Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Mezelf herkennen en omarmen; positieve veranderingen #Een langdurig verblijf in Parijs; relaties met uiteenlopende mensen #Het belang van teamwork en communicatie; tijd om me op mezelf te richten
Ik vond het erg leuk om informatie over reizen naar Parijs te bestuderen en eropuit te gaan.Omdat je in een pension vanzelfsprekend veel contact hebt met gasten, deed ik op mijn eigen manier mijn best. Ik genoot ervan dat mijn inzet naar verhouding werd beloond.Tijdens mijn verblijf in het kader van een tussenjaar dacht ik veel na over mezelf. Ik besloot te erkennen dat zowel de goede als de slechte ‘ik’ allebei bij mij horen. Niemand bestaat maar uit één kant, dus ik zal proberen ook de kanten van mezelf die ik niet prettig vind te erkennen en te accepteren.
Parijs, Frankrijk — verblijf in het kader van een tussenjaar / Lee Hyeri, deelnemer aan een tussenjaarprogramma / tussenjaar van 10 weken |
Momenteel is Zuid-Korea,
elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met hun opleiding, hebben 346.000 twintigers geen dromen en zitten daardoor zonder werk, en ligt het percentage werknemers dat binnen een jaar na indiensttreding vertrekt inmiddels boven de 40%,is 75% van de universiteitsstudenten ontevreden over het studentenleven en voelt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem op te lossen, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar’ (gap year)Het is een periode waarin je studeren en werken kunt combineren, of even kunt pauzeren en via uiteenlopende activiteiten zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, onderwijs of een eigen bedrijf,bepaalt welke richting je verder wilt inslaan — een cultuur die in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen wordt aangemoedigd.
# Mezelf vinden in een nieuwe omgeving.
Als je me vraagt waarom ik naar Parijs ben gekomen, dan was mijn doel duidelijk.
Ten eerste: mezelf vinden door nieuwe ervaringen en nieuwe mensen.
Ten tweede: voor langere tijd in Parijs, Frankrijk wonen.
Ten derde: de romantische wens om eens in het buitenland op mezelf te wonen.
Ten vierde: mijn lichaam en geest rust geven en genieten van wat vrije tijd.
Met deze vier doelen kwam ik naar Parijs, Frankrijk.
#Werken als medewerker van een pension heeft me veel inspiratie gegeven.
Tijdens mijn werk in het pension heb ik veel geleerd en raakte ik sterk geïnspireerd door de mensen met wie ik samenleefde. Als ik al die indrukken zou proberen te beschrijven, zou ik eindeloos doorgaan, dus vat ik alleen de belangrijkste samen. Om te beginnen, als ik nadenk over wat ik voelde terwijl ik in het pension relaties met mensen opbouwde,besefte ik sterk hoe belangrijk samenwerking, efficiënt werken en communicatie zijn.
Iets anders wat me inspireerde bij de medewerkers met wie ik werkte, was hoe belangrijk het is om hetzelfde op een vriendelijkere manier te zeggen. Zoals het gezegde luidt: ‘Zeg het met woorden’; de bedoeling kan hetzelfde zijn, maar de manier waarop je iets verwoordt, kan veranderen hoe de ander zich voelt. Dat vond ik verhelderend.
Wanneer je in een pension werkt, zijn inzicht in de situatie en tact ontzettend belangrijk. Vaak moet je de situatie inschatten en ter plekke beslissen hoe je handelt. Daardoor besefte ik hoe belangrijk het is om opmerkzaam en verstandig te zijn. Ik leerde ook dat je soms voor je rechten moet opkomen en dat je, afhankelijk van de situatie, soms moet toegeven, anderen moet helpen of offers moet brengen.
Ik wist altijd al dat er niet één juiste manier is om iemands werk te doen, maar door samen te werken werd me dat nog duidelijker. Ook leerde ik daardoor de waarde van overleg en communicatie meer waarderen. Een taak op gang brengen door met elkaar in gesprek te gaan en goed te communiceren was waarschijnlijk niet alleen voor mij, maar ook voor de andere medewerkers een goede ervaring. Nu ik het belang van zulke communicatie begrijp, probeer ik alles rustig en zorgvuldig aan te pakken.
Iedereen heeft zowel goede als slechte eigenschappen. Daarom nam ik me opnieuw voor om mensen niet te snel te beoordelen op basis van slechts één kant.
