviezen van degenen die hier vóór jou hebben gewerkt en daar goed naar luisteren. Dat is de natuurlijke houding van een nieuwkomer, maar voor deelnemers die aan hun tussenjaar beginnen, kan dit moeilijk te accepteren zijn.
Natuurlijk kan het in het begin heel anders zijn dan het tussenjaar dat je je had voorgesteld. Afhankelijk van de situatie is je functie misschien niet duidelijk en kan je vrije tijd en rooster onbepaald zijn of veranderen. Het kan moeilijker zijn dan je had verwacht.
Maar denk niet dat jij de enige bent die met zulke gedachten hierheen is gekomen. Wat jij denkt, denk jij nooit als enige. Ook andere medewerkers hebben moeilijke tijden doorgemaakt. Ze hebben hun tussenjaar, dat anders voelde dan verwacht, niet opgegeven; ze hebben volgehouden en zijn er tot het einde doorheen gekomen. Ga moeilijkheden niet alleen te lijf—laten we samen de zware tijden doorkomen. Je kunt het. Uiteindelijk neem je verantwoordelijkheid voor je keuze en zet je door.
Het is normaal dat je dingen in het begin niet weet. Het is normaal om fouten te maken. Wees daar niet bang voor en probeer niet alles perfect te doen. Geef toe wanneer je iets niet weet en leer stap voor stap. Die bereidheid om te leren is belangrijk.Het lijkt sterk op de relatie tussen senioren en junioren op Koreaanse werkplekken.Je kunt het leven hier beter zien als een andere vorm van samenleven in de maatschappij.
2. Vanuit het perspectief van het werk.
Soms zijn er door de aard van een gastenverblijf allerlei wisselende taken. Het kan zijn dat je taken moet uitvoeren die buiten je toegewezen functie vallen. In plaats van te klagen dat je werk buiten je functie moet doen of alleen aan je eigen voordeel te denken, kun je het beter zien als het onderhouden van het huis waar je zelf woont.
In je omgang met gasten mag je niet vergeten dat je medewerker van het gastenverblijf bent en geen gast. Je gedrag en woorden kunnen, zonder dat je het bedoelt, het hele gastenverblijf vertegenwoordigen.
3. Vanuit het standpunt van de senior die de taken overdraagt.
Denk terug aan hoe je je voelde toen je aan je tussenjaar begon en nog niets wist. Jij hebt die periode al doorgemaakt, maar voor je opvolger is alles nieuw. Net zoals jij het moeilijk vond, zal degene die na jou komt dezelfde druk en eenzaamheid voelen. Houd aanmoediging en advies niet voor je, zodat diegene de tien weken na afloop van jouw tussenjaar volhoudt en het goed doet.
Het is vooral belangrijk om ervaringen te delen die empathie mogelijk maken — van werkzaken tot persoonlijke zaken — en daarover met elkaar te communiceren. Geef bij het overdragen van verantwoordelijkheden aan wat er moet gebeuren, doe het voor en geef je opvolger daarna de tijd om het zelf te proberen. Observeer hoe diegene te werk gaat en geef tijdens de overdrachtsperiode af en toe feedback over onderdelen die ontbreken of extra aandacht nodig hebben. Dat helpt je opvolger verder.
Misschien heeft je opvolger meer behoefte aan een emotioneel gesprek dan aan alleen kennisoverdracht. Zelfs als je bepaald gedrag of bepaalde manieren van doen niet prettig vindt, wees dan een senior die de tijd neemt — één keer, twee keer, drie keer — om de situatie vanuit het perspectief van de ander te bekijken en de ander de tijd te geven om het te begrijpen. Die persoon heeft ongetwijfeld redenen en een eigen verhaal. Waarom? Omdat we mensen zijn.
