Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Sterker en minder verhard geworden; obsessieve neigingen namen af #Een ervaring die me op eigen kracht sterker maakte; contacten met allerlei verschillende mensen #Drie maanden in je jonge jaren voelen lang; Parijs roept nostalgie op
|
Ik ontdekte veel dingen die ik op eigen kracht kon doen, en ik geloof dat die kleine ervaringen samen de drijvende kracht zullen vormen voor mijn volgende uitdaging. Wanneer die volgende uitdaging zich aandient, zal ik mezelf opnieuw sterker maken.
-Parijs, Frankrijk, gap year-verblijf / Jo Hye-rimDeelnemer aan een tussenjaar (gap year) / tussenjaar van 8 weken |
Momenteel in Zuid-Korea,
stoppen jaarlijks 60.000 middelbare scholieren met school; hebben 346.000 twintigers geen werk en geen dromen; en is het percentage werknemers dat binnen een jaar van baan wisselt gestegen tot boven de 40%,is 75% van de universiteitsstudenten niet tevreden met hun studentenleven en voelt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen tegen hen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar (Gapyear)’is een periode waarin je studie en werk kunt combineren of tijdelijk een pauze kunt nemen en via uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en ondernemerschap,richting kunt geven aan je toekomst — een cultuur die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
Ik besloot mezelf sterker te maken.
One summer in 2000, my father sent my seven-year-old sibling to the hill behind our neighborhood at ten o''clock at night. With a small backpack containing a bag of potato chips and water, my sibling set off on the trail. When they returned after a long while, they said they had climbed to the top and eaten snacks, and recounted a dizzying moment passing by nameless graves. The usually tearful and timid child, with big double-lidded bright eyes, still held fear, but otherwise shone full of confidence. I cannot forget my sibling''s gaze and tone from that day. I also strongly remember my father and mother''s proud expressions.
Mijn ouders stuurden hun zevenjarige zoon midden in de nacht de bergen in, waarschijnlijk als drastische maatregel voor mijn broer of zus. Maar die groeide inderdaad uit tot een zelfverzekerde, positieve en soms brutale jongvolwassene.Toen mijn afstuderen naderde en ik besefte dat ik dat innerlijke kind in mezelf had laten opgroeien, kon ik niet anders dan net als mijn ouders drastische maatregelen nemen.
De keuzes die ik in de wereld moest maken, maakten me bang en voelden als een last. De ene zorg leidde tot de andere, net als mijn angst.Om niet in die situatie verstrikt te raken, begon ik een project voor het kind in mezelf. Dat werd het ‘Gap Year Paris Stay Project’. Ik wilde mezelf dwingen om ‘op de een of andere manier te overleven’ door met volslagen vreemden te werken op een totaal nieuwe plek.
Ik denk dat mijn vader soortgelijke gedachten had. Mijn vader, die vaak voor zaken naar Parijs reisde, liet me een video zien van een optreden dat ik op de middelbare school in Montmartre had gegeven. Hij hoopte dat ik als volwassene in Parijs zou verblijven. Omdat ik niet goed begreep waarom, intrigeerde de stad Parijs me des te meer. Ik vroeg me af wat er te zien was op de plek waar mijn vader op de foto stond en waar hij naar keek.Zelfs nu, na mijn terugkeer uit Parijs, kan ik alleen maar raden waarom mijn vader dat zei. Maar ik voel in elk geval een zekere trots, alleen al omdat ik veilig ben teruggekeerd uit het jungleachtige Europa, waar mijn vader me misschien zonder aarzelen naartoe had gestuurd.
Drie maanden lang bracht ik bijna al mijn vrije tijd en de tijd die ik had om eropuit te trekken alleen door, terwijl ik alles volop in me opnam.De angst toen er problemen waren met de metro en mensen naar buiten stroomden, het plezier van gesprekken met buitenlandse reizigers die alleen op reis waren, de smaak van een zoete crêpe met witte chocolade en Nutella — dat was allemaal alleen van mij.En doordat ik al die talloze momenten van angst, plezier en eenzaamheid zelf doormaakte en overwon, werd ik sterker.
Drie maanden uit je jeugd is lang. Het was een periode waarin ik meer over mezelf kon leren.
Door mijn opleiding (speciaal onderwijs) en eerdere ervaringen (bijbaantjes, stages enzovoort) dacht ik dat ik veel wist over de omgang met mensen en allerlei ervaringen had opgedaan. Maar dankzij het tussenjaarproject besefte ik dat dit arrogantie was, en werd ik nederiger.Terwijl ik me voorbereidde op een baan in de dienstverlening, sloot ik me aan bij het tussenjaarproject. Toen ik voor het eerst als medewerker aan de slag ging, wilde ik iedere gast de best mogelijke service bieden.