# Tijd om me op mezelf te richten
Tijdens mijn verblijf in het kader van een tussenjaar dacht ik veel na over mezelf. Ik besloot te erkennen dat zowel de goede als de slechte ‘ik’ allebei bij mij horen. Niemand bestaat maar uit één kant, dus ik zal proberen ook de kanten van mezelf die ik niet prettig vind te erkennen en te accepteren.
Ik zal proberen fouten uit het verleden niet te herhalen en ernaar streven dichter bij mijn eigen geluk te komen. Daarom heb ik besloten dingen die me ongelukkig maken achter me te laten. Ik zal van alles proberen om geluk te vinden en zal niet opgeven of bang zijn zonder het zelfs maar te proberen. Alleen nadenken is niet genoeg — ik zal alles proberen, ervaren en ontmoeten.
Ik zal trots zijn op wie ik ben in allerlei situaties. Om trots op mezelf te worden, wil ik mezelf niet langer met anderen vergelijken en me meer op mezelf richten. Daarbij heb ik vaak gevoeld dat ik vriendelijker en milder voor mezelf moet zijn.
Ik heb besloten mijn liefde en inzet niet aan iedereen te geven. Ik kan proberen een relatie met iemand die ik niet mag te verbeteren, maar nadenken over die relatie kan me alleen maar ongelukkig maken. Daarom wil ik voortaan mijn energie niet verspillen aan zaken die me pijn doen.
Ik besefte dat ik niet overal goed in hoef te zijn en dat niet iedereen van me hoeft te houden: als ik van mezelf houd, ben ik goed zoals ik ben. Ik kwam tot die conclusie omdat het vreemd is dat de mening van anderen bepaalt wie ik ben.Ik blijf mijn best doen om voor mezelf vrolijker en positiever te worden.
# Vreugdevolle en onaangename gebeurtenissen steeds opnieuw
Tijdens het leven in een pension kan niet alles vreugdevol zijn, maar ook niet alles slecht. Voor mij was dat niet anders. Als ik terugkijk op mijn leven in Parijs, zet ik de vreugdevolle en onaangename gebeurtenissen op een rij.
Vreugde
1. Toen de eigenaar mijn verjaardag vierde.
2. Toen ik in gesprekken met de eigenaar advies kreeg, tot overeenstemming kwam en zijn vertrouwen won.
3. Toen hij, ook al sprak hij kortaf, het woord ‘familie’ gebruikte en zorgde voor alles wat aandacht nodig had.
4. Toen een van de vele dankbare gasten diep geraakt was door de handgeschreven brief die ik had geschreven.
5. Toen een gast die mijn paraplu had geleend zijn excuses aanbood omdat hij die had beschadigd en me een nieuwe paraplu cadeau gaf.
Onaangenaam
1. Toen mijn functie of woonruimte meerdere keren werd veranderd, in strijd met het bestaande beleid.
2. Toen ik buiten werktijd taken kreeg die niet meteen konden worden afgerond.
3. Toen ik te veel taken tegelijk kreeg.
4. Toen ik, hoewel ik voor een tussenjaar was gekomen, de emoties voelde die ik vroeger tijdens mijn werk in Korea had ervaren (de machtsverhouding tussen baas en ondergeschikte).
# Mijn leven in het pension
Ik hield mijn zenuwen in bedwang tot ik aankwam. Na aankomst viel er een last van mijn schouders en pas toen begonnen de verwachtingen en nieuwsgierigheid naar het leven in Parijs. Totdat mijn functie werd bepaald, kon ik uitrusten.Nadat mijn functie was vastgesteld, heb ik keihard gewerkt! Maar het vertrek of de overplaatsing van collega’s liet me telkens met meer spijt achter dan ik had verwacht.
Ik vond het echt leuk om informatie op te zoeken over reizen in Parijs en eropuit te gaan.Door de aard van het pension was er veel contact met de gasten. Ik deed op mijn eigen manier mijn best en vond het prettig dat mijn inzet naar verhouding werd beloond.
De dingen in het dagelijks leven die me stress bezorgden, waren de frequente functiewisselingen enhet feit dat ik van al die onzekerheden schrok en angstig werd, waarna ik me misselijk voelde. Ook was het stressvol om bij een verhuizing naar een ander pension met een nieuwe plek en nieuwe mensen te maken te krijgen en opnieuw te moeten proberen me aan te passen.