Ik vond het heerlijk om er rustig en als een local rond te kijken. Parijs was al lange tijd een romantische droom van me. Parijs was de eerste plek die ik in Europa bezocht. Tien weken hier zijn ontzettend kostbaar.Hoewel ik het op dit moment niet in woorden kan uitleggen,weet ik het zeker. Er moet iets in mij veranderd zijn. En ik geloof dat dit me zeker zal helpen tijdens mijn lange leven. Parijs, Frankrijk — Ervaring met een tussenjaar / Song Ju-young, deelnemer aan een gezinsprogramma in een tussenjaar / 10 weken tussenjaar |
Zuid-Korea kampt momenteel met de volgende situatie:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met school, hebben 346.000 twintigers geen dromen en zitten ze maar wat rond, en ligt het verloop in het eerste jaar na indiensttreding inmiddels boven de 40%,is 75% van de universiteitsstudenten niet tevreden met het studentenleven en zegt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig te voelen.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, willen we het ‘tussenjaar’ naar Zuid-Korea brengen.
‘Tussenjaar (gap year)’is een periode om een richting voor de toekomst te bepalen door studie en werk in balans te brengen of een pauze te nemen voor uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of het starten van een bedrijf,en het is een cultuur die wordt aangemoedigd in de VS, Europa, Japan en andere landen.
# Omdat ik verwachtte dat het moeilijk zou worden, ging ik naar Parijs om die uitdaging aan te gaan.
Ik was niet iemand die in Korea zomaar een baan in de dienstverlening zou aannemen. Ik had nooit in cafés of andere servicebanen gewerkt, zoals veel leeftijdsgenoten. Ik vroeg me af of ik in een ander land werk zou kunnen doen dat ik in Korea nooit had gedaan. Omdat ik met mensen te maken zou krijgen, verwachtte ik dat het nog moeilijker zou zijn, dus ging ik naar Parijs om het te proberen.
# In het begin wist ik heel weinig over Parijs, maar ik leerde zoveel dat ik gasten rondleidingen kon geven en informatie met anderen kon delen.
Zonder contacten daar vroeg ik me af wat voor werk ik als deelnemer aan het tussenjaar zou doen en hoe. Ik had me zonder specifieke verwachtingen voor het tussenjaar aangemeld, maar was wel een beetje benieuwd hoe mijn ervaring van tien weken eruit zou zien.Aeroflot, berucht om zoekgeraakte bagage. Gelukkig raakte mijn bagage niet kwijt. Ongeveer 18 uur onderweg via Moskou. Ik kwam laat in de avond aan in Parijs, rond de tijd dat de laatste RER-treinen stopten met rijden.
Vanaf het verlaten vliegveld nam ik de Roissybus naar station Opéra. Met een slechte internetverbinding was ik een tijdlang op zoek naar de ingang waar ik een kaartje voor Opéra kon kopen... Eén koffer en één tas op onbekend Parijs terrein — dat was mijn eerste uitdaging. Een medewerker haalde me op bij de telefoonwinkel met internet, vlak bij het eindpunt van metrolijn 3. Wie zouden mijn collega’s zijn? Wat voor werk zou ik doen? Ik herinner me dat ik mijn eerste dag in het gastenverblijf doorbracht zonder ook maar enige informatie.
Ik wist helemaal niets. Tot dat moment... Ik zag de Eiffeltoren pas een week na aankomst in Parijs en leerde zoveel over de stad dat ik gasten rondleidingen kon geven en informatie met anderen kon delen.
Na allerlei taken te hebben gedaan, vlogen de tien weken voorbij. We hielden samen wijnfeestjes; tijdens avonddiensten sloten we de dag af en lieten we alleen het neonlicht ‘PARIS’ in het gastenverblijf branden; nadat we verhuisd waren, begon ik mijn dag om zeven uur ’s ochtends met vroege diensten, waarbij ik fris aan de slag moest om de agenda’s van gasten bij te houden, maaltijden klaar te maken en schoon te maken; en ik werkte korte tijd, ongeveer twee weken, als gids voor rondleidingen naar de Eiffeltoren, het nachtelijke uitzicht vanaf Montmartre en Île de la Cité.