Natuurlijk is die intentie op zich goed, maar wat voor mij ongemakkelijk voelt, merken anderen onvermijdelijk ook.Overdreven vriendelijkheid put je bovendien uit. En omdat je in een pension veel tijd met gasten doorbrengt, is het moeilijk om je aanvankelijke vriendelijkheid vol te houden. Ik besefte daarom dat degene die de service verleent die consistent kan blijven bieden door de mate van dienstverlening te doseren.
Wat je ook doet, dingen gaan nooit precies zoals je wilt. Als de situatie niet kan veranderen, moet jij veranderen. De rondleidingen die ik als medewerker toegewezen kreeg, waren niet het werk dat ik oorspronkelijk wilde doen. Ik was meer geschikt voor ochtendactiviteiten: vroeg opstaan, binnen blijven, voor de gasten zorgen en de accommodatie opruimen. Maar omdat ik het moest doen, besloot ik mijn opleiding, ‘onderwijs’, te combineren met ‘rondleidingen’ en mezelf als docent te zien. Zo leerde ik me aan te passen en mee te werken. Naarmate ik rondleidingen gaf, begon ik ze best leuk te vinden en zette ik me ervoor in. Later zeiden gasten tegen me: ‘Je was zo’n goede gids; het was leuk’, en daar was ik trots op.
Ik leerde ook bepaalde omgangsvormen die ik in mijn toekomstige werk kan toepassen. Ik besefte dat een nieuwkomer fouten moet maken, tegen een stootje moet kunnen en hard moet werken.Werk hard, maar geef ook toe waarin je onhandig bent en verbeter dat; dat is ook een manier om rekening te houden met de medewerkers die er al waren. Nadat ik bovendien met verschillende leidinggevenden had gewerkt en me had afgevraagd: ‘Hoe zou ik in die situatie handelen en wat zou ik zeggen?’, begreep ik zelf waar ik op moet letten wanneer ik in de toekomst ergens aan begin.
Tot slot voelde ik ook dat ik dit allemaal zelf moest ervaren en in praktijk moest brengen. Waar je ook bent en met wie je ook bent: als je niet gevoelig reageert op situaties, erover nadenkt en erop terugblikt, is het leven in Parijs niet meer en niet minder dan een reis.Drie maanden uit je jeugd is lang. Ik leerde dat het een tijd is om zo veel mogelijk van Parijs te genieten, mijn taken als medewerker uit te voeren en mijn eigen identiteit vorm te geven.
Dagen waarop we allemaal samen groeiden door met elkaar te werken.
De mensen van wie ik het meest leerde, waren de collega’s met wie ik werkte. Tijdens de totale periode van tien weken in Parijs kreeg je, gezien het roulatieschema van de medewerkers, doorgaans zes à zeven collega’s. Totdat je je collega persoonlijk ontmoette, wist je niet hoe oud die was, wat diens geslacht was of hoe die heette, en toch moest je samen wonen en werken. Niet alle medewerkers die ik ontmoette, waren mensen met wie ik goed overweg kon.
Maar dat maakte niet uit. Niemand zal precies zoals ik zijn, en zelfs als ik bij iemand zou blijven die identiek aan me was, zouden er nog steeds veel moeilijkheden zijn.Ik denk dat het er niet om gaat of je goed met iemand kunt opschieten, maar of je bereid bent rekening met elkaar te houden en elkaars verschillen te accepteren. Als iemand onhandig is of iets tekortschiet, moet je diegene ook iets kunnen leren en geduld met diegene hebben. Iedereen groeit door dat proces.
Tijdens het project veranderde de accommodatie waar ik verbleef één keer vanwege lokale omstandigheden. Toen ik naar de tweede plek verhuisde, kende ik het werk in het pension al enigszins. Daardoor kon ik zonder veel moeite met de medewerkers opschieten en het werk redelijk vlot doen. Maar toen ik bij het eerste pension de werkzaamheden nog aan het leren was, was het niet makkelijk om een band op te bouwen met de medewerkers en de gasten. Je kunt het werk in een pension nooit op je gemak zittend doen of je uitsluitend op één taak richten.
Parijs verkennen hoort in sommige opzichten ook bij het werk als medewerker van een pension, net als gasten leren kennen en met hen praten. Soms moet je het schoonmaken onderbreken om een gast te helpen met diens reisroute, of luisteren naar klachten van gasten. Toen ik voor het eerst als medewerker begon, voelde alles onwennig en aarzelde ik zelfs om met gasten te praten. Ik gaf mezelf vaak de schuld. Terugkijkend ben ik de medewerkers van mijn eerste accommodatie erg dankbaar, omdat ze in die tijd in stilte op me letten en me de tijd gaven.
Mijn tip voor Parijs: begraafplaatsen!