Maar toen de eigenaar van het pension plotseling naar Engeland vertrok, nam ik de ochtenddienst en de rol van manager op me. De verantwoordelijkheid en druk maakten me somber, maar ik wist erdoorheen te komen dankzij twee ervaren collega’s die vóór mij aan hun tussenjaar waren begonnen, de hulp van een collega die met me meeverhuisde naar het andere pension, de attentheid van de andere collega’s en het vertrouwen en de aanmoediging van de eigenaar. Hoewel ik tijdens mijn werk op veel punten tekortschiet, heb ik doorgezet en de tien weken van Gap Year Stay Paris kunnen afronden.
# TweeMoeilijker dan het werk tijdens die twee maanden waren de onderlinge verhoudingen en de samenwerking tussen de medewerkers.
De eigenaar, Yang, die ik bij mijn aankomst ontmoette, was nogal ruw. Soms sprak hij kil en in het begin kwetste dat me. Maar ik kreeg vaak de kans om te zien dat hij ondanks zijn botte woorden een warm persoon was. Af en toe kwam hij langs om heerlijk eten te koken en probeerde hij ons personeel mee te nemen op allerlei uitstapjes. Misschien werd hij door zijn dochter Seung-ah steeds warmer; hij sprak vriendelijker en moedigde ons veel aan, wat me erg goed deed.
Natuurlijk waren er momenten waarop hij vanwege de onvermijdelijke verhouding tussen baas en ondergeschikte onredelijke opdrachten gaf, maar ik begon te begrijpen dat ik misschien hetzelfde zou doen als ik in zijn positie zat. Alles is mensenwerk, dus mensen zijn het belangrijkst. Tijdens mijn tussenjaar leerde ik echter dat mensen zich afhankelijk van hun situatie en positie van verschillende kanten kunnen laten zien — want zelf was ik ook zo.
Tijdens de overdracht heb ik veel geleerd van een medewerker die Hyerim heette. Ze was altijd beleefd, voerde haar taken betrouwbaar uit en wist zelfs dezelfde dingen op een vriendelijke manier te zeggen. En als ze iets zag, hielp ze met het werk in het pension alsof het haar eigen verantwoordelijkheid was, ook als dat niet zo was. Ze deed niet alleen de taken die in de richtlijnen voor medewerkers stonden, maar ook veel andere werkzaamheden.
2Moeilijker dan de dagelijkse en maandelijkse taken waren de onderlinge verhoudingen en de samenwerking tussen de medewerkers.Om die harmonieus en stabiel te houden, moet iedereen zich inzetten en goed communiceren.
Voor ik het wist, was ik degene die overdrachten deed en als manager het personeel aanstuurde. Tot mijn verbazing voelde ik een generatiekloof.Heel jonge medewerkers deden vaak precies wat hun werd opgedragen en richtten zich eerder op zichzelf dan op het geheel. Op jezelf gericht zijn is niet verkeerd, maar omdat we er allemaal bewust voor hadden gekozen hierheen te komen, moesten ze zich verantwoordelijk voelen voor hun werk. Als ze persoonlijke zaken belangrijker vonden dan hun taken, kon dat door de aard van het werk nadelig zijn voor andere medewerkers.Daarom was het belangrijk om te bemiddelen en in het midden te communiceren.
# Ik ontmoette Franse vrienden en praatte over allerlei dingen. Ik had het me alleen maar voorgesteld, maar het werd werkelijkheid.
Toen mijn tussenjaar ten einde liep en ik onrustig werd, maakte ik tijd vrij om naar de Franse buitengebieden te gaan.
Ik bezocht het paleis van Fontainebleau en daarna het dorp Sisley, waar ik mijn eerste Franse vriendin, Angie, ontmoette. In Parijs praatten we over allerlei dingen die met Frankrijk te maken hadden.Ik ontmoette mijn tweede Franse vriend, Sebastian, en zijn hond Yuna. Het was net een plaatje: een korenveld met kraaien die erboven vlogen. Zulke dingen...die alleen in mijn verbeelding hadden kunnen bestaan, werden werkelijkheid.
In Chartres, vlak bij Parijs, begon in april het Lichtfestival. Ik had het geluk er met gasten naartoe te gaan. De ontroering toen Ave Maria klonk tussen de lichtjes voor de Notre-Dame... Dat zal ik nooit vergeten.