Twee of drie keer per week dienstdoen als beheerder betekende gasten die aankwamen en vertrokken inchecken, brieven schrijven aan gasten die uitcheckten en huishoudelijke taken uitvoeren, zoals het beddengoed beheren en het gastenverblijf onderhouden. Daarnaast plantte ik bloemen, repareerde ik deurknoppen, ontstopte ik gootstenen, ruimde ik de opslagruimte op, maakte ik bedden op en repareerde ik van alles als een soort MacGyver — ik nam zelfs de ‘mannentaakjes’ op me en werd een soort ‘Song-Gyver’.
Zo alle aspecten van het gastenverblijf meemaken was voor mij een heel nieuwe ervaring, vergeleken met het werk dat ik eerder had gedaan.Ik wist niet dat ik het kon, maar toen ik me eenmaal aan de situatie had aangepast, ontdekte ik dat ik alles aankon.Daarom voelt het voor mij nog specialer. Mijn tussenjaar in Parijs...
# Ik vond het heerlijk om er rustig en als een local rond te kijken.
Als je er anders over nadenkt, krijg je niet vaak de kans om zo lang in Parijs te verblijven, dus ik ben dankbaar dat ik die kans heb gehad. Ik bezocht plaatsen buiten Parijs, maakte op zonnige dagen wandelingen in het park, dronk melkthee met medewerkers in de bakkerij bij het gastenverblijf en at chouquettes en croissants, keek de hele dag naar de Eiffeltoren en zag meerdere keren het sprankelende lichtspektakel op het hele uur.
Ik maakte een avondrondleiding door Montmartre, genoot van het nachtelijke uitzicht vanaf de Tour Montparnasse en de restaurants daar, bekeek de Eiffeltoren vanaf warenhuis Printemps, wandelde over de Champs-Élysées, fietste door Parijs, maakte gebruik van de avondopenstellingen van de musea Orsay en Louvre, ontspande op de groene stoelen in de Tuilerieën en roeide in een bootje in de tuinen van Versailles.
Nog meer heerlijk eten, éclairs, een espresso op een terras, een stokbroodje met zalm, kimchigebakken rijst die we samen met gasten maakten en aten, een bezoek aan de Sorbonne, de Joodse wijk in de Marais, Point Zéro voor de Notre-Dame, de Bateaux-Mouches, de Auchan-supermarkt waar we zo vaak kwamen, pho bij station Tolbiac, de Jacobin Ory-steak in de Rue Saint-Germain en de pistachemillefeuille in de tuin van Rodin, een indrukwekkend pretpark, de Nationale Bibliotheek van Frankrijk en de rommelmarkt van Vanves, enzovoort — en vooral het feit dat ik Parijs gedurende langere tijd op mijn gemak kon ontdekken.
Ik vond het heerlijk om rustig en lang rond te kijken, als een local. Parijs was altijd al mijn droom. Parijs was mijn eerste bestemming in Europa. De tien weken hier zijn ongelooflijk kostbaar.
Mijn persoonlijke aanrader voor een reis: de omgeving van Parijs!
Bezienswaardigheden in het centrum van Parijs, zoals de Eiffeltoren en de heuvel van Montmartre, zijn prachtig, maar zelf gaf ik de voorkeur aan de buitenwijken van Parijs.Pontoise en Auvers-sur-Oise, het kasteel van Fontainebleau, Chantilly, Monets tuin in Giverny, een rondleiding naar Mont Saint-Michel (georganiseerd door de eigenaar), Moret-sur-Loing (het dorp van Sisley), enzovoort — dit waren heerlijke plekken om tot rust te komen!
#Ik voelde ook dat ik voor mijn rechten en gevoelens moest opkomen en eerlijk, maar bescheiden, moest spreken.
Ik besefte opnieuw dat iemand mijn toon en gedrag, anders dan ik bedoelde, negatief kon opvatten. Door erover na te denken kon ik dat inzien en ervan leren. Ik denk dat ik gevoeliger en me meer bewust van de groep ben geworden.Ik merkte opnieuw dat er werkelijk allerlei soorten mensen op de wereld zijn, en dat hun gedachten heel anders kunnen zijn dan de mijne. Zelfs bij dezelfde woorden heb je taal nodig die rekening houdt met de ander en die respecteert...