Grappig genoeg wilde ik de begraafplaatsen al bezoeken voordat ik in Parijs aankwam. Toen ik er eenmaal was, vond ik het vredig en sereen, op de plek waar veel beroemde Franse kunstenaars en filosofen begraven liggen.Toen ik beroemde mensen en gewone burgers naast elkaar zag rusten, gelijkwaardig en zonder onderscheid naar rang, geld of roem, moest ik denken aan de geschiedenis van Parijs. Ook merkte ik dat de dood daar geen taboe is, en dat liet me de culturele verschillen voelen.
De bloembedden op de graven van mensen die terugkeerden naar de aarde deden me de orde van de natuur voelen. In de takken of stenen die als gedenkteken waren neergelegd, voelde ik oprechtheid te midden van vervallen formaliteiten. Het was nieuw voor me, omdat zoiets in Korea ondenkbaar zou zijn, en tegelijk benijdde ik de Parijzenaren die op allerlei oprechte manieren hun overledenen eren.
Begraafplaatsen die op mooie parken lijken en waar beroemde mensen worden herdacht, zijn onder meer de begraafplaats van Montparnasse en Père-Lachaise. Maar ook in Parijse buitenwijken zoals Auvers-sur-Oise en Giverny kun je begraafplaatsen bezoeken.
Parijs — de plek die in mijn leven heimwee zal oproepen.
In Parijs werd ik sterker, maar minder gehard. Voordat ik drie maanden in Parijs doorbracht, wist ik niet hoe het voelde om alleen gekwetst en verdrietig te zijn, om ‘mijn mensen’ te missen of om naar mijn familie te verlangen. Ik dacht alleen dat ik het wist. Maar het was allesbehalve makkelijk om gescheiden te zijn van iedereen die voor me zorgt en om me geeft, zoals familie en vrienden, en me aan te passen aan een totaal nieuwe omgeving. Het was ook een ervaring die ik liever niet opnieuw zou meemaken.
Voordat ik naar Parijs ging, dacht ik dat ik het best enkele jaren zonder terugkeer naar Korea zou redden. Maar al een week nadat ik van huis was vertrokken, miste ik ‘mijn mensen’ en verlangde ik naar hen. Ook nadat ik me had aangepast, had ik vaak heimwee en miste ik mensen en eten. Dat voelde vreemd, maar ik denk dat ik deze kant van mezelf juist doordat ik naar Parijs ging, kon ontdekken.
In de ongeveer drie maanden in Parijs is het onmogelijk om mijn droom te vinden, mijn identiteit te ontdekken of mijn angsten weg te nemen. Volgens mij zijn dat opdrachten voor het hele leven. Ook slaagde ik er niet in een ander probleem van me af te komen: mijn dwangmatige gewoonten. In Europa hoopte ik af te komen van de pietluttige, dwangmatige hygiëneregels die ik in Korea volgde — elke week het beddengoed wassen, mijn spullen met alcohol desinfecteren en altijd mijn handen wassen met handdesinfecterend middel — en een flexibeler persoon te worden.
Tijdens mijn reis door Europa leken die gewoonten iets af te nemen, maar zodra ik in Korea aankwam, waste ik mijn handen tien keer per dag en zette ik om de twee dagen de wasmachine aan. Toch besloot ik deze eigenschappen als onderdeel van mezelf te accepteren. Dus ben ik nog steeds bang en soms angstig, en was ik telkens opnieuw mijn handen.Maar ik ontdekte dat ik met inzet verschillende dingen kon bereiken, en ik geloof dat die kleine ervaringen samen de drijvende kracht zullen vormen voor de volgende uitdaging. Ook tijdens die volgende uitdaging zal ik mezelf verder ontwikkelen.
Ooit zal Parijs ook een plek zijn die bij mij nostalgische gevoelens oproept. Misschien op een dag waarop koude lucht en motregen neerdalen, of op een dag waarop ik de boterige geur van een croissant ruik. Ik denk dat de mensen die ik daar ontmoette, de talloze kunstwerken en de straatmuzikanten samen hebben bijgedragen aan wie ik nu ben. Ik ben Parijs ontzettend dankbaar en bedank iedereen die het mogelijk heeft gemaakt dat ik aan het Paris Stay Project kon deelnemen.
Kleine tips voor toekomstige deelnemers
Ik raad je aan goed op je gezondheid te letten.Vooral als je in de winter deelneemt, is het makkelijk om op basis van de temperatuur alleen aan te nemen dat Parijs warmer is dan Korea. De winters in Parijs zijn echter veel kouder en langer dan je zou verwachten. Als je online reisverslagen opzoekt, kom je mensen tegen die zeggen dat ze tot begin april een gewatteerde jas droegen — en dat klopt echt.