Ik dronk ook een glas champagne en genoot er elegant van in de Tour Montparnasse.Ik denk dat ik veel dingen heb geprobeerd en aangedurfd die ik in Korea niet zou hebben gedaan, gewoon omdat ik in het buitenland was.
# Mijn aanbevolen reisroutes door Europa!
Eerste aanbevolen route
Praag (Tsjechië) - Boedapest (Hongarije) - Parijs (Frankrijk) - Londen (Verenigd Koninkrijk) - Santorini - Milaan (Italië) - Florence (Italië) - Rome (Italië) - Nice (Frankrijk) - Lyon (Frankrijk)
Tweede aanbevolen route
Parijs (Frankrijk) - Split (Kroatië) - Dubrovnik (Kroatië) - de Cotswolds (Verenigd Koninkrijk) - Oxford (Verenigd Koninkrijk) - Bath (Verenigd Koninkrijk) - Londen (Verenigd Koninkrijk) - Dublin (Ierland)
Indrukwekkende dingen tijdens de reis
Tsjechië: operagebouw. Poppenshow.
Boedapest: warmwaterbronnen. Een avondcruise is een echte aanrader.
Londen: dubbeldekkers. Musicals. Parken. Aanraders.
Santorini: allerlei zeevruchten. Zonsondergang. Ezeltrektocht.
Split: absoluut een aanrader. Prachtig. Een cruise bij zonsondergang is een aanrader.
# Ik denk dat ik de rust heb gevonden om op mezelf te wachten. Ook als ik niet alles goed doe en niet iedereen van me houdt, is het goed zoals ik nu ben.
Dankzij dit tussenjaarproject heb ik veel mensen ontmoet en veel van hen geleerd en aan inspiratie opgedaan.Door andere mensen en allerlei situaties leerde ik mezelf beter kennen. ‘Dat moet ik leren.’ ‘Dat moet ik niet leren.’ ‘Die persoon is echt charmant.’ ‘Die persoon niet.’ Te midden van talloze oordelen kom ik uiteindelijk weer bij mezelf uit. Hoe ben ik eigenlijk — is het goed zoals ik ben? Ben ik een mooi en goed mens? Moet ik zo zijn? Zou ik alleen dan waardevol zijn? Ik denk dat ik me daar zorgen over maakte. Ik maak me er nog steeds zorgen over...
Ik kan mooi zijn, maar ook lelijk; gracieus, maar ook koppig; aardig, maar ook zo slecht als de duivel.Vroeger streefde ik naar perfectie.Ik denk dat ik mezelf daardoor kwelde. Dat is natuurlijk nog steeds zo, maar ik lijk inmiddels wat geduldiger met mezelf te zijn. Het is oké als ik niet alles goed doe, als niet iedereen van me houdt en als ik niet altijd goed ben — ik mag zijn zoals ik nu ben.
Door het reizen ben ik, als bangerik, een beetje moediger geworden.(Natuurlijk ben ik nog steeds een schijterd, haha.)Hoewel ik erg angstig ben, is mijn ambitie groter dan mijn angst.
Iets anders wat ik me onlangs realiseerde:Je kunt niets weten voordat je het zelf hebt ervaren.Praag is misschien voor iedereen een droomplek, maar op mij maakte de stad weinig indruk. Iemand kan zeggen dat dit het lekkerste eten is, maar ik dacht daar anders over. Net zoals iemand voor de ene persoon de slechtste mens kan zijn en voor een ander juist de beste, is het belangrijk dingen zelf te ervaren en ze op je eigen manier eigen te maken. Zo...Ik dacht dat volwassen worden misschien betekent dat je steeds opnieuw twijfelt, met anderen in gesprek gaat en daarna weer vastberaden verdergaat.
Als ik terugkijk op mijn tussenjaar, draaide het uiteindelijk om mensen.Tijdens die korte periode van twee maanden waren mensen soms lastig en maakten ze me soms gelukkig. Een guesthouse runnen draait tenslotte om mensen.Wat me uiteindelijk hielp groeien, waren de warme woorden en adviezen van de mensen om me heen.
Het is moeilijk om daar nu een oordeel over te vellen, maar voor mijn vertrek voor mijn tussenjaar en nu lijk ik aan de buitenkant niet veel veranderd.
Maar ik ben beslist anders.
# Empathie en goed kunnen samenwerken zijn de belangrijkste vaardigheden als je in een guesthouse werkt.
Als je gevoelig bent en veel waarde hecht aan persoonlijke privacy, kan deze levensstijl moeilijk zijn. Daarom raad ik je aan er goed over na te denken voordat je aan het project begint.