Ik vond dat ik moest aangeven wanneer iets moeilijk was en duidelijk moest zeggen wat ik nodig had als ik iets vroeg — dat het belangrijk is om voor mijn rechten en gevoelens op te komen en eerlijk, maar bescheiden, te spreken. Eerder liet ik niet merken waar ik mee worstelde en deed ik stilletjes mijn werk; daar ben ik nog steeds niet zo handig in.Vergeleken met vroeger laat ik nu vaker merken dat ik geïrriteerd ben en geef ik toe dat ik het moeilijk heb.
Ik herinner me een gesprek met de eigenaar. Soms moet je een beer zijn en soms een vos... Als je alleen maar een beer probeert te zijn, zul je alleen maar lijden en gekwetst raken. Je moet ook een vos kunnen zijn om hulp en zorg van anderen te krijgen. Die opmerking — dat ik misschien een deel van mijn persoonlijkheid moest veranderen — is me bijgebleven.Het ontroerde me dat anderen, de gasten, wat ik gewoon als mijn werk beschouwde, als zorgzaamheid zagen en daar hun dankbaarheid voor uitspraken.
#Ik heb het gevoel dat ik door alle ervaringen veel heb geleerd, dingen heb ingezien en ben gegroeid.
Door de aard van een gastenverblijf kunnen zich allerlei situaties voordoen en waren er taken die niet bij mijn functie hoorden, maar die ik samen met anderen moest uitvoeren. Vooral de verhuizing van het gastenverblijf was zwaar: wennen aan een andere functie, de sfeer en mijn positie als jongste van de nieuwe medewerkers, en dat alles terwijl ik me lichamelijk op mijn slechtst voelde.
Toen mijn lichaam en geest uitgeput raakten, zorgde mijn gedrag tegenover medewerkers die ik voor het eerst ontmoette soms onbedoeld voor misverstanden. Wat ik als attent bedoelde, kon door anderen heel anders worden ervaren. Ik vroeg me af of ik me misschien verkeerd had uitgedrukt. Tijdens het proces van opnieuw beginnen en me aan de situatie aanpassen heb ik veel geleerd, dingen ingezien en ben ik gegroeid.
Eigenlijk waren niet zozeer de taken die de eigenaar me gaf of het werk in het gastenverblijf moeilijk, maar vooral het in harmonie samenleven met mijn collega’s. Wat ik deed om andere medewerkers te helpen, ook als dat mij wat extra inspanning kostte, kan voor hen juist een extra last zijn geweest.
In zulke relaties dacht ik niet zozeer: ‘Waarom zou ik iets doen dat niet mijn taak is?’, maar eerder dat we prettiger konden samenwerken als we elkaar warm en attent tegemoetkwamen en er samen doorheen kwamen...Soms is iets verliezen voor mij niet alleen maar verlies. Wat ik als een verlies beschouw, kan later in mijn leven juist een grote hulp en een opstap zijn.
#Ik denk dat het op de lange termijn zeker zal helpen.
Gasten die extra goed voor me zorgden toen ik het na de verhuizing van het gastenverblijf moeilijk had, gasten die genoten van mijn eerste rondleiding en met me meeliepen, gasten die zelfs cadeautjes meebrachten en zeiden dat ze die tijdens het winkelen hadden uitgezocht—het zijn kleine dingen, maar hun oprechtheid en de uitwisseling van gevoelens gaven me kracht en raakten me.
Zoals het oude gezegde luidt: zelfs als je een tijgerhol binnengaat, kun je overleven als je je hoofd erbij houdt. Ik besefte hierdoor nog sterker dat ik me aan de situatie kan aanpassen en alles kan overwinnen.Eerlijk gezegd weet ik nog niet precies welke concrete veranderingen er in mij zijn opgetreden voor en na het tussenjaar, of hoe ik in de toekomst zal veranderen. Hoewel ik het nu niet onder woorden kan brengen...Ik weet het zeker. Er moet iets in mij veranderd zijn. En ik denk dat het me zeker zal helpen in mijn lange leven.