Het weer in Parijs is zo wisselvallig dat je op één dag alle vier de seizoenen kunt meemaken, met grote schommelingen in hoe warm of koud het aanvoelt. Neem daarom liever niet een heleboel mooie of dure kleding mee, maar pak één of twee kledingstukken van verschillende soorten in en koop ter plaatse wat je verder nodig hebt. Er is ter plaatse volop kleding te koop die redelijk geprijsd en mooi ontworpen is. Een tip: kleding die je lastig kunt kopen omdat het seizoen bijna verandert (vooral zware en dure jassen), kun je beter goedkoop bij een kringloopwinkel of uitverkoopzaak kopen, dragen en achterlaten dan splinternieuw aanschaffen.
En vergeet niet medicijnen mee te nemen die voor jou persoonlijk geschikt zijn.Er zijn in Frankrijk bekende verkoudheidsmiddelen verkrijgbaar, maar het is erg handig om voedingsmiddelen mee te nemen die goed zijn voor rhinitis of de keel, en supplementen voor je dagelijkse gezondheid. Ook wat menstruatieproducten betreft...In Franse supermarkten zijn veel producten voor persoonlijke hygiëne verkrijgbaar die even duur of goedkoper zijn dan in Korea. Je hoeft dus niet veel menstruatieproducten uit Korea mee te nemen.
Tot slot: zelf hield ik niet van de Franse maaltijden, maar het brood was zo lekker dat ik er volop van heb gegeten.Als je naar hartenlust alle echt lekkere dingen eet, zul je bij terugkomst in Korea geen spijt hebben van je eetkeuzes.
Mijn tussenjaar was
Ervaring★★★★★
Je kunt allerlei mensen ontmoeten, met ze praten en met ze reizen: veel gasten, medewerkers en de eigenaar. Het is anders dan vluchtige ontmoetingen tussen een klant en een dienstverlener. Ik deelde maaltijden en accommodatie met anderen, dronk met ze en reisde soms met ze. In twee maanden ontmoette ik veel mensen; dat was een ervaring die je niet zomaar opdoet.
Leren★★★★★
Het pension waar je gaat werken is klein, maar vormt op zichzelf een kleine gemeenschap. Daardoor zijn er veel gelegenheden om meer te leren over het werkende leven en daarover na te denken. Zelf begon ik aan het tussenjaarprogramma direct na mijn afstuderen en vlak voordat ik aan het werk ging. Ik kon daardoor goed nadenken over wat een goede leider en een goede nieuwe medewerker maakt. Dat verschilt per persoon en hangt af van de onderwerpen die je bezighouden, maar met inzet kun je er veel leren.
Omgeving★★★★☆
De accommodatie lag een beetje buiten het centrum, maar juist daardoor vond ik het fijn dat ik veel verschillende kanten van Parijs kon zien. Bovendien kun je in Parijs, anders dan in Seoel, bijna alle toeristische bezienswaardigheden met de metro in ongeveer 30 minuten bereiken. Het voelde dus niet ver van de stad. Voor iemand die deels als reiziger verblijft, is het misschien zelfs een betere omgeving.
Veiligheid★★★★☆
Als je je gewoon aan de gebruikelijke regels voor veilig reizen houdt, is Parijs geen gevaarlijke stad. Het helpt om je vooraf goed te informeren over zakkenrollers en groepen oplichters die met nephandtekeningen werken.
Vrije tijd★★★★☆
Door het 'kip'-systeem kun je het gevoel krijgen dat je nauwelijks vrije tijd hebt. Ik zag mijn verblijf in Parijs zelf echter als vrije tijd, dus ik genoot van mijn werk. Als je een manier vindt om van het leven in de accommodatie te genieten, kun je je werktijd naar eigen wens invullen. Zoals eerder gezegd draait pensionwerk er niet om je intensief op één ding te concentreren. Als je het leuk vindt om voor gasten te zorgen en met ze te praten, vervaagt de grens tussen werk en privé voordat je het weet.
Dit kan zowel een voordeel als een nadeel zijn. In mijn geval leerde ik bij de eerste accommodatie gitaar spelen met andere medewerkers. Er was ook een gast die goed gitaar kon spelen, waardoor we een band kregen. Bij de tweede accommodatie genoot ik in mijn vrije tijd van kleine hapjes met de medewerkers. Even pauzeren als er geen gasten waren om thee te drinken of brood te eten, is tot op de dag van vandaag een dierbare herinnering.
<Campagne voor respectvolle reacties>
Wij van GapYear zijn dol op iedereen die een tussenjaar neemt!
Ook als de activiteiten of ervaringen van deelnemers aan een tussenjaar tijdens hun tussenjaar
anders zijn dan jouw opvattingen,plaats dan geen kwetsende reacties.!:(
Ter bescherming van de waardigheid en rechten van deelnemers aan een tussenjaar,worden ongefundeerde kwetsende reacties op deelnemers
niet alleen intern gecontroleerd en verwijderd,maar zullen we hier ook actief en krachtig tegen optreden.
|
Ik ontdekte veel dingen die ik op eigen kracht kon doen, en ik geloof dat die kleine ervaringen samen de drijvende kracht zullen vormen voor mijn volgende uitdaging. Wanneer die volgende uitdaging zich aandient, zal ik mezelf opnieuw sterker maken.