Ik vond het erg leuk om informatie over reizen naar Parijs te bestuderen en eropuit te gaan.Omdat je in een pension vanzelfsprekend veel contact hebt met gasten, deed ik op mijn eigen manier mijn best. Ik genoot ervan dat mijn inzet naar verhouding werd beloond.Tijdens mijn verblijf in het kader van een tussenjaar dacht ik veel na over mezelf. Ik besloot te erkennen dat zowel de goede als de slechte ‘ik’ allebei bij mij horen. Niemand bestaat maar uit één kant, dus ik zal proberen ook de kanten van mezelf die ik niet prettig vind te erkennen en te accepteren.
Parijs, Frankrijk — verblijf in het kader van een tussenjaar / Lee Hyeri, deelnemer aan een tussenjaarprogramma / tussenjaar van 10 weken |
Momenteel is Zuid-Korea,
elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren met hun opleiding, hebben 346.000 twintigers geen dromen en zitten daardoor zonder werk, en ligt het percentage werknemers dat binnen een jaar na indiensttreding vertrekt inmiddels boven de 40%,is 75% van de universiteitsstudenten ontevreden over het studentenleven en voelt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem op te lossen, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar’ (gap year)Het is een periode waarin je studeren en werken kunt combineren, of even kunt pauzeren en via uiteenlopende activiteiten zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, onderwijs of een eigen bedrijf,bepaalt welke richting je verder wilt inslaan — een cultuur die in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen wordt aangemoedigd.
# Mezelf vinden in een nieuwe omgeving.
Als je me vraagt waarom ik naar Parijs ben gekomen, dan was mijn doel duidelijk.
Ten eerste: mezelf vinden door nieuwe ervaringen en nieuwe mensen.
Ten tweede: voor langere tijd in Parijs, Frankrijk wonen.
Ten derde: de romantische wens om eens in het buitenland op mezelf te wonen.
Ten vierde: mijn lichaam en geest rust geven en genieten van wat vrije tijd.
Met deze vier doelen kwam ik naar Parijs, Frankrijk.
#Werken als medewerker van een pension heeft me veel inspiratie gegeven.
Tijdens mijn werk in het pension heb ik veel geleerd en raakte ik sterk geïnspireerd door de mensen met wie ik samenleefde. Als ik al die indrukken zou proberen te beschrijven, zou ik eindeloos doorgaan, dus vat ik alleen de belangrijkste samen. Om te beginnen, als ik nadenk over wat ik voelde terwijl ik in het pension relaties met mensen opbouwde,besefte ik sterk hoe belangrijk samenwerking, efficiënt werken en communicatie zijn.
Iets anders wat me inspireerde bij de medewerkers met wie ik werkte, was hoe belangrijk het is om hetzelfde op een vriendelijkere manier te zeggen. Zoals het gezegde luidt: ‘Zeg het met woorden’; de bedoeling kan hetzelfde zijn, maar de manier waarop je iets verwoordt, kan veranderen hoe de ander zich voelt. Dat vond ik verhelderend.
Wanneer je in een pension werkt, zijn inzicht in de situatie en tact ontzettend belangrijk. Vaak moet je de situatie inschatten en ter plekke beslissen hoe je handelt. Daardoor besefte ik hoe belangrijk het is om opmerkzaam en verstandig te zijn. Ik leerde ook dat je soms voor je rechten moet opkomen en dat je, afhankelijk van de situatie, soms moet toegeven, anderen moet helpen of offers moet brengen.
Ik wist altijd al dat er niet één juiste manier is om iemands werk te doen, maar door samen te werken werd me dat nog duidelijker. Ook leerde ik daardoor de waarde van overleg en communicatie meer waarderen. Een taak op gang brengen door met elkaar in gesprek te gaan en goed te communiceren was waarschijnlijk niet alleen voor mij, maar ook voor de andere medewerkers een goede ervaring. Nu ik het belang van zulke communicatie begrijp, probeer ik alles rustig en zorgvuldig aan te pakken.
Iedereen heeft zowel goede als slechte eigenschappen. Daarom nam ik me opnieuw voor om mensen niet te snel te beoordelen op basis van slechts één kant.