#Ik ben gewoon mezelf. Dat ben ik meer gaan accepteren.
Voordat ik aan een tussenjaar begon, probeerde ik mijn betrouwbare zelf te veranderen. Ik was in de war over wie ik was. Ik probeerde zelfs anders te leven dan voorheen, op een plek waar niemand me kende.Eigenlijk is wie ik hier ben vrijwel hetzelfde gebleven. Ik probeerde te veranderen en mezelf uit te dagen, maar mijn ware aard is gebleven. Ik ben gewoon mezelf. Dat ben ik meer gaan accepteren.
Maar mensen om me heen zeggen dat ik een stuk opgewekter ben geworden; ze zeggen dat ik heb ingezien dat anderen me anders zien dan ik mezelf zie. Ze zeggen dat mijn gedrag en toon zachter zijn geworden, waardoor ik beter met het personeel overweg kan en vriendelijker ben voor de gasten. Misschien komt dat doordat ik in mijn eerdere ervaringen vooral leidinggevende rollen had,Als ik terugkijk, lijkt de koppige, bazige houding die ik had tegenover het leiden van anderen echt veranderd.
Vooral nadat ik naar een ander gastenverblijf verhuisde en als jongste met het oudere personeel samenwoonde en met veel verschillende mensen omging, leerde ik sociale signalen sneller op te pikken en werd ik wat bescheidener. In dit proces heb ik mijn sterke en zwakke punten beter leren kennen en mijn eigen manier van zijn aanvaard. Betrouwbaarheid is mijn kenmerkende kracht.Ik ben zelf ook benieuwd. Welke opdracht zal een veranderd aspect van mezelf me in de toekomst geven, en welke resultaten zal dat opleveren?
# Ik ben zo dankbaar voor elke ontmoeting.
Ik heb me vanaf het begin eigenlijk aangemeld omdat ik met nieuwe mensen wilde samenwonen en onderweg nieuwe contacten wilde opdoen. Het lijkt erop dat ik dat doel heb bereikt. De eigenaar, die aan de buitenkant ruig maar vanbinnen teder is en voor ons zorgde als familie door ons “onze Juyeong” te noemen; Seunga en de vrouw van de eigenaar; en Hyerim unnie, van wie ik veel heb geleerd en die me daarom bijzonder is bijgebleven.
Songyi, een vriendin die ik maar heel kort heb gekend, maar met wie ik toch een band heb; Hyunseop oppa, de Koreaan die ik voor het eerst in Parijs ontmoette en die me ophaalde toen ik laat in de avond aankwam; fotograaf meneer Kang (Suhyun oppa), met wie ik niet veel praatte, maar die op de dag dat ik naar het gastenverblijf verhuisde heerlijke gebakken rijst voor me maakte; de tante (imo-nim) die de ster is van de zin “il eopsso~”; Eunbin en Jonghoon, voor wie ik na de verhuizing naar het andere gastenverblijf niet veel kon doen en om wie ik me daardoor nog schuldiger voel; en de ervaren Hajung unnie, die me vanaf onze eerste ontmoeting veel heeft begeleid en voor me heeft gezorgd, zelf gestoomd ei en engelkaassalade maakte en zelfs mijn make-up deed.
Eigenaar Gu, die naar Engeland vertrok zodra ik aankwam; de tante van het gastenverblijf die goed voor me zorgde toen ik in Parijs was en dankzij wie ik veel heerlijke maaltijden at—ik mis haar noedels en japchae enorm; Jongwon, die ik tegen het einde van het tussenjaar ontmoette en met wie ik tijd doorbracht, en voor wie ik dankbaar ben; Juyeong unnie, die me extra is bijgebleven omdat we dezelfde naam en zelfs dezelfde geboorteplaats delen—een verrassende, bijzondere band; en Jieun, die de overdracht heel goed opvolgde en voor wie ik dankbaar ben, en die met grote toewijding rondleidingen geeft.