-Parijs, Frankrijk, gap year-verblijf / Jo Hye-rimDeelnemer aan een tussenjaar (gap year) / tussenjaar van 8 weken |
Momenteel in Zuid-Korea,
stoppen jaarlijks 60.000 middelbare scholieren met school; hebben 346.000 twintigers geen werk en geen dromen; en is het percentage werknemers dat binnen een jaar van baan wisselt gestegen tot boven de 40%,is 75% van de universiteitsstudenten niet tevreden met hun studentenleven en voelt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen tegen hen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem aan te pakken, waarvoor praktische methoden en ondersteuning ontbreken, willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar (Gapyear)’is een periode waarin je studie en werk kunt combineren of tijdelijk een pauze kunt nemen en via uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en ondernemerschap,richting kunt geven aan je toekomst — een cultuur die wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
Ik besloot mezelf sterker te maken.
One summer in 2000, my father sent my seven-year-old sibling to the hill behind our neighborhood at ten o''clock at night. With a small backpack containing a bag of potato chips and water, my sibling set off on the trail. When they returned after a long while, they said they had climbed to the top and eaten snacks, and recounted a dizzying moment passing by nameless graves. The usually tearful and timid child, with big double-lidded bright eyes, still held fear, but otherwise shone full of confidence. I cannot forget my sibling''s gaze and tone from that day. I also strongly remember my father and mother''s proud expressions.
Mijn ouders stuurden hun zevenjarige zoon midden in de nacht de bergen in, waarschijnlijk als drastische maatregel voor mijn broer of zus. Maar die groeide inderdaad uit tot een zelfverzekerde, positieve en soms brutale jongvolwassene.Toen mijn afstuderen naderde en ik besefte dat ik dat innerlijke kind in mezelf had laten opgroeien, kon ik niet anders dan net als mijn ouders drastische maatregelen nemen.
De keuzes die ik in de wereld moest maken, maakten me bang en voelden als een last. De ene zorg leidde tot de andere, net als mijn angst.Om niet in die situatie verstrikt te raken, begon ik een project voor het kind in mezelf. Dat werd het ‘Gap Year Paris Stay Project’. Ik wilde mezelf dwingen om ‘op de een of andere manier te overleven’ door met volslagen vreemden te werken op een totaal nieuwe plek.
Ik denk dat mijn vader soortgelijke gedachten had. Mijn vader, die vaak voor zaken naar Parijs reisde, liet me een video zien van een optreden dat ik op de middelbare school in Montmartre had gegeven. Hij hoopte dat ik als volwassene in Parijs zou verblijven. Omdat ik niet goed begreep waarom, intrigeerde de stad Parijs me des te meer. Ik vroeg me af wat er te zien was op de plek waar mijn vader op de foto stond en waar hij naar keek.Zelfs nu, na mijn terugkeer uit Parijs, kan ik alleen maar raden waarom mijn vader dat zei. Maar ik voel in elk geval een zekere trots, alleen al omdat ik veilig ben teruggekeerd uit het jungleachtige Europa, waar mijn vader me misschien zonder aarzelen naartoe had gestuurd.
Drie maanden lang bracht ik bijna al mijn vrije tijd en de tijd die ik had om eropuit te trekken alleen door, terwijl ik alles volop in me opnam.De angst toen er problemen waren met de metro en mensen naar buiten stroomden, het plezier van gesprekken met buitenlandse reizigers die alleen op reis waren, de smaak van een zoete crêpe met witte chocolade en Nutella — dat was allemaal alleen van mij.En doordat ik al die talloze momenten van angst, plezier en eenzaamheid zelf doormaakte en overwon, werd ik sterker.
Drie maanden uit je jeugd is lang. Het was een periode waarin ik meer over mezelf kon leren.
Door mijn opleiding (speciaal onderwijs) en eerdere ervaringen (bijbaantjes, stages enzovoort) dacht ik dat ik veel wist over de omgang met mensen en allerlei ervaringen had opgedaan. Maar dankzij het tussenjaarproject besefte ik dat dit arrogantie was, en werd ik nederiger.Terwijl ik me voorbereidde op een baan in de dienstverlening, sloot ik me aan bij het tussenjaarproject. Toen ik voor het eerst als medewerker aan de slag ging, wilde ik iedere gast de best mogelijke service bieden.