# Tijd om me op mezelf te richten
Tijdens mijn verblijf in het kader van een tussenjaar dacht ik veel na over mezelf. Ik besloot te erkennen dat zowel de goede als de slechte ‘ik’ allebei bij mij horen. Niemand bestaat maar uit één kant, dus ik zal proberen ook de kanten van mezelf die ik niet prettig vind te erkennen en te accepteren.
Ik zal proberen fouten uit het verleden niet te herhalen en ernaar streven dichter bij mijn eigen geluk te komen. Daarom heb ik besloten dingen die me ongelukkig maken achter me te laten. Ik zal van alles proberen om geluk te vinden en zal niet opgeven of bang zijn zonder het zelfs maar te proberen. Alleen nadenken is niet genoeg — ik zal alles proberen, ervaren en ontmoeten.
Ik zal trots zijn op wie ik ben in allerlei situaties. Om trots op mezelf te worden, wil ik mezelf niet langer met anderen vergelijken en me meer op mezelf richten. Daarbij heb ik vaak gevoeld dat ik vriendelijker en milder voor mezelf moet zijn.
Ik heb besloten mijn liefde en inzet niet aan iedereen te geven. Ik kan proberen een relatie met iemand die ik niet mag te verbeteren, maar nadenken over die relatie kan me alleen maar ongelukkig maken. Daarom wil ik voortaan mijn energie niet verspillen aan zaken die me pijn doen.
Ik besefte dat ik niet overal goed in hoef te zijn en dat niet iedereen van me hoeft te houden: als ik van mezelf houd, ben ik goed zoals ik ben. Ik kwam tot die conclusie omdat het vreemd is dat de mening van anderen bepaalt wie ik ben.Ik blijf mijn best doen om voor mezelf vrolijker en positiever te worden.
# Vreugdevolle en onaangename gebeurtenissen steeds opnieuw
Tijdens het leven in een pension kan niet alles vreugdevol zijn, maar ook niet alles slecht. Voor mij was dat niet anders. Als ik terugkijk op mijn leven in Parijs, zet ik de vreugdevolle en onaangename gebeurtenissen op een rij.
Vreugde
1. Toen de eigenaar mijn verjaardag vierde.
2. Toen ik in gesprekken met de eigenaar advies kreeg, tot overeenstemming kwam en zijn vertrouwen won.
3. Toen hij, ook al sprak hij kortaf, het woord ‘familie’ gebruikte en zorgde voor alles wat aandacht nodig had.
4. Toen een van de vele dankbare gasten diep geraakt was door de handgeschreven brief die ik had geschreven.
5. Toen een gast die mijn paraplu had geleend zijn excuses aanbood omdat hij die had beschadigd en me een nieuwe paraplu cadeau gaf.
Onaangenaam
1. Toen mijn functie of woonruimte meerdere keren werd veranderd, in strijd met het bestaande beleid.
2. Toen ik buiten werktijd taken kreeg die niet meteen konden worden afgerond.
3. Toen ik te veel taken tegelijk kreeg.
4. Toen ik, hoewel ik voor een tussenjaar was gekomen, de emoties voelde die ik vroeger tijdens mijn werk in Korea had ervaren (de machtsverhouding tussen baas en ondergeschikte).
# Mijn leven in het pension
Ik hield mijn zenuwen in bedwang tot ik aankwam. Na aankomst viel er een last van mijn schouders en pas toen begonnen de verwachtingen en nieuwsgierigheid naar het leven in Parijs. Totdat mijn functie werd bepaald, kon ik uitrusten.Nadat mijn functie was vastgesteld, heb ik keihard gewerkt! Maar het vertrek of de overplaatsing van collega’s liet me telkens met meer spijt achter dan ik had verwacht.
Ik vond het echt leuk om informatie op te zoeken over reizen in Parijs en eropuit te gaan.Door de aard van het pension was er veel contact met de gasten. Ik deed op mijn eigen manier mijn best en vond het prettig dat mijn inzet naar verhouding werd beloond.
De dingen in het dagelijks leven die me stress bezorgden, waren de frequente functiewisselingen enhet feit dat ik van al die onzekerheden schrok en angstig werd, waarna ik me misselijk voelde. Ook was het stressvol om bij een verhuizing naar een ander pension met een nieuwe plek en nieuwe mensen te maken te krijgen en opnieuw te moeten proberen me aan te passen.