Jin, die ik helemaal aan het einde maar heel kort zag, wat ik jammer vind; en Hyeri unnie, mijn dierbare familie die vanaf het begin tot het einde van mijn tussenjaar bij me is geweest en nog steeds met me meereist, door dik en dun.Mijn vriendengasten die voor het eerst met me meegingen om de Bateaux-Mouches en de Tour Montparnasse te zien; de dierenarts-gasten die voor het eerst samen met Hyeri unnie incheckten; de gasten die me steunden toen ik het moeilijk had; de gasten die deelnamen aan de rondleidingen in Parijs;En de vele andere gasten die ik heb ontmoet... Ik ben zo dankbaar voor al deze contacten.
# Een verzameling dierbare dagen is voor mij jouw ‘tussenjaar’.
Ik denk dat je beter kunt komen zonder al te hoge verwachtingen dan met een heleboel verwachtingen. Dat betekent overigens niet dat je zonder doelen moet komen.Denk na over je eigen doelen, maar leef elke dag ten volle—doe het werk dat je krijgt toegewezen.Die dierbare dagen samen vormen voor mij jouw ‘tussenjaar’.Mensen ontmoeten en over mezelf nadenken: dat gebeurt allebei in die dagelijkse momenten. Laten we oprecht leven, dag na dag, moment na moment.
# Praktische tips
Het weer in Parijs is onvoorspelbaar. Zelfs in april en mei dragen mensen vaak jassen, dus het is verstandig om een paar kledingstukken met lange mouwen of jassen mee te nemen. In dit gastenverblijf zijn genoeg reisgidsen over Parijs, dus die onnodig meenemen maakt je bagage alleen maar zwaarder. Je kunt shampoo of eenvoudige toiletartikelen meenemen, of ze hier kopen.
Je kunt de computer van het gastenverblijf gebruiken, maar als je eigen laptop niet te zwaar is, is het handig om die mee te nemen. Je zult waarschijnlijk veel foto's maken, dus neem een externe harde schijf mee of extra externe opslag voor je telefoon of camera.
Aan toekomstige deelnemers aan een tussenjaar wil ik dit zeggen: Wil je een leven leiden dat anders is dan in Korea? Kom je naar het tussenjaar om aan mensen te ontsnappen? Nee hoor. Hier zul je minstens zoveel mensen zien en met ze omgaan als in Korea. Het is niet zo anders, en je moet weten hoe je met je collega-medewerkers samenleeft en met gasten omgaat.
Misschien ben je hierheen gekomen omdat je veel mensen wilde ontmoeten, maar naarmate je meer mensen ontmoet, kan het als werk gaan voelen en kun je het ontmoeten van mensen beu worden. Maar ook al is het soms zwaar, tussen mensen zijn zal je zeker iets leren en je helpen groeien. Zonder dat je het zelf doorhebt, zul je duidelijk zien wat je kunt leren van mensen die anders zijn dan jij.
# Drie tips voor deelnemers aan een tussenjaar
Omdat ik dit heb geschreven, hoop ik dat je niet al te bang wordt of alles negatief opvat voordat je aan je tussenjaar begint. Ik wilde oprecht advies geven over dingen die je misschien niet verwacht. Vergeet niet dat je verblijf in Parijs ongetwijfeld ook veel gelukkige en fijne momenten zal brengen—zoals de contacten die ik opdeed en die met me meegingen op mijn reizen door Europa.
1. Vanuit het perspectief van degene die de overdracht ontvangt.
Of je nu goed kunt opschieten met de medewerkers met wie je werkt of niet, vergeet vanaf het begin niet dat jullie tien weken samen zullen wonen en werken.
Welke leidinggevende ervaring je ook in Korea hebt opgedaan, die doet er hier niet echt toe. Je begint opnieuw, alsof alles is gereset, in een fase waarin je nog niets weet. Je woont samen met nieuwe medewerkers die je nog niet kent en doet samen het werk in dit gastenverblijf.