Natuurlijk is die intentie op zich goed, maar wat voor mij ongemakkelijk voelt, merken anderen onvermijdelijk ook.Overdreven vriendelijkheid put je bovendien uit. En omdat je in een pension veel tijd met gasten doorbrengt, is het moeilijk om je aanvankelijke vriendelijkheid vol te houden. Ik besefte daarom dat degene die de service verleent die consistent kan blijven bieden door de mate van dienstverlening te doseren.
Wat je ook doet, dingen gaan nooit precies zoals je wilt. Als de situatie niet kan veranderen, moet jij veranderen. De rondleidingen die ik als medewerker toegewezen kreeg, waren niet het werk dat ik oorspronkelijk wilde doen. Ik was meer geschikt voor ochtendactiviteiten: vroeg opstaan, binnen blijven, voor de gasten zorgen en de accommodatie opruimen. Maar omdat ik het moest doen, besloot ik mijn opleiding, ‘onderwijs’, te combineren met ‘rondleidingen’ en mezelf als docent te zien. Zo leerde ik me aan te passen en mee te werken. Naarmate ik rondleidingen gaf, begon ik ze best leuk te vinden en zette ik me ervoor in. Later zeiden gasten tegen me: ‘Je was zo’n goede gids; het was leuk’, en daar was ik trots op.
Ik leerde ook bepaalde omgangsvormen die ik in mijn toekomstige werk kan toepassen. Ik besefte dat een nieuwkomer fouten moet maken, tegen een stootje moet kunnen en hard moet werken.Werk hard, maar geef ook toe waarin je onhandig bent en verbeter dat; dat is ook een manier om rekening te houden met de medewerkers die er al waren. Nadat ik bovendien met verschillende leidinggevenden had gewerkt en me had afgevraagd: ‘Hoe zou ik in die situatie handelen en wat zou ik zeggen?’, begreep ik zelf waar ik op moet letten wanneer ik in de toekomst ergens aan begin.
Tot slot voelde ik ook dat ik dit allemaal zelf moest ervaren en in praktijk moest brengen. Waar je ook bent en met wie je ook bent: als je niet gevoelig reageert op situaties, erover nadenkt en erop terugblikt, is het leven in Parijs niet meer en niet minder dan een reis.Drie maanden uit je jeugd is lang. Ik leerde dat het een tijd is om zo veel mogelijk van Parijs te genieten, mijn taken als medewerker uit te voeren en mijn eigen identiteit vorm te geven.
Dagen waarop we allemaal samen groeiden door met elkaar te werken.
De mensen van wie ik het meest leerde, waren de collega’s met wie ik werkte. Tijdens de totale periode van tien weken in Parijs kreeg je, gezien het roulatieschema van de medewerkers, doorgaans zes à zeven collega’s. Totdat je je collega persoonlijk ontmoette, wist je niet hoe oud die was, wat diens geslacht was of hoe die heette, en toch moest je samen wonen en werken. Niet alle medewerkers die ik ontmoette, waren mensen met wie ik goed overweg kon.
Maar dat maakte niet uit. Niemand zal precies zoals ik zijn, en zelfs als ik bij iemand zou blijven die identiek aan me was, zouden er nog steeds veel moeilijkheden zijn.Ik denk dat het er niet om gaat of je goed met iemand kunt opschieten, maar of je bereid bent rekening met elkaar te houden en elkaars verschillen te accepteren. Als iemand onhandig is of iets tekortschiet, moet je diegene ook iets kunnen leren en geduld met diegene hebben. Iedereen groeit door dat proces.
Tijdens het project veranderde de accommodatie waar ik verbleef één keer vanwege lokale omstandigheden. Toen ik naar de tweede plek verhuisde, kende ik het werk in het pension al enigszins. Daardoor kon ik zonder veel moeite met de medewerkers opschieten en het werk redelijk vlot doen. Maar toen ik bij het eerste pension de werkzaamheden nog aan het leren was, was het niet makkelijk om een band op te bouwen met de medewerkers en de gasten. Je kunt het werk in een pension nooit op je gemak zittend doen of je uitsluitend op één taak richten.
Parijs verkennen hoort in sommige opzichten ook bij het werk als medewerker van een pension, net als gasten leren kennen en met hen praten. Soms moet je het schoonmaken onderbreken om een gast te helpen met diens reisroute, of luisteren naar klachten van gasten. Toen ik voor het eerst als medewerker begon, voelde alles onwennig en aarzelde ik zelfs om met gasten te praten. Ik gaf mezelf vaak de schuld. Terugkijkend ben ik de medewerkers van mijn eerste accommodatie erg dankbaar, omdat ze in die tijd in stilte op me letten en me de tijd gaven.
Mijn tip voor Parijs: begraafplaatsen!