Maar toen de eigenaar van het pension plotseling naar Engeland vertrok, nam ik de ochtenddienst en de rol van manager op me. De verantwoordelijkheid en druk maakten me somber, maar ik wist erdoorheen te komen dankzij twee ervaren collega’s die vóór mij aan hun tussenjaar waren begonnen, de hulp van een collega die met me meeverhuisde naar het andere pension, de attentheid van de andere collega’s en het vertrouwen en de aanmoediging van de eigenaar. Hoewel ik tijdens mijn werk op veel punten tekortschiet, heb ik doorgezet en de tien weken van Gap Year Stay Paris kunnen afronden.
# TweeMoeilijker dan het werk tijdens die twee maanden waren de onderlinge verhoudingen en de samenwerking tussen de medewerkers.
De eigenaar, Yang, die ik bij mijn aankomst ontmoette, was nogal ruw. Soms sprak hij kil en in het begin kwetste dat me. Maar ik kreeg vaak de kans om te zien dat hij ondanks zijn botte woorden een warm persoon was. Af en toe kwam hij langs om heerlijk eten te koken en probeerde hij ons personeel mee te nemen op allerlei uitstapjes. Misschien werd hij door zijn dochter Seung-ah steeds warmer; hij sprak vriendelijker en moedigde ons veel aan, wat me erg goed deed.
Natuurlijk waren er momenten waarop hij vanwege de onvermijdelijke verhouding tussen baas en ondergeschikte onredelijke opdrachten gaf, maar ik begon te begrijpen dat ik misschien hetzelfde zou doen als ik in zijn positie zat. Alles is mensenwerk, dus mensen zijn het belangrijkst. Tijdens mijn tussenjaar leerde ik echter dat mensen zich afhankelijk van hun situatie en positie van verschillende kanten kunnen laten zien — want zelf was ik ook zo.
Tijdens de overdracht heb ik veel geleerd van een medewerker die Hyerim heette. Ze was altijd beleefd, voerde haar taken betrouwbaar uit en wist zelfs dezelfde dingen op een vriendelijke manier te zeggen. En als ze iets zag, hielp ze met het werk in het pension alsof het haar eigen verantwoordelijkheid was, ook als dat niet zo was. Ze deed niet alleen de taken die in de richtlijnen voor medewerkers stonden, maar ook veel andere werkzaamheden.
2Moeilijker dan de dagelijkse en maandelijkse taken waren de onderlinge verhoudingen en de samenwerking tussen de medewerkers.Om die harmonieus en stabiel te houden, moet iedereen zich inzetten en goed communiceren.
Voor ik het wist, was ik degene die overdrachten deed en als manager het personeel aanstuurde. Tot mijn verbazing voelde ik een generatiekloof.Heel jonge medewerkers deden vaak precies wat hun werd opgedragen en richtten zich eerder op zichzelf dan op het geheel. Op jezelf gericht zijn is niet verkeerd, maar omdat we er allemaal bewust voor hadden gekozen hierheen te komen, moesten ze zich verantwoordelijk voelen voor hun werk. Als ze persoonlijke zaken belangrijker vonden dan hun taken, kon dat door de aard van het werk nadelig zijn voor andere medewerkers.Daarom was het belangrijk om te bemiddelen en in het midden te communiceren.
# Ik ontmoette Franse vrienden en praatte over allerlei dingen. Ik had het me alleen maar voorgesteld, maar het werd werkelijkheid.
Toen mijn tussenjaar ten einde liep en ik onrustig werd, maakte ik tijd vrij om naar de Franse buitengebieden te gaan.
Ik bezocht het paleis van Fontainebleau en daarna het dorp Sisley, waar ik mijn eerste Franse vriendin, Angie, ontmoette. In Parijs praatten we over allerlei dingen die met Frankrijk te maken hadden.Ik ontmoette mijn tweede Franse vriend, Sebastian, en zijn hond Yuna. Het was net een plaatje: een korenveld met kraaien die erboven vlogen. Zulke dingen...die alleen in mijn verbeelding hadden kunnen bestaan, werden werkelijkheid.
In Chartres, vlak bij Parijs, begon in april het Lichtfestival. Ik had het geluk er met gasten naartoe te gaan. De ontroering toen Ave Maria klonk tussen de lichtjes voor de Notre-Dame... Dat zal ik nooit vergeten.
Ik dronk ook een glas champagne en genoot er elegant van in de Tour Montparnasse.Ik denk dat ik veel dingen heb geprobeerd en aangedurfd die ik in Korea niet zou hebben gedaan, gewoon omdat ik in het buitenland was.