Aandacht voor elkaar, communicatie, empathie, samenwerking en compromissen sluiten—dit zijn in deze situatie allemaal uiterst belangrijke elementen.De kennis die je al hebt, kan je later misschien helpen bij je werk, maar tijdens de overdrachtsperiode moet je voorrang geven aan de adviezen van degenen die hier vóór jou hebben gewerkt en daar goed naar luisteren. Dat is de natuurlijke houding van een nieuwkomer, maar voor deelnemers die aan hun tussenjaar beginnen, kan dit moeilijk te accepteren zijn.
Natuurlijk kan het in het begin heel anders zijn dan het tussenjaar dat je je had voorgesteld. Afhankelijk van de situatie is je functie misschien niet duidelijk en kan je vrije tijd en rooster onbepaald zijn of veranderen. Het kan moeilijker zijn dan je had verwacht.
Maar denk niet dat jij de enige bent die met zulke gedachten hierheen is gekomen. Wat jij denkt, denk jij nooit als enige. Ook andere medewerkers hebben moeilijke tijden doorgemaakt. Ze hebben hun tussenjaar, dat anders voelde dan verwacht, niet opgegeven; ze hebben volgehouden en zijn er tot het einde doorheen gekomen. Ga moeilijkheden niet alleen te lijf—laten we samen de zware tijden doorkomen. Je kunt het. Uiteindelijk neem je verantwoordelijkheid voor je keuze en zet je door.
Het is normaal dat je dingen in het begin niet weet. Het is normaal om fouten te maken. Wees daar niet bang voor en probeer niet alles perfect te doen. Geef toe wanneer je iets niet weet en leer stap voor stap. Die bereidheid om te leren is belangrijk.Het lijkt sterk op de relatie tussen senioren en junioren op Koreaanse werkplekken.Je kunt het leven hier beter zien als een andere vorm van samenleven in de maatschappij.
2. Vanuit het perspectief van het werk.
Soms zijn er door de aard van een gastenverblijf allerlei wisselende taken. Het kan zijn dat je taken moet uitvoeren die buiten je toegewezen functie vallen. In plaats van te klagen dat je werk buiten je functie moet doen of alleen aan je eigen voordeel te denken, kun je het beter zien als het onderhouden van het huis waar je zelf woont.
In je omgang met gasten mag je niet vergeten dat je medewerker van het gastenverblijf bent en geen gast. Je gedrag en woorden kunnen, zonder dat je het bedoelt, het hele gastenverblijf vertegenwoordigen.
3. Vanuit het standpunt van de senior die de taken overdraagt.
Denk terug aan hoe je je voelde toen je aan je tussenjaar begon en nog niets wist. Jij hebt die periode al doorgemaakt, maar voor je opvolger is alles nieuw. Net zoals jij het moeilijk vond, zal degene die na jou komt dezelfde druk en eenzaamheid voelen. Houd aanmoediging en advies niet voor je, zodat diegene de tien weken na afloop van jouw tussenjaar volhoudt en het goed doet.
Het is vooral belangrijk om ervaringen te delen die empathie mogelijk maken — van werkzaken tot persoonlijke zaken — en daarover met elkaar te communiceren. Geef bij het overdragen van verantwoordelijkheden aan wat er moet gebeuren, doe het voor en geef je opvolger daarna de tijd om het zelf te proberen. Observeer hoe diegene te werk gaat en geef tijdens de overdrachtsperiode af en toe feedback over onderdelen die ontbreken of extra aandacht nodig hebben. Dat helpt je opvolger verder.
Misschien heeft je opvolger meer behoefte aan een emotioneel gesprek dan aan alleen kennisoverdracht. Zelfs als je bepaald gedrag of bepaalde manieren van doen niet prettig vindt, wees dan een senior die de tijd neemt — één keer, twee keer, drie keer — om de situatie vanuit het perspectief van de ander te bekijken en de ander de tijd te geven om het te begrijpen. Die persoon heeft ongetwijfeld redenen en een eigen verhaal. Waarom? Omdat we mensen zijn.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