Grappig genoeg wilde ik de begraafplaatsen al bezoeken voordat ik in Parijs aankwam. Toen ik er eenmaal was, vond ik het vredig en sereen, op de plek waar veel beroemde Franse kunstenaars en filosofen begraven liggen.Toen ik beroemde mensen en gewone burgers naast elkaar zag rusten, gelijkwaardig en zonder onderscheid naar rang, geld of roem, moest ik denken aan de geschiedenis van Parijs. Ook merkte ik dat de dood daar geen taboe is, en dat liet me de culturele verschillen voelen.
De bloembedden op de graven van mensen die terugkeerden naar de aarde deden me de orde van de natuur voelen. In de takken of stenen die als gedenkteken waren neergelegd, voelde ik oprechtheid te midden van vervallen formaliteiten. Het was nieuw voor me, omdat zoiets in Korea ondenkbaar zou zijn, en tegelijk benijdde ik de Parijzenaren die op allerlei oprechte manieren hun overledenen eren.
Begraafplaatsen die op mooie parken lijken en waar beroemde mensen worden herdacht, zijn onder meer de begraafplaats van Montparnasse en Père-Lachaise. Maar ook in Parijse buitenwijken zoals Auvers-sur-Oise en Giverny kun je begraafplaatsen bezoeken.
Parijs — de plek die in mijn leven heimwee zal oproepen.
In Parijs werd ik sterker, maar minder gehard. Voordat ik drie maanden in Parijs doorbracht, wist ik niet hoe het voelde om alleen gekwetst en verdrietig te zijn, om ‘mijn mensen’ te missen of om naar mijn familie te verlangen. Ik dacht alleen dat ik het wist. Maar het was allesbehalve makkelijk om gescheiden te zijn van iedereen die voor me zorgt en om me geeft, zoals familie en vrienden, en me aan te passen aan een totaal nieuwe omgeving. Het was ook een ervaring die ik liever niet opnieuw zou meemaken.
Voordat ik naar Parijs ging, dacht ik dat ik het best enkele jaren zonder terugkeer naar Korea zou redden. Maar al een week nadat ik van huis was vertrokken, miste ik ‘mijn mensen’ en verlangde ik naar hen. Ook nadat ik me had aangepast, had ik vaak heimwee en miste ik mensen en eten. Dat voelde vreemd, maar ik denk dat ik deze kant van mezelf juist doordat ik naar Parijs ging, kon ontdekken.
In de ongeveer drie maanden in Parijs is het onmogelijk om mijn droom te vinden, mijn identiteit te ontdekken of mijn angsten weg te nemen. Volgens mij zijn dat opdrachten voor het hele leven. Ook slaagde ik er niet in een ander probleem van me af te komen: mijn dwangmatige gewoonten. In Europa hoopte ik af te komen van de pietluttige, dwangmatige hygiëneregels die ik in Korea volgde — elke week het beddengoed wassen, mijn spullen met alcohol desinfecteren en altijd mijn handen wassen met handdesinfecterend middel — en een flexibeler persoon te worden.
Tijdens mijn reis door Europa leken die gewoonten iets af te nemen, maar zodra ik in Korea aankwam, waste ik mijn handen tien keer per dag en zette ik om de twee dagen de wasmachine aan. Toch besloot ik deze eigenschappen als onderdeel van mezelf te accepteren. Dus ben ik nog steeds bang en soms angstig, en was ik telkens opnieuw mijn handen.Maar ik ontdekte dat ik met inzet verschillende dingen kon bereiken, en ik geloof dat die kleine ervaringen samen de drijvende kracht zullen vormen voor de volgende uitdaging. Ook tijdens die volgende uitdaging zal ik mezelf verder ontwikkelen.
Ooit zal Parijs ook een plek zijn die bij mij nostalgische gevoelens oproept. Misschien op een dag waarop koude lucht en motregen neerdalen, of op een dag waarop ik de boterige geur van een croissant ruik. Ik denk dat de mensen die ik daar ontmoette, de talloze kunstwerken en de straatmuzikanten samen hebben bijgedragen aan wie ik nu ben. Ik ben Parijs ontzettend dankbaar en bedank iedereen die het mogelijk heeft gemaakt dat ik aan het Paris Stay Project kon deelnemen.
Kleine tips voor toekomstige deelnemers
Ik raad je aan goed op je gezondheid te letten.Vooral als je in de winter deelneemt, is het makkelijk om op basis van de temperatuur alleen aan te nemen dat Parijs warmer is dan Korea. De winters in Parijs zijn echter veel kouder en langer dan je zou verwachten. Als je online reisverslagen opzoekt, kom je mensen tegen die zeggen dat ze tot begin april een gewatteerde jas droegen — en dat klopt echt.