# Mijn aanbevolen reisroutes door Europa!
Eerste aanbevolen route
Praag (Tsjechië) - Boedapest (Hongarije) - Parijs (Frankrijk) - Londen (Verenigd Koninkrijk) - Santorini - Milaan (Italië) - Florence (Italië) - Rome (Italië) - Nice (Frankrijk) - Lyon (Frankrijk)
Tweede aanbevolen route
Parijs (Frankrijk) - Split (Kroatië) - Dubrovnik (Kroatië) - de Cotswolds (Verenigd Koninkrijk) - Oxford (Verenigd Koninkrijk) - Bath (Verenigd Koninkrijk) - Londen (Verenigd Koninkrijk) - Dublin (Ierland)
Indrukwekkende dingen tijdens de reis
Tsjechië: operagebouw. Poppenshow.
Boedapest: warmwaterbronnen. Een avondcruise is een echte aanrader.
Londen: dubbeldekkers. Musicals. Parken. Aanraders.
Santorini: allerlei zeevruchten. Zonsondergang. Ezeltrektocht.
Split: absoluut een aanrader. Prachtig. Een cruise bij zonsondergang is een aanrader.
# Ik denk dat ik de rust heb gevonden om op mezelf te wachten. Ook als ik niet alles goed doe en niet iedereen van me houdt, is het goed zoals ik nu ben.
Dankzij dit tussenjaarproject heb ik veel mensen ontmoet en veel van hen geleerd en aan inspiratie opgedaan.Door andere mensen en allerlei situaties leerde ik mezelf beter kennen. ‘Dat moet ik leren.’ ‘Dat moet ik niet leren.’ ‘Die persoon is echt charmant.’ ‘Die persoon niet.’ Te midden van talloze oordelen kom ik uiteindelijk weer bij mezelf uit. Hoe ben ik eigenlijk — is het goed zoals ik ben? Ben ik een mooi en goed mens? Moet ik zo zijn? Zou ik alleen dan waardevol zijn? Ik denk dat ik me daar zorgen over maakte. Ik maak me er nog steeds zorgen over...
Ik kan mooi zijn, maar ook lelijk; gracieus, maar ook koppig; aardig, maar ook zo slecht als de duivel.Vroeger streefde ik naar perfectie.Ik denk dat ik mezelf daardoor kwelde. Dat is natuurlijk nog steeds zo, maar ik lijk inmiddels wat geduldiger met mezelf te zijn. Het is oké als ik niet alles goed doe, als niet iedereen van me houdt en als ik niet altijd goed ben — ik mag zijn zoals ik nu ben.
Door het reizen ben ik, als bangerik, een beetje moediger geworden.(Natuurlijk ben ik nog steeds een schijterd, haha.)Hoewel ik erg angstig ben, is mijn ambitie groter dan mijn angst.
Iets anders wat ik me onlangs realiseerde:Je kunt niets weten voordat je het zelf hebt ervaren.Praag is misschien voor iedereen een droomplek, maar op mij maakte de stad weinig indruk. Iemand kan zeggen dat dit het lekkerste eten is, maar ik dacht daar anders over. Net zoals iemand voor de ene persoon de slechtste mens kan zijn en voor een ander juist de beste, is het belangrijk dingen zelf te ervaren en ze op je eigen manier eigen te maken. Zo...Ik dacht dat volwassen worden misschien betekent dat je steeds opnieuw twijfelt, met anderen in gesprek gaat en daarna weer vastberaden verdergaat.
Als ik terugkijk op mijn tussenjaar, draaide het uiteindelijk om mensen.Tijdens die korte periode van twee maanden waren mensen soms lastig en maakten ze me soms gelukkig. Een guesthouse runnen draait tenslotte om mensen.Wat me uiteindelijk hielp groeien, waren de warme woorden en adviezen van de mensen om me heen.
Het is moeilijk om daar nu een oordeel over te vellen, maar voor mijn vertrek voor mijn tussenjaar en nu lijk ik aan de buitenkant niet veel veranderd.
Maar ik ben beslist anders.
# Empathie en goed kunnen samenwerken zijn de belangrijkste vaardigheden als je in een guesthouse werkt.
Als je gevoelig bent en veel waarde hecht aan persoonlijke privacy, kan deze levensstijl moeilijk zijn. Daarom raad ik je aan er goed over na te denken voordat je aan het project begint.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