Het weer in Parijs is zo wisselvallig dat je op één dag alle vier de seizoenen kunt meemaken, met grote schommelingen in hoe warm of koud het aanvoelt. Neem daarom liever niet een heleboel mooie of dure kleding mee, maar pak één of twee kledingstukken van verschillende soorten in en koop ter plaatse wat je verder nodig hebt. Er is ter plaatse volop kleding te koop die redelijk geprijsd en mooi ontworpen is. Een tip: kleding die je lastig kunt kopen omdat het seizoen bijna verandert (vooral zware en dure jassen), kun je beter goedkoop bij een kringloopwinkel of uitverkoopzaak kopen, dragen en achterlaten dan splinternieuw aanschaffen.
En vergeet niet medicijnen mee te nemen die voor jou persoonlijk geschikt zijn.Er zijn in Frankrijk bekende verkoudheidsmiddelen verkrijgbaar, maar het is erg handig om voedingsmiddelen mee te nemen die goed zijn voor rhinitis of de keel, en supplementen voor je dagelijkse gezondheid. Ook wat menstruatieproducten betreft...In Franse supermarkten zijn veel producten voor persoonlijke hygiëne verkrijgbaar die even duur of goedkoper zijn dan in Korea. Je hoeft dus niet veel menstruatieproducten uit Korea mee te nemen.
Tot slot: zelf hield ik niet van de Franse maaltijden, maar het brood was zo lekker dat ik er volop van heb gegeten.Als je naar hartenlust alle echt lekkere dingen eet, zul je bij terugkomst in Korea geen spijt hebben van je eetkeuzes.
Mijn tussenjaar was
Ervaring★★★★★
Je kunt allerlei mensen ontmoeten, met ze praten en met ze reizen: veel gasten, medewerkers en de eigenaar. Het is anders dan vluchtige ontmoetingen tussen een klant en een dienstverlener. Ik deelde maaltijden en accommodatie met anderen, dronk met ze en reisde soms met ze. In twee maanden ontmoette ik veel mensen; dat was een ervaring die je niet zomaar opdoet.
Leren★★★★★
Het pension waar je gaat werken is klein, maar vormt op zichzelf een kleine gemeenschap. Daardoor zijn er veel gelegenheden om meer te leren over het werkende leven en daarover na te denken. Zelf begon ik aan het tussenjaarprogramma direct na mijn afstuderen en vlak voordat ik aan het werk ging. Ik kon daardoor goed nadenken over wat een goede leider en een goede nieuwe medewerker maakt. Dat verschilt per persoon en hangt af van de onderwerpen die je bezighouden, maar met inzet kun je er veel leren.
Omgeving★★★★☆
De accommodatie lag een beetje buiten het centrum, maar juist daardoor vond ik het fijn dat ik veel verschillende kanten van Parijs kon zien. Bovendien kun je in Parijs, anders dan in Seoel, bijna alle toeristische bezienswaardigheden met de metro in ongeveer 30 minuten bereiken. Het voelde dus niet ver van de stad. Voor iemand die deels als reiziger verblijft, is het misschien zelfs een betere omgeving.
Veiligheid★★★★☆
Als je je gewoon aan de gebruikelijke regels voor veilig reizen houdt, is Parijs geen gevaarlijke stad. Het helpt om je vooraf goed te informeren over zakkenrollers en groepen oplichters die met nephandtekeningen werken.
Vrije tijd★★★★☆
Door het 'kip'-systeem kun je het gevoel krijgen dat je nauwelijks vrije tijd hebt. Ik zag mijn verblijf in Parijs zelf echter als vrije tijd, dus ik genoot van mijn werk. Als je een manier vindt om van het leven in de accommodatie te genieten, kun je je werktijd naar eigen wens invullen. Zoals eerder gezegd draait pensionwerk er niet om je intensief op één ding te concentreren. Als je het leuk vindt om voor gasten te zorgen en met ze te praten, vervaagt de grens tussen werk en privé voordat je het weet.
Dit kan zowel een voordeel als een nadeel zijn. In mijn geval leerde ik bij de eerste accommodatie gitaar spelen met andere medewerkers. Er was ook een gast die goed gitaar kon spelen, waardoor we een band kregen. Bij de tweede accommodatie genoot ik in mijn vrije tijd van kleine hapjes met de medewerkers. Even pauzeren als er geen gasten waren om thee te drinken of brood te eten, is tot op de dag van vandaag een dierbare herinnering.
<Campagne voor respectvolle reacties>
Wij van GapYear zijn dol op iedereen die een tussenjaar neemt!
Ook als de activiteiten of ervaringen van deelnemers aan een tussenjaar tijdens hun tussenjaar
anders zijn dan jouw opvattingen,plaats dan geen kwetsende reacties.!:(
Ter bescherming van de waardigheid en rechten van deelnemers aan een tussenjaar,worden ongefundeerde kwetsende reacties op deelnemers
niet alleen intern gecontroleerd en verwijderd,maar zullen we hier ook actief en krachtig tegen optreden.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
